Mahal ako ng mga estudyante.
Alam kong ’yan ang tingin mo.
Nakita mo na ba ang mga evaluation sa ’kin?
Teka muna, maglakad-lakad tayo.
Puwedeng maglakad-lakad tayo?
Tuwing nagagalit ako, laging sa puke ko nagsisimula.
Nakakagulat nga na madalang ’tong mabanggit sa literatura.
Maraming estudyante ang naiilang na hindi mo pa rin kinokondena si John.
Kinokondena?
Lumabas ka raw nang kasama siya.
Asawa ko siya, e.
Nahihirapan na ang mga estudyante na gano’n nga kayo.
-Ano? -Pati ang faculty.
Sino naman?
-Naiilang sila dahil sa ’yo. -Paano?
Sala sa init, sala sa lamig ka.
Hindi n’yo ’ko basta-basta masisibak. May proseso ’yon. May tenure ako.
Pinagkukusa ka na naming mag-resign bago matapos ang linggo.
Ayoko.
Kung hindi, ipapa-administrative leave ka namin
hanggang matapos ang taon, simula next week.
Ayaw naming umabot do’n.
Sino’ng sasalo ng mga klase ko? Kasagsagan pa ng sem.
Batikan din si Cynthia sa tinuturo mo.
Dahil ba ’to sa file?
-Anong file? -Hindi ’to dahil sa file pero…
Pero ano?
Mas makakabuti sa ’yo kung kusa kang magre-resign.
Bakit naman?
Kapag pinag-administrative leave ka namin, ifo-formalize pa namin ’yong mga reklamo.
-A, talaga? -Oo.
Sige, kapag ginawa mo ’yon, David,
hinding-hindi ko na hahayaang sumagi sa isip ko kahit ang ideya lang
ng pakikipagkantutan uli sa ’yo.
Ano?
Ayos lang talaga ’yon.
-Seryoso? -Oo.
Wala akong interes na gawin ’yon.
Wala?
Wala.
Aba, salamat, David.
Maraming deputang salamat.
Ano ’yong sinabi niya?
Malay ko rin.
Sala sa init, sala sa lamig siya.
Pagkondena? Puwede ko ngang kondenahin ’yon.
Pasensya na, ma’am. Bawal manigarilyo sa campus.
Hindi ba nila gets?
Kaya kong maging mukha ng peminismo kung gugustuhin ko.
Kailan pa?
Tatlong taon na.
Puwede kong ipamalas sa campus ang pagkondena ko do’n.
Dagsa-dagsang kabataang fresh na fresh ang sasamba sa ’kin at maglalaway
habang marubdob kong kinokondena ’yon.
-Ma’am? -Kaso…
taliwas ’yon sa mga prinsipyo ko.
Hindi ako dapat managot nang dahil sa ginawa ng asawa ko.
-Papatayin mo ba ’yang yosi mo? -May sarili akong isip.
Wala akong kasalanan.
Pahiram ng ID mo.
Salamat sa bati, a. Hindi nga lang ako estudyante. Prof ako.
Oo, hula ko nga. Nagmamatigas ka ba?
Okay, sige. Eto na. Pinatay ko na, okay na?
Itatapon ko na sana ’to sa basurahan kasi di ako nagkakalat.
Pahiram ng ID.
Bakit? Ano’ng gagawin mo? Isu-suspend ako sa pagtuturo?
Hindi, ma’am. Titiketan kita.
Ano?
Pasok.
Uy.
Uy, hi.
Wrong timing ba?
Sorry, nabalitaan mo na.
Ang ano?
A, wala. Wala ’yon.
Ano ka lang…
Gusto mo ’kong makausap.
A, oo. Papunta na ’ko sa klase ko, at…
Itatanong ko sana. Nakabasa ka na ng libro ni Susie Boyt?
Loved and Missed? Grabe.
Oo, kakaumpisa ko pa lang do’n!
Ngayon na lang uli ako nakabasa ng may gano’ng boses sa sulat nila.
