- [nastrojowa muzyka] - [zmysłowy oddech]
[muzyka narasta]
[bohaterka krzyczy]
Miło robić z tobą interesy.
Z tobą też.
- [John się śmieje] - Co?
- Masz ENZ. - Co to jest?
Energia nowego związku.
Nie zaczynaj.
- Chcesz się napić? - Zdecydowanie.
[szelmowska muzyka]
Oddam je.
[podniosła muzyka chóralna]
ZŁE ZACHOWANIE
[stuknięcie]
- Lila? - Cześć.
Cześć. Chcesz… wejść?
Eee…
- To dla mnie? - Możesz przeczytać później.
Robię negroni. Chcesz negroni?
- [John] Kto to? - Przepraszam.
[błazeńska muzyka]
[John] Co tam robisz?
Z kim rozmawiasz?
[bohaterka] Yyy…
- Co to jest? - Nic.
- Dała ci to? - Nie.
- Mogę? Chcę zobaczyć… - Nie.
Nie. To nic takiego. To nic.
- Pokaż. Mogę? - Nie!
Odbiło ci?
Dobra, muszę z powrotem założyć siatkę na sałatę.
[wypuszcza powietrze]
„Rozumiem swoją rolę w końcu naszej przyjaźni”.
Mamo, tu jest hummus.
„Jednak twój akt odwetu zniszczył mi życie”.
Och, z każdym słowem jest gorzej.
„Znając moją sytuację finansową,
uniemożliwiłaś mi otrzymanie stypendium”…
Niczego jej nie uniemożliwiłam.
Mówiłaś, że nie znasz oskarżycielek taty.
„Skoro uciekasz od odpowiedzialności za”…
Co to znaczy?
„Zwrócę uwagę komisji na twoje działania”.
- Czemu mnie okłamałaś? - Nie wiem.
Kochanie, masz jęczmień.
Pojawia się, jak nie śpię.
[bohaterka] Boże. Więc co mam robić?
[Sid] W przeciwieństwie do tego, co robił tata,
działania odwetowe są nielegalne.
[bohaterka wzdycha]
- O której wyjechałaś z Cornell? - Chyba o trzeciej rano.
Pokłóciłyście się?
Nie, ale nie w moim typie są laski tulące się z queerową koleżanką,
zamiast uprawiać seks.
[bohaterka] Acha. Hm.
[wzdycha]
Nielegalne? Mogę pójść do więzienia?
Nie bądź głupia. Nie pójdziesz do więzienia.
Mówiłaś, że nielegalne.
- Możesz stracić pracę. - O Boże…
Ale ona chce chyba tylko przeprosin.
Za co?
Przeszkodziłaś jej w uzyskaniu stypendium?
Nie!
A można to jakoś udowodnić?
Tak.
[John] Niezłe czółenka.
- Wychodzisz? - A co?
Wystroiłaś się. Te czółenka.
Przestań mówić „czółenka”.
Dla kolegów z pracy, a może kolegi?
Przestań. Nie jestem w nastroju.
Nie mściłam się na Lili.
Wierzę ci. Udowodnimy to.
Ten wór do nich nie pasuje.
Za każdym razem komplementują tę sukienkę.
Zakładam, że kobiety. Dobra. Pozdrów ode mnie kolegę.
Oby lubił czółenka.
Czółenka.
- Cudna sukienka. - Och.
[student] Czy szanowne panie profesor
zechcą się czuć zaproszone na nasz wieczór a cappella w ten piątek?
Wspaniale.
- A cappella to był kiedyś obciach. - I wciąż jest.
Teraz się nie wstydzą, a szkoda.
[bohaterka chichocze]
- To ci uprawiają seks. - Nie. Już nie oni.
Tak. Są zajęci dzwonieniem do swoich mam.
- Dzwoniłaś do swojej na studiach? - Nigdy nie odbierała.
Ja dzwoniłam raz w miesiącu i za późno się rozłączałam.
Zobaczymy, czy wytrzyma.
Myślisz, że nie?
Wzięci pisarze z miast zawsze idą na łatwiznę,
a potem okazuje się, że to tyle pracy.
Pri, przewodniczyłaś komisji selekcyjnej do Meckleburga.
