Co to znaczy?
Nie rozumiem.
Emotka. Uśmiech i to.
W jakim kontekście?
Nieważne.
Powiedz, mamo.
Wyglądało na szczere.
Kto ci to wysłał?
To chyba osłabia znaczenie przekazu.
Tak. Ale może go też wzmacniać.
Jak?
Kiedy z kimś piszesz, otwierasz się. Ale jeżeli ten ktoś się boi, dla
bezpieczeństwa dodaje emotkę. Na przykład: „Kocham cię. LOL".
Wtedy piłka jest po twojej stronie.
Po mojej?
Musisz się dowiedzieć, co ktoś miał na myśli. Ludzie się boją.
Dlaczego jesteś taka miła? Idziesz pobiegać?
Jak widać.
POWOLI...
Z BLISKA...
Z DBAŁOŚCIĄ O SZCZEGÓŁY...
BYŁAŚ W MOIM GABINECIE?
Cholera.
Sukinsyn.
Musisz wszystko zgłaszać
Flo powiedziała mi o zebraniu.
Szukałaś mnie?
Chciałam zaplanować spotkanie zespołu, bo wczoraj je odwołaliśmy.
Przepraszam, miałam terapię.
Nie umiem korzystać ze wspólnego kalendarza.
Porozmawiajmy.
My?
Będziemy w kontakcie.
Dzięki.
Chcesz ustalić datę?
Później. Gdzie cię szukać?
Mam dużo maili.
-Już. -Przepraszam.
Porozmawiam z nim na osobności i się dowiem.
Czy drzwi są otwarte?
GRAJ JAK SIĘ DA
-Zamknij. -Chcesz pogadać?
Oddaj dokumenty.
Nie wiem, o czym mówisz.
Byłaś w gabinecie. Brakuje dokumentów z pudła, które miałem dostarczyć na
przesłuchanie.
Chodzi o Lilę Green.
Masz bałagan.
Do jutra wieczorem. Proszę.
Przykro mi, że coś zgubiłeś.
To się nie uda. Nie stawiaj mnie w takiej sytuacji.
Guzik.
Wiem.
Edwina…
Przekazałam twój list.
LINK WYGASŁ
-To żart? -Termin to termin.
Jestem przewlekle chora.
Przykro mi, ale nie możemy tego dołączyć.
Niszczycie przyszłość studentki przez jeden dzień spóźnienia?
To nie my. Życzę zdrowia.
Nie wie pan, co to znaczy przewlekle?
POWOLI...
Z BLISKA...
Z DBAŁOŚCIĄ O SZCZEGÓŁY...
Wiem, ale raczej nie chcę dwurzędowej marynarki.
Masz idealne ramiona.
Nie martwię się o przód.
Może mogłabym pomóc Florence z naszą podkomisją.
Jestem dostępny przed 17, o ile nie mam zajęć.
Dostępny.
Przygotuję przekąskę.
Zna się na tym.
Lubię przekąski.
Bezglutenowe.
Zapamiętałaś.
Zostawię was, żebyście mogli…
się poznać.
Środa 15.15.
-Mam zajęcia. -Czwartek 10.30.
-Zajęcia. -Po południu?
Też. Piątek rano?
Możesz opuścić pierwsze zebranie.
Znajdźmy termin.
To nic ważnego.
Spróbuję przyjść.
Chcę, żebyś była.
Wrócimy do tematu.
Jasne.
SPOTKANIE W CZWARTEK O 10.30?
JA PRZYNIOSĘ KAWĘ, TY PRZEKĄSKI.
ZGODA.
JAK LUBISZ?
KAWĘ?
TAK.
OBOJĘTNE.
GORĄCĄ
Gorącą…
CZY MROŻONĄ?
LOL
LOL TO IRONIA, PRZECIEŻ JESTEM PROFESOREM.
ZAWSZE GORĄCĄ.
Żeby skończyć książkę, trzeba się łudzić, że ona i ty jesteście genialni.
Ta jest niezła.
Nie widzę.
Większość wyjęłam.
Jak to się stało?
Bóg tak chciał. Gdzie byłeś?
U znajomego.
Ten cholerny jeleń zniszczył mój ogród.
Przykro mi.
Małżeństwo.
Wezmę igłę.
Nie, samo wyjdzie.
Co robicie?
A ty?
Alexis przysłała informacje.
Rozmawiasz z nią?
Wiecie, że Lila publikuje na Substack? Ludzie to mają problemy.
To prawda.
Muszę ci coś powiedzieć.
Spaliłaś jej dokumenty?
Nie cofnę czasu.
Oszalałaś?
Muszę iść naprzód!
Co to?
Musisz z nią porozmawiać. Nie ma wyjścia.
Jest jeszcze jedno.
Jakie?
Nie ma masła? Ta lodówka wygląda jak z horroru.
Możesz iść do sklepu, podobno ludzie tak robią. Jeśli nie będzie wyjścia,
jutro z nią porozmawiamy.
Obiecujesz? Ostatnio jesteś jak z innej planety.
Pójdziesz ze mną?