No’ng binabasa ko ’yon, ang naiisip ko,
paanong sobrang emosyonal, sobrang nakakatawa, at sobrang ganda no’n?
Oo, mismo.
Pinakamaganda ’yon sa mga huling nabasa ko.
Siyempre, mas nagagandahan siya do’n kesa sa libro ko. Mas maganda ’yon, e.
Naniniwala ako sa paghanga, sa pagsuporta, sa pagiging fan.
’Yon, saka ’yong iyo.
Ano?
’Yon, saka ’yong iyo.
Siguradong sinasabi mo ’yan sa lahat ng writer.
Okay ka lang?
Ano?
Ano lang kasi… Parang ano ka… Hindi ko alam.
Mukhang malumbay ka.
Ay, pambihira naman, akala ko hindi ko napapahalata.
-Madali kang mahalata. -Madali?
Translucent ka.
Maganda ’yan.
Gano’n?
-Puwede ba kitang akbayan? -Oo naman.
Salamat.
Malaking bagay ’tong pag-alo mo.
Itatakas na kita.
-Professor Vladinski? -Sige na.
Kitakits na lang.
Oo.
Hindi nila puwedeng basta-bastang iatas na mag-administrative leave ako.
Galit din ako tulad mo pero isipin mo na lang na ayos din ’yon.
Susuweldo ka pa rin.
Hindi bagay.
Hindi? Brown na amerikana at brown na kurbata?
Mag-Aviators na rin ba ’ko at umiwas sa playground?
Wag kang mag-joke ng gano’n.
Kailangan ko, e. ’Yon lang ang magagawa ko para hindi ako masiraan ng bait.
Hindi nila ako puwedeng tanggalin. Wala naman akong kasalanan.
D’yan tayo pagkatapos ng hearing.
Hindi puwede. Hindi ako tutunganga at magtitimpi sa isang sulok.
Okay.
Gawa ba ’to ni Lila?
Na-scan ko na ’yan. Kahit sunugin mo pa ’yan.
Pahiram ako?
Nandito na maya-maya si Alexis.
Pupunta siya?
Papatulong tayo sa mga bigatin.
Kayo na ba uli ni Alexis?
Hindi naman kami nag-break.
Aba, di mo ba ’ko kayang abisuhan na pupunta siya?
Wala ako sa mood mag-entertain ng bisita.
Ma, isang dahilan siguro kung bakit di kayo nagki-click ni Alexis
’yong pagpapakaaligaga mo na parang tradwife tuwing bibisita siya.
Hindi kailangan ’yon.
Eto ba?
Ibang kurbata kaya?
Gusto kong natural ang bihis ko.
Ano’ng isusuot mo?
Hindi ako tradwife.
Sorry naman.
-Ano’ng isusuot mo? -Hindi ko alam.
Ma, importante ang datingan n’yo.
Kapag na-dismiss ’yong mga reklamo, mauubos ang problema n’yo.
Paano kung hindi ma-dismiss ’yon?
Ibebenta natin ang bahay, lilipat tayo sa Mexico, at bahala sila sa buhay nila.
Bahala sila sa buhay nila.
Kailangan ako dito.
Hindi na, kung di ka magtuturo.
Magtuturo ako, John.
May kailangan akong kausapin tungkol dito.
Ma, wag, wag kang padalos-dalos. Please.
May pa-event taon-taon ang presidente ng college
para sa alumni ng business school.
Bukambibig ni Lynn na “nabiyayaan sila nang husto”.
Salamat.
Lynn.
Hi.
Ano’ng ginagawa mo rito?
Event ’to para sa mga business major,
mga totoong tao na totoong nakakatulong sa college.
-Nabalitaan mo ’yong administrative leave? -Wag nating pag-usapan ’yon dito.
-Puwede mo bang ipaharang ’yon kay Steve? -Hindi.
Tama bang maparusahan ako dahil sa ginawa ni John?
Buong college ang inaalagaan ni Steve.
Lynn, pagkakataon mo na ’tong manindigan.
Meron kang PhD sa medieval philosophy
pero panay pag-e-entertain ka lang na parang tradwife.
