นี่หมายความว่าอะไร
หนูไม่เข้าใจว่าแม่ทำอะไรอยู่
อีโมจิน่ะ เวลาที่ยิ้มและทำแบบนี้
บริบทคืออะไร
- ช่างเถอะ - เถอะน่า แม่ บอกหนูมา
มันเป็นอะไรที่รู้สึกค่อนข้างจริงใจ
- ใครส่งมาให้แม่ - มันคือการทำให้เบาลง
มันทำให้ความหมายของข้อความเบาลง ใช่ไหม
ก็อาจเป็นได้
หรือในขณะเดียวกัน ก็อาจจะช่วยย้ำความหมายให้ชัดขึ้น
หรือเป็นการท้าทาย
- ยังไง - ถ้าแม่กำลังส่งข้อความคุยกับใครสักคน
สมมติพวกเขาเปิดประตูรับอะไรบางอย่าง แต่แล้วพวกเขาก็กลัว
ก็เลยใช้อีโมจิให้เบาลงเพื่อให้มันปลอดภัย
เช่น "ฉันรักเธอ 555"
เท่ากับพวกเขายังไม่ได้พูดมันจริงๆ ผลคือ ตอนนี้การตัดสินใจอยู่ที่แม่แล้ว
อยู่ที่แม่เหรอ
ทีนี้แม่ก็ต้องหาคำตอบเองแล้วว่าเขาพูดจริงไหม
คนเรา… หวาดกลัวน่ะ
โอ้!
ทำไมน่ารักกับแม่จัง
จะไปวิ่งเหรอ
ชุดนี้จะให้ไปไหน
อ้อ
(วลาดิเมียร์ ช้าๆ)
(อย่างใกล้ชิด…)
(และใส่ใจในรายละเอียด…)
(เดวิด คุณเข้ามาในห้องทำงานผมเหรอ)
บ้าเอ๊ย
ไอ้ระยำนั่น
รายงานทุกอย่างเพื่อตัวคุณเอง
หวัดดี โฟลบอกฉันว่าคุณประชุมอยู่
- ตามหาผมอยู่เหรอ - ที่จริงไม่ใช่ ฉันกำลังตามหา…
เพื่อจัดตารางคณะอนุกรรมการ เพราะเมื่อคืนเราต้องยกเลิก
อ้อ ต้องขอโทษด้วย พอดีฉันมีนัดกับนักบำบัดน่ะค่ะ
ใช่ ดูเหมือนผมจะดูปฏิทินที่ใช้ร่วมกันไม่เป็นน่ะ
มาคุยกันดีกว่า
- เราเหรอ - ใช่
- เราคอยอัปเดตกันได้เรื่อยๆ นะ อืม - ครับ
ขอบคุณ เดวิด
อยากนัดวันให้เสร็จเลยไหม หรือว่า…
ไว้ก่อนดีกว่า ฉันจะเจอคุณได้ตอนไหน
ผมต้องอ่านอีเมลเยอะมาก
- โอเค เดวิด - โทษที
โอเค
ขอแค่ได้อยู่กับเขาสองต่อสอง แล้วฉันก็จะรู้เอง
ว่าไอ้ที่เขาเรียกกันว่าประตู… เปิดอยู่จริงไหม
(หัวใจใฝ่หา วลาดิเมียร์)
(เล่นไปตามเกม)
- ปิดประตูเลย - อยากคุยเหรอ
คุณต้องเอาเอกสารมาคืน
- ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร - คุณเข้ามาในห้องทำงานผม
มีเอกสารหายไปจากกล่องที่ผมควรจะส่งมอบ
ให้ผู้ประสานงานไทเทิล 9 เพื่อการพิจารณาคดี
มันเกี่ยวข้องกับไลล่า กรีน
