Un pracer.
Igualmente.
Que?
- Tes ENR. - Que é iso?
Enerxía de Nova Relación.
Non empeces.
Queres unha copa?
Quero.
Devolvereillo.
MAL COMPORTAMENTO
- Lila? - Ola.
Ola. Que…? Queres entrar?
É para min?
Podes lela despois.
Estou facendo cócteis. Apéceche un?
- Quen é? - Perdoa.
Que fas aí fóra?
Con quen falas?
- Que é iso? - Nada.
- Deucha ela? - Non.
- Trae. Quero vela. - Non.
Non. En serio, que non é nada.
- Dáma. Podo lela? - Non!
A que vén este comportamento?
Pois nada, vou poñer a rede para cervos na horta.
"Entendo o meu papel no fin da nosa relación."
Mamá, ten hummus.
"Pero as túas represalias arruináronme a vida."
Cada vez ponse máis dramática.
"Coñecías a miña situación financeira e ao evitar que me desen
- a bolsa de Meckleburg…" - Non.
Eu non evitei nada.
Dixeches que non coñecías as denunciantes.
"Se non estás disposta a recoñecer o dano causado…"
Pero que di?
"…contareille o que fixeches ao comité."
- Por que me mentes? - Eu que sei.
Filla, tes un orizó.
Non, inflámaseme cando non durmo.
Por Deus. Agora que fago?
Verás, a diferenza do que fixo papá, as represalias son ilegais.
- A que hora saíches de Cornell? - Serían as tres da mañá.
Discutistes?
Non, é que non me van as que prefiren durmir abrazadas á súa amiga queer
en vez de botar un foguete.
Ou sexa, podería ir ao cárcere?
Non. Non sexas parva, mamá. Non vas ir ao cárcere.
- Dixeches "ilegal". Ilegal? - Despediríante, iso seguro.
Pero creo que só quere que lle pidas perdón.
Por que?
Evitaches que lle desen a bolsa?
Non!
Vale, e podes demostralo?
Podo.
Vaia zapatiños.
- Vas saír? - Por que?
Amañácheste, os zapatiños.
Para de dicir iso.
É para os compañeiros ou para un especial?
Para, non estou de humor.
Non tomei represalias contra Lila.
Créote. Demostrarémolo.
Lucirían máis sen o bolso.
Todo o mundo me eloxia cando poño este vestido.
Mulleres, imaxino. Saúda ese compañeiro da miña parte.
Oxalá lle gusten os zapatiños.
Zapatiños.
Zapatiño.
Encántame ese vestido.
Estimadas profesoras,
permítanme convidalas a un concerto a capela o venres á noite.
Moi ben.
- Antes non se levaba cantar a capela. - Agora tampouco.
Pero dá menos vergoña, por desgraza.
- Estes fixeron o amor. - Non, muller, dígocho eu. Xa non é así.
Xa. Están ocupados chamando as súas nais.
- Ti na uni chamabas a túa nai? - Nunca me collía.
Eu chamábaos unha vez ao mes e non vía a hora de colgar.
Imos ver canto lle dura.
Cres que pouco?
Os escritores de cidade pensan que o teñen todo feito.
Ata que descobren que hai que traballar arreo.
Pri, ti fuches directora do comité de selección de Meckleburg,
recordas en que ano a pediu Lila Green?
Xa sei que denunciou. Temía que te involucrase.
Gardamos as solicitudes e os resultados?
Votases a quen votases, sería comprensible.
- Non digas iso. - Pero que ías facer?
"Deitácheste co meu marido. Toma un premio."
Eu nunca usaría iso contra alguén.
O único que importaba era o traballo e era mediocre.
- Gústalles a improvisación? - Non.
Gardamos os documentos. Han estar en algún almacén.
No departamento somos…
Merda, como é a palabra? Se non es dixital, es…?
Analóxico?
Iso, hostia! Somos moi analóxicos.
Por favor… Para, home!
Eses si que fan o amor.