Kasi ang mahalaga lang sa ’yo buong buhay mo,
’yong mapuri ng kalalakihan.
E, kung wala pala akong ambag sa mundo, bakit ka nagpapatulong sa ’kin?
Lynn?
-Ma’am. -Pinayagan ako ni Lynn na maki-CR.
Para sa ’kin, kapag nakakita ka ng controlled substance,
dapat kang kumuha lagi ng kahit isa lang…
para sa katapusan ng mundo.
Ginawa ’to ni Sid para sa ’kin no’ng 10 siya.
Sid?
Ano ’yon?
Wala.
Sumama ka na sa ’kin.
Babe, first time mo bang humawak ng kutsilyo?
-Ganda kaya ng hiwa ko sa bell pepper. -Good morning.
Good morning.
-Good morning, Sidney. -Good morning.
Meron bang nagpakain sa inyo kagabi?
A, oo. Umorder kami.
Alam kong biglaan ’tong… “Biglaan” o “bigla” ba? Patulong.
Puwede kahit alin do’n.
…pagbisita ko sa inyo, at kung nanay ko ang maganito, magagalit ’yon.
Ayos lang ’to. Salamat sa sinabi mo pero ayos lang ’to.
-Babe, maliit dapat ’to. -’Yon nga ang ginagawa ko.
-Liitan mo pa. -Sasaklolohan mo raw kami.
Magpapayo lang ako, saka magbibigay ng moral support.
Alam mo na bang pinapag-resign nila ako sa tenured position ko?
Oo.
Pinapatahimik niya lang ako hanggang matapos ang hearing.
Maganda ’yon, a.
Tama siya do’n.
Makinig kayo sa anak n’yo. Magaling siyang abogado.
Wag ka ring mag-alala. Saglit na lang kami eepal.
-Hindi kayo epal. -Luluwas na kami pagkatapos ng hearing.
Nang magkasama?
Oo.
-Babalik ka sa kanya? -Ba’t gano’n ’yong “sa kanya” mo?
Ang akin lang, parang hindi ka pa handa sa relasyong gusto niya.
Wag kang magsalita na parang wala si Alexis dito.
Ayos lang. Alam naman ni Sid kung saan siya handa.
Sasabihin ko na, dumaan din ako sa pagiging 35 years old na babae.
-Ano? -Mukha bang handa na siyang mag-coparent?
Sarili niya nga, halos mapabayaan niya.
Babe, ano ba’ng sinabi mo?
Ano… Wala. Nakuwento ko lang sa kanya na pinag-iisipan na natin ’yong proseso.
-Ma, tumigil ka na. -Sa ’tin lang dapat ’yon.
Magbibilang ka na ng eggs mo. Ni wala pa siyang trabaho.
May limang interview na ’kong pupuntahan.
Sa siyudad?
Oo. Nando’n ang buhay ko.
Wala kang sinasabi sa ’kin.
Hindi ko kailangang magpaalam sa ’yo lagi. Nasa edad na kaya ako.
-E, hindi gano’n ang kilos mo. -Ba’t ang sakit mong magsalita ngayon?
Kaunting respeto naman sa anak mo.
Wag mo ’kong didiktahan.
Guys, ano’ng nangyayari?
Wag mo ’kong tawaging “guys”. Ako ang nanay niya. Nasaan ka kagabi?
May kinita lang.
Ayaw mo ’kong magpaka-adult.
Gusto mong dumepende ako sa ’yo para maramdaman mong may silbi ka pa.
Ikaw ang masakit magsalita.
Ba’t ba aburido ka?
Ayokong pag-usapan.
Hindi ako maiipit kung hindi dahil sa ’yo.
Paanong naiipit?
Pinapasuko nila sa ’kin ang career ko.
Wow, sabog ka na. Alam mo, tama ka. Wag na nating pag-usapan ’to.
-Wag na nga. -Oo.
Susmaryosep.
Alam mo, una sa lahat,
puwede mo naman akong kondenahin, at hindi mo ginawa ’yon.