ในนี้รกมากเลยนะ
ภายในพรุ่งนี้ ก่อนหมดวัน ได้โปรด
เสียใจด้วยที่คุณทำของหาย
เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ หรอก โอเคไหม และอย่าทำให้ผมตกที่นั่งลำบากแบบนี้
คุณลืมติดกระดุมน่ะ
ฉันรู้
เอ็ดวิน่า สวัสดีจ้ะ
ฉันส่งจดหมายให้เธอแล้วนะ
ล้อเล่นรึเปล่า
คุณครับ เดดไลน์ก็คือเดดไลน์
ฉันป่วยเป็นโรคเรื้อรัง
เสียใจด้วยครับ แต่นี่จะไม่ถูกนำไปพิจารณา รวมกับประวัติผู้สมัคร
คุณจะทำลายอนาคตของนักศึกษาคนนึง แค่เพราะมันช้าไปหนึ่งวันเหรอ
เราไม่ได้ทำลายอนาคตของนักศึกษานะครับ
หายไวๆ นะครับ
ฉันหายไวๆ ไม่ได้หรอก
คุณไม่เข้าใจความหมาย ของคำว่าป่วยเรื้อรังเหรอ
(วลาดิเมียร์ ช้าๆ)
(อย่างใกล้ชิด…)
(และใส่ใจในรายละเอียด…)
เห็นไหม ผมรู้ว่าคุณใส่ได้
ผมคิดว่าผมใส่เสื้อกระดุมสองแถวไม่รอดหรอก
คุณใส่ได้แน่ ไหล่คุณสวยมาก
ผมไม่ได้กังวลด้านหน้า
อ้าว หวัดดี
หวัดดี
ฉันอยากรู้ว่าฉันจะช่วยประสานงานกับฟลอเรนซ์ เรื่องคณะอนุกรรมการของเราได้ไหม
ได้ครับ โทษที
ตอนไหนก็ได้ก่อนห้าโมงที่ผมไม่ได้สอน
ผมจะทำตัวให้ว่าง
ว่าง
เยี่ยม เดี๋ยวฉันทำของว่างมา
- เธอทำของว่างได้เจ๋งมาก - ผมชอบของว่าง
ไม่มีกลูเตน
คุณจำทุกอย่างได้จริงๆ
โอเค งั้นฉันจะให้พวกคุณสองคน…
สานสัมพันธ์กัน
- วันพุธ บ่ายสามสิบห้า - ฉันมีสอน
- วันพฤหัส สิบโมงครึ่ง - ฉันมีสอน
- บ่ายวันพฤหัสล่ะ - ตอนนั้นฉันก็มีสอน เช้าวันศุกร์ล่ะ
ถ้าคุณมาคุยกันครั้งแรกไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ พวกเราจดบันทึกได้
- หาเวลาที่ลงตัวกันเถอะ - มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
ฉันจะพยายามไป
ฉันก็อยากให้คุณไป
ไว้มาว่ากันใหม่นะ
อ้อ ได้เลย
(ถึง: วลาดิเมียร์)
(คณะอนุกรรมการ: วันพฤหัส 10:30 ได้ไหม)
(วลาดิเมียร์: ผมจะเอากาแฟไป ถ้าคุณเอาของว่างไป)
(ตกลง)
(วลาดิเมียร์ คุณชอบแบบไหน)
(กาแฟเหรอ)
(วลาดิเมียร์ ใช่)
(แบบไหนก็ได้)
(วลาดิเมียร์ ร้อน)
เร่าร้อน
(หรือเย็น)
