[hukanie sowy]
[cykanie świerszczy]
[intrygująca muzyka]
[skrobanie pióra o papier]
Mojej uwadze nie umknął ostatnio fakt,
że mogę już więcej nie mieć władzy nad drugim człowiekiem.
Hm.
Moi studenci,
kiedyś na wyścigi próbujący mi zaimponować,
teraz uważają moje nauki
za niedzisiejsze.
Wielbiąca mnie kiedyś córka podmiotowość mą widzi teraz raczej
bezużyteczną.
I choć możliwe, że mężczyzna byłby dla mnie skłonny do ustępstw,
to obiektem spontanicznej erekcji nie będę już nigdy.
Jako starsza kobieta,
a nie ma nic bardziej uwłaczającego,
bezpowrotnie stracę dar zniewalania.
[mężczyzna pojękuje]
[mężczyzna stęka]
- Strasznie to przygnębiające. - [mężczyzna jęczy]
- Czyż nie? - [mężczyzna krzyczy]
Kurwa! Co jest? Co…
- Przepraszam. - [krzyk]
[intensywna muzyka chóralna]
ZAWSZE MIESZKAŁYŚMY W ZAMKU
SZEŚĆ TYGODNI WCZEŚNIEJ (INNA EPOKA)
[beztroska muzyka smyczkowa]
Robimy sałatkę sezonową na spotkanie grona katedry.
To mój trzydziesty rok w tym koledżu
i trzydzieste spotkanie grona katedry.
Ale…
pierwsze zaliczyłam jeszcze prenatalnie… [śmieje się]
To sałatka pełna „walcie się”.
Aż wszystkim będzie głupio, co przynieśli.
- [klientka] Tamten. - [klient] Ten?
- [klientka] Dziękuję. - Proszę.
[nadal beztroska muzyka]
Mm.
[muzyka kończy się akcentem]
Dziś może być fajnie. Wybuchł skandal seksualny.
Intymne kontakty profesora ze swoimi studentkami.
[intrygująca muzyka]
I ślepy traf chciał…
[dźwięk powiadomienia]
…że owym profesorem jest mój mąż.
DAJ ZNAĆ, JAK WDEPNĄŁEM
Dobra. A jak sytuacja z Title IX?
Andre, naświetlisz nam to?
Okej, to bez pieszczenia się.
Liczba oskarżycielek wzrosła do sześciu.
Sześć młodych kobiet. No może już niemłodych.
Liczba podpisów pod petycją o usunięcie Johna to…
Wow. Ponad 1000 z poparciem absolwentów.
[mężczyzna] Co?
Na studiach chciałam przelecieć wszystkich moich wykładowców.
Starych, młodych, mężczyzn, kobiety, ale…
Byłam zbyt nieśmiała.
George Bernard Shaw miał chyba rację,
że jędrna dupa na młodych się marnuje.
Jesteśmy.
Opowiadałam ci,
jak wieki temu weszłam do jego gabinetu,
a on z twarzą między piersiami jednej…
- Jak to się mówi? - Seksualny drapieżnik?
- To były inne czasy. - Mmm… czyżby?
Kochana, dzisiaj? Nie. Było inaczej.
- Może nie wchodźmy… - Waterboarding.
Nie, nie to.
Chyba chodzi o motorboating.
Co? Nie.
- Motorboating. - Sprawdzę.
- Jedno słowo. - [mężczyzna 2] Słuchajcie…
Dobra, wchodzimy.
[Andre] John pozostanie zawieszony do wyznaczenia terminu przesłuchania.
Przygotowywany jest raport.
Ale gratuluję Davidowi, że tak szybko został naszym przewodniczącym.
Świetnie ci idzie.
- Brawa dla niego. - Tak, David!
„Motorboating polega na wpychaniu twarzy
między dwie duże piersi z energicznym kręceniem głową,
wydając przy tym odgłos »brrr«”.
Przedstawiam grono akademickie.
[David] To może być…
Wybaczcie, przepraszam. Pomyliłam godziny. Nie wierzę.
- Omawiamy coś innego. - [bohaterka] Kontynuujcie.
Davidzie, znajdzie się dla mnie krzesło?
Przepraszam.
- [rozmarzona muzyka] - Proszę wziąć moje.
[David] Zapomniałem. Poznałaś już Vladimira Vladinskiego?
O, to nasz… yyy… nowy adiunkt?
Nie.
Nie poznaliśmy się.
Proszę siadać.
Och! Nie trzeba.
Muszę dbać o plecy i… Ze względu na starszeństwo.