-Ano ’ka mo? -May free will ka.
Ikaw ang bahala.
Talaga bang—
Pangalawa, dahil sa ’yo ang setup na ’to natin.
Ikaw ang nagbukas ng pinto na nauwi sa kabulastugang ’to.
Ano, kung nagpakaselosang misis ba ’ko—
Ang sinasabi ko, ideya mo ’to.
Hindi. Nagkasundo tayo sa setup na ’to.
Ayaw nating magpakatradisyonal na mag-asawa.
Matinong radikal na anti-establishment tayo no’n.
Ayaw nating magpadala sa status quo.
Baka ’yon ang gusto mo.
Sabog ako.
Sabog ka.
’Yon ang pinakadelusyonal na narinig ko sa tanang buhay ko.
Ayaw mong pumatol kung kani-kanino?
Pumapatol ka na kung kani-kanino bago pa tayo nagkaroon ng setup.
Punyeta, kaya ko nga sinuggest ’yong punyetang setup, e!
Ganito…
Hindi ako lilipat sa Mexico.
Noon pa man, ikaw na ang pinakamahalagang tao sa buhay ko.
Sinungaling.
-Hindi, seryoso ako. -John naman.
Seryoso ako, at hindi pabago-bago ang nararamdaman ko.
Nandito ako kasi gusto kitang makasama.
Sana gano’n din ’to para sa ’yo.
Tanginang manipulador.
UY. SORRY, SA IBANG ARAW NA LANG TAYO MAG-LUNCH.
MAY KAILANGAN AKONG GAWIN PARA KAY JOHN SA ARAW NA ’YON.
VLADIMIR SAYANG, EXCITED PA NAMAN AKO
PERO G LANG
Tulad ng sinulat ni T.S. Eliot, ganito magwawakas ang mundo.
Hindi sa pasabog, kundi sa “g lang”.
Kung ipagkakait ang trabaho ko,
at lalayo ang loob ng anak ko,
at hindi mapapasaakin
ang lalaking iniibig ko,
gusto kong makagawa man lang ng mabuti.
Uy.
Seryoso ka ba?
Dumistansya ka pa.
May sasabihin lang ako.
Hindi, tapos na tayo do’n. Atras.
Dear, gusto ko lang sabihin na maganda pala ang kuwentong ’to.
Ano ’yan?
Galing sa Substack mo.
’Yong gagamitin n’yo para siraan ako.
Maniwala ka, Lila. Na-touch talaga ako nito.
May honesty dito na hinahangaan ko.
Sobrang galing. Seryoso ako.
Hindi ako aatras sa kaso.
Hindi ko sinasabi ’to dahil do’n.
-Saka hinarang mo ’yong scholarship ko. -Hindi gano’n ’yon.
Nangako kang makukuha ko ’yon.
Hindi, a.
Ako ’ka mo ang pinakamalakas na candidate.
Oo nga. Kaso lumaki ang ulo mo at tinamad ka.
Hindi ka nag-effort sa application mo.
-Hindi ako tamad. -Nagkakagano’n ka.
Kinapos ’yong gawa mo, at kinulang ka ng effort.
Makinig ka, Lila. Pakialam naman ng iba, di ba?
May mga taong ang galing-galing kahit ang bata-bata pa, di ba?
Nagiging boring na tao sila kadalasan
na pagdating ng 25, alaala na lang ’yong mga narating nila.
Marami ka pang magagawa sa buhay.
Ayos lang kahit sablay ka sa high school
o sa college o sa twenties mo.
Puwede kang magkamali. Puwede kang pumatol sa prof.
Hindi paunahan o pabataan ang buhay.
’Yon ang pagkapit mo sa bangin
kahit sino o ano pa ang tumulak sa ’yo.
Wag kang magpapabaon sa limot bago ka tunay na mabuhay.
Mababaon ka rin sa limot balang-araw. Maniwala ka.
Okay, guys. Sige na.
Natutuwa ako sa dedikasyon n’yo sa committee na ’to
pero gusto n’yo bang pag-aksayahan pa ’to ng oras?
