Ano nga ’yong sinabi ni Dorothy Parker?
Hindi niya talaga sinabi ’yon.
Ano nga ’yon? Alam kong alam mo ’yon.
Sige na.
Gusto kong nagma-martini.
Hanggang dalawa lang.
Kapag nakatatlo ako, lango na ’ko.
Kapag nakaapat, pakakalango na ’ko…
sa nag-imbita.
Spanish nut mix?
Sobrang ganda nitong bahay mo.
Salamat. Gusto kong sunugin ’to ngayon.
Magpaka-minimalist.
Wag, sakto nga ’yong ganitong dami ng gamit.
Libro mo ba ’yan?
Excited na ’ko sa magiging opinyon mo.
Excited na rin akong mabasa ’to.
Cue niya na ’to na hingin ’yong akin.
Kumusta ka naman at simula na ng klase bukas?
Ayos lang siguro. Alam mo na.
Alam mo na ba ang mga shortcut, ’yong nakakaligaw na pasikot-sikot?
Gaano nakakaligaw ba?
-May ID ka na ba? -Wala pa.
Magpapa-picture na sana ako pero di ko mahanap ’yong office.
Samahan ba kita do’n bukas? Ako’ng bahala sa underground tour mo.
Ayos ’yon.
Shit naman!
Hello?
Hello.
Kumusta, p’re?
Naku, John, di namin alam na darating ka.
Si Vlad. Vlad, si John.
Puwede tayong magkamay.
Hindi ka naman maka-cancel kahit madikit ka sa ’kin.
Ay, hindi. Wala sa ’kin ’yon.
-Wag mo siyang tuksuhin. -Binibiro ko lang siya.
Labas ako do’n. Ang totoo nga, starstruck ako.
-Fan na fan ako ng criticism mo. -Wag mo na ’kong gaguhin.
’Yong libro mo tungkol sa unang collection ni Ashbery… Ang ganda talaga no’n.
A, salamat. Nakakatuwa naman.
Ba’t ka napauwi, John?
Ano, hiramin ko lang siya saglit, ha?
-Sige, una na rin ako. -Wag ka munang umalis!
Hindi pa kami nakapag-unpack. May patutulugin pa ’ko.
Ang sweet n’yo namang mga tatay ngayon.
Never yatang tumulong si John sa pagpapatulog.
-Kumusta na ang baby n’yo? -Three na siya. Malikot na.
Gusto ko ’yong three. Makokontrol pa siya gamit ang katawan mo.
Oo. Mas okay na ’yon kesa no’ng two siya.
Muntik nang mapatay si Cynthia no’n.
Literal.
Puwede kitang… Ihatid na kita palabas.
Sige.
-Nice to meet you. -Ikaw rin.
Tumutubo na naman ’yang buhok sa may baba mo. FYI.
Letse!
Wala ’to kahapon.
-Mag-usap tayo. -Ayoko.
Makinig ka.
Ayoko. Wala ka nga dapat dito.
Para kang nirereglang teenager.
Wag mo nga silang maliitin.
-Nakapagmuni-muni na ’ko. -Pakialam ko?
-Tama na. Ako na’ng maglilinis. Upo ka na. -Kakain ako.
Gutom ako. Nag-martini ako nang walang laman ang tiyan.
Gagawan kita ng sandwich. Umupo ka na.
-Sorry. -Saan ka nagso-sorry?
Sorry at napasama ko ang loob mo.
Okay.
Umupo ka!
-Sorry at bastos ako. -At dismissive.
-At patriyarkal.
Hindi niya gusto ’yon.
Sorry at hindi kita napapahalagahan.
Pero pinag-isipan ko na ’yon, ha?
Tapos na-realize ko…
Basta ma-delay natin ’yong hearing hanggang matapos ang taon.
’Yon na. Tapos magre-retire ako bago pa mag-hearing.
Makukuha ko ang buong pension ko. Tapos.
Paano kaya natin magagawa ’yon?
Ikaw kaya ang umisip.
Kailangan kita para dito.
Makita lang ako ni Florence sa campus,
baka matuod na ’yon nang tuluyan.
Ano pala…
Sumali si Lila sa kaso. Bilang nagrereklamo.
Kailan?
Last week.
Kaya ano lang…
Makakabuti rin siguro para sa ’yo na tulungan akong iurong ’yon.
Puwede mong kausapin si David.
Nakausap ko si Sid kanina.
Ba’t di siya sumasagot kapag tumatawag ako?
May toyo lang siya.
Kumusta ’yan?
’Yan ang misis ko.
Iniisip ko ring kumuha ng Spanish 4
kasi kailangan ng written proficiency sa mga grad program.