Obiecuję. Do którego chcesz iść?
-Nie wiem. -Na 19-ej?
-Nie wiem! -Mam coś do załatwienia.
Dawn, nie wiedziałem, że to ty! John, pamiętasz? Praca adiunkta nie wystarcza?
Mam z tego korzyści. Dziesięć procent zniżki na zakupy.
Też dostanę?
Przykro mi.
Tessa!
Moja ulubiona powieść.
Słuchałem ostatnio podcastu. Wiesz, że Thomas Hardy napisał Tessę po tym, jak
doznał erekcji oglądając publiczną egzekucję kobiety.
Niektórzy twierdzą, że ta książka to przeprosiny.
Okropne.
Nie wiem, czy erekcja to prawda, ale lubię myśleć, że tak.
Ludzka psychika jest dziwna.
Damy ci drugą grupę.
-I jak? -Proszę cię.
No co?
-Wsiadaj. -Zostawiłeś telefon.
-Dzięki! -Cześć, Dawn.
Jestem w pracy.
Wspominałam, że przez wiele lat nie korzystałam z umowy, którą zawarliśmy
z Johnem?
Nie.
Nie od czasu…
Davidzie…
Przyniosłam ci to.
Po co?
Możemy raz szczerze porozmawiać przed śmiercią?
Nie tylko raz.
Kochałam cię, a ty złamałeś mi serce.
-To prawda. -Boże… Co?
Nie.
Byłam gotowa rzucić męża. Czekałam na dworcu trzy godziny, a ty nie
przyszedłeś.
Nie mogłem tego zrobić córce.
Bzdura. Bałeś się powiedzieć żonie.
Źle to rozegrałem.
Potem chciałam się umówić na kawę, a ty unikałeś mnie przez dziesięć lat.
Jestem dorosła. Zamknięcie rozdziału to mit ludzi przed trzydziestką,
ale dałam ci dużo swobody.
Czego chcesz?
Nie mam tych dokumentów.
Nie podoba mi się ta rozmowa.
Mógłbyś mnie kryć? Pieprzyliśmy się przez trzy lata. Myślałam, że się kochamy.
Tak było.
Czytałem nasze stare maile.
Znowu?
Myślałam, że je usunąłeś.
Wciąż masz tamten domek?
Wynajmuję ją latem, żeby spłacić kredyt Sid. Dlaczego pytasz?
Pamiętam cię.
W drzwiach.
Im jestem starszy,
tym bardziej cieszy mnie ten obraz.
A papiery?
Nie pomogę.
Dziękuję, że przyszłaś.
-Jasne. -Mama chciała z tobą porozmawiać.
To moja córka.
Wiem.
Mów, mamo.
Lilo…
Chciałam przeprosić.
Za co?
Za to, że sądziłaś, iż musisz opuścić szkołę przeze mnie.
-Naprawdę? -Mamo.
-No co? -To nie są przeprosiny.
Tyle mogłam z siebie wykrzesać.
Zemściła się pani.
Nie.
Nie wiesz, co cię czeka. To przesłuchanie nie będzie przyjemne. Naprawdę
tego chcesz?
Po to mnie zaprosiłyście?
Obawiam się, że tego nie przemyślałaś.
Obawiam się, że masz jogurt na koszuli. A twoja matka to mściwa cipa.
-Że co? -Może tak mówić, nie szkodzi.
„Lubiła trzymać jego penisa w dłoni i głaskać pomarszczoną mosznę, aż
stawał się twardy i potężny".
-Co? -To z twojego porno dziennika.
Co ty wyprawiasz?
Nawet, jeśli to usuniesz, mam kilka kopii twoich zboczonych tekstów.
To fikcja.
„Pragnęła mieć w sobie jego fiuta". Przeczytam to na przesłuchaniu.
Sidney, odłóż telefon!
Nie ścigamy nikogo za fikcję, którą tworzy.
Mamo, to nie bajka. Ona chce cię zniszczyć.
Uważasz, że twoi rodzice nie muszą ponosić konsekwencji swoich
nadużyć?
Nadużyć? Nie zrujnujesz im życia, dlatego, że dziesięć lat temu
zrobiłaś coś głupiego!
Wychodzę.
Chcesz wiedzieć, kto jest mściwą cipą? Ja! Ja jestem cipą!
Czemu to zrobiłaś?
Dlaczego nie przeprosiłaś?
No co?
Nie jesteś cipą.
Zapomniałem o kawie. Pójdę po nią.
Nie trzeba.
Na pewno?
Proszę.
Kulki z masła orzechowego, płatków i daktyli. Bezglutenowe, bez cukru.
Dobre?
Chciałam o czymś porozmawiać.
Udało się.
Masz studentów.
Dałam im projekt. Kulki!
Dążymy do zniesienia hierarchii, żeby studenci mogli kwestionować
dynamikę władzy.
Nie jestem pewna. Pedagogika to hierarchia.
Przyjmij pozycję słuchacza.
Chcę być dobrą nauczycielką i ekspertką w swoim temacie.
Jak to pomoże studentom?