Tumawag ’yong nanay sa dean. Panay ang email sa ’kin.
Pinapabigay na lang ng dean ’yong honors kaya ibigay na natin sa bata.
Parang malayo ’yong sinabi niya.
Teka nga. Sino ’yon?
Pinag-isipan ko ang recommendation n’yo.
Balak kong gawing open forum ’yong sunod na lecture ko.
Sasagutin ko ang mga tanong ng estudyante, kahit tungkol sa marriage ko,
bukas ng alas-tres.
Hindi lang ako sure kung makakabuti ’yon sa mga estudyante.
Siyempre, hindi ka sure, Florence, kasi kontrapelo ka.
Hindi ako gano’n.
Girl, agree ako kay Flo. Alanganin ’yong gano’n.
Gusto nilang magsalita ako kaya magsasalita na ’ko.
Ano’ng inaasahan mong kalabasan no’n?
Makikita nilang tapat ako, at maiintindihan nila ’yon.
Sorry, hindi yata mainam na kausapin ng mga teacher ang mga estudyante
tungkol sa ganitong bagay ngayon.
Alam kong maganda ang pakay mo kaso ibang henerasyon na ’to.
Malayong-malayo na ’yong paraan nila ng pag-iisip sa mga ganitong usapin.
Puwede kong ilatag ang pananaw ko.
Magandang ideya ’yon.
Oo nga. Gusto nilang magpakatotoo tayo sa kanila.
’Yon ang nalaman ko.
Bakit?
Gusto nilang magpakatotoo ka.
-Tayong lahat. -Hindi.
Gusto nilang magpakatotoo sa kanila ’yong kilalang writer na astig ang jacket,
hindi kung sinong may edad nang career professor.
Dumaan na kaming lahat d’yan.
Alam namin kung ano’ng nagbabago.
Medyo masakit ’yon, David.
Basta gagawin ko ’yong forum, gusto n’yo man o hindi,
at imbitado kayong lahat.
Pupunta ako sa dermatologist.
Aba, mabuti.
Humihingi ako ng paumanhin na hindi ako nagsalita agad
tungkol sa kaso laban sa asawa ko.
Nahirapan akong pagpasyahan kung ano ang pinakamagandang approach.
Gusto kong makapagsulat muna kayo ng mga tanong nang anonymous kaya…
salamat sa mga ’to.
Pero kung maramdaman n’yong kailangan n’yong magsalita nang harapan,
sisikapin kong maging mabuting tagapakinig.
Ang unang tanong…
“Sang-ayon ka bang mali ang ginawa ng asawa mo?”
Kailangan n’yong maunawaan na ibang-iba ang henerasyon ko.
No’ng lumalaki ako,
ang turo sa ’kin, virginity ko ang pinakaimportante.
Mas importante pa ’yon kesa sa utak ko o kaluluwa ko.
Sinisira namin ang tingin sa sex
sa pagsasabi sa kababaihan na makakasakit ’yon sa kanila.
Consensual ang mga relasyong ’yon.
Kaya kapag sinabi kong mali si John,
sinasabi kong nasaktan ’yong mga babae dahil ginusto nilang makipag-sex,
at hindi ako komportable do’n.
Ang sunod na tanong…
“May ideya ka ba sa mga relasyong ’yon?”
Kaunting-kaunti lang.
Pero aaminin ko sa inyo,
may setup kaming mag-asawa.
Pa’nong “setup”? Open marriage ba ang sinasabi mo?
Puwedeng ’yon ang itawag n’yo.
Parang polyamory?
Bale…
Puwede n’yong isiping polyamory ’yon.
Hindi gano’n ’yon para sa ’min pero okay lang din ’yon.
Ano ’yon, Aaron?
Ano’ng take mo sa compersion?
Ano ’yon?
Parang ’yong ganda ng pakiramdam mo
kapag nasasarapan ang partner mo sa ibang relasyon niya.
A, wala akong gano’n.
Pa’no kapag nagseselos ka?
Selos?
Magandang pagkakataon din ang pagseselos.
