Son unha profesora moi querida.
Sei que é o que cres.
Algunha vez vistes as miñas avaliacións?
Por que non damos un paseo?
Damos un paseo?
Sempre sentín que a ira me nace na vaxina
e sorpréndeme que non o mencionen máis na literatura.
A moitos alumnos preocúpalles que non te pronunciases sobre John.
Pronunciarme?
Víronte con el en público.
É o meu marido.
Cousa que aos alumnos lles custa entender.
- Que? - E ao claustro.
A quen?
- Falos sentir incómodos. - Como?
O teu comportamento é errático.
Non me podes despedir sen máis. Hai un proceso. Teño praza.
Pedímosche que dimitas voluntariamente esta semana.
Non.
Se non, darémosche a baixa administrativa
ata finais de ano e preferimos non chegar a iso.
Quen me substituiría? Estamos en pleno semestre.
Cynthia é experta na túa materia.
- É polo expediente? - Que?
- Non ten nada que ver, pero… - Pero que?
O mellor para ti é que renuncies.
Por que?
Se che damos a baixa administrativa, haberá que formalizar as queixas.
- En serio? - Si.
Pois, se fas iso, David,
nunca xamais volverei, nin sequera imaxinar, deitarme contigo.
Que?
Paréceme estupendo.
- De veras? - Si.
Non me interesa facer iso.
Non?
Non.
Pois grazas, David.
Moitas putísimas grazas.
Perdoa, que?
E a min que me dis?
Está errática.
PORQUE É AMARGO E PORQUE É O MEU CORAZÓN
Pronunciarme? Claro que puiden pronunciarme.
Perdoe, señora, está prohibido fumar aquí.
Non o entenden?
Se quixese, podía ser unha heroína feminista.
Dende cando?
Hai tres anos.
Puiden dicir o que pensaba por todo o campus.
Unha multitude de mozos devotos e inxenuos
derreténdose por min mentres eu falaba con dozura.
- Señora? - Pero vai contra os meus principios.
Nn teño que responder polos actos do meu marido.
- Vai apagar o cigarro? - Eu son dona de min.
Non fixen nada malo.
Identifíquese.
Grazas polos cumprimentos, pero non son alumna, son mestra.
Xa o imaxinaba. Estase resistindo?
De acordo. Moi ben. Apagado, ve?
Déixame ir tiralo no lixo? Eu non contamino.
A identificación.
E logo? Que vai facer? Destituírme?
Non, señora. Entregarlle unha citación.
Que?
Adiante.
Boas.
Ai, ola.
É mal momento?
Perdoa, xa o sabes.
Saber o que?
Nada. Non, nada.
Viñas… Só viñas falar comigo.
Si. Ía camiño da aula e…
Quería preguntarche se liches a Susie Boyt.
Loved and Missed? Mi madriña.
Acabo de comezalo!
Levaba tempo sen atopar unha voz coma a dela.
Cando o lin pesaba: "Como pode ser tan sensible,
divertido e bo á vez?"
Si, exacto.
É o mellor libro que lin en moito tempo.
Claro que cre que é mellor ca o meu. É mellor ca o meu.
Creo na admiración e xenerosidade, en ser fan de alguén.
Ese e o teu.
Que?
Ese e o teu.
É o que lles dis a todas as escritoras.
Estás ben?
Por que?
É que… Pareces, non sei.
Nótote tristeira.
Ai, vaia, pensei que o disimulaba ben.
- Non podes disimular nada. - Non?
Es transparente.
É precioso.
- Podo rodearte co brazo? - Claro.
Grazas.
Grazas por ser tan amable.
Voute levar lonxe.
Profesor Vladinski?
Vémonos despois.
Si.
Non me poden ordenar que colla unha baixa administrativa.
Eu tamén estou molesto, pero aproveita a oportunidade.
Seguirás cobrando.
Non queda ben.
Non? Traxe e gravata marrón?
Dáme as lentes de sol e afástame de parques.
Non xogues con iso.
É o único que podo facer para non perder a puta cabeza.
Non poden apartarme do meu posto se non fixen nada malo.
Vémolo despois da vista.
Non, non vou quedar aquí parada e tragar sen máis.
De acordo.
É a carta de Lila?
Teño máis copias. Non creas que podes queimala.
Déixasma?
Alexis chega nunha hora.
Si?
Vén o peso pesado.
Volvedes estar xuntas?
Nunca rompemos de todo.
E como non me avisaches de que viña? Non estou de humor para recibir invitados.
Mamá, un dos motivos polos que non conxeniades
é que cada vez que vén das o espectáculo de ama de casa dos 50.
Non tes que entreter.
Que dis?
Non tes outra gravata?
Non quero perder a miña esencia.
Ti que vas poñer?
- Non son unha ama de casa dos 50. - Perdoa.
