Jak to mawiała Dorothy Parker?
W zasadzie tego nie powiedziała.
Jak to szło? Wiem, że wiesz.
No powiedz.
Lubię wypić lampkę martini.
Góra dwie.
Po trzech ląduję pod stołem.
Po czterech pod…
gospodarzem.
PRZEBUDZENIE
Mieszanki orzechów?
Twój dom jest… niesamowity.
Dziękuję.
Mam ochotę to spalić i zostać minimalistką.
Nie, to wspaniały rozgardiasz.
To twoja książka?
Nie mogę się doczekać, co powiesz.
Nie mogę się doczekać lektury.
W ten sposób chce zapytać o moją.
I jak się zapatrujesz na jutrzejsze zajęcia?
Dobrze, chyba.
Znasz wszystkie skróty, zawiłości tego labiryntu?
A jest tak zawiły?
- Masz legitymację? - Nie.
Miałem zrobić sobie zdjęcie, ale nie znalazłem biura.
Oprowadzić cię jutro? Mogę pokazać ci kuluary.
Byłoby wspaniale.
Kurde!
Halo?
Cześć.
- Jak leci? - John. Nie spodziewaliśmy się ciebie.
To jest Vlad. Vlad, to jest John.
Możesz uścisnąć.
Wykluczenie nie przenosi się przez skórę.
Nie. Nie obchodzi mnie to.
- Nie drocz się z nim. - Tylko żartuję.
Nie moja sprawa. Szczerze, jestem pod wrażeniem.
- Jestem fanem twojej krytyki. - Bez jaj.
Napisałeś zajebistą książkę o pierwszej kolekcji Ashbery’ego…
Cóż, dzięki. Doceniam to.
Co robisz w domu, John?
Mogę ją na chwilę ukraść?
- I tak muszę już iść. - Nie idź!
Rozpakowujemy się i muszę położyć dziecko.
Słodcy, współcześni ojcowie.
John chyba nigdy w tym nie pomagał.
- A jak twoja mała? - Ma trzy latka. To zwierzę.
Cudowny wiek. Jeszcze do fizycznego opanowania.
Tak. Lepszy niż dwa latka.
Dwa prawie zabiły Cynthię.
Dosłownie.
Odprowadzę cię.
Jasne.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Odrósł ci ten włos na podbródku, uprzedzam.
Cholera!
Wczoraj go nie było.
- Musimy pogadać. - Nie.
Posłuchaj.
Nie. Nie powinno cię tu być.
Przestań zgrywać nastolatkę.
Nie uwłaczaj nastolatkom.
- Przemyślałem to. - Mam to gdzieś.
- Stój. Ja sprzątam. Siądź. - Muszę zjeść.
Jestem głodna. Wypiłam martini na pusty żołądek.
Zrobię ci kanapkę. Usiądź.
- Przepraszam. - „Przepraszam” za co?
Że cię zezłościłem.
Dobra.
Usiądź!
- Byłem niemiły. - Lekceważący.
- Patriarchalny.
Tego nie lubi.
Przepraszam, że traktowałem cię z góry.
Ale wszystko przemyślałem.
I dotarło do mnie…
Wystarczy opóźnić przesłuchanie do końca roku.
Wtedy przejdę na emeryturę jeszcze przed przesłuchaniem.
Dostanę pełną emeryturę i załatwione.
Zastanówmy się, jak to załatwić.
Sam to załatw.
Potrzebuję twojej pomocy.
Florence zobaczy mnie na kampusie
i zatłucze swoim kijem w dupie.
Słuchaj…
Lila dołączyła do sprawy. Jako skarżąca.
Kiedy?
Tydzień temu.
Więc…
W twoim interesie jest pomóc mi to oddalić.
Możesz dotrzeć do Davida.
Gadałem po południu z Sid.
Czemu nie odbiera moich telefonów?
Strzela tylko fochy.
I jak?
Moja dziewczyna.