(555)
(ตลกดีที่พิมพ์ 555 ทั้งที่ผมเป็นอาจารย์สอนวรรณกรรม)
(ถึง: วลาดิเมียร์ ร้อนเสมอ)
ทางเดียวที่จะเขียนหนังสือให้จบได้ คือต้องหลอกตัวเองให้คิดว่า
ทั้งหนังสือและตัวคุณฉลาดเลิศสุดๆ
แต่อันนี้ดีจริงๆ นะ
ผมมองไม่เห็น
ฉันเอาออกเกือบหมดแล้ว เหลือแค่เศษนิดหน่อย
- ไปโดนมาจากไหนเนี่ย - จากพระเจ้า
เมื่อคืนคุณไปไหนมา
ไปกับเพื่อน
ไอ้กวางบัดซบพวกนั้นทำสวนผมพังทั้งสวนเลย
เสียใจด้วยนะ
ชีวิตคู่ก็แบบนี้
ผมต้องใช้เข็ม
ไม่ เดี๋ยวมันก็ออกเองแหละ
ทำอะไรกันอยู่น่ะ
ไงจ๊ะ ลูกรัก ทำอะไรอยู่น่ะ
อเล็กซิสส่งข้อมูลที่สืบมา เกี่ยวกับคนที่กล่าวหาพ่อมาให้หนู
- ลูกคุยกับอเล็กซิสอยู่เหรอ - อาฮะ
แม่รู้ไหมว่าไลล่า กรีนมีซับสแต็ก
มันค่อนข้าง… คนเรามีปัญหากันทั้งนั้นน่ะ
ใช่ จริงจ้ะ ลูกรัก
แม่มีเรื่องจะบอกลูก
แม่เผาเอกสารเธอทิ้งเหรอ
ก็แม่กลับไปไม่ทัน จะให้แม่ทำยังไง
แม่บ้าไปแล้วเหรอ
ซิด ทำให้มันเดินหน้าต่อทีเถอะ ขอร้อง
นี่อะไรเนี่ย
ในเมื่อแม่ทำแบบนั้นไปแล้ว แม่ก็ต้องไปคุยกับเธอแล้วละ
- ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว - นี่มันอะไรกัน
- แม่มีอีกความเป็นไปได้นึง - ความเป็นไปได้อะไร
ไม่มีเนยเหรอ ตู้เย็นนี่ อย่างกับตู้เย็นในหนังสยองขวัญเลย
คุณไปร้านขายของชำได้นะ ได้ยินมาว่าที่นั่นให้ทุกคนซื้อของได้
แล้วถ้ามันไม่เวิร์กไม่ว่าเพราะอะไร พรุ่งนี้เราค่อยคุยกับเธอ
สัญญาไหม ช่วงนี้รู้สึกเหมือนแม่ หลุดไปอยู่อีกโลกเลย
- คุณจะไปกับผมไหม - แม่สัญญา คุณจะไปร้านไหน
- ผมไม่รู้ - ที่ถนน 19 ไหม
- ผมไม่รู้ ทำไม - ฉันมีธุระ
อ้าว
ดอว์น เพิ่งเห็นว่าเป็นคุณ ผมจอห์น จำได้ไหม
แล้วนี่รายได้อาจารย์พิเศษ มันไม่พอใช้หรือยังไง
นี่เป็นสวัสดิการของฉันน่ะ มัน…
ฉันชอบนะ ฉันได้ส่วนลดของชำสิบเปอร์เซ็นต์
แต่คำถามคือผมได้ไหม
โอ้ เสียใจด้วย
- เทสส์! - อ๋อ ใช่ค่ะ
ฉันชอบนิยายเรื่องนี้มาก
วันก่อนผมฟังพอดแคสต์รายการนึง
คุณรู้ไหมว่าโทมัส ฮาร์ดี เขียนเทสส์แห่งเดอเบอร์วิลล์