Udam, że tego nie słyszałam, ale…
[David] Dobra, kontynuujmy.
- Miałem na myśli hierarchię w pracy. - Żartuję.
Potrzebujemy jeszcze dwóch ochotników do Meckleburga…
[szeptem] Jak zakupy?
Och, rozpakowane.
- Nieźle. - Tak.
[David] Empatyczny…
Torebka na podłodze przynosi pecha.
Bądźcie zwięźli. Zachowujcie poufność.
Angażujcie się konstruktywnie. Utrzymujcie perspektywę.
Są pytania?
Otóż to.
[muzyka zdradzająca napięcie]
Mm. Moja sałatka zrobiła furorę.
Pochłonęli ją, więc…
Uuu! Ciasto Davida.
[śmieje się] Chcesz kawałek?
Nie, dziękuję, nie jem glutenu.
Cierpisz na celiakię?
Kolega mojego syna ją ma.
Raczej na dysmorfofobię.
[wybucha głośnym śmiechem]
Jeszcze raz dziękuję za krzesło.
Nie ma za co. Podobno siedzenie zabija.
Też tak słyszałam.
Próbowałeś tych wysokich biurek stojących?
Nie, a powinienem, prawda?
- Nie wiem. - Zrobiłoby dobrze moim udom.
O! Ha… ha…
Yy…
Przywykłeś już do wiejskiego życia?
Szczerze mówiąc, nie jest łatwo.
[kobieta] O mój Boże!
Hej.
O Boże! Cześć!
Jestem Cynthia.
Też dla nas uczysz, tak?
Tak! Ma jedne zajęcia.
Cześć. Uwielbiam twoją powieść.
Zajebiście kształtująca. Tak się cieszę, że cię poznałam.
Cóż, jestem raczej rozczarowująca.
Fajnie, ja też. Wybacz, byłabym tu wcześniej,
ale nasza córka narobiła w swoje ubranko.
[Vladimir] O nie.
Mówiłam mu, że musi przeczytać twoją książkę.
Jesteśmy kwita, bo ja nie czytałam jego.
Nie dorównuje twojej.
- Ojej, yy… - Dzięki.
Może wpadniecie na koktajl w tym tygodniu?
I wymienimy się egzemplarzami.
Ja nie piję, ale on uwielbia, kiedy mnie nie ma.
- Nie musimy pić. - O nie.
Bardzo chcę, żeby pił. To… to mu służy.
- Tak. - Ups.
- Oj, przepraszam. - Przepraszam.
- Pożyczę ich na chwilę, co? - Dobrze. Wyślę ci maila.
[Vladimir] Dobra.
To bardziej dotyczy Vladimira, bo on pracuje na pełny etat.
Chodzi o plan emerytalny.
[kobieta] To niesprawiedliwe.
Jest w okropnej sytuacji. Szkoda mi jej.
Nie do pomyślenia. Nawet się o tym nie zająknęła.
Ale wiesz… Nic dziwnego.
[kobieta 3] Martwię się o…
Trzymaj się.
Hej.
- Mam pytanie. - Może mam odpowiedź.
Widziałeś ten raport?
Pewnie.
Wyślesz mi go?
Proszę?
- Dobra. - Dzięki.
Och, smacznego.
- Mmm! - Mm! [M się zaciąga]
[oboje chichoczą]
UCHYBIENIA ETYKI ZAWODOWEJ
TYLKO DLA CIEBIE. ANDRE
[tajemnicza muzyka]
Skandaliczne.
[piosenka Play With Fire – Barbara & Ernie]
[nadal spokojna piosenka soulowa]
Bardzo trudno mi zrozumieć, jak…
- [John] Soliłaś? - Tak.
…romanse za obopólną zgodą,
tak przecież błogie,
i nie pomimo dynamiki władzy,
lecz właśnie z jej powodu,
po tym wszystkim tak dotkną i będą tak niszczące.
- Sypałaś czymś jeszcze? - Kuminem.
[John] Kurwa.
Też reprezentuję płeć żeńską i jestem trochę urażona.
Chcę powiedzieć tym kobietom,
że ich smutek to nie tyle wynik uprawianego seksu,
ile przesiadywania w Internecie
i dumania, co ludzie o nich pomyślą.
[John] Świeże mięso.
Zaczynamy.
Jeszcze.
[nadal spokojna piosenka funkowa]
[bohaterka] Żeby było jasne, mieliśmy z Johnem taką umowę,
dziś określaną pewnie otwartym małżeństwem,
ale bez tej okropnej komunikacji.