Sorry, may mga power imbalance sa mga naging relasyon ng asawa mo.
Hindi sila mga consenting adult na pareho ang kinatatayuan.
Pero meron bang pareho ang kinatatayuan?
Mga adult na kayo, di ba? Nakakapagdesisyon naman na kayo, di ba?
Alam kong gasgas na gasgas na ’to pero ibang panahon pa talaga ’yon.
Sasabihin ko na dati-rati,
’yong pakikipagrelasyon sa iba’t ibang klaseng tao,
puwedeng may nag-angat sa ’yo o medyo nakasakit sa ’yo,
sa puso mo lang, siyempre,
tinuturing talaga ’yon, hangga’t makatwiran, na…
masaya.
Masayang may nagdusang estudyante dahil sa teacher?
-Hindi ’yon ang sinasabi niya. -E, ano pala?
Hinahanap ko ’yong susi ko.
Nag-forum na ’ko kanina.
Tapos?
Ewan ko.
Ayos ka lang. Hakbang pasulong na rin ’yon.
Saan ka pupunta?
May kikitain lang.
Sino ’yang kinikita mo?
May lakad ka gabi-gabi ngayong linggo.
Wala lang ’yon.
Nakakatulong ’yon.
Ano’ng nakakatulong?
Inspiring, a.
DAVID - PUWEDE KA BANG PUMUNTA SA BAHAY? BUKAS NG 10 A.M.?
Uy.
-Hello. -Pasok ka.
Teka, dito tayo.
Uy.
Group effort pala ’to. Ang…
Habang Sabado pa, a.
Naisip naming mas mabuti nang hindi sa campus magkita.
Okay.
Gusto mo ng donut? Maple-glazed?
Ayoko.
E, di simulan na lang natin ’to kasi nakakaasiwa, naaalibadbaran na ’ko.
Salamat.
Ikinagagalak naming sabihing hindi ka na ipapag-administrative leave.
Mabuti naman.
Magandang balita ’yan.
Pero napagpasyahan ng faculty na isu-supervise ka.
Paanong isu-supervise?
Imo-monitor ang mga klase mo.
Imo-monitor nino?
Ako na sa Women in American Fiction.
-Okay. -Ako naman sa seminar mo.
Tapos ano’ng gagawin do’n?
Gagawa kami ng notes.
Administrative lang ’yon.
Pananagutan ’yon.
Tapos magmi-meet every two weeks para i-review ’yon.
I-review ang ano?
Para masigurong naaayon ang ginagawa mo sa goals namin para sa department.
Bale, papayuhan n’yo ’ko
kung naaayon ba o hindi ang turo ko sa goals n’yo para sa department
sa meeting na every two weeks?
Formality lang ’yon.
Safety issue ’yon. Ramdam dapat ng mga estudyante na ligtas sila.
May mga estudyanteng pinapatanggal ka.
May mga naglaban naman na mag-stay ka. Naisip naming kompromiso na ’to.
Para masuyo sila.
Oo.
Sila ang nasusunod.
Sige, salamat na rin sa update.
Puwede bang wag lumabas dito ang desisyong ’to?
Sige.
Salamat.
Wag na.
-Big day na. -Oo nga, e.
-Kumusta ang pakiramdam mo? -Mabuti.
Mag-aalmusal kami nina Alexis at Sid
at, ewan ko, pag-uusapan siguro namin
’yong tanginang strategy.
Kung gusto mong sumama. O magkita na lang tayo do’n?
Magkita na lang tayo do’n.
-Gusto kong nando’n ka. -Alam ko.
Pupunta ako.
Sigurado ka?
John, makakahinga lang ako at ikaw kapag tinapos na natin ’tong hearing.
May dahilan din ako para pumunta do’n.
Okay.
Pupunta ba si Cynthia?
Sino sa kanila si Cynthia?
Buti naman at nagbago ang isip mo.
Ready ka na?
Oo naman.
Mahal ko.
HANGO SA LIBRO NI JULIA MAY JONAS
Nagsalin ng Subtitle: Maui Felix