-Maganda ’yan. -Tapos weight lifting para sa anxiety ko.
Maganda rin ’yan.
Tapos para sa English requirement ko, iniisip kong mag-creative nonfiction.
Kay Cynthia Tong.
Akala ko kukunin mo ’yong Women in American Fiction ko.
-Oo, pero— -Oo nga naman.
-Balak ko— -Gusto mong sumulat ng essays.
Oo. Sinusubukan ko nga.
Oo, maganda rin talaga ’yan kasi punuan ang klase ko kapag fall.
Nagsisisali na ’yong mga estudyanteng naiwan sa waitlist.
Kunin mo na lang ’yon kapag spring at nasa abroad ang mga estudyante.
-’Yon nga ang iniisip ko. -Tama ’yan! Kunin mo ang klase niya.
Ang sayang ibida ng mga bagong teacher.
Pasok.
Nakaistorbo ba ’ko?
Paalis na rin naman ako.
Teka, sandali lang.
Vlad, si Edwina.
Ang pinakamagaling at paborito kong estudyante.
Edwina, si Professor Vladinski.
Vlad na lang.
-Hi. -Hi.
Okay.
-Bye-bye. -Bye.
-Hi. -Hi.
Mukhang magpapa-tour ka nga.
Mauna ka. Okay.
Ikaw, a.
Hindi mo binigay sa ’kin kagabi ’yong libro mo.
Akala ko di mo na hihingin, e.
Tingnan mo siya, o. May nakahanda nang kopya.
Bale…
Oo.
Ayos ’tong pic mo.
Ayoko n’yan.
Ba’t naman?
-Lakas maka-thirst trap, di ba? -Okay lang ’to.
Okay lang ang pagnanasa.
Ano na’ng sinusulat mo ngayon?
Ang totoo n’yan,
15 years nang sobrang sama ng writer’s block ko.
-Wag ka nga. Walang gano’n. -May gano’n ako. Sinubukan ko na lahat.
Artist’s Way, microdose ng ketamine.
Seryoso ako. Sinubukan ko na. Walang umuubra.
Paano ka natin mapagsusulat uli?
Sino ba’ng may pakialam?
Wala.
Thank you, a.
Kaya nga dapat kang magsulat.
Kasi walang may pakialam kung magsulat ka o hindi.
Kasi malayang magagawa ’yon, gano’n?
Magiging iyong-iyo ’yon.
’Yong sekreto, malaswa.
Para sa ’yo lang.
Iniiwasan ko ngayon ’yong mga sekre-sekreto at malalaswa.
Kumusta naman ’yon?
MAXIMUM NA TATANGGAPIN SA KLASE: 60 NAKA-ENROLL NGAYON: 24
Ako na ang nagsasabi.
Pagkatapos ng first week, tayuan na lang sa klase.
DAVID - KUNG GUSTO MONG MAKIPAG-USAP, NASA WILLIAMSON’S AKO NG 3:00 P.M.
Uy.
Hindi mo ’ko hinintay?
Nagwa-warm up lang.
Sasama ka ba sa faculty happy hour sa Friday?
Hindi siguro.
May date na ba ’yong hearing?
Inaayos na.
Ngayong sem na kaya ’yon o next sem pa?
Malapit na ’yon.
Napapaisip lang kasi ako
kasi kung ma-delay natin ’yon hanggang matapos ang taon,
magre-retire na si John, at mawawala na siya,
at makakaiwas na sa gulo ang department.
Tungkol ba ’to kay Lila?
-Matutulungan mo kaya ako? -Hindi puwede.
Hinding-hindi ako mangingialam do’n.
E, di sige.
Alam mo kung ano’ng interesting?
Mula 1996 ko pa ginagamit ’yong email address ko sa college na ’to.
Ako rin naman. Ano’ng interesting do’n?
Wala naman, interesting lang
kung paano natin gamitin dati ’yong email para sa hindi naman trabaho.
Nangangapa pa ’ko no’n. Tenure track pa lang ako.
Pero nasa review board kita no’n, di ba?
Di ba?
No’ng nagsusulatan tayo ng mga sweet at sexy na email
at ginagawa ’yong iba pang bagay na alam mo na.
’Yong mga bagay na iko-confirm ko lang,
hindi pa rin alam ng misis mo, ’no?
Hindi ka bababa nang ganito.
Akala ko rin, e, kaso nandito na ’ko.
Pasensya na.
Okay.
Sige. Titingnan ko kung ano’ng magagawa ko.
Salamat.
Sinasabi ko sa ’yo, nakakadismaya ang usapang ’to.
Hindi ko matanggap
na nagpatira talaga ako sa puro ereng busangot na Miss Minchin na ’yon.