I myślałam o hiszpańskim 4,
bo na magisterce wymagają biegłości w pisaniu.
- Mądrze. - I podnoszenie ciężarów na mój niepokój.
Też mądrze.
I literatura faktu, żeby spełnić wymagania z angielskiego.
Z Cynthią Tong.
A nie ze mną Kobiety w amerykańskiej beletrystyce?
- Tak, ale… - Jasne.
Chcesz pisać eseje.
Tak. Próbuję.
Tak, przy tym obłożeniu moich jesiennych zajęć to mądry ruch.
Studenci zapisują się aż na listę oczekujących.
Lepiej wziąć je wiosną, kiedy studenci wyjeżdżają za granicę.
- Tak właśnie myślałam. - Oczywiście! Weź jej zajęcia.
Uwielbiam wspierać nowych wykładowców.
Proszę.
Przeszkadzam?
I tak muszę już iść.
Nie, zaczekaj.
Vlad, to jest Edwina.
Moja najlepsza i ulubiona studentka.
Edwina, to jest profesor Vladinski.
Mów mi Vlad.
- Cześć. - Cześć.
Dobra.
- Na razie. - Pa.
- Cześć. - Cześć.
Więc przyszedłeś, by cię oprowadzić.
Ty pierwszy.
A właśnie.
Nie dałaś mi wczoraj swojej książki.
Myślałam, że nie spytasz.
No proszę. Masz gotowy egzemplarz.
Cóż…
Tak.
Fajne zdjęcie.
Nie cierpię go.
Czemu?
- Jest tylko dla atencji. - Nie szkodzi.
Pożądanie to nic złego.
Nad czym teraz pracujesz?
Mam paraliżującą blokadę pisarską
od ostatnich 15 lat.
- Nie ma czegoś takiego. - Ja to mam. Próbowałam wszystkiego.
Artist’s Way, mikrodawkowanie ketaminy.
Poważnie. Mam to. Nic nie działa.
To jak cię znowu nakręcić?
A kogo to obchodzi?
Nikogo.
Tak, dziękuję.
I dlatego powinnaś pisać.
Bo nikogo nie obchodzi, czy to robisz, czy nie.
Wtedy jest to nieprzymuszone czy coś?
Jest twoje.
Coś skrytego, zdrożnego.
Tylko dla ciebie.
Staram się trzymać z daleka od sekretów i zdrożności.
I jak ci idzie?
MAKS. ROZMIAR ZAJĘĆ: 60 OBECNIE ZAPISANI: 24
Wierzcie mi.
Po pierwszym tygodniu zostaną tylko miejsca stojące.
DAVID – O TRZECIEJ BĘDĘ W WILLIAMSON’S, JEŚLI CHCESZ POGADAĆ
Cześć.
Zaczęłaś beze mnie?
Tylko się rozgrzewam.
Będziesz na katedralnym happy hour?
Raczej nie.
Znasz już datę przesłuchania?
Wyznaczają ją.
Ale będzie w tym semestrze, w przyszłym?
Niedługo.
Jestem ciekawa,
bo gdyby udało się opóźnić to do końca roku,
John poszedłby na emeryturę, znikł,
a wydział uniknąłby tego całego bałaganu.
Chodzi o Lilę?
- Pomożesz mi? - Nie ma mowy.
Nie ma szans, nie będę się mieszał.
Dobra.
Wiesz, co jest ciekawe?
Mam w tym koledżu ten sam adres e-mail od 1996 roku.
Ja też. I co w tym ciekawego?
Ciekawe są nieprofesjonalne sposoby,
na jakie kiedyś ich używaliśmy.
Byłam naiwna. Na etacie adiunktki,
ale ty byłeś w komisji mnie oceniającej, prawda?
Byłeś, prawda?
Pisaliśmy do siebie te wszystkie cudowne, seksowne e-maile
i robiliśmy inne rzeczy, rzecz jasna.
Rzeczy, pytam dla pewności,
o których twoja żona wciąż nie wie?
Nie zniżysz się do tego.