Pamiętasz rok aplikacji Lili Green?
Dołączyła do sprawy. Bałam się, że cię w to wplącze.
Składałyśmy wnioski i wyniki?
Jakkolwiek głosowałaś, to byłoby zrozumiałe.
- Nie mów tak. - A co miałaś zrobić?
Dać nagrodę za pieprzenie męża?
Nigdy bym tego nie wykorzystała.
Chodziło tylko o pracę, a praca była kiepska.
- Lubicie komedię improwizowaną? - [obie] Nie.
Prowadziliśmy ewidencję. Pewnie są w schowku.
Ten wydział jest taki…
Kurde. Jakie to słowo? Nie cyfrowy, tylko…
Analogowy?
Cholera, tak! Jesteśmy tacy analogowi.
O mój Boże, przestań!
To ci… uprawiają seks.
Tak… To prawda.
[muzyka zdradzająca napięcie]
- [Vladimir] Cześć. - O, cześć.
Masz tu kurz…
[bohaterka] Mhm.
[szeptem] Klasyczne zagranie.
[rozmarzona muzyka]
- [muzyka się urywa] - Przeszkadzam ci?
Spinacze.
[Flo] O! Bip-bip!
Gumki recepturki.
John, jeśli nie w schowku,
to gdzie mogą być akta stypendiów?
- Nie wiem. - Co robicie?
Nie muszą dawać dowodów, więc używam wiadomości taty.
Mieliśmy jej nie mieszać.
- Ale pokazałaś jej ten list. - Mamy datę.
- Kiedy? - 20 października.
- Tak szybko? - Tak.
[John] Więc szykuj sądowe wdzianko.
- Jeśli zamierzasz przyjść. - No a jak.
Zapiszę w kalendarzu.
Pijesz?
Piwo. Jest piąta.
Nie. Jest 16.45.
[John] Dopiero otworzyła.
Przez ciebie pije w środku dnia.
- Lepiej ci? - [Sid] Jest 17!
Och, bo na alkohol zawsze jest pora.
Jest prawniczką. Masz na prawnika?
Ale to dowodzi, że te związki były za obopólną zgodą.
I nikt nie ucierpiał zawodowo czy naukowo przez tatę.
- Dziękuję. - Poza… Lilą.
Och! Teraz ja jestem odpowiedzialna?
[Sid] Na tatę mają tylko domysły.
- Jeśli przeprosisz, to nie mają nic. - Nie mam za co przepraszać.
Nigdy nie karałabym studenta z powodów osobistych.
- Przeproś. Wtedy ona odpuści. - Nie.
To on z nią spał.
- Odegrałaś tu rolę. - [bohaterka] Nie.
Twój tata źle zrobił.
Już przeprosiłem.
A za kilka tygodni publicznie mnie upokorzą.
Więc dasz mi już spokój?
- Dokąd idziesz? - [John] Joga.
[Sid] O Boże.
Nie pocieraj jęczmienia.
[muzyka zdradzająca napięcie]
[zmysłowy oddech]
[muzyka narasta]
- [muzyka się urywa] - Znowu piszesz?
Myślałam, że śpisz.
- Kiedy ją przeczytam? - Cóż…
- Pierwszej nigdy nie czytałeś. - Czytałem.
Szkic. I mówiłeś, że na niej nie zarobię.
A zarobiłaś na ten dom. Nie znam się.
- Nie czytałeś drugiej. - Nie chciałaś.
Nie odegrałam żadnej roli z Lilą.
Zrozum, proszę,
że nic tylko wygrzebuję teraz sprawy sprzed 10, 20, 30 lat.
Rozumiesz, że to dla mnie trudne na tym etapie życia?
Rozumiem.
Stopy mnie bolą.
Od moich czółenek.
[chichocze]
Akta stypendialne są pewnie w moim gabinecie.
To teraz biuro Davida.
Idź, jak go nie będzie. Dam ci mój klucz.
Jest zawalony. Na wydziale panuje chaos.
Ten schowek wyglądał okropnie.
Cześć, kolego.
Ciągnij za włosy.
Mocniej.