Pero ang laki talaga ng titi niya kaya ayun…
TO: SID PUWEDE BA TAYONG MAG-USAP?
SID MAY NAMATAY BA?
TO: SID PAANO KUNG NAMATAY NA NGA KAMI?
Busy lang siguro siya.
-Uy, hi! -Hello din sa ’yo!
Sorry, susunduin ko pa si Phee. May bayad kapag na-late ka.
A, oo, tanda ko pa kung gaano ka-hassle ’yan.
Pupunta ka ba sa inuman sa Friday?
Malamang hindi, e.
KJ! Pumunta ka na! Sige na!
Tanda ko pang nagpapatong ng kamay ang mga lalaki sa ulo nila
kapag kinakausap ako sa playground no’ng maliit pa si Sid.
Para silang peacock.
Kapag may natitipuhan silang babae, sinusubukan nilang magpalaki pa.
Hi, David.
Makakausap mo na si Lynn.
Ayoko.
Alam mong ’yon lang ang paraan.
Hindi ko alam ’yon.
Pailalim talaga ang galawan ng asawa ni President.
E, ’yon ang mas may tsansang magkaresulta.
-Kailan tayo pupunta? -Ikaw lang ang kakausapin niya.
Ibababa ko na ’to. Nasa event ako.
Mabilis akong makatapos dati.
Excuse me.
Pasado alas-otso na.
A, salamat.
Ay, letse.
Nakausap mo ba si David?
May meeting kami ni Lynn mamaya.
Salamat.
Maganda ba ’to?
Oo, e.
One-hit wonder?
Mukhang hindi.
Pero akala ko rin dati hindi ako gano’n.
Guwapo, a.
Halos kasinlakas ng dating ko dati.
Nagyosi ka?
Hindi, a.
Ito ang bahay ng presidente ng college.
Parang White House. Bigay ’to sa kanya ng college.
Siyempre, ang mga nagiging presidente,
’yong di nangangailangan ng libreng pabahay pero…
Bakit ko naman gagawin ’yon?
Para sa ’kin, nakakabahala talaga ’yon. Insulto pa sa mga babaeng kaedaran natin.
Napapahiya ka no’n, di ba?
Oo. Ganito, Lynn, ang—
Ang ganda ng mukha mo, grabe. Ano’ng ginagawa mo?
Bad timing para sa college na magkaroon ng gano’ng hearing.
May bad timing ba para sa katotohanan?
Consensual ang mga relasyong ’yon.
May nakadugyutan akong prof dati.
Hindi na siya tumawag pagkatapos. Nadurog ako no’n.
Nakakalungkot na nagkagano’n ka.
-Statistics. -Statistic ka lang?
-Statistics ang hawak niya. -A, gano’n?
Pero hindi naman negative para sa ’kin na na-experience ko ’yon
kasi hindi siya tuli.
Ibang panahon pa ’yon, di ba?
Naaalala mo pa kung paano tayo dati?
Parang casting call ’yon.
Buti nga’t hindi na gano’n ngayon.
Oo naman.
Lynn, tandaan mo,
lampas sampung taon na no’ng huling may involved na estudyante.
Alam ni John na iba na ang panahon ngayon.
Hindi na niya gagawin ’yong gano’n ngayon.
Hubog na hubog ang mukha mo.
May binili akong device na naka-sale.
Ise-send ko ’yong link.
Sigurado ka bang makokontrol mo siya?
Siguradong-sigurado.
LILA - UY. SORRY NO’NG ISANG ARAW, GUSTO TALAGA KITANG MAKAUSAP.
LILA - PUWEDE KA BANG DUMAAN? SHIFT KO HANGGANG 5:00 P.M.
Sige na nga, para matapos na.
Salamat.
Oy!
Sandali!
Uy, sorry, gusto ko lang…
No’ng nadaan ka no’ng isang araw, hindi ako nakapag…
Puwede ka ba… Umaandar ka talaga kahit nandito pa ’ko?
Hitad ka!
DAVID - DELAYED ANG HEARING HANGGANG SUMMER. CONGRATS.
DAVID LILINAWIN KO LANG, WALA AKONG GINAWA.
DAVID PAKI-DELETE ’TONG MGA TEXT, HA?
-Uy. Alam mo ba? -Ano?
Successful tayo.
Tanginang Lynn.
Delayed hanggang summer. Gano’n-gano’n lang.
Grabe lang, di ba?
-Ginagago mo ’ko. -Hindi, a.
Pambihira ’yan.
Grabe, tapos na talaga ’to nang gano’n-gano’n lang.
Nakakatuwa talaga ’yan.
Nakakatuwa talaga ’yan, a.
Tingnan mo siya, o.
Proud na proud ako sa ’yo.
Kinakahiya ko ang sarili ko pero bawi sa resulta ang naging paraan.
Siguro.
Okay, magse-celebrate tayo.
Ilang champagne lang.
-Ano’ng ginagawa mo? -Ika…
May lakad dapat ako pero…
-May date siya. -Ika-cancel ko na.
Wag. Wag mong i-cancel. Bukas na tayo mag-celebrate.
Sure ka?
Sure na sure. May lakad din ako.
Pakisabi sa ex mo, salamat.
Iche-check ko ang kilay mo, kung ako ikaw.
Thank you do’n.
Hi, dear.
Uy, hello. Ganda mo, a.
Cashmere ba ’to?
Polyblend.
Puwedeng makahingi ng white wine?
Sige.
-White wine n’yo. -Salamat.
Hi.
-Hi. -Hi.
Naku, sorry at hinawakan kita.
Gusto ko lang makasigurong totoong nandito ka.
-Bakit, nasa’n ba ’ko? -Nasa panaginip ko.
Hindi, ano kasi…
Binabasa ko ’yong libro mo nitong mga nakaraang araw
kaya naging laman ka tuloy ng isip ko.
Ang sarap sa pakiramdam.
Pero sana alam mo ’yon.
Ayos lang naman sa ’king masabihan ng taong pinahahalagahan ko ang opinyon…
Baka puwede tayong mag-lunch at i-discuss ’yon.
-Kung okay ka sa lunch. -Maka-lunch ako.
Kasama ang lunch sa top three na favorite meals ko.
Pero hindi kita masasamahang mag-lunch.
Bale, di ako puwede sa lunch hangga’t di ko pa nababasa ang libro mo.
Dapat matumbasan do’n ’yong binibigay ng kabila.
Oo naman. Mahalaga ring may nagiging tumbasan.
Si Cynthia?
Nag-dinner sila ni Phee.
Nati-trigger kasi siya sa mga bar. Susunduin niya na lang ako.
-Isa lang ang kotse n’yo. -Aanhin ’yong mahigit isa?
’Yon din ang naisip ko no’ng bagong lipat kami dito.
Tapos ano’ng nangyari?
Sandali lang.
Upo tayo?
Sige, tara.
-Dito. -Sige.
Parang trip lang nila ’yon dahil sa hot na Irish sex.
Bye, mga bagets. Una na ’ko para makauwi bago matulog ang mga bata.
Kumusta si Sid?
Ay, mabuti naman. May hawak siyang kaso na nakasalang sa Supreme Court.
Wow!
Akala ko sa circuit court.
Hindi, sa Supreme ’yon.
Nakakabilib pa rin naman ang circuit court.
-Uy! -Uy!
Uy, hi. Hello.
Hi.
Na-meet ko ’yong estudyante mo. Magaling talaga siya, a.
Matutuwa kayo sa isa’t isa.
At sino naman ang bebe na ’to?
Thirty minutes na kitang tine-text.
-Sorry. -Okay. Lasing.
Hindi ako lasing.
Mas lasing ka kesa sa ’kin. Tara na?
Oo. Ano ako… Magbabanyo muna ako.
Okay.
Kumusta na ’yong sinusulat mo?
Memoir ’yon, di ba?
A, oo.
Ewan ko.
Medyo ano ’yon ngayon…
Mabigat.
Sinusulat ko ’yong part no’ng two siya, at ang hirap lang kasi ng panahong ’yon.
A, oo. Nakuwento nga ni Vlad.
Nakuwento niya?
Wag kang mag-alala, mas madali na ang three.
Okay. Ready na?
Maghihintay ako sa kotse.
Okay.
Sige…
Excited na ’kong basahin ’yong gawa mo.
Salamat.
Ano ’yon?
Ayoko pang umalis.
Kitakits na lang.
Tama.
Isang kagandahan ng setup namin ni John,
kapag may date siya, wala siya buong gabi.
Pakihingi uli ako ng Cosmo pagbalik niya. Iihi lang ako.
Okay, bilisan mo.
Kaya napakasarap ng gabi na mag-isa lang ako at walang istorbo.
John?
Lynn. Steve.
-John, nakakatuwang makita ka. -Kayo rin.
Good news.
Sobrang good news. Utang na loob ko talaga ’yon sa ’yo.
Hi.
Do’n na ’ko sa asawa ko.
Tangina.
Okay ka lang ba?
Diyos ko!
SID TUMATAWAG
HANGO SA LIBRO NI JULIA MAY JONAS
Nagsalin ng Subtitle: Maui Felix