- Que vas poñer? - Non o sei.
Mamá, a aparencia é importante.
Se desestiman as denuncias, terás menos problemas.
E se non as desestiman?
Vendemos a casa, mudámonos a México e que lles dean a todos.
Que lle dean polo cu ao resto.
Necesítanme aquí.
Se non dás clase, non.
Vou dar clase, John.
Teño que falar con alguén.
Mamá, non, non fagas nada. Por favor.
Cada ano, o reitor organiza un evento para ex alumnos da escola de negocios.
A Lynn gústalle dicir que están "ben dotados".
Grazas.
Lynn.
Ola.
Que fas aquí?
Isto é para alumnos de empresariais, xente que axuda a universidade de verdade.
- Sabes o da baixa administrativa? - Non é o momento.
- Podes pedirlle a Steve que interveña? - Non.
Paréceche ben que pague eu polos actos de John?
Steve ten que velar pola universidade en xeral.
Lynn, é a túa oportunidade para dar a túa opinión.
Es doutora en filosofía medieval
e dedícaste a ser anfitrioa coma unha ama de casa dos 50.
O único que che importou na vida é ter a aprobación dos homes.
E logo se son tan hipócrita, por que me pides axuda?
Lynn?
- Señora. - Lynn deixoume usar o seu servizo.
PEL 981 $
Penso que se te topas cunha substancia regulada,
debes coller, polo menos, unha.
Para a apocalipse.
Fíxoma Sid cando tiña dez anos.
Sid?
Que foi?
Nada.
Foxe comigo.
Pero ti sabes usar un coitelo?
- Están superbén cortados. - Bos días.
Bos días.
- Bos días, Sidney. - Bos días.
Déronvos de cear onte?
Si, pedimos a domicilio.
Perdoe por non avisala… Prefire que a atúe?
Como queiras.
…de que viña. Á miña nai non lle faría ningunha graza.
Non, en fin, grazas por dicilo, pero non.
- Córtaos pequeniños. - É o que fago.
- Máis aínda. - Seica vés salvarnos.
Só quero aconsellarvos e darvos apoio moral.
Sabías que me pediron que renunciase á miña praza fixa?
Si.
E non quere que faga nada ata pasar a vista.
Moi ben. Ten toda a razón.
Deberías facerlle caso, é moi boa avogada.
Tranquila, pronto te deixaremos en paz.
- Estou en paz. - Volveremos á cidade cando isto acabe.
Xuntas?
Si.
- Vas vivir con ela outra vez? - A que vén iso?
Non estás preparada para a relación que ela pide.
Non fales coma se ela non estivese.
Tranquila. Sid sabe o que quere.
Mira, sei o que se sinte ao ter 35 anos.
- Que? - Pero cres que está lista para ser nai?
Apenas sabe coidar de si mesma.
Que lle dixeches?
Eu… Non. Eu só lle dixen que estabamos pensando iniciar o proceso.
- Mamá, para. - Iso é cousa nosa.
Ti vas estar contando óvulos e ela non traballa.
Xa teño cinco entrevistas.
Na cidade?
Si, onde teño a miña vida.
Non me contaches nada.
Porque non teño que pedirche permiso para todo. Son unha adulta.
- Pois non te comportas como tal. - Por que es tan ruín?
Debías falarlle con máis respecto.
Non, grazas.
Rapazas, que pasa?
Non me chames "rapaza", son súa nai. A onde fuches pola noite?
Quedei.
Non queres que sexa adulta.
Queres que dependa de ti para sentir que aínda importas.
Ti si que es ruín.
Por que estás alterada?
Non quero falar do tema. A culpa de que estea así é túa.
Así como?
Queren que renuncie á miña carreira.
Non te recoñezo. Tes razón, mellor non falar do tema.
- Non. - Xa.
Deus bendito.
Mira, primeiro, puideches pronunciarte contra min
ou o que fose e non o fixeches.
- Perdón? - Es libre.
Toma decisións.
Non podo crer…
Segundo, chegamos a un acordo por ti.
Fuches ti quen deixou que isto pasase.
Ou sexa que se fose unha esposiña máis estrita…
Foi idea túa.
Non. Foi cousa dos dous. Non queriamos un matrimonio convencional.
Eramos dous bos radicais antisistema.
Non queriamos aceptar o statu quo.
- Será o que ti querías. - Non me recoñeces?
Eu a ti tampouco. É o máis delirante que oín na miña vida.
Non querías estar con outras?
Ti xa andabas con outras antes de termos un acordo.
Por iso che propuxen o carallo do acordo!
Mira…
Non penso mudarme a México.
Sempre fuches o máis importante para min.
Mentireiro.
- Non, en serio. - John.
Dígocho en serio, téñoo moi claro.
Estou contigo porque quero.