เพราะดูเหมือนว่าเขาจะแข็งตัว
ระหว่างที่ดูผู้หญิงถูกแขวนคอ ในการประหารต่อหน้าสาธารณชน
โห
บางคนบอกว่าเขาเขียนหนังสือทั้งเล่ม เพื่อเป็นการขอโทษ
แย่จัง
ไม่แน่ใจว่ามีการแข็งตัวจริงไหม แต่ผมชอบที่จะคิดว่ามันจริง
จิตใจมนุษย์ โคตรบ้าเลยเนอะ
จริง
เราต้องหาอีกวิชาให้คุณสอนแล้วละ
ค่ะ
ไปละ
- รู้สึกยังไงบ้าง - จอห์น ไม่เอาน่า
อะไรเล่า
เมื่อกี้เห็นไหม
- ขึ้นรถเถอะ - นี่
- คุณลืมโทรศัพท์ - ขอบคุณนะ ดอว์น
หวัดดี ดอว์น
ขอตัวนะคะ ฉันทำงานอยู่
เอ๊ะ ฉันเคยพูดไหมว่าฉันไม่ได้ใช้ประโยชน์
จากข้อตกลงระหว่างจอห์นกับฉัน มาหลายปีมากๆ แล้ว
นั่นแหละ ไม่ได้ใช้เลย
ตั้งแต่…
เดวิด
ฉันเอานี่มาให้
ทำไม
ขอคุยกันแบบเปิดอกสักครั้งก่อนตายจะได้ไหม
- ผมก็อยากคุยตั้งหลายครั้งแล้ว - ดี
คือ…
ฉันเคยรักคุณ แล้วคุณก็หักอกฉัน
นี่เรื่องจริงนะ
ให้ตายสิ อะไรเนี่ย
ไม่
โอเค
ตอนนั้นฉันพร้อมจะทิ้งสามีฉัน มาหาคุณเลยนะ เดวิด
ฉันรอคุณอยู่ที่สถานีรถไฟเวรนั่น
ฉันรออยู่สามชั่วโมง และคุณไม่เคยโผล่มาเลย
ผมทำแบบนั้นกับลูกสาวผมไม่ได้
โกหก คุณไม่กล้ามีเรื่องกับเมียคุณมากกว่า
ผมจัดการมันได้ไม่ดีเท่าไหร่
แล้วฉันก็พยายามจะดื่มกาแฟ หรือชาสมุนไพรกับคุณ
แต่คุณหลบหน้าฉันอยู่เป็นสิบปี
- โอเค - ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ฉันรู้ว่าการเคลียร์ใจให้จบ เป็นเรื่องเพ้อเจ้อที่คนอายุไม่ถึง 30 เชื่อกัน
แต่ฉันยอมถอยให้คุณตั้งเยอะแล้วนะ
คุณต้องการอะไร
ฉันไม่มีเอกสารแล้ว
นี่เป็นการพูดคุยที่แย่มาก
ผมไม่ชอบการพูดคุยนี้
ขอร้อง ช่วยปิดเรื่องนี้ให้หน่อยได้ไหม เดวิด
ฉัน…
เราเอากันตั้งสามปีนะ
ฉันนึกว่าเรารักกันซะอีก
ก็เคยรัก
ผมกลับไปอ่านอีเมลเก่าๆ ของเรานะ
อีกแล้วเหรอ
นึกว่าลบไปแล้วซะอีก
กระท่อมหลังนั้นยังอยู่ไหม
ส่วนใหญ่ฉันจะปล่อยเช่าช่วงหน้าร้อน หรือก่อนที่มันจะหนาวเกินไป
ฉันพยายามใช้หนี้เงินกู้ให้ซิดน่ะ ถามทำไมเหรอ
ไม่มีอะไร
ผมแค่จำคุณได้
ตรงประตูนั่น
ยิ่งผมแก่ตัวลง ผมก็ยิ่งดีใจ