- Czytali mój list? - [bohaterka] Nie wypłynął.
Uprzątniesz kompostownik do niedzieli?
Nie! Znikaj, koleżko! [klaszcze]
Muszą przeczytać mój list.
Od dziesięciu lat nie patrzę na akademiczki.
To lata 60., że nazywasz je akademiczkami?
A, wyznaczają termin przesłuchania.
I dobrze, bo nigdy nie złamałem zasad.
Formalnie.
[John] Właśnie.
Podasz mi ręcznik, proszę?
Nie odpowiedziałeś.
Uprzątniesz kompostownik do niedzieli?
Może. Poznałaś nowych profesorów?
Tych na nasze miejsca?
- [John] Nie zastępują nas. - Miejmy nadzieję.
Ale tak, poznałam ich.
Są młodzi, świeży i obiecujący.
Wybijemy im to z głowy.
Są parą, a Vlad w niedzielę wpada na koktajl.
- Wreszcie lepsza lektura. - Wtedy co Sid?
Cholera!
Dobra, przełożę to.
- Kiedy wpadnie Sid… - Mhm.
Nie mówmy jej o tym wszystkim.
Słuchaj, nasza córka nie musi wiedzieć o tym…
Łosoś na kolację w sobotę?
- Tak, zgrilluję. - Przyniosę świeże rzeczy ze stoiska.
Moja sałata prawie dojrzała, możemy użyć.
Pewnie.
I zrób makaron. Nie mogę jeść tylko ryb i warzyw,
bo zmarnieję.
Ja chyba zrezygnuję z glutenu.
- Nie rób tego. - [śmieje się]
Czemu?
Nie chcę mówić o tym Sid.
- [wzdycha głęboko] - Dziękuję.
- Wiem, że to dla ciebie trudne. - Mhm.
- Doceniam to, co robisz. Tylko tyle. - Mmm.
- Jak sentymentalnie. - Poważnie.
Robię tylko to, co zawsze.
[piosenka Femininomenon – Chappell Roan]
[nadal energiczna piosenka popowa]
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
[bohaterka] Przez lata byliśmy z Johnem złotą parą na kampusie.
On, znawca poezji i charyzmatyczny kierownik,
ja, desperacko pożądana profesorka kreatywnego pisania
i prowadząca z zamiłowania najpopularniejszy kurs na wydziale.
Co tam, laski?
Kobiety w amerykańskiej beletrystyce. Tytuł też kobyła, co?
To było dwuznaczne.
[pukanie]
[bohaterka] Cappuccino.
Tak. Masz sojowe?
- Sojowe. - Dziękuję.
- Świetnie. - Z mlekiem.
Więc…
- Gadałyśmy już o tym. - Mhm.
I chcemy coś powiedzieć.
Tak, właśnie na tym mi zależy. Proszę.
Przepraszam.
W porządku.
- Ze mną? - [studentka] Ee…
Chciałyśmy tylko… ci powiedzieć…
ee… że nie musisz grać roli wspierającej żony.
Wow.
Okej.
- Rozwiń. - Tak.
Uważamy, że wciąż jesteś seksowną, genialną panią.
Naprawdę jesteś gorąca.
Tak. [śmieje się]
I, no… uważamy, że nie musisz trwać przy swoim mężczyźnie.
[delikatna muzyka gitarowa]
Moje drogie koleżanki.
Bardzo schlebia mi wasza troska.
Będziemy to mieć na głowie. A tego próbuję uniknąć.
- Tylko tyle. - [warczy] Boże!
[bohaterka] Miałam kiedyś romans z tym mężczyzną.
Na spotkaniach, kiedy miałam na sobie odpowiednie spodnie,
ledwie zarys jego profilu doprowadzał mnie do orgazmu.
Czas leczy rany.
No wiecie.
Zwarta i gotowa?
- Już prawie. - Słuchaj.
Rozmawiałam ze studentkami, podobno widziały się dziś z tobą.
[bohaterka] Mhm.
Trochę się o nie martwię.
- Były bardzo spięte rozmową z tobą. - [David głośno chrupie]
Okej.
Bo czasem ofiarom nie wierzą popleczniczki,
zwłaszcza te starsze kobiety.
[wzburzona] David.
Więc miejmy na względzie, na co narażamy studentów.
Ale były spięte zagadaniem do mnie
czy spięte po rozmowie ze mną?
Tego do końca nie wiem.
Ale obok słowa „spięte” nie przechodzę obojętnie.