Pois si.
- Ola. - Ola.
Tes lixo no…
Un clásico.
Estórboche?
Necesito pinzas.
Paso, paso!
Gomiñas.
John, á parte de no almacén, onde gardarían os documentos das bolsas?
- Nin idea. - Que facedes?
Como non temos as probas, reviso as súas mensaxes.
Non se ía meter.
- E ti ensinácheslle a carta. - Temos a data.
- Cando? - 20 de outubro.
- Xa? - Dimo a min.
Saca o teu mellor traxe.
- Se pensas vir. - Claro que vai ir.
Anotareino na axenda.
Estás bebendo?
Unha cervexa. Son as 17:00.
Non. Son as 16:45.
Acaba de abrila, muller.
Bebe polo día por culpa túa.
- Contento? - Son as 17:00!
Nalgún lugar son as 17:00. Hora de beber!
Tes cartos para outro avogado?
Isto demostra que as relacións foron consentidas
e ninguén sufriu profesional ou academicamente por culpa de papá.
- Grazas. - Agás…
Lila.
Entón agora o problema son eu?
Só teñen conxecturas contra papá.
- Se lle pides perdón, non terán nada. - Non teño por que pedirlle perdón.
Eu nunca penalizaría unha alumna por motivos persoais.
- Se o fas, acabaremos con isto. - Diso nada.
El durmiu con ela.
- Algo de culpa tes. - Non.
Teu pai nunca debeu facelo.
E xa pedín perdón.
E nun par de semanas humillaranme en público.
Podes deixar de martirizarme?
- A onde vas? - A ioga.
Mimá.
Non toques o orizó.
Volviches escribir?
Cría que estabas a durmir.
- Cando me deixas lelo? - Pois…
- Non liches a miña primeira novela. - Lin.
Non, liches o bosquexo e dixeches que non era viable.
E deuche cartos para esta casa. Que saberei eu?
- Non liches a segunda. - Non me deixaches.
Non fixen nada contra Lila.
Por favor, tes que entender que, agora mesmo,
estou revisando cousas de hai 10, 20 e mesmo 30 anos.
Sabes o duro que é isto nesta etapa da miña vida?
Seino.
Dóenme os pés.
Por culpa dos zapatiños.
Os documentos das bolsas han estar no meu despacho.
Agora é o despacho de David.
Vai cando non estea. Douche a miña chave.
Está desbordado.
O departamento é un caos.
O almacén está que mete medo.
Ola, ola.
Tírame do pelo.
Máis forte.
DAVID WATTS DEPARTAMENTO DE LINGUA
TESES
BOLSAS
Que sorpresa.
DAVID WATTS DEPARTAMENTO DE LINGUA
ARTIGO IX
Só tiven en conta o traballo.
Entre o TDAH hiperactivo-compulsivo e o entresoño excesivo
o meu rendemento é un desastre.
De acordo.
E acabo de saír do armario.
- Parabéns. - Son xinesexual.
Atráeme a feminidade, aínda que haxa pene.
Si.
Parece que non atravesas un bo momento.
Non. Así que non vou poder ter o traballo para mañá.
De acordo.
Cres que poderás escribilo nalgún momento?
Creo que si.
Xenial. Pois entrégamo cando poidas.
Vale, grazas.
De nada. Grazas, Aaron.
Ola, Aaron.
Que tal foi?
Superdivertido.
Ai, é que é un caso particular.
A ver, eu con 20 anos era un desgraciado, pero…
Seguro que entregabas os traballos a tempo.
Si, señora. Si.
Por certo, deixei o traxe de baño na túa casa?
Teño que buscalo.
Que tal Cynthia?
Ben.
E John?
Pois…
De marabilla.
Si.
En fin, xa nos veremos.
Véxote no claustro o xoves.
Non ía ir.
Tes que ir.
Non dou sacado tempo para escribir
e se non vou, terei todo o día.
Vlad, non.
Se queres a praza, demostra que queres traballar.