ที่เคยเห็นภาพนั้น
แล้วเอกสารล่ะ
เรื่องนั้นผมช่วยไม่ได้
โอเค
ขอบคุณมากที่มา
ได้เลย
แม่ฉันอยากคุยกับคุณน่ะ
- นี่ลูกสาวฉัน - ฉันรู้
แม่ พูดเลยสิ
สวัสดี ไลล่า
คือ…
ฉันอยากขอโทษ
เรื่องอะไร
ฉันเสียใจจริงๆ ที่เธอรู้สึกว่า เธอต้องออกจากมหาวิทยาลัย
เพราะสิ่งที่เธอเชื่อว่าเป็นการกระทำของฉัน
จริงเหรอ
- แม่ - อะไร
นั่นไม่ใช่การขอโทษ
ฉันทำเต็มที่ได้แค่นี้จริงๆ
คุณแก้แค้น
เปล่า ฉันไม่ได้แก้แค้น
ไลล่า ฉันกังวลว่าคุณจะทำลงไป โดยไม่มีข้อมูลอะไรเลย
การพิจารณาคดีนี้จะไม่ใช่ประสบการณ์ที่ง่ายนะ
คุณอยากให้ตัวเองเจอเรื่องแบบนั้นจริงๆ เหรอ
นี่ชวนฉันมาที่นี่เพื่อพูดเรื่องนี้เหรอ
ฉันเป็นห่วงว่าคุณยังไม่ได้คิดเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วน
ฉันเป็นห่วงว่าเสื้อคุณเลอะโยเกิร์ต
- และแม่คุณก็เป็นอีระยำจอมอาฆาต - โทษที ว่าไงนะ
ไม่ เธอพูดแบบนั้นได้ ไม่เป็นไร เธอพูดแบบนั้นได้
"เธอชอบจับเจ้าหนูของเขาไว้ในมือ
ลูบไล้รอยย่นบนถุงอัณฑะของเขา
จนกระทั่งเขาแข็งตัวและไม่อาจเพิกเฉยได้"
- ซิด! - อะไรเนี่ย
นี่คือบันทึกลามกออนไลน์ของคุณ
ลูกทำอะไรน่ะ
และถึงคุณจะลบมันทิ้ง
ฉันก็ปรินต์เรื่องอุบาทว์ ที่คุณเขียนไว้ออกมาหมดแล้ว
นั่นมันเรื่องแต่ง
ไม่เอาน่า "เธอโหยหา ที่จะมีดุ้นของเขาอยู่ในตัวเธอ"
- เก็บมือถือไปนะ - "หรือดุ้นใครก็ได้ ไม่สำคัญหรอก"
ฉันจะอ่านทุกบรรทัดออกมาดังๆ ที่การพิจารณาคดี
เราจะไม่ทำแบบนั้น
ซิดนีย์ เราไม่ฟ้องร้องใคร เพราะเรื่องที่พวกเขาแต่งขึ้น
แม่ เลิกอยู่ในโลกจินตนาการได้แล้ว ผู้หญิงคนนี้อยากทำลายแม่นะ
คุณคิดว่าพ่อแม่คุณไม่จำเป็นต้องรับผล จากการล่วงละเมิดที่พวกเขาทำไว้เหรอ
ล่วงละเมิดเหรอ
ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำลายชีวิตพวกเขา
เพราะเรื่องโง่ๆ ที่คุณเป็นคนเริ่ม เมื่อสิบปีก่อนหรอก
- ฉันจะกลับแล้ว - ไม่นะ ไลล่า
อยากรู้ไหมว่าใครคืออีระยำจอมอาฆาต อยากรู้ไหม
ฉันนี่แหละ ฉันคืออีระยำ!
