Co to znaczy?
Nie rozumiem.
Ten emotikon. Uśmiech i to.
Jaki jest kontekst?
- Nieważne. - Mamo, po prostu powiedz.
To raczej coś szczerego.
- Od kogo to? - To asekuracja.
Osłabia znaczenie wiadomości, prawda?
Może.
Albo wręcz jednocześnie ją wzmacnia.
Albo to wyzwanie.
- Jak? - Piszesz z kimś, tak?
Ta osoba uchyla drzwi tematu, ale się peszy
i na wszelki wypadek daje taki emotikon.
Na przykład: „Kocham cię. LOL”.
Zawiesza wypowiedź i odbija piłkę do ciebie.
Do mnie.
Ty sprawdzasz, czy mówiła to szczerze.
Ludzie są lękliwi.
Czemu jesteś dla mnie taka miła?
Idziesz biegać?
Chyba widać.
POWOLI
DROBIAZGOWO…
CHŁONĄC KAŻDY SZCZEGÓŁ…
BYŁAŚ W MOIM GABINECIE?
Kurde.
Jebany,
Najlepiej to zgłaszać.
Cześć. Flo mówiła, że gadacie.
- Szukasz mnie? - Nie.
Chciałam ustalić nowe spotkanie podkomisji po tym odwołanym wczoraj.
Przepraszam. Miałam wizytę u terapeuty.
Tak, gubię się we wspólnym kalendarzu.
Porozmawiajmy.
- My? - Tak.
- Będziemy w kontakcie, okej? - Tak.
Dzięki, David.
Chcesz się spiknąć teraz czy…
Później. Kiedy cię zastanę?
Dostałem dużo e-maili.
- Dobrze, David. - Przepraszam.
Dobra.
Dowiem się, które to, jak będę z nim sama.
Czy drzwi, jak mawiają, są uchylone?
GRAJ JAK SIĘ DA
- Tak, zamknij. - Chcesz pogadać?
Musisz zwrócić akta.
Nie wiem, o czym mówisz.
Byłaś w moim biurze. Z pudełka zniknęły akta,
a mam je oddać koordynatorowi przesłuchania.
Należą do Lili Green.
Straszny tu bałagan.
Do jutra. Do końca dnia. Proszę.
Przykro mi, że coś zgubiłeś.
To nie przejdzie. Nie stawiaj mnie w takiej sytuacji.
Niezapięty guzik.
Wiem.
Edwina, cześć.
Oddałam twój list.
To jakiś żart?
Proszę pani, był termin.
Jestem przewlekle chora.
Przykro mi, ale nie dołączymy tego do dokumentów kandydatki.
Narazicie przyszłość studentki za dzień spóźnienia?
Nie naraziliśmy przyszłości studentki, proszę pani.
Życzę zdrowia.
Nie mogę zdrowieć.
Znacie tam definicję przewlekłości?
POWOLI
DROBIAZGOWO…
CHŁONĄC KAŻDY SZCZEGÓŁ…
Nadałbyś się.
Nie do twarzy byłoby mi w dwurzędowcu.
Dałbyś radę. Masz dobre barki.
To nie o przód się martwię.
Cześć!
Cześć.
Chciałam uzgodnić z Florence termin spotkania naszej podkomisji.
Tak, wybacz.
Byle przed 17.00, wtedy nie uczę, mogę być dostępny.
Dostępny.
Świetnie, zrobię przekąski.
- Robi świetne przekąski. - Uwielbiam przekąski.
Bezglutenowe.
O wszystkim pamiętasz.
Dobra. Idę, a wy możecie wracać do…
Bonda.
- W środę o 15.15. - Uczę.
- W czwartek o 10.30. - Uczę.
- A po południu? - Też uczę. Piątek rano.
Nie musisz być na pierwszej. Będziemy notować.
- Znajdźmy termin. - To nic takiego.
- Chcę się zgrać. - Liczę na to.
- Wrócimy do tego. - Oczywiście.
DO: VLADIMIR
PODKOMISJA W CZWARTEK O 10.30?
PRZYNIOSĘ KAWĘ, JEŚLI TY PRZYNIESIESZ PRZEKĄSKI
UMOWA STOI.
JAK LUBISZ?
MOJĄ KAWĘ?
TAK
OBOJĘTNIE.
GORĄCĄ
Gorąca.
CZY MROŻONĄ?
TO LOL BYŁO IRONICZNE WIEM, ŻE JESTEM PROFESOREM LITERATURY.
ZAWSZE GORĄCĄ.
By napisać książkę, trzeba sobie uroić w głowie,
że ona jest wybitna, a my genialni.
Ale to jest nawet niezłe.