Tes que ir a todas as reunións, entrar en comités,
presidir comités, todo iso.
Xa, pero se quero a praza, tamén teño que publicar.
Teño que escribir o segundo libro.
Dixéchesme que non me distraera.
Si, pero tes que facer as dúas cousas.
Como?
Pois ti saberás.
É temporal, pero cando teñas a praza, xa non terás que ir a outro sitio.
Pero non sei se quero quedar aquí.
É demasiado provinciano.
Que saibas…
que hai sitios peores.
- Ía ao teu despacho. - Ah, si.
É pola carta de recomendación…
Ai, para Brown. Si, perdoa. Redáctoa esta noite.
Non debín deixala para a última hora. Perdoa.
Non te preocupes.
Estás ben?
De marabilla.
Perdoade.
Mamá deume este documento e polo visto votou contra Lila.
Para a bolsa de Meckleburg. Votaron 3-2 a favor do outro candidato.
Así que non foi unánime.
Iso é o que ela pensa, pero o seu voto foi o decisivo.
Entón hai represalias.
Si, ou non, pero poden alegar facilmente que houbo represalias.
- Ten que pedirlle perdón. - Dubido que o faga.
É parva. Se lle pide perdón, todo isto acabarase, papá.
E dille que devolva este expediente.
Quen é?
Unha nova amiga.
Que tal vas indo?
Non o sei.
- Segues enfadada connosco? - Enfadeime porque me mentistes.
Pero son adulta. Ti es adulto e mamá é adulta.
As túas alumnas tamén.
Alexis é adulta. Todos somos adultos. Así o vexo, así que non sei.
Haberá que apandar e comportarse como adultos.
Ben falado.
Non.
- Podes deixar o camisón. - Volve ao teu lado da cama.
- Imaxina que son o teu colega. - Silencio, que intento durmir.
- Hoxe non che deu o teu? - John, cala.
Sid dixo que o teu voto foi decisivo.
E que poñas o expediente onde estaba.
David?
Ah, ola.
Por Deus. Que fas aquí?
Vin escribir ao despacho de Vlad, pero tomei caramelos de melatonina
por se me axudaban a fuxir da miña realidade ineludible,
pero quedei durmida.
E ti que fas aquí?
Que que fago?
Collinlle prestado un libro a David e vin devolverllo.
Ás cinco da mañá?
Verás…
Tanto ten. Esquéceo.
Lamento deixarte colgada o día da piscina.
Non, muller.
Vlad díxoche por que non fun?
Díxome que discutirades.
Si. Esa mañá descubrín
que lle contou ao comité de contratación o do suicidio.
Na entrevista.
Non o sabías?
Non.
Pero ti si, non?
Ou sexa que o sabe todo mundo. Hai alumnos nese comité?
Pois…
Ás veces asisten ás entrevistas, pero non te preocupes.
Encántalles a saúde mental. Seguro que agora te valoran máis.
Si, nada mellor que unha adxunta en recuperación
que un día lle tirou a súa propia merda a un enfermeiro do hospital.
Merecíao?
Podo pedirche a túa opinión sobre algo?
Pois creo que fuches xenerosa.
Non tanto como o outro.
E, ao non darlle a bolsa, deixou a carreira.
E por que non pediu un préstamo?
- Non tiña diñeiro. - Cres que eu si?
Vlad e eu estamos endebedados ata as orellas.
Ai, perdoa.
- Estás ben? - Si, perdoa.
É que estes pantalóns métenseme por aí, xa sabes.
A min iso gústame.
Recórdame que teño algo nesa zona.
Mira, creo que usou como escusa que non lla desen.
Estaba doída.
Non importa.
Teño que prepararme para as consecuencias.
Ou non.
E despois destruíu as probas.
Mira o que me fixeches facer.
John estaba na túa situación cando empezamos.
Eu traballaba a xornada completa e el era adxunto, tiña unha clase.
E foi ascendendo ata chegar a director.
