Isto que significa?
Non o pillo.
A cariña que sorrí e fai así.
Cal é o contexto?
- Tanto ten. - Veña, mamá. Dimo.
Pareceume bastante sincero.
Quen cho enviou?
É para restarlle importancia á mensaxe, non?
Podería ser.
Ou tamén podería reforzar a mensaxe.
Ou ser un reto.
- Como? - Estás falando con alguén, non?
Ponte que abre unha porta e despois asústase,
entón réstalle importancia coa cariña para asegurar.
Como: "Quérote. LOL."
É coma se non o dixese. E pon a bóla no teu tellado.
O meu tellado.
Terás que descubrir ti o significado.
A xente é medorenta.
Por que estás sendo tan boíña comigo?
Vas ir correr?
Claro, muller.
VLADIMIR: DEVAGAR.
DE CERCA…
PRESTANDO ATENCIÓN A CADA DETALLE…
DAVID: ENTRACHES NA MIÑA OFICINA?
Merda!
Será fillo de puta.
Notifícao todo, polo teu ben.
Ola. Flo díxome que estabas reunido.
- Buscábasme? - En realidade, non. Buscaba a…
A reunión, como onte a cancelamos.
Ai, perdoa, é que tiña terapia.
Si. Polo visto non sei ler o calendario compartido.
Temos que falar.
- Nós? - Si.
- Seguimos en contacto, si? - Si.
Grazas, David.
Queres que poñamos un día agora ou…?
Despois. Onde vas estar?
É para hoxe?
- Entendido, David. - Perdoade.
Veña.
Só necesito velo a soas para sabelo.
A porta está, como din, aberta?
APÁÑATE CO QUE HAI
- Pecha. - Queres falar comigo?
Devolve o expediente.
- De que me falas? - Estiveches aquí.
Falta un expediente na caixa que debo entregarlle
ao coordinador da vista.
Pertence a Lila Green.
Tes isto tan desordenado.
Mañá. A última hora. Por favor.
Lamento que o perdeses.
Non o vou deixar pasar, vale? Non me metas nun compromiso.
Tes iso aberto.
Xa o sei.
Edwina, ola.
Xa entreguei a carta.
Tómame o pelo?
Señora, o prazo é o prazo.
Teño unha doenza crónica.
Laméntoo, pero non estará na solicitude da candidata.
Vai poñer en perigo o futuro dunha alumna por un día de atraso?
Nós non puxemos en perigo o futuro da alumna, señora.
Mellórese.
Iso é imposible. É que non sabe a definición de "crónico"?
VLADIMIR: DE VAGAR.
DE CERCA…
PRESTANDO ATENCIÓN A CADA DETALLE…
Quedaríache de marabilla.
Eu non podo poñer un traxe cruzado.
Si, home. Tes bos ombreiros.
O de diante non é o que me preocupa.
Anda, ola!
Ola.
Ía ver se me podo coordinar con Florence a nosa reunión.
Certo, perdoa.
Antes das 17:00 non teño clase, así que estou dispoñible.
Dispoñible.
Xenial. Levarei uns petiscos.
- Cociña que dá gusto. - Encántame os petiscos.
Sen glute.
Non che escapa unha.
Ben, deixo que sigades…
Conectando.
- Mércores ás 15:15. - Dou clase.
- Xoves ás 10:30. - Dou clase.
- Xoves á tarde. - Dou clase. Venres á mañá?
Non pasa nada se non podes vir. Tomaremos notas.
- Buscamos un oco. - Non é para tanto.
Quero ir.
E eu que veñas.
Xa falaremos.
Si, claro.
PARA VLADIMIR:
REUNIÓN O XOVES ÁS 10:30?
VLADIMIR: EU LEVO O CAFÉ E TI OS PETISCOS.
DE ACORDO.
VLADIMIR: COMO CHE GUSTA?
O CAFÉ?
VLADIMIR: SI.
TANTO ME TEN.
VLADIMIR: QUENTE.
Quente.
VLADIMIR: OU CON XEO?
LOL.
ESE "LOL" É IRÓNICO, SEI QUE SON PROFESOR DE LITERATURA.