- ไปตายซะ! - ลูกทำแบบนั้นทำไม
ทำไมแม่ไม่ขอโทษล่ะ
ซิดนีย์
อะไร
ลูกไม่ใช่อีระยำนะ
แย่แล้ว ผมลืมกาแฟ ผมไปซื้อได้นะ
ไม่ๆ อย่าเลย
- แน่ใจนะ - อืมฮึ
โอเค
นี่คือ
โอ๊ตบอลเนยถั่วผสมเมล็ดแฟลกซ์และอินทผลัม
ไม่มีกลูเตน ไม่เติมน้ำตาล
น่ากินจัง
อร่อยไหม
วลาด ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณหน่อย
- และนางมาได้ - นึกว่าคุณมีสอนซะอีก
ให้พวกเขาทำรายงานกลุ่มน่ะ อุ๊ย บอล
"เราพยายามรื้อโครงสร้างลำดับชั้น
เพื่อให้นักศึกษามีอิสระ ในการตั้งคำถามเรื่องพลวัตของอำนาจ"
ฉันไม่แน่ใจเรื่องโครงสร้างลำดับชั้นนะ การสอนมันมีลำดับชั้นอยู่แล้ว
แต่คุณตั้งเป้าที่จะเป็นฝ่ายรับฟังได้นะ
ฉันตั้งเป้าที่จะเป็นครูที่ใส่ใจ และเชี่ยวชาญในวิชาที่สอนต่างหาก
แล้วนั่นมันช่วยนักศึกษายังไง
เพราะพวกเขาจะได้เรียนรู้สิ่งที่
จะทำให้พวกเขาเป็นมนุษย์ที่เติบโตขึ้นและดีขึ้น
ถ้าคุณยอมจำนนต่อความคิดนี้ โฟล แม่งทั้งความรู้…
จะสบถเพื่อ
แม่งทั้งความรู้ การเรียนรู้ วัฒนธรรม
และการศึกษาระดับสูงอย่างที่เรารู้จักกัน ก็ไร้ประโยชน์สิ
แล้วคุณก็ยอมจำนนต่อความคิดที่ว่า เราควรจะเป็นแค่
ผึ้งงานรับจ้างที่มีเป้าหมายเดียวในชีวิตคือ
เพื่อหาเงินหรือพักผ่อนเท่านั้น
มันง่ายมากเลยนะ โคตรจะง่ายเลย โทษที
ผมมองว่ามหาลัย เป็นเรื่องของสิ่งแวดล้อมมากกว่า
มันคือสิ่งที่คุณได้เจอได้สัมผัส
ไม่ ฉันว่ามันมากกว่านั้น เพราะเราคือผู้นำทางของพวกเขา
เราต้องรับผิดชอบต่อจิตวิญญาณของพวกเขา
จริงเหรอ ขอโทษนะ คุณควรไปบอกสามีคุณแบบนั้นนะ
ให้ตายสิ ฟลอเรนซ์ คุณนี่มันทุเรศชะมัด
- พูดแบบนั้นไม่ดีเลยนะ - ฉันรู้
พวกคุณพูดจาไม่เหมาะสมมากๆ ทั้งคู่เลย
ฉันให้ทุกอย่างกับนักศึกษาของฉัน
อืม ไม่รู้สิ คุณอาจต้องแก้ไข เรื่องขอบเขตของตัวเองนะ
ความหลงใหลระหว่างสองพี่น้อง เยี่ยมมากเลย
แต่ฉันคิดว่าเธอแค่ต้อง ขยายความมันเพิ่มหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น…
ฉันคิดว่าอาจจะอีกหนึ่งย่อหน้า
ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
หวัดดี พอดีเรากำลังติดธุระอยู่นิดหน่อยน่ะ
คือ ฉันอยาก…
พระเจ้า ฉันรู้สึกแย่มากเลย
ดูเหมือนจดหมายของฉันจะถูกตีกลับมา
เธอรู้ไหมว่ามันส่งผ่านรึเปล่า
ฉันขอโทษจริงๆ ฉันรู้สึกเหมือนฉันทำอนาคตเธอพังเลย
ไม่เป็นไรค่ะ
เป็นสิ มันแย่มาก
ฉันจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อชดเชยให้เธอ
ไม่เป็นไรค่ะ อาจารย์ถงส่งไปให้แล้ว
โอ้ ฉันไม่ได้เป็นอาจารย์หรอกนะ
โอ้ เมื่อไหร่เหรอ
คืนที่ครบกำหนดค่ะ ตอนห้าทุ่ม
ฉันเห็นว่ายังไม่มีการส่งจดหมายไป ฉันเลยส่งแชทหา… ซินเธีย
เดี๋ยวนะ คุณเขียนคืนนั้นเหรอ
ฉันส่งร่างจดหมายให้เธอค่ะ
ขอโทษนะคะ ตอนนี้เราต้องคุยกัน เรื่องบทความของเธอน่ะ
โอ้ พระเจ้า ขอบคุณจริงๆ ฉันโล่งอกมากเลย ฉัน…
พระเจ้า ฉันนึกว่า ฉันทำเธอพังแล้ว เอ็ดวิน่า ฉัน…
ไม่เป็นไรค่ะ
เธอก็รู้ว่าช่วงนี้ฉันเครียดมากแค่ไหน…
เธอเป็นนักศึกษา เธอไม่จำเป็นต้องแบกรับ ความเครียดของเราเลยนะ โอเคไหม
เรากำลังทำบางอย่างกันอยู่น่ะค่ะ
ขอโทษนะที่ทำให้เธอผิดหวัง
ชีวิตนี้ฉันไม่เคยส่งจดหมายรับรอง ไม่ทันเดดไลน์เลยจริงๆ
(ลบบทสนทนานี้ใช่ไหม ลบ)
ลิลลี่ เซลเดน เดอะเฮาส์ออฟเมิร์ธ
พวกเขารักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้
เพราะสังคม
มาอ่านกัน
"'ทางเดียวที่ผมจะช่วยคุณได้คือการได้รักคุณ'
เซลเดนพูดเสียงเบา
เธอไม่ตอบ แต่เธอหันหน้าไปหาเขา
ด้วยการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนราวกับดอกไม้
เขาค่อยๆ หันหน้าเข้าหาเธอ แล้วริมฝีปากของทั้งสองก็สัมผัสกัน
เธอผละออก แล้วลุกจากที่นั่ง
เซลเดนก็ลุกขึ้นเช่นกัน แล้วพวกเขาก็ยืนหันหน้าเข้าหากัน
จู่ๆ เธอก็จับมือเขา แล้วกดลงไปบนแก้มของเธอ
'โอ้ รักฉันนะ รักฉัน แต่อย่าบอกว่ารักฉัน'"
วอร์ตันทำอะไรในฉากนี้
เขาเป็นเกย์
ไม่
พวกเขาอยากรักกันแต่ทำไม่ได้
ใช่ ฉันพูดไปแล้ว แต่วอร์ตันกำลังทำอะไรในฉากนี้
นี่เป็นฉากแบบไหน
คำใบ้
นิยายเรื่องนี้ เขียนในช่วงเปลี่ยนผ่านสู่ศตวรรษที่ 20
การเขียนสื่อลามก อาจทำให้คุณถูกจับกุมได้
เพราะงั้นนี่เป็นฉากแบบไหน
ขอโทษนะคะ มันเหมือนฉากเซ็กซ์รึเปล่า
ใช่แล้ว ขอบคุณ โรส
ใช่แล้ว วอร์ตันกำลังมอบ อะไรที่เร่าร้อนให้เรานะ ทุกคน
แล้วนัยเชิงชู้สาวของข้อความนี้คืออะไร
- พวกเขาจูบกัน - อย่าตอบโครงเรื่องสิ
ดูที่ถ้อยคำ ไวยากรณ์
เสียงเขาเบา
- หมายความว่าอะไร - เขาพูดจานุ่มนวล
เขาเป็นคนเก็บตัว
เขาตื่นตัวแล้ว
ใช่
"เธอหันหน้าไปหาเขา
ด้วยการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนราวกับดอกไม้"
โอเค การเคลื่อนไหวที่อ่อนโยน
เหมือนการโยกเบาๆ