Nie widzę jej.
Większość wyciągnęłam. Została zadra.
- Skąd to masz? - Od Boga.
Gdzie wczoraj byłeś?
Z przyjaciółką.
Pieprzone jelenie zniszczył cały mój ogród.
Przykro mi, że tak wyszło.
Małżeństwo.
Muszę użyć igły.
Nie. Sama wyjdzie.
Co robicie?
Cześć, skarbie. Co robisz?
Mam od Alexis informacje o oskarżycielce taty.
Rozmawiasz z Alexis?
Wiedzieliście, że Lila Green ma Substacka?
Jest… Ludzie mają problemy.
Tak, mają, kochanie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Spaliłaś jej akta?
Czasu nie cofnę. Co mam zrobić?
Zwariowałaś?
Sid, muszę wiedzieć, co robić, proszę.
Co to jest?
Teraz to już musisz z nią porozmawiać.
- Nie ma innego wyjścia. - A to?
- Mam jeszcze jedno. - Jakie?
Nie ma masła? To jakaś lodówka z horroru.
Możesz iść do sklepu. Podobno obsługują każdego.
A jeśli to nie wypali, jutro z nią porozmawiamy.
Obiecujesz? Bo mam wrażenie, że ostatnio nie masz głowy.
- Pójdziesz ze mną? - Obiecuję. Do którego?
- Nie wiem. - Na 19.?
- Nie wiem. A co? - Muszę coś załatwić.
Dawn. Nie poznałem cię. John, pamiętasz?
Nie wystarcza z pensji adiunkta czy co?
Tak zarabiam na mój dodatek.
Dzięki temu dostaję 10% zniżki na zakupy.
A ja? To jest pytanie.
Nie. Przykro mi.
- Tessa! - Tak.
To moja ulubiona powieść.
Słuchałem ostatnio podcastu.
Wiesz, że Thomas Hardy napisał Tessę d'Urberville,
bo podobno miał erekcję
podczas publicznej egzekucji wieszanej kobiety?
Podobno napisał to, bo czuł się winny.
To okropne.
Czy miał tę erekcję? Nie wiadomo. Ale lubię myśleć, że miał.
Ludzka psychika. Porąbana, co?
Tak.
Musimy ci załatwić drugie zajęcia.
Tak.
Na razie!
- Przyjemnie? - John, proszę.
Co?
Widziałaś to?
Wsiadaj.
- Zapomniałeś telefonu. - Dzięki, Dawn.
Cześć, Dawn.
Przepraszam. Jestem w pracy.
Wspominałam, że nie korzystałam
z umowy między mną a Johnem od wielu, wielu lat?
Tak, nie korzystałam.
Nie odkąd…
David.
To dla ciebie.
Czemu?
Czy zanim umrzemy, możemy raz szczerze porozmawiać?
- Oby nie raz. - Dobrze.
Kochałam cię, a ty złamałeś mi serce.
To prawda.
Boże. Co?
Nie.
Dobra.
Dla ciebie byłam gotowa zostawić mojego męża.
Czekałam na ciebie na tym pieprzonym dworcu.
Czekałam trzy godziny, ale nie przyszedłeś.
Nie chciałem ranić córki.
Gówno prawda. Bałeś się postawić swojej żonie.
Nie poradziłem sobie.
Potem próbowałam umówić się z tobą na kawę czy herbatę ziołową,
a unikałeś mnie przez dziesięć lat.
- Dobra. - Jestem dorosła.
Wiem, że ukojenie to mit dla ludzi przed trzydziestką,
ale dałam ci dość swobody.
Czego chcesz?
Nie mam już tych akt.
To okropna rozmowa.
Nienawidzę tej rozmowy.
Błagam, będziesz mnie krył?
Ja…
Pieprzyliśmy się przez trzy lata.
Myślałam, że się kochamy.
Kochaliśmy się.
Czytałem ponownie nasze stare maile.
Znowu?
Myślałam, że je usunąłeś.
Masz jeszcze ten domek?
Wynajmuję go głównie latem albo zanim zrobi się za zimno.
Próbuję spłacić kredyty Sid. Czemu pytasz?
Tak tylko.
Przypominam sobie ciebie.
W tamtych drzwiach.
To wspomnienie starzeje się ze mną
i cieszę się, że je mam.
A akta?
Z tym ci nie pomogę.
Dobrze.
Dziękuję, że przyszłaś.
Jasne.
Mama chciała z tobą pogadać.
- To moja córka. - Wiem.
Mamo, śmiało.
Cześć, Lilo.
Chciałam cię przeprosić.
Za co?
Bardzo mi przykro, że musiałaś rzucić studia
w przekonaniu o jakoby moich działaniach.