[niebiańska muzyka chóralna]
[muzyka traci melodyjność]
[błazeńska muzyka]
WYDZIAŁ ANGIELSKIEGO
[muzyka pełna napięcia]
PRACE WYRÓŻNIONE
STYPENDIA
Niespodzianka.
[wzdycha]
Jednak chodziło tylko o pracę.
[student] Impulsywno-nadpobudliwe ADHD i dezadaptacyjne marzycielstwo
rozsadzają moje funkcje wykonawcze.
[Vladimir] Okej.
I właśnie się ujawniłem.
- Gratulacje. - Jestem gynoseksualny.
Pociąga mnie kobiecość, nawet ta z penisami.
Tak.
Chyba naprawdę przechodzisz trudny okres.
Tak. I dlatego nie mogę oddać pracy do jutra.
Okej. Eee…
Myślisz, że uda ci się ją kiedyś napisać?
Chyba tak.
Byłoby super. Przynieś ją, kiedy będziesz mógł.
Okej, dziękuję.
Jasne. Dzięki, Aaron.
Cześć, Aaron.
- I jak było? - Tak… odlotowo.
Ojej, to szczególny przypadek.
Też byłem dupkiem w wieku 20 lat, ale…
Na pewno oddawałeś prace na czas.
Tak, proszę pani, tak.
Miałem zapytać. Zostawiłem u ciebie moje kąpielówki?
Hmm… Poszukam.
Co u Cynthii?
Dobrze.
A jak John?
Ma…
Świetnie.
Tak.
No to… do zobaczenia.
O, może na spotkaniu katedry w czwartek.
Właśnie, miałem nie iść.
O. Musisz przyjść.
Brakuje mi czasu na pisanie.
A jeśli nie przyjdę, będę miał cały dzień.
Vlad, nie.
Jeśli chcesz posadę, muszą zobaczyć, że jesteś solidny.
Musisz być na każdym spotkaniu,
dołączać do komisji, prowadzić je, wszystko.
Tak, ale bez publikacji posady też nie dostanę.
I muszę napisać drugą książkę.
Mówiłaś, że muszę się skupić.
Wybacz, ale musisz robić jedno i drugie.
Jak?
Wymyśl coś.
Zaciśnij zęby, a potem nigdzie nie będziesz musiał wyjeżdżać.
Nie jestem pewien, czy chce tu utknąć.
Trochę za prowincjonalnie.
Cóż…
Są gorsze miejsca.
[nerwowa muzyka]
- Właśnie do ciebie szłam. - [bohaterka] Tak.
Bo, przepraszam, list polecający…
Och! Dla Brown. Tak, przepraszam. Zrobię to dziś wieczorem.
Grzebałam się z tym. Moja wina.
Nie ma problemu.
- Wszystko w porządku? - [sztywno] Jest świetnie.
Przepraszam.
Mama dała mi te akta. Wygląda na to, że głosowała przeciw Lili.
Stypendium Meckleburga dostał kto inny, stosunkiem głosów 3 do 2.
[telefon wibruje]
Czyli głosy były podzielone.
Ona tak myśli, ale to znaczy, że była decydującym głosem.
Więc się mściła.
Może tak, może nie, ale na pewno mogą jej to zarzucić.
- Musi ją przeprosić. - Wątpię, że to zrobi.
Jest głupia. Przeprosiny kończyłyby sprawę, tato.
I powiedz jej, że musi zwrócić te akta.
- [telefon wibruje] - Kto to?
Yyy… nowa znajomość.
Jak się teraz czujesz?
Yyy… Nie wiem.
- Wciąż jesteś na nas zła? - Byłam zła, bo kłamaliście.
Ale jestem dorosła. Ty jesteś dorosły. Mama jest dorosła.
Te studentki były dorosłe.
Alexis jest dorosła. Wszyscy są. Tak to widzę.
Więc zaciśnijmy zęby i zachowujmy się jak dorośli.
Jasne.
Nie.
- Nie musisz zdejmować koszuli. - Idź na swoją stronę.
- Udawaj, że jestem twoim kolegą. - Cicho, proszę. Próbuję spać.
- Nie zarwałaś dziś? - John, przestań.
[John wzdycha]
Według Sid byłaś decydującym głosem.
I masz odłożyć te akta na miejsce.
[tajemnicza muzyka]
- [Cynthia] David? - [piszczy]
Dzień dobry.