"ของดอกไม้"
เธอ…
เธอกำลังเบ่งบาน
เธอเบ่งบานเหมือนกับอะไร
ดอกไม้
แล้วดอกไม้เปรียบได้กับอะไร
อวัยวะเพศหญิง
"เซลเดนลุกขึ้น…"
อะไรคือจุดสังเกตในตัวผู้ชายที่อาจลุกขึ้นมาได้
ที่ฉันพูดแบบนี้ไม่ได้จะทะลึ่งนะ
ฉันกำลังจะบอกว่าในโลกที่ถูกกดทับแบบนี้
ทุกถ้อยคำล้วนมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่คุณคิด
นี่คือสิ่งที่ใกล้เคียงกับ การร่วมรักที่สุดเท่าที่เราจะมีได้
รักอีดิธ วอร์ตันจริงๆ
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
หมายความว่าไง แอรอน
อาจารย์มโนไปเองมากกว่า ไม่ต้องตีความแบบนั้นก็ได้
ก็ใช่ ฉันมโนไปเองจริงๆ
แต่เธอเข้าใจที่ฉันพูดไหม ตอนที่ฉันบอกว่าเราทุกคน แอรอน แม้แต่เธอ
มีร่างกาย
ฉันไม่เข้าใจเรื่องนั้นเลยสักนิด
สนุกดีนะครับ
อ้าว ทำไมคุณถึงมาล่ะ
ผมรู้สึกแย่เรื่องเมื่อวันก่อนน่ะ และ…
ผมรู้ว่าคุณตอนนี้คุณมีปัญหาเยอะ
ฉันก็อยากจะคิดแบบนั้นนะ
- ใกล้ถึงวันพิจารณาคดีของจอห์นแล้วใช่ไหมครับ - อืมฮึ
คุณคิดว่าไง
ผมไม่คิดว่าไงหรอก แค่อยากเห็นว่าคุณเป็นไงบ้าง
ที่จริงนะ วลาด ฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณหน่อย
ว่ามาเลย
อย่าว่าแรงขนาดนั้นสิ
- รู้อะไรไหม ช่างเถอะ - ล้อเล่นน่ะ
รู้ตัวไหมว่าคุณเป็นคนที่ดูออกยากมาก
ครับ คนพูดแบบนั้นบ่อย
ผมอ่านหนังสือคุณเกือบจบแล้วนะ
จริงเหรอ
ใช่ ผมอยากรู้ว่า ไม่รู้สิ…
คุณจะอยากนัดกินมื้อเที่ยงแลกเปลี่ยนกันไหม
อยากสิ
สุดสัปดาห์นี้ไหม
สุดสัปดาห์มันยากน่ะ
อ๋อ โอเค
สัปดาห์หน้าล่ะ
ถ้าเป็นวันจันทร์ถัดไปจากวันจันทร์หน้าล่ะ วันหยุดเตรียมสอบ
วันจันทร์ วันหยุดเตรียมสอบ
เอ่อ วันหยุดเตรียมสอบ
มันคือ…
(จันทร์ 20 ตุลาคม การพิจารณาคดีของจอห์น)
หรือหลังวันขอบคุณพระเจ้า
ไม่
เจอกันวันนั้นแหละ
เจ๋ง
- ผมไปทางนี้ - ฉันไปทางนี้
- ไว้เจอกันนะ - โอเค
ถ้าเขามองกลับมา แปลว่าเขารักฉัน
เข้ามาได้
ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ
เข้ามาได้
เรามีปัญหาแล้วละ
เข้ามาได้
หวัดดี
มีเรื่องอะไรเหรอ
ว่าไง
เมื่อตอนบ่ายวันนี้
คณะกรรมการอาจารย์ประจำโหวตกัน
เรื่องนี้พูดไม่ง่ายหรอกนะ
ก็แค่พูดมันออกมา
เราจะขอให้คุณลาออกจากการสอน
ทำไม
(สร้างจากหนังสือของ จูเลีย เมย์ โจนาส)
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล