Como era aquilo de Dorothy Parker?
Non foi ela quen o dixo.
Pero como era? Sei que o sabes.
Veña.
Gústame tomar un martini.
Dous, como moito.
Con tres, métome debaixo da mesa.
E, con catro, debaixo do…
anfitrión.
O ESPERTAR
Queres froitos secos?
Tes unha casa… incrible.
Grazas. Agora quero queimalo todo e pasar ao minimalismo.
Non, é un caos marabilloso.
Ese é o teu libro?
Estou desexando saber que opinas.
Eu estou desexando lelo.
Agora é cando me pide o meu.
Como estás sabendo que as clases empezan mañá?
Ben, ou iso creo.
Coñeces os atallos e as complexidades do labirinto?
Tan complexo é?
- Xa tes o carné? - Non.
Quixen sacar a foto, pero non dei atopado a oficina.
Se queres, mañá acompáñote. Podo ensinarche os lugares secretos.
Sería xenial.
Ai, merda!
Ola?
Ola.
- Que tal, meu? - Vaia, non contabamos contigo.
El é Vlad. Vlad, el é John.
Podes darme a man. A cancelación non se contaxia por contacto.
Ai, non. Non me importa.
- Non o incomodes. - Era unha broma, muller.
Non é asunto meu. En realidade, estou fascinado.
- Admiro as túas críticas. - Non me tomes o pelo.
O teu libro sobre a primeira obra de Ashbery é a hostia.
Pois grazas, de verdade.
Que fas aquí, John?
Ah. Podo roubarcha un momentiño?
- Si. Eu debería ir indo. - Non!
Temos todo en caixas e hai que deitar a nena.
Que riquiños os pais modernos.
John nunca me axudou a deitar a nena. Que tempo ten a pequena?
Ten tres anos. É un terremoto.
É a mellor etapa. Aínda os podes controlar co corpo.
Si, mellor ca a dos dous é. Os dous case acaban con Cynthia.
Literalmente.
Ben, pois acompáñote á porta.
De acordo.
- Un pracer. - Igualmente.
Mira que che volveu saír o pelo do queixo.
Merda!
Onte non o tiña.
- Temos que falar. - Non.
Escóitame.
- Non deberías estar aquí. - Para de actuar coma unha adolescente.
Non insultes as adolescentes.
- Estiven reflexionando. - E a min que?
- Para. Limpo eu. Senta. - Non, quero comer.
Teño fame. Bebín o martini co estómago baleiro.
Fágoche eu un sándwich. Senta.
- Laméntoo. - Lamentas o que?
Lamento enfadarte.
Mimá.
Senta!
- Lamento ser groseiro. - E desdeñoso.
- E patriarcal.
Ui, torceu o fociño.
Lamento non valorarte.
Pero estiven pensando, vale?
E decateime…
de que só necesitamos atrasar a vista ata finais de ano.
E listo. Así podo xubilarme antes de se celebrar a vista,
cobrar a pensión completa e punto final.
Como poderemos conseguilo?
Pénsao ti.
Necesito a túa axuda.
Se Florence me ve no campus,
sáelle pola boca o pau que ten no cu.
Sabes?
Lila sumouse ao caso. Como denunciante.
Cando?
A semana pasada.
Así que…
creo que che convén axudarme a atrasalo.
Podías falar con David.
Hoxe á tardiña falei con Sid.
Por que non me colle o teléfono?
Ten unha perrencha.
Está bo?
Así me gusta.
Tamén pensei en cursar
Español 4 porque en posgrao esixen dominar a escrita.
- Que lista. - Halterofilia para a ansiedade.
Moi lista.
E despois, para Inglés, non-ficción creativa.
Con Cynthia Tong.
Pensei que ías cursar comigo a muller na ficción estadounidense.
- Xa, pero… - Enténdoo.
- Eu… - Queres escribir ensaios.
Si, iso intento.
Fas moi ben porque a miña clase en outono está ateigada.
O alumnado vai entrando dende a lista de agarda.
O mellor é cursala en primavera porque a maioría están fóra.
- É o que ía facer. - Xenial! Matricúlate na súa clase.
Encántame apoiar os mestres novos.
Adiante.
Interrompo?
Eu xa marchaba.
Non, agarda.
Vlad, ela é Edwina.
A miña mellor estudante e preferida.
Edwina, el é o profesor Vladinski.
Chámame Vlad.
- Ola. - Ola.
Pois…
- Abur. - Adeus.
- Ola. - Ola.
Viñeches para a visita.
Ti primeiro. Vamos.
Por certo,
- onte non me deches o teu libro. - Xa pensaba que non mo ías pedir.
Mira ti. Xa tiñas unha copia preparada.
É que…
Si.
Bonita foto.
Eu detéstoa.
E logo?
- Un pouco provocativa, non cres? - E que?
Sentir desexo é normal.
Con que estás agora?
Se che son sincera, levo 15 anos cun bloqueo creativo tremendo.
- Vaiche boa. Iso non existe. - Para min si. Xa o intentei todo.
Libros de autoaxuda, microdoses de ketamina.
En serio. De todo. Nada funciona.
Como te desbloqueamos entón?
A quen lle importa?
A ninguén.
- Grazas. - Non, por iso deberías escribir.
Porque a ninguén lle importa se o fas ou non.
E iso faino máis doado ou?
Faino teu.
Algo secreto, sucio.
Só para ti.
Ultimamente procuro evitar as cousas secretas e sucias.
E como che vai?
PRAZAS: 60 ALUMNOS MATRICULADOS: 24
Confiade en min.
Pasada a primeira semana, non caberá unha palla.
DAVID: SE QUERES FALAR, ESTAREI NO XIMNASIO ÁS TRES.
Ola.
Empezaches sen min?
Estou co quecemento.
Véxote o venres na hora feliz da facultade?
Non creo.
Sabes que día vai ser a vista?
Están niso.
Será neste semestre ou no que vén?
Será pronto.
Pregúntoo porque se a atrasamos ata finais de curso,
John podería xubilarse e marchar de aquí.
Así o departamento evitaría problemas.
Isto é por Lila?
- Ti poderías axudarme? - Nin de broma.
É imposible que interceda.
Moi ben.
Queres saber algo interesante?
O meu enderezo de correo da universidade é o mesmo dende 1996.
O meu tamén. Que ten de interesante?
Pois que é interesante o uso tan pouco profesional
que lle dabamos ao correo daquela.
Eu era inxenua. Estaba a piques de conseguir a praza
e ti formabas parte do tribunal avaliador, non?
Si, verdade?
Cando nos enviabamos aqueles correos tan bonitos e picantes
e faciamos outras cousas, claro.
Cousas que, para que me quede claro,
a túa muller aínda non sabe, non?
Ti non es así.
Iso cría eu, pero parece ser que si.
Perdoa.
Vale.
De acordo. Verei o que podo facer.
Grazas.
Esta conversa foi unha decepción.
E pensar que deixei que ese fachendoso mestrucho
de mala morte me fodera.
Pero ten un nabo enorme.
PARA SID: PODEMOS FALAR?
SID: MORREU ALGUÉN?
PARA SID: PODEMOS MORRER.
Ha estar ocupada.
- Ola! - Ola!
Vou recoller a Phee. Cóbranche máis se vas tarde.
Ai, si, que recordos.
Vés tomar algo o venres?
Non creo.
Non sexas aburrida! Ven!
Recordo cando os homes facían ese xesto comigo
cando estaba no parque con Sid.
Son coma pavóns.
Cando senten atracción por unha muller, inchan o peito.
Ola, David.
Conseguinche a reunión con Lynn.
Non.
Ben sabes que é o único xeito.
Diso nada.
Que fino, a muller do reitor.
É o xeito máis eficaz.
- Que día imos? - Só quere reunirse contigo.
Déixote, que estou nun evento.
Antes era capaz de chegar ao orgasmo nun segundo.
XENERALIDADES INSIGNIFICANTES, VLADIMIR VLADINSKI
Desculpádeme.
Pasan das oito.
Oh, grazas.
Merda.
Falaches con David?
Hoxe teño unha reunión con Lynn.
Grazas.
Está ben?
Por desgraza, si.
- Escritor dun só éxito? - Non creo.
Pero tampouco pensaba que o sería eu.
Que guapo.
Case tanto como o era eu.
Fumaches?
Non.
Velaquí a casa do reitor da universidade.
É coma a Casa Branca. A universidade cédella.
Por suposto, o reitor sempre é alguén que nunca precisaría vivenda gratis, pero…
Por que ía facelo?
É un caso moi perturbador e insultante para as mulleres da nosa idade.
E humillante para ti, non cres?
Si. Pero, Lynn…
Tes unha pel fabulosa. Que fas?
Agora mesmo, a vista sería prexudicial para a universidade.
Nunca é mal momento para a verdade.
Eran relacións consentidas.
Unha vez deiteime cun profesor.
Non me volveu chamar e partiume o corazón.
Canto o lamento.
- Estatística. - Eras unha máis?
- Ensinaba Estatística. - Ah.
Pero non me arrepinto da experiencia
porque non estaba circuncidado.
Eran outros tempos, verdade?
Recordas como o vivimos nós?
Era coma un proceso de selección.
Menos mal que xa non é así.
Por suposto.
Lynn, non esquezas
que o seu último encontro cunha alumna foi hai máis de dez anos.
John é consciente de que os tempos cambiaron.
Hoxe en día nunca faría tal.
Tes o rostro tan ben definido…
É que merquei un aparello nas rebaixas.
Pasareiche a ligazón.
Estás segura de que o podes controlar?
Ao cento por cento.
LILA: PERDOA O DO OUTRO DÍA. NECESITO FALAR CONTIGO.
LILA: PODES VIR? SAIO DO TRABALLO ÁS CINCO.
Acabemos con isto dunha vez.
Grazas.
Ei!
Agarda!
Perdoa, é que quería…
Cando viñeches so outro día, non puiden…
Que fas? Estás fuxindo de min?
Porca!
DAVID: VISTA APRAZADA ATA O VERÁN. PARABÉNS.
DAVID: QUE CONSTE QUE EU NON FIXEN NADA.
DAVID: PODES BORRAR ESTAS MENSAXES?
- Ola. Adiviña. - Que?
Conseguímolo.
A puta Lynn.
Aprazada ata o verán. Así de sinxelo.
Pódelo crer?
- Estás de broma. - Non.
É incrible.
Mimá, non podo crer que fose tan doado.
Marabilloso.
Si, señor.
Estou orgullosísimo de ti.
Eu estou profundamente avergoñada, pero o fin xustifica os medios. Creo.
Temos que celebralo.
Una copiña de champaña?
- Que vas facer? - Vou…
Tiña plans, pero…
- Tiña unha cita. - Cancelareinos.
Non, non os canceles. Podemos celebralo mañá.
Segura?
Segurísima. Ademais eu tamén teño plans.
Dálle as grazas ao teu exmozo.
Eu de ti, depilaría as cellas.
Grazas.
Ola, guapo.
Ola. Que guapa estás.
- É de caxemira? - Poliéster.
Ponme unha copa de branco?
Agora mesmiño.
- Aquí ten. - Moitas grazas.
Ola.
- Ola. - Ola.
Ai, perdoa por tocarte.
É que quería asegurarme de que estabas aquí en persoa.
- Cal era a outra opción? - Que estou soñando.
Non. É que estes días estiven lendo o teu libro,
así que estiveches moi presente na miña mente.
É unha marabilla.
Espero que o saibas.
Non me importa que mo diga alguén cuxa opinión valoro, así que…
Se queres podemos xantar algún día e falar sobre el, se che gusta xantar.
Encántame. É unha das miñas tres comidas preferidas.
Pero non podo xantar contigo.
Non. É que non podo ata que lea o teu libro.
Debería ser un intercambio recíproco.
Por suposto. A reciprocidade é valiosa.
Onde está Cynthia?
Foi cear con Phee.
Non lle gustan os bares. Virá recollerme despois.
Só tedes un coche.
Quen precisa máis?
Iso pensaba eu cando me mudei aquí.
E despois que pasou?
Un momentiño.
Paréceche se sentamos?
Claro.
- Ven. - Si.
Á xente gústalle polo sexo irlandés.
Adeus, rapaces. Marcho para ver os herdeiros antes de que vaian durmir.
Que tal está Sid?
De marabilla. Está defendendo un caso ante o Tribunal Supremo.
Ala!
Non era o tribunal de circuíto?
Non, é o Supremo.
Tampouco lle quitaría mérito.
- Ola. - Ola.
Ola!
Ola.
Coñecín a túa alumna. É excepcional.
Ides caervos xenial.
E quen é esta pequerrecha?
Levo media hora enviándoche mensaxes.
- Perdoa. - Vale, borrachón.
- Non estou borracho. - Estás máis borracho ca min. Imos?
Si, pero antes vou ir ao baño.
De acordo.
Como vai o libro?
Son unhas memorias, non?
Vaia, si.
Eu que sei.
Está sendo bastante duro.
Estou escribindo sobre cando tiña dous anos e foi…
unha época dura.
Si, xa me contou Vlad.
Ai, si?
Tranquila, os tres son mellores.
Listo. Imos?
Espérote no coche.
De acordo.
Pois nada. Estou desexando ler o teu.
Grazas.
Que?
Non quero marchar.
Deica logo.
Si.
Unha das vantaxes do acordo entre John e mais eu
é que cando ten unha cita, bota fóra toda a noite.
Cando veña podes pedirme outro? Vou ao baño.
Vale. Non tardes.
E eu desfruto dunha noite gloriosa e tranquila para min.
John?
Lynn. Steve.
- Alégrome de verte. - Igualmente.
Boas novas.
Abofé que si. Non sabes canto cho agradezo.
Ola.
Vou co meu marido.
Merda.
Vai todo ben?
Mi madriña querida!
CHAMADA ENTRANTE DE SID
SEIS CHAMADAS PERDIDAS DE SID
BASEADA NO LIBRO DE JULIA MAY JONAS
Subtítulos: Alba Méndez