Como?
John éche moi espelido.
Pero… ascendérono ou…?
Terás que preguntarllo.
Perdoa, sei que John é un exemplo complicado.
Por favor. Oxalá Vlad se deitase con outras.
Non o dis en serio.
Digo, si.
En fin, con alumnas non porque os tempos cambiaron.
Vlad parece moi experimentado,
pero en realidade é moi puritano.
Necesita experimentar cousas.
Viríalle ben ter unha amante.
E teríaa?
Non.
En fin…
Non o sei.
Pode ser.
- Grazas. - Nada.
Ben. Grazas.
Alguén necesita café. Dime ata onde.
- Abofé que si. - Chégache? Vale.
Non atopo o leite. Hai…?
Ola.
- Boas. - Viñeches.
- Por culpa túa. - Si, home.
Ultimamente ando moi centrado en min e necesitaba que me abrises os ollos.
Por certo, lin o primeiro capítulo do teu libro.
E?
Morro de envexa.
Creo que xa estamos todos.
- Comezamos? - Ola, amor.
- Ola. - Ola.
Supoño que revisastes os obxectivos para este curso.
Algún comentario?
- Recibímolos todos? - Enviáronse por correo.
Eu non recibín o correo. E xa é a segunda vez.
- E no correo lixo? - Non.
É un problema da lista de distribución.
Se os adxuntos non os reciben…
Isto é unha perda de tempo. Non…
Teño alerxia.
Por que non considerades necesario cuestionar
a praga de obxectos historiográficos na linguaxe do noso departamento?
E se creamos un subcomité? Para tratar de redefinir a linguaxe.
Podo dirixilo eu.
Sería de moita axuda.
Grazas, Vlad.
Algún voluntario?
Eu.
Ben.
Eu tamén.
De acordo.
Entón…
Cando nos reunimos?
A miña vida é un caos, pero hoxe podo.
Xa sei que é encima da hora.
- Esta noite? Apúntome. - Apúntaste a todo.
- Como me coñeces. - E ti que?
Paréceme ben.
Pero ás 21:00 teño que marchar. Laméntoo.
Non pasa nada. Xa cerramos nós.
Veña, ata logo.
Estásme roubando roupa?
Non, a papá. Quero estar elegante.
Vas saír outra vez?
Non podo ou?
Devolviches o expediente?
- Esa camisa é miña. - Si.
- Víronte? - Non.
- Non lle vomites enriba. - Moi gracioso.
O taxi está aí.
Quedaches…
cunha amiga?
Máis ou menos. Quérote.
Puxécheste celosa?
De quen?
De Lila.
Pensaba que non falabamos do que pasou hai dez anos.
A min gústame.
Que guapa estás.
Coidado. Sempre te preocupas de máis e despois cágala.
Esquecín regar as leitugas. Régalas antes de marchar?
Han ter sede.
Preocúpome o xusto.
VLADIMIR: ESTA NOITE NON PODO, PERDOADE.
CYNTHIA TEN PLANS E TEÑO QUE QUEDAR CON PHEE.
FLORENCE: VALE.
Es John, non?
Que ben que me chamases.
Que tomas?
Puta estela.
VLADIMIR: O MEU PREMIO DE CONSOLACIÓN.
Está lendo o meu libro.
PARA VLADIMIR: MIMÁ, MORRO!
VLADIMIR: NON ME MORRAS.
NON ME DIGAS QUE CHE PARECE ATA QUE O ACABES!
OU MELLOR SI.
FAI O QUE QUEIRAS!
COMO CHE GUSTA LER?
EDWINA: A CARTA DE RECOMENDACIÓN?
Non é el.
Merda!
COMO CHE GUSTA LER?
VLADIMIR: DEVAGAR.
DE CERCA…
PRESTANDO ATENCIÓN A CADA DETALLE…
Isto que significa?
BASEADA NO LIBRO DE JULIA MAY JONAS
Subtítulos: Alba Méndez