PARA VLADIMIR: SEMPRE QUENTE.
Para acabar un libro tes que enganarte e pensar que ti e el sodes brillantes.
Malia que este é bastante bo.
Non vexo nada.
Xa a saquei eu. É un anaquiño.
- Como fixeches? - Cravouma Deus.
- Onte á noite onde estiveches? - Quedei.
Os malditos cervos esnaquizáronme o xardín.
Que mágoa.
O matrimonio.
Cómpreme unha agulla.
Non. Xa sairá soa.
Que facedes?
Ai, ola, filla. E ti que fas?
Alexis envioume información da denunciante de papá.
Falas con Alexis?
Sabías que Lila Green usa Substack?
É moi… A xente está fatal.
Está, si, filla.
Teño que contarche algo.
- Queimaches o expediente? - Non podo volver atrás, que fago?
Estás tola?
Sid, necesito avanzar, por favor.
Que é isto?
Se fixeches isto, tes que falar con ela.
- Non che queda outra. - Que raio é?
- Queda unha posibilidade. - Cal?
Non hai manteiga? Parece a neveira dunha peli de terror.
Pois vai ao súper. Seica deixan entrar a todo o mundo.
E, se polo que sexa, non sae ben, falarei con ela mañá.
Promételo? Ultimamente estás noutro mundo.
- Vés comigo? - Prométocho. A cal vas ir?
- Non o sei. - O da 19?
- Eu que sei. Por que? - Teño un recado.
Home!
Dawn. Non sabía que eras ti. John, acórdaste de min?
O soldo de profesora adxunta non é abondo ou?
É que así teño beneficios.
Gústame e teño un 10 % en comestibles.
Entón eu tamén?
Laméntoo.
- Tess! - Si.
É a miña novela preferida.
O outro día escoitei nun pódcast
que Thomas Hardy escribiu ese libro porque, ao parecer, tivo unha erección
ao ver como aforcaban unha muller nunha execución pública.
Vaia.
Hai quen di que o escribiu como desculpa.
Que horror.
Non sei se a erección foi verdade, pero gústame pensar que si.
A psique humana é a hostia, verdade?
Si.
Hai que darche outra clase.
Xa.
Adeus!
- Gústache? - John, fai o favor.
Que?
Mira quen está aí.
- Entra no coche. - Ei!
- Esqueciches o móbil. - Grazas, Dawn.
Ola, Dawn.
Perdoa, estou traballando.
Conteivos que non lle saquei partido
ao acordo que teño con John dende hai moitos, moitos anos?
Pois é certo.
Dende o de…
David.
Tráioche isto.
Por que?
Podemos ter unha conversación sincera antes de morrer?
- Pretendo ter moitas. - Ben.
Verás…
Queríate e partíchesme o corazón.
É certo.
Por Deus. Que?
Non.
De acordo.
Ía deixar o meu marido por ti, David.
Agardei por ti na puta estación de tren.
Botei alí tres horas e non apareciches.
- Non ía facerlle iso á miña filla. - Un carallo.
Deuche medo enfrontarte á túa muller.
Non o fixen ben.
Despois intentei tomar contigo un puto café ou un té
e evitáchesme durante unha década.
- De acordo. - Son adulta.
Sei que pasar páxina é un mito que cren os menores de 30,
pero tiven moita paciencia contigo.
Que queres?
Non teño o expediente.
Esta conversación é terrible.
Ódioa.
Por favor, cúbreme, David.
Ti…
Estivemos tres anos deitándonos.
Pensei que estabamos namorados.
Estabámolo.
Volvín ler os nosos correos antigos.
Outra vez?
Non os borraras?
Aínda tes a cabana?
Arréndoa no verán ou antes de vir o frío
para pagar os préstamos de Sid. Por que o preguntas?
Por nada.
Estoute recordando.
Naquela porta.
É unha imaxe que, ao avellentar,
agradezo ter.
E o expediente?
Non che podo axudar.
Vale.
Moitas grazas por vir.
Non hai de que.
- Miña nai quería falar contigo. - Ela é a miña filla.
Xa.
Mamá, veña.
Ola, Lila.
Verás…
Quería pedirche perdón.
Por que?