Też tak myślałam, ale chyba jednak.
Przepraszam.
Okej.
Dobra. Zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
Musisz wiedzieć, że to była rozczarowująca rozmowa.
I pomyśleć, że tej sztywnej
belferskiej ciocie dawałam się pieprzyć.
Ale ma wielkiego fiuta, więc…
DO: SID MOŻESZ GADAĆ?
SID: KTOŚ UMARŁ?
A JEŚLI TAK?
Pewnie jest zajęta.
- Cześć! - Cześć!
Biegnę po Phee. Liczą ekstra za spóźnienie.
Tak. Pamiętam te wymuszenia okupu.
Wpadniesz na drinka w piątek?
Raczej nie.
Dawaj, przyjdź! Przyjdź!
Pamiętam, jak mężczyźni zaplatali ręce za głową
przy mnie z Sid na placu zabaw.
Przypominają pawie.
Robią się więksi, gdy kobieta im się podoba.
Cześć, David.
Umówiłem ci spotkanie z Lynn.
Nie.
Wiesz, że to jedyny sposób.
Wcale tego nie wiem.
Żona rektora gra nieczysto.
To najskuteczniejszy sposób.
- Kiedy idziemy? - Chce się spotkać tylko z tobą.
Nie mogę gadać. Jestem na imprezie.
Kiedyś miałam orgazm w sekundę.
NIEISTOTNE OGÓLNIKI
Przepraszam.
Jest po ósmej.
Dziękuję.
Cholera.
Rozmawiałaś z Davidem?
Mam dziś spotkanie z Lynn.
Dziękuję.
Dobra?
Niestety tak.
Jednostrzałowiec?
Nie sądzę.
Ale o sobie też tak myślałam.
Przystojny.
Prawie tak gorący jak ja.
Palisz?
Nie.
To dom rektora koledżu.
Jak Biały Dom. Uczelnia mu go dzierżawi.
Nie żeby rektor potrzebował darmowego domu, ale…
Nie wiem, czemu miałabym.
To bardzo niepokojące i obraźliwe dla kobiet w naszym wieku.
Upokarzające dla ciebie. Nie sądzisz?
Tak. Słuchaj, Lynn, ja…
Twoja twarz wygląda obłędnie. Jak to robisz?
Takie przesłuchanie wypada niefortunnie dla koledżu.
Jest niefortunny moment na prawdę?
To odbywało się za obopólną zgodą.
Raz przeleciałam profesora.
Potem nie zadzwonił i byłam zdruzgotana.
Przykro mi.
- Statystyka. - Byłaś statystyką?
Uczył statystyki.
Ale nie martwi mnie to doświadczenie,
bo był nieobrzezany.
To były inne czasy, prawda?
Pamiętasz, jak to z nami było?
Jak na castingu.
Dobrze, że to już minęło.
Oczywiście.
Lynn, pamiętaj,
ostatnia sprawa ze studentką miała miejsce dziesięć lat temu.
John wie, że czasy się zmieniły.
Nigdy by tego już nie zrobił.
Masz takie rysy.
Kupiłam urządzenie na wyprzedaży.
Wyślę ci link.
Na pewno możesz go kontrolować?
Oczywiście.
LILA – SORRY ZA TAMTEN DZIEŃ, CHCĘ Z TOBĄ POGADAĆ.
LILA – WPADNIESZ? JESTEM W PRACY DO PIĄTEJ.
Lepiej mieć to za sobą.
Dziękuję.
Czekaj!
Przepraszam, chciałam tylko…
Tamtego dnia nie miałam okazji…
Możesz… Uciekasz przede mną?
Suka!
DAVID – ODROCZYLI JE DO LATA. GRATULACJE.
ŻEBY BYŁO JASNE, NIC NIE ZROBIŁEM.
MOŻESZ USUNĄĆ TE WIADOMOŚCI?
- Zgadnij co. - Co?
Udało się nam.
Pieprzona Lynn.