Poważnie?
- Mamo. - Co?
To nie są przeprosiny.
Tylko na tyle mogę się zebrać.
Mściłaś się.
Nie mściłam się.
Lila, wybacz, ale rzucasz się na głęboką wodę.
To przesłuchanie nie będzie łatwym doświadczeniem.
Czy naprawdę chcesz przez to przechodzić?
Po to mnie tu zaprosiłaś?
Martwię się, że tego nie przemyślałaś.
Martwię się, że masz jogurt na koszuli.
- A twoja matka to mściwa pizda. - Słucham?
To nic. Niech sobie tak mówi.
„Lubiła trzymać jego penisa w dłoni,
głaszcząc fałdy pomarszczonej moszny,
dopóki wyraźnie nie stwardniał”.
- Sid! - Co?
To twój internetowy dziennik porno.
Co ty robisz?
Jeśli to nawet usuniesz,
wydrukowałam kopie twoich zboczonych wpisów.
To fikcja.
Błagam. „Pragnęła w sobie jego fiuta”.
- Odłóż telefon. - „Byle fiuta”.
Przeczytam to na głos na przesłuchaniu.
Nieprawda.
Nie oskarżymy nikogo na podstawie pisanej fikcji.
Nie oszukuj się. Ta kobieta chce cię zniszczyć.
Myślisz, że twoi rodzice nie muszą ponosić konsekwencji za swoje nadużycia?
Nadużycia?
Nie pozwolę ci zrujnować im życia
głupotą, którą zainicjowałaś ponad dziesięć lat temu.
- Wychodzę. - Nie, Lila.
Chcesz wiedzieć, kto jest mściwą pizdą?
Ja. Ja jestem pizdą!
- Wal się! - Dlaczego to zrobiłaś?
Czemu nie przeprosiłaś?
Sidney.
Co?
Nie jesteś pizdą.
O nie! Zapomniałem o kawie. Pójdę po nią.
Nie. Proszę.
Na pewno?
Dobra.
To są
owsiane kulki daktylowe z masłem orzechowym i siemieniem lnianym.
Bezglutenowe, bez dodatku cukru.
Pychota.
Przyjemnie?
Vlad, chcę o czymś z tobą porozmawiać.
- Udało się jej. - Myślałam, że uczysz.
Dałam im projekt grupowy. Kulki.
„Dążymy do usunięcia hierarchii,
by studenci mogli zgłębiać dynamikę władzy”.
Z tym usuwaniem hierarchii to wiesz. Pedagogika to hierarchia.
Ale możesz starać się ich słuchać.
Angażuję się jako ekspert w mojej dziedzinie.
Jak to pomaga studentom?
Bo uczą się czegoś
i kształtują na lepszych ludzi.
Przy twoim podejściu to całą jebaną wiedzę…
Nie trzeba kląć.
…jebaną wiedzę, naukę, kulturę
i szkolnictwo wyższe można wyrzucić.
A dalej może uznasz nas za zaledwie pszczoły obrachunkowe
wydające przepustkę do bogactwa czy dobrego samopoczucia.
To takie płytkie, kurwa, wybacz.
Dla mnie koledż jest środowiskiem,
na które się wystawiamy.
Nie, myślę, że to coś więcej. Jesteśmy ich przewodnikami.
Odpowiadamy za ich dusze.
Naprawdę? Przepraszam. Powiedz to swojemu mężowi.
Jezu, Florence. Czasem wychodzi z ciebie straszna suka.
- To niestosowne. - Właśnie.
Obie jesteście niestosowne.
Jestem w 100% oddana moim studentom.
Może musisz popracować nad swoimi granicami.
Ta namiętność między siostrami, super.
Ale musisz to rozwinąć. Poza tym…
Myślałam nad dodaniem kolejnego akapitu.
Możemy porozmawiać?
Cześć. Teraz coś omawiamy.
Ale chciałam…
Boże, czuję się okropnie.
Wygląda na to, że mój list nie dotarł.
Wiesz, czy przeszedł?
Przepraszam. Czuję, że naraziłam twoją przyszłość.
W porządku.
Nie jest w porządku. To okropne.
Wynagrodzę ci to, jak tylko chcesz.
W porządku. Profesor Tong go wysłała.
Nie jestem profesorem.
Kiedy?
Wieczorem, w ostatnim dniu. Była 21.00.
Widziałam, że jeszcze nie dotarł, więc napisałam do Cynthii.
Zaraz, napisałaś go w tamten wieczór?
Wysłałam jej szkic.
Wybacz, ale omawiamy teraz jej esej.
O Boże, dziękuję, naprawdę. Ulżyło mi.