Lamento moito
que penses que tiveches que deixar os estudos por algo que cres que fixen eu.
En serio?
- Mamá. - Que?
Iso non é unha desculpa.
Pois máis non podo dicir.
Tomaches represalias.
Non.
Lila, preocúpame que vaias a cegas con isto.
Esta vista non será unha experiencia doada.
Estás segura de que queres pasar por isto?
Para isto me fixestes vir?
Preocúpame que non o pensases ben.
E a min que teñas a camisa manchada de iogur.
- E que túa nai sexa unha puta vingativa. - Como?
Non, deixa estar. Tranquila, podes dicilo.
"Gustáballe collerlle a pirola coa man
e acariñar as dobras do seu escroto engurrado
ata que crecía e era imposible ignoralo."
- Sid! - Que?
Está no teu diario porno de Internet.
Que fas?
E, aínda que o borres,
imprimín copias de todos os teus textos pervertidos.
É ficción.
Por favor… "Anhelaba sentir a súa pirola dentro."
- Deixa o móbil. - "Ou a de calquera."
Vouno ler enteiriño na vista.
Nin soñalo. A ficción escrita non se usa para acusar a ninguén.
Mamá, isto non é un conto de fadas. Quere arruinarte.
Cres que teus pais non teñen que afrontar as consecuencias do seu abuso?
Abuso?
Non vou permitir que lles arruínes a vida
por unha parvada que empezaches hai dez anos.
- Marcho. - Non, Lila.
Sabes quen é unha puta vingativa? Queres sabelo?
Eu. Eu si que son unha puta!
- Vai rañala! - Que fixeches?
Pedíraslle perdón.
Sidney.
Que?
Ti non es unha puta.
Non! Esquecín os cafés. Vou por eles.
Non. Tranquilo.
Segura?
De acordo.
Trouxen…
boliñas de crema de cacahuete, sementes de liño e avea con dátiles.
Sen glute nin azucres engadidos.
Que boa pinta.
Gústache?
Vlad, quería falar contigo sobre algo.
- Aquí estou. - Pensei que tiñas clase.
Deixeinos cun traballo en grupo. Boliñas!
"Queremos acabar coa xerarquía
para que o alumnado cuestione as dinámicas de poder."
Non me convence o de acabar coa xerarquía. A pedagoxía é xerarquía.
Pero podes apostar pola escoita.
Aposto por ser comprometida e experta na miña materia.
Iso axuda o alumnado?
Si, aprenderán algo
que os converterá en grandes e mellores persoas.
Se sucumbes a esa idea, o puto coñecemento…
Esa boquiña.
…a aprendizaxe, a cultura
e a educación superior que coñecemos é inútil.
Entón sucumbes a idea de que debemos ser
abellas obreiras transaccionais cuxo obxectivo no mundo
é amasar riqueza ou relaxarse. É moi simplista.
Simplista de carallo. Perdoa.
A universidade depende da contorna.
É ao que te expós.
Non, é máis ca iso porque nós somos os seus guías.
Somos responsables das súas almas.
En serio? Perdoa, pero deberías dicirllo ao teu marido.
Por Deus bendito, Florence. Mira que podes ser mala pécora.
- Pasácheste. - Si.
As dúas vos estades pasando.
Eu douno todo polos meus alumnos.
Pois, se cadra, deberías traballar os límites.
O da paixón entre as irmás encántame, debías expandilo máis.
- Ademais… - Se cadra podo…
Engade un parágrafo máis.
Podo falar contigo?
Ola. Agora mesmo estamos ocupadas.
É que quería…
Mimá, síntome fatal.
Ao parecer non se enviou o correo.
Ti sabes se lles chegou?
Laméntoo moitísimo. Sinto que puxen en perigo o teu futuro.
Non pasa nada.
Si que pasa e é terrible. Farei todo o posible para compensarcho.
Non, xa está. A profesora Tong entregouna.
Non son profesora.
Anda! Cando?
O último día do prazo, ás 23:00,
vin que aínda non a entregaras e escribinlle a Cynthia.
Como? Escribíchela esa noite?
Paseille un bosquexo.