O Boże. Co tu robisz?
Przyszłam pisać do biura Vlada, potem wzięłam żelki z melatoniną.
Chciałam oderwać się od mojej beznadziejnej rzeczywistości,
ale tylko zasnęłam.
Co tu robisz?
Ee, co robię? Yyy… [chrząka]
Pożyczyłam książkę od Davida i… przyszłam ją oddać.
O piątej rano?
Och, wiesz…
Boże. Nieważne. [śmieje się]
Wybacz, że nie przyszłam na pływanie.
To nic.
Vlad mówił ci, czemu nie przyszłam?
Mówił, że się pokłóciliście.
Tak. Dowiedziałam się wtedy rano, że powiedział komisji rekrutacyjnej
o mojej próbie samobójczej.
Na swojej rozmowie.
Ojej.
Nie wiedziałaś o tym?
Nie.
Ale ty tak, prawda?
Wszyscy wiedzą, prawda? W komitecie są też studenci?
Eee… no wiesz…
Siedzą na rozmowach, ale nie martw się.
Uwielbiają zdrowie psychiczne. Pewnie zyskałaś w ich oczach.
Tak, nic nie przebije adiunktki z odwyku
kiedyś rzucającej swoim gównem w sanitariusza szpitala Bellevue.
[wzdycha głęboko]
Zasłużył?
[wybucha śmiechem]
Mogę zasięgnąć twojej opinii?
Moim zdaniem oceniłaś ją życzliwie.
Ale tamtą osobę lepiej.
Nie dostała stypendium, więc zrezygnowała.
Czemu nie wzięła kredytu?
- [wzdycha] Rodziny nie było stać. - A mnie było?
Jesteśmy z Vladem zadłużeni, że aż głowa boli.
Przepraszam.
- W porządku? - Tak, przepraszam.
Spodnie mi weszły, wiesz.
Lubię to uczucie.
Przypomina mi, że jeszcze coś tam żyje.
[prycha]
Słuchaj, myślę, że kiedyś nie traktowała tego jako pretekstu.
Czuła się skrzywdzona.
Nieważne.
Muszę się przygotować na konsekwencje.
Albo nie.
[szelmowska muzyka]
A potem zniszczyła dowody.
[bohaterka] O!
Patrz, do czego mnie nakłoniłaś. Och!
[Cynthia lekko się śmieje]
Wiesz, John też był adiunktem, kiedy jeszcze zaczynaliśmy.
Ja miałam etat, on był adiunktem,
miał jedne zajęcia
i wspiął się aż na stanowisko kierownika.
Jak?
John jest bardzo łebski.
Ale… awansowali go czy…
Yyy… musiałabyś jego spytać.
Wybacz, wiem, John to skomplikowany przykład.
Nie. Chciałabym, żeby Vlad pieprzył innych.
Nie chciałabyś.
Chciałabym.
No może nie studentki, bo czasy się zmieniły.
Vlad wydaje się… obyty.
[bohaterka] Mhm.
Ale straszna z niego cnotka.
Potrzebuje doznań.
Romans dobrze by mu zrobił.
[kusząca muzyka]
- Mógłby go mieć? - Nie. [śmieje się]
No…
Nie wiem.
Może.
[bohaterka śmieje się nerwowo]
- [Flo] Dziękuję. - Dobra.
[Flo] Super. Dzięki.
[David] Ktoś potrzebuje kawy. Powiedz stop.
- [Flo] To prawda. - [David] Powiedz stop.
[gwar rozmów]
- [Flo] Nie widzę śmietanki. Jest jakaś…? - [David] Nie wiem.
[Flo] Okej.
- Cześć. - Przyszedłeś.
- [Vladimir] Dzięki tobie. - Przestań.
Nie, wbiłaś mi do głowy, że czasem muszę wyjść do ludzi.
I przeczytałem pierwszy rozdział twojej książki.
I jak?
Jestem zazdrosny.
[David] Chyba wszyscy już są.
- Zaczynamy? - [Vladimir] Cześć.
- [Flo] Cześć. - Cześć.
Zakładam, że wszyscy czytali cele wydziału na ten rok,
są jakieś uwagi?