Opóźnione do lata. Tak po prostu.
Nie do wiary, prawda?
- Jaja sobie robisz. - Nie.
Niesamowite.
O Boże. Nie wierzę, że jest już po wszystkim.
Cudownie.
Wspaniale.
No proszę.
Jestem z ciebie dumny.
Okropnie się tego wstydzę, ale cel uświęca środki.
Chyba.
Dobra. Będziemy świętować.
Kilka szampanów.
- Co robisz? - Będę…
Miałem plany, ale…
- Czyli randkę. - Odwołuję to.
Nie odwołuj. Możemy to uczcić jutro.
Na pewno?
Na pewno. Ja też mam plany.
Podziękuj byłemu chłopakowi.
Lepiej rzuć okiem na swoje brwi.
Doceniam to.
Cześć, kochany.
Cześć. Ślicznie wyglądasz.
To kaszmir?
To poliester.
Mogę prosić białe wino?
Już podaję.
- Pani białe wino. - Dziękuję.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam. Dotknęłam cię.
Chciałam mieć pewność, że jesteś tu we własnej osobie.
- A jak inaczej? - W moich snach.
Nie.
Po prostu od kilku dni czytam twoją książkę,
więc jesteś bardzo obecny w moim umyśle.
Coś wspaniałego.
Mam nadzieję, że o tym wiesz.
Nie przeszkadza mi słyszeć to od osoby, której opinię cenię, więc…
Może zjemy kiedyś lunch? I omówimy to, jeśli lubisz lunch.
Uwielbiam.
To jeden z moich trzech ulubionych posiłków.
Ale nie mogę zjeść z tobą lunchu.
To znaczy, dopóki nie przeczytam twojej książki.
To powinna być wymiana.
Oczywiście. Wzajemność ma swoją wartość.
A gdzie jest Cynthia?
Musiała nakarmić Phee.
Przyjedzie po mnie, bary źle na nią działają.
- Macie jedno auto. - A potrzeba więcej?
To samo myślałam, kiedy się tu przeprowadziliśmy.
I co się stało?
Chwileczkę.
Usiądziemy?
Jasne.
- Tędy. - Tak.
Ludzie to lubią za irlandzki seks.
Pa, dzieci. Wracam do domu zobaczyć pociechy, zanim pójdą spać.
Co u Sid?
Świetnie. Prowadzi sprawę przed Sądem Najwyższym.
Myślałam, że okręgowym.
Nie, to Sąd Najwyższy.
Ale sąd okręgowy to i tak imponujące.
Cześć.
Poznałam twoją studentkę. Jest wyjątkowa.
Bardzo się polubicie.
A co to za osesek?
Od pół godziny do ciebie piszę.
- Przepraszam. - Dobra. Pijany.
Nie jestem pijany.
Bardziej niż ja. Możemy iść?
Tak. Pójdę tylko do łazienki.
Okej.
Jak idzie książka?
To pamiętnik, prawda?
Tak.
Nie wiem.
W tej chwili jest… ciężko.
Piszę o tym, jak miała dwa latka, to był trudny okres.
Jasne. Vlad mi mówił.
Tak?
Bez obaw, z trzylatką jest już łatwiej.
Dobra. Gotowa?
Zaczekam w aucie.
Dobra.
No to do przeczytania.
Dziękuję.
Co?
Nie chcę iść.
Do zobaczenia.
Tak.
To jedna z zalet układu między mną a Johnem.
Kiedy on ma randkę, nie ma go przez całą noc.
Zamówisz mi Cosmo, kiedy wróci? Muszę siusiu.
Okej, pośpiesz się.
Mam cudownie spokojny wieczór dla siebie.
John?
Lynn. Steve.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Dobre wieści.
Świetne. Nie wiem, jak ci dziękować.
Cześć.
Dołączę do mojego męża.
Kurwa.
W porządku?
O mój Boże!
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
SZEŚĆ NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULII MAY JONAS
Napisy: Paweł Zatryb