Boże, myślałam, że ci zaszkodziłam, Edwino.
W porządku.
Wiesz, ostatnio chodzę cała zestresowana…
Jesteś studentką. Nie przejmuj się naszym stresem.
Przepraszam. Pracujemy nad czymś.
Przepraszam, że cię zawiodłam.
Nigdy przedtem nie przegapiłam terminu
na list polecający.
USUNĄĆ TĘ ROZMOWĘ? USUŃ
Lily, Selden, Świat zabawy.
Kochają się, ale nie mogą być razem,
bo takie jest społeczeństwo.
Czytamy.
»„Dopomóc mogę, tylko kochając panią”,
odrzekł Selden cichym głosem.
Nic nie odpowiedziała.
Miękkim ruchem zwróciła ku niemu swoją twarz jak kwiat.
Jego twarz z wolna napotkała jej, a ich usta się zetknęły.
Cofnęła się i wstała.
Selden podniósł się również i tak stojąc, patrzyli na siebie.
Nagle ona pochwyciła jego rękę i przytuliła do swojej twarzy.
„Ach, kochaj mnie, kochaj, ale mi tego nie mów”.«
Co Wharton robi w tej scenie?
Jest homo.
Nie.
Chcą się kochać, ale nie mogą.
Tak, już to mówiłam. Ale co Wharton robi w tej scenie?
Jakiego typu to scena?
Podpowiedź.
Tę powieść napisano na przełomie XX wieku.
Za pisanie pornografii groził areszt.
Więc co to za scena?
To jak scena seksu?
Tak. Dziękuję, Rose.
Tak, Wharton pokazuje nam coś zmysłowego.
Jaka jest erotyka tego fragmentu?
- Całują się. - Zostaw fabułę.
Przyjrzyj się słowom, składni.
Mówi cichym głosem.
- Co to może znaczyć? - Mówi cicho.
To introwertyk.
Jest podniecony.
Właśnie.
„Miękkim ruchem zwróciła ku niemu
swoją twarz jak kwiat”.
Dobra. Miękki ruch.
Jak delikatne kołysanie.
„Twarz jak kwiat”.
Ona…
Otwiera się.
Otwiera się jak co?
Kwiaty.
A co przypomina kwiat?
Kobiecą anatomię.
„Selden podniósł się…”
Co dostrzegalnego w mężczyźnie może się podnieść?
Nie mówię tego, by nie gorszyć.
Mówię, że w tłumiącym wszystko świecie
każde słowo znaczy więcej, niż sądzicie.
Bliżej współżycia tu nie będziemy.
Uwielbiam Edith Wharton.
Ale w zasadzie to się nie dzieje.
Co masz na myśli?
Zmyśliłaś to wszystko. Nie trzeba tego tak czytać.
Tak. Oczywiście, że to zmyśliłam.
Ale rozumiesz, co mam na myśli, kiedy mówię, że wszyscy, nawet ty Aaron,
mamy ciało?
Nic z tego nie rozumiem.
To było fajne.
Co sprawiło, że nas zaszczyciłeś?
Bo ostatnio wyszło tak niefajnie.
Wiem, że nie narzekasz na nudę.
Lubię tak myśleć.
Zbliża się przesłuchanie Johna?
Co o tym myślisz?
Nic. Byłem ciekaw, co u ciebie słychać.
W sumie to chciałam cię o coś spytać.
Wal.
No może nie aż tak.
- Wiesz co? Nieważne. - Żartuję.
Wiesz, czasem trudno cię odczytać.
Często to słyszę.
Prawie skończyłem twoją książkę.
Naprawdę?
Tak. I zastanawiałem się, wiesz,
czy chcesz umówić się na lunch z wymianą opinii.
Pewnie.
W ten weekend?
W weekendy jest ciężko.
Okej.
Za tydzień?
Może poniedziałek za dwa tygodnie?
Po zajęciach.
Poniedziałek, po zajęciach.
Po zajęciach.
20 PAŹDZIERNIKA PRZESŁUCHANIE JOHNA
- Albo po Święcie Dziękczynienia? - Nie.
Jesteśmy umówieni.
Świetnie.
- Ja tędy. - Ja tędy.
- Do zobaczenia. - Tak.
Jeśli się obejrzy, to mnie kocha.
Wejść.
Ma pan chwilę?
Wejść.
Mamy kłopot.
Wejść.
O co chodzi?
Ludzie?
Dziś po południu głosowała kadra mianowana.
Niełatwo to powiedzieć.
Po prostu to powiedz.
Chcemy, żebyś zrezygnowała z nauczania.
Czemu?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULII MAY JONAS
Napisy: Paweł Zatryb