Perdoa, pero deberiamos estar falando sobre o seu texto.
Ai, Deus, moitas grazas. Menos mal.
Cría que o botara todo a perder, Edwina.
Está todo ben.
Xa sabes que teño enriba moito estrés ultimamente e…
Es unha alumna e non tes que cargar co noso estrés, de acordo?
Estamos traballando nunha cousa.
Lamento decepcionarte.
Nunca na miña vida se me pasara o prazo dunha carta de recomendación.
BORRAR A CONVERSACIÓN? BORRAR
Lily, Selden, The House of Mirth.
Ámanse, pero non poden estar xuntos
por culpa da sociedade.
Imos ler.
"'O único xeito de che axudar, é amándote',
dixo Selden en voz baixa.
Ela non respondeu, pero virou o rostro cara a el
co suave movemento dunha flor.
El acercouse devagar, e os seus beizos tocáronse.
Ela botouse cara a atrás e ergueuse do asento.
Selden tamén se ergueu e quedaron un fronte ao outro.
De súpeto, ela colleulle a man e apertouna contra a súa meixela.
'Oh, ámame, ámame, pero non mo digas.'"
Que fai Wharton nesta escena?
El é gay.
Non.
Queren amarse, pero non poden.
Iso xa o dixen eu, pero que fai Wharton nesta escena?
Que tipo de escena é?
Pista.
É unha novela de principios do século XX.
Podían arrestarte por escribir pornografía.
Veña, que tipo de escena é?
Perdoa, é unha escena de sexo?
É, si. Grazas, Rose.
Si, Wharton estanos dando algo subido de ton, rapaces.
Daquela, cales son os elementos eróticos?
- O bico. - Non quero a trama.
Fixádevos nas palabras, na sintaxe.
Fala en voz baixa.
- Que significará? - Fala con voz suave.
É introvertido.
Está excitado.
Correcto.
"Virou o rostro cara a el
co suave movemento dunha flor."
Vale, suave movemento.
Coma un leve balanceo.
"Dunha flor."
Ela…
estase abrindo.
Abríndose coma que?
As flores.
E a que se parece unha flor?
Á anatomía feminina.
"Selden tamén se ergueu…"
Que trazo distintivo dun home se pode erguer?
Non quero parecer vulgar.
Refírome a que, nun mundo reprimido coma este,
cada palabra carrea máis significado do que pensades.
É o máis preto da consumación que imos estar.
Encántame Edith Wharton.
Pero iso non é o que pasa realmente.
A que te refires, Aaron?
Inventáchelo todo. Non tes por que lelo así.
Si. Claro que o inventei.
Pero entendes a que me refiro cando digo que todos, incluso ti, Aaron,
temos un corpo?
Eu non entendo nada.
Que divertido.
Por que viñeches?
Sentíame mal polo do outro día,
sei que o estás pasando mal.
Pódese dicir que si.
Acércase a vista de John, non?
Ti que opinas?
Nada. Só quería saber como estabas.
De feito, Vlad, quería preguntarche algo.
Dispara.
Tan rápido non.
- Sabes? Tanto ten. - É broma.
É moi difícil saber o que pensas.
Xa, dinmo moito.
Xa case rematei o teu libro.
De veras?
Si, quería saber se, non sei,
che apetece quedar para o xantar recíproco.
Pois claro.
Esta fin de semana?
- As fins de semana son complicadas. - Ah, vale.
A que vén?
E dentro de dous luns? É a xornada de estudo.
Luns. Xornada de estudo.
Xornada de estudo.
Pois…
VISTA DE JOHN
- Despois de Acción de Grazas? - Non.
Vémonos ese día.
Xenial.
- Eu vou por aí. - Eu por aquí.
- Deica logo. - Adeus.
Se se xira, é que me quere.
Adiante.
Ten un momento?
Adiante.
Temos un problema.
Adiante.
Ola.
Que pasa?
Ola?
Esta tarde houbo votación dos profesores titulares.
Non sei como dicirche isto.
Flo, aforra a palla e vai ao gran.
Queremos que deixes a docencia.
Por que?
BASEADA NO LIBRO DE JULIA MAY JONAS
Subtítulos: Alba Méndez