- Jasne. Flo, jesteś tu od niedawna. - Od ośmiu lat.
Możesz tego nie wiedzieć.
Ale będę wdzięczna,
jeśli podnoszenie tej kwestii przy mnie w kuluarach sobie darujesz.
Przepraszam. W porządku?
A ty, Davidzie, zechcesz te chrupki
prosto z podłogi jeść jeszcze głośniej?
- Cześć. - [Flo] O, hej.
Cześć.
[Flo] Zwarty i gotowy?
Zobaczymy.
Gdzie masz gabinet?
- Na górze? - Dałem mu 406.
Mój stary gabinet.
A więc stąd te dobre wibracje.
[śmieje się]
[rozmarzona muzyka]
Przepraszam, że przeszkodziłem.
To nic, tego nam właśnie było trzeba.
- [Flo] Yyy… - Dobra.
[pogodna muzyka]
[gwizd pociągu]
[nadal pogodna muzyka]
Mamo!
[bohaterka] Cześć!
Mm!
Mmm, ładnie pachniesz.
Pokaż się.
Fajnie wyglądasz.
- A Alexis? - Przyjedzie jutro.
Pociągiem?
Kupiła samochód.
Ale dorośle.
Ma 35 lat. Ty w jej wieku miałaś ośmioletnią mnie i etat.
[bohaterka] Teraz masz 27 lat, a ja 40.
- Niesamowite! [śmieje się] - Żarty z wieku są słabe, mamo.
[Sid] Alexis zaczyna myśleć o dziecku.
- Och. - Tak.
Okej. Ale jesteś strasznie młoda.
- Byłaś w moim wieku. - To były inne czasy.
Wiek Alexis to ciąża geriatryczna.
- Tak. Ale mówię o tobie. - Wiem.
W Nowym Jorku byłabym nastoletnią mamą. Lans.
- Dziecko to poważna sprawa. - Żartowałam.
To, co służy partnerce, niekoniecznie służy tobie.
- Mamo! - Lubię Alexis.
- Kocham Alexis. - Przestań gadać.
Ale nie powinna cię zmuszać.
Nie zmusza mnie! Tylko o tym gadamy. Czemu…
Wciąż spłacam twój kredyt studencki.
Dobra, mamo. Boże, niepotrzebnie ci mówiłam.
Więcej nic ci nie powiem i będzie między nami idealnie.
Dziękuję, mamo.
Kochanie. Stresuję się. Przepraszam.
W porządku.
Nie mów, że jest w porządku.
- Wstąpisz ze mną do cukierni? - [Sid] Nie możesz mnie podrzucić?
[nerwowa muzyka
Była studentka, którą musiałam oblać.
Mogę prosić roladę bûche de Noël?
Mamy tylko 30-centymetrową.
Świetnie. Moja córka ją uwielbia. Ona…
Nie przyszła na zajęcia i nie wykonała swojej pracy.
To nic osobistego.
- Mogę zapłacić? - A mogę zapakować?
Oczywiście. Nie ma pośpiechu.
Karta.
[piknięcie terminala]
Och! Przepraszam.
W porządku.
Już pomijając wszystko inne, myślę: „Gdzie ty masz godność?”.
Powinna się wstydzić.
[John] To teatr grecki. To Oresteja.
[bohaterka] Ani trochę.
To rodzinna tragedia.
Każda akcja rodzi konsekwencje,
z którymi trzeba się liczyć.
Klasyka.
Caitlyn to Klitajmestra.
Khloe to Elektra. My jesteśmy Furiami.
- Cudna rozmowa. - A ja przy tym dorastałam.
Kocham popkulturę, uwielbiam.
Ale to nie jest grecka tragedia.
Istotą tragedii jest zbudować coś z dysfunkcji.
Dokładnie jak w The Kardashians.
[bohaterka] Nie. Sam bezład nie jest jak grecka tragedia.
To fenomenologiczna i ontologiczna sprzeczność.
Nie świntusz.
Tragedia to pojedyncza, skończona i całościowa akcja.
Po prostu twoja matka nie pojmuje ewoluujących form.
- Co? - [John] Nie jest niezależną myślicielką.
Czeka na próbę czasu, żeby samej nie weryfikować.
Przestań.
Dla niej musi być:
„Rękawiczka lady Parsons u kawalera! Skandal!”.
„Lily umiera, plotąc kapelusze, Starking tęskni”.
Nazywa się Selden. Czemu się ze mnie nabijasz?
Tkwi zamknięta w wieży.
Ja przynajmniej jestem w wieży, John,
w środku.