Nauczą się czegoś, dzięki czemu będą lepszymi ludźmi. Jeśli ulegniesz
-tej idei, to pieprzona wiedza… Pieprzona -Nie przeklinaj.
Wiedza, nauka i kultura, jakie znamy, będą bezużyteczne.
Ulegasz przekonaniu, że powinniśmy być pszczołami robotnicami, których jedynym
celem jest gromadzenie bogactwa albo relaks. To takie proste, takie cholernie
proste.
Uczelnia to środowisko. To, z czym się stykasz.
To coś więcej. Jesteśmy ich przewodnikami, odpowiadamy za ich dusze.
Serio? Powiedz to mężowi.
Jezu, Florence! Suka z ciebie.
To niewłaściwe.
-Wiem. -Zachowujecie się niewłaściwie.
Daję studentom wszystko.
Może powinnaś popracować nad granicami.
Możemy porozmawiać?
Właśnie nad czymś pracujemy.
Chciałam tylko…
Czuję się okropnie, bo mój list wrócił. Wiesz, czy go dostali? Chyba zawaliłam.
Nie szkodzi.
Nie, to straszne! Zrobię, co tylko będę mogła.
Profesor Tong go wysłała.
Nie profesor.
Kiedy?
W ostatniej chwili. Widziałam, że go nie ma, więc poprosiłam Cynthię.
Napisałaś list polecający?
Wysłałam jej szkic.
Wybacz, właśnie rozmawiamy o eseju.
Dziękuję, co za ulga. Myślałam, że cię zawiodłam.
W porządku.
Wiesz, w jakim stresie ostatnio żyję.
Jako studentka nie musisz o tym wiedzieć.
Właśnie nad czymś pracujemy.
Przepraszam, że cię zawiodłam.
Jeszcze nigdy nie przegapiłam terminu oddania listu polecającego.
USUNĄĆ ROZMOWĘ?
Lily, Selden, Świat zabawy.
Kochają się, ale nie mogą być razem z powodu społeczeństwa. Czytajmy.
„Jedyny sposób, w jaki mogę ci pomóc, to kochać cię, powiedział Selden niskim
głosem. Nie odpowiedziała, ale zwróciła ku niemu twarz z delikatnością
kwiatu. Zbliżył się, a ich usta się spotkały. Odsunęła się i wstała".
„Selden również wstał. Stali naprzeciw siebie. Nagle złapała jego dłoń i
przycisnęła do policzka. Kochaj mnie, kochaj, ale mi tego nie mów".
Co Wharton opisuje w tej scenie?
On jest gejem.
Nie.
Chcą się kochać, ale nie mogą.
To już mówiłam. Ale co opisuje Wharton?
Podpowiedź. To powieść z przełomu wieków. Za pornografię groził areszt. Czyli co
tu mamy?
To ma być scena seksu?
Tak, dziękuję, Rose. Wharton serwuje nam coś pikantnego. Dostrzegacie erotykę?
Całują się.
Nie opowiadaj, przyjrzyj się składni. Jego głos jest niski. Co to znaczy?
Mówi cicho.
Jest introwertykiem.
Jest podniecony.
Dobrze.
„Zwróciła ku niemu twarz…
z delikatnością kwiatu". Z delikatnością.
Lekko się kołysząc.
„Kwiatu".
Otwiera się.
Jak co?
Kwiat.
A co przypomina kwiat?
Kobiecą anatomię.
„Selden wstał".
Co to może znaczyć? Nie chodzi o nic nieprzyzwoitego. Mówię tylko, że
każde słowo znaczy więcej niż nam się zdaje.
To oznacza bliskie spełnienie.
Kocham Edith Wharton.
Nie ma tam nic takiego.
Jak to?
Wymyśliła to pani. Nie musimy tego tak rozumieć.
Tak, zmyśliłam. Ale zrozumcie, że wszyscy, nawet ty,
mamy ciało.
Nic nie rozumiem.
To było zabawne.
Dlaczego przyszedłeś?
Było mi głupio za wtedy.
Masz tyle na głowie.
Chyba tak.
Niedługo przesłuchanie.
Co o tym sądzisz?
Nic. Chciałem tylko zobaczyć, co u ciebie.
Chcę cię o coś spytać.
Dajesz.
Nie tak ostro.
Nieważne.
Czasem ciężko cię zrozumieć.
Wiem.
Prawie skończyłem twoją książkę.
Tak?
Może się umówimy na lunch?
Jasne.
W weekend?
Będzie ciężko.
No to za tydzień?
Może następny poniedziałek? Dzień nauki.
W dzień nauki?
PRZESŁUCHANIE JOHNA
Nie. Pasuje mi.
-Idę tam. -A ja tam.
Do zobaczenia.
Jeśli się odwróci, kocha mnie.
Proszę.
Ma pan chwilę?
Proszę.
Mamy problem.
Proszę.
Co się stało?
No?
Dzisiaj odbyło się głosowanie. To nie takie proste.
Po prostu powiedz.
Chcemy, żebyś zrezygnowała z nauczania.
Dlaczego?