- Bo wszyscy je dostali? - Były załącznikiem do e-maila.
Nie dostałam maila. To już drugi raz z rzędu.
- [David] Spam? - Nie było.
[Flo] Widocznie to znowu problem z listą.
[muzyka chóralna]
Jeśli adiunkci ich nie dostają, to…
[nadal muzyka chóralna]
[zmysłowy oddech]
[głosy innych się rozmywają]
[muzyka narasta]
[robi piskliwy wdech]
- [bohaterka kaszle] - [kobieta] To strata czasu…
Alergie.
Czemu nie chcecie wziąć pod lupę
plagi artefaktów historiograficznych
toczących wydziałowy język?
Może na podkomisji? Spróbujemy tam zredefiniować nasz język.
Mogę ją poprowadzić.
To bardzo pomocne. Dziękujemy, Vlad.
Są inni ochotnicy?
To… ja dołączę.
[David] Świetnie.
Też mogę dołączyć.
[Dobrze] Dobrze.
To…
Kiedy się spotkamy?
[Vladimir] Mam urwanie głowy, ale może dziś?
Tak bez wyprzedzenia, wiem.
- Dziś? Jestem dostępna. - Zawsze jesteś, Flo.
- No wiadomo. - Mhm.
- A ty? - Yyy…
Ja też będę.
Ale muszę wyjść przed 21.
Przepraszam.
- Żaden problem. My to dokończymy. - Mm.
Dobra. Do zobaczenia.
[akcent muzyczny]
- [bohaterka] Kradniesz moje ciuchy? - Nie, taty. Muszę wyglądać elegancko.
Znowu wychodzisz?
[Sid] A mogę?
Odłożyłaś akta?
- [John] To moja? - Tak.
- Nikt cię nie widział? - Nie.
- [John] Tylko w nią nie rzygaj. - [Sid] Ale śmieszne.
Jest mój samochód.
[bohaterka] Spotykasz się… z kimś znajomym?
Tak jakby. Kocham cię.
[John] Byłaś zazdrosna?
O kogo?
O Lilę.
Myślałam, że nie wracamy do tego, co było dekadę temu.
To nawet przyjemne.
Ładnie wyglądasz.
Ostrożnie. Za bardzo się starasz, a potem wszystko psujesz.
A, zapomniałem podlać sałatę. Zrobisz to przed wyjściem?
Mhm.
Strasznie ją suszy.
[zawadiacka muzyka]
Staram się tyle, ile trzeba.
[dźwięk powiadomienia]
VLADIMIR – MUSZĘ ODWOŁAĆ DZISIEJSZE, SORRY.
CYNTHIA MIAŁA PLANY I MUSZĘ ZOSTAĆ Z PHEE.
FLORENCE – OKEJ
[kobieta] John, prawda?
Miło poznać.
Co pijesz?
Yyy…
[śmieje się niepewnie]
Au!
Pieprzona drzazga.
[intrygująca muzyka]
[dźwięk powiadomienia]
MOJA NAGRODA POCIESZENIA
Czyta moją książkę.
Hmm.
O BOŻE, CHYBA UMRĘ!
ANI MI SIĘ WAŻ
[kusząca muzyka]
NIE MÓW MI, CO MYŚLISZ, DOPÓKI NIE SKOŃCZYSZ!
ALBO DOBRA, POWIEDZ
CO TYLKO CHCESZ!!!
[podniecony oddech]
JAK LUBISZ CZYTAĆ?
[piknięcie]
EDWINA TYTUŁ: W SPRAWIE LISTU POLECAJĄCEGO
[muzyka się urywa]
[wzdycha]
[dźwięk powiadomienia]
To nie on.
[dźwięk powiadomienia]
- [łupnięcie] - Szlag!
JAK LUBISZ CZYTAĆ?
[delikatna muzyka]
VLADIMIR – POWOLI
[zmysłowy oddech]
DROBIAZGOWO…
CHŁONĄC KAŻDY SZCZEGÓŁ…
[muzyka nabiera intensywności]
[muzyka się urywa]
Co to znaczy?
[piosenka F-Me (feat. Yseult) – Shygirl & Club Shy)
[nadal dynamiczna muzyka elektroniczna]
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULII MAY JONAS