Nie jak ty, którego nie ma w wieży,
bo go z niej wypieprzyli za sprowadzanie tam małych dziewczynek.
- Hej. Hej! - Co?
Twojego ojca zawiesili, bo uprawiał seks ze studentkami!
A ja ponoszę tego konsekwencje.
Ludzie o mnie gadają, osądzają, studenci są „spięci”!
- A ty sobie siedzisz i kpisz ze mnie! - [Sid] Ludzie.
[John] Konsekwencje?
Czekasz tylko na moją emeryturę, potem mogę wypierdalać.
- Co się dzieje? - [bohaterka] Tak. Właśnie tak, John.
Przy tobie i twojej pracy spędziłam 30 lat
i chcę mieć już tylko święty spokój.
[Sid] Przestań!
Ale teraz stracisz emeryturę,
bo 21-letnia studentka komunikacji zrobiła ci motorboating.
Będę się tłukła w moim domu z tobą
i tymi obwisłymi jajami wystającymi z szortów
już do końca życia.
Przestań!
- [Sid łka] - O mój Boże.
- Przepraszam. - [John] Kochanie…
- Nie jest tak źle. - [Alexis] Oddychaj.
- Wiedziałam o tym. - Wiedziałaś?
- Nie o szczegółach, ale… - Żyliśmy w otwartym małżeństwie.
Co, kurwa?
Co?
- Jestem jedynaczką, matka. - Matka?
W domu była tylko nasza trójka.
Ukrywaliście przede mną coś takiego?
- Chcieliśmy ci powiedzieć… - [Sid] Wiedziałaś, że je pieprzy?
- To nie było wbrew zasadom. - O niczym tak…
Wiesz, kto o niczym też nie wiedział?
Niemcy podczas II wojny światowej.
To jest nieadekwatne porównanie.
- Wychodzę. - Ale kupiłam roladę.
- Wezmę. - Ale ja też chciałam.
To kurwa nie dawaj!
Ukrój jej.
Sid, skarbie. Porozmawiajmy o tym.
- Kochanie. - Wzięłaś roladę?
Zostawiłaś mi kawałek?
[krzyczy]
- Młoda damo! - Możemy jechać?
[bohaterka] Co to za zachowanie!
To ciasto za 48 dolarów!
Och! Wynoś się stąd!
To też mój dom.
Dziś śpij gdzie indziej, błagam.
Poważnie. Mam dość. Koniec wspierającej żony.
Koniec zaciskania zębów. Skończyłam.
Uspokój się.
- Wypierdalaj! - [blender brzęczy]
Żartujesz?
- Dobra. - Wynoś się!
Pieprzona wariatka. Dobra.
[blender nadal brzęczy]
[blender cichnie]
[wzdycha ciężko]
[smętna muzyka gitarowa]
[prowadząca] Czy w naszym dyskursie kulturowym
jest jeszcze miejsce dla powieści?
W tej kwestii zawsze przypomina mi się wywiad z Vladimirem Nabokovem.
Powiedział bodajże: „Nie chcę poruszać”…
…rodzice chcieli, żebym został inżynierem.
[prowadząca] Jakie masz plany?
Uczę.
I jak sama wspomniałaś, moja żona też jest pisarką.
Poznaliśmy się w Iowa.
To bardzo pomaga, bo oboje rozumiemy ten proces.
Ale przy małym dziecku to jest cholernie trudne.
[dźwięk powiadomienia]
[ziewa głośno]
- [dźwięk powiadomienia] - [stęka]
JESTEM W DOMKU.
PIŹDZI TUTAJ. WRÓCĘ PO PIĄTEJ.
JEŚLI JUŻ CI PRZESZŁO.
OTWARTE MAŁŻEŃSTWO? POWINNAŚ MI POWIEDZIEĆ
Chcę tylko życia bez komplikacji.
[niepokojąca, intrygująca muzyka]
[jęczy]
Jeśli nie mogę mieć władzy,
czy mogę być wolna choćby od cudzych dramatów?
Wolna od ich zachowania.
Wolna od ich potrzeb i pragnień.
[dzwonek do drzwi]
Czy to jest samolubne?
Po prostu jestem na takim etapie życia…
[dzwonek do drzwi]
…że nie chcę myśleć o nikim innym.
[rozmarzona muzyka]
[zmysłowy oddech]
[stłumiony krzyk]
[muzyka cichnie]
To dobra pora?
[piosenka Dancing Barefoot – Patty Smith]
[nadal energiczna piosenka rockowa]
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULII MAY JONAS