Oxalá puideses dicir o mesmo.
Será manipulador o fillo dunha puta.
PARA VLADIMIR:
OLA. PERDOA, PERO IMOS TER QUE DEIXAR O XANTAR PARA OUTRO DÍA.
ESE DÍA TEÑO QUE FACER ALGO POR JOHN.
VLADIMIR: TIÑA MOITA GANA, PERO SEN PROBLEMA.
Como escribiu T. S. Eliot, así é como o mundo acaba.
Non cun estalido, senón cun "sen problema".
Se quedo sen traballo,
sen a miña filla,
e sen o home que amo,
polo menos podo facer algo de xeito.
Ola.
Pero que fas?
Que corra o aire.
Quero dicirche algo.
Non, xa pasamos por isto. Atrás.
Corazón, só quería dicirche que esta historia me parece brillante.
Que é iso?
Saqueina do teu Substack.
O que vas usar para difamarme.
Dígocho en serio, Lila. Conmoveume.
Admiro a honestidade que irradia.
É moi, moi boa.
En serio.
Non vou retirar a denuncia.
Non cho digo por iso.
- E impedíchesme ter a bolsa. - Creo que non.
- Prometíchesme que ma darían. - Non.
Dixéchesme que era a mellor.
Si, ata que te volviches arrogante e vaga. Non te esforzaches na solicitude.
- Non son vaga. - Podes selo.
O traballo non era suficiente e non te esforzaches o suficiente.
Mira, Lila, a quen carallo lle importa?
A xente que destaca en algo dende tan cedo acaban sendo uns aburridos
cuxos maiores logros quedaron atrás cando chegan aos 25 anos.
Ti tes toda a vida por diante.
Non tiñas que ser boa no instituto, na universidade nin con 20 anos.
Podes equivocarte. Podes deitarte cun profesor.
A vida non consiste en ser perfecta,
senón en aferrarse ao maldito acantilado sen importar quen ou que intente tirarte.
Non te creas irrelevante antes de vivir a vida.
Despois xa serás irrelevante. Creme.
Moi ben, xente. Vale.
Agradezo a vosa dedicación neste comité,
pero canto tempo imos perder con isto?
A nai chamou o decano e envíame correos.
Quere que lle deamos os honores á nena, pois xa está.
Vai ser complicado.
Pero quen é?
Estiven considerando a vosa proposta.
Vou converter a miña próxima clase nun foro público.
Responderei as preguntas do alumnado, tamén sobre o meu matrimonio,
mañá ás 15:00.
Non sei se é o mellor para o alumnado.
Claro que non o sabes, porque es a miña aminimiga.
Non tal.
Estou de acordo con ela. É impredicible.
Queren que me pronuncie e voume pronunciar.
Que resultado esperas?
Verán que son un libro aberto e entenderano.
Perdoa, o alumnado non está preparado
para falar con docentes sobre estas cousas.
Tes boas intencións, pero é xeracional.
Teñen un concepto moi diferente destes temas.
Podo darlles a miña perspectiva.
Paréceme boa idea.
O alumnado quere que sexamos sinceros.
Eu véxoo así.
Que?
Queren que ti sexas sincero.
E todos.
Non. Queren que un escritor famoso e ben vestido sexa sincero con eles,
non unha profesora de mediana idade.
Nós fomos coma ti.
Sabemos o que cambia.
Es un pouco duro, David.
En fin, vai haber foro, queirades ou non,
e estades convidados.
- Eu teño unha cita médica. - Moi ben.
Pídovos perdón por non falar antes
sobre o caso do meu marido.
Non sabía cal era o mellor xeito de proceder.
Quixen darvos a oportunidade
de facer preguntas anónimas, así que moitas grazas por estas.
Pero se alguén quere falar directamente,
estou aquí para escoitarvos.
A primeira pregunta é…
"Entendes que o que fixo o teu marido está mal?"
Tedes que entender que son doutra xeración.
Cando era nena,
ensináronme que a virxindade era o máis importante que tiña.
Máis importante que o cerebro ou a alma.
Estigmatizamos o sexo dicíndolles ás mulleres que lles fará dano.
Eran relacións consentidas.
Se digo que John fixo mal,
digo que lles fixo dano a esas mulleres por ter sexo consentido
e non me sinto cómoda dicindo iso.
A seguinte pregunta é…
"Sabías que tiña aventuras?"
Vagamente.
Pero, para ser sincera,
tiñamos un acordo matrimonial.
A que te refires con "acordo"? Tiñades un matrimonio aberto?
Pois pódese chamar así.
Coma o poliamor?
Pois…
Podes velo coma o poliamor.
Nós non o chamabamos así, pero… si.
Si, Aaron?
Que opinas da compersión?
Que é iso?
O benestar que sentes
cando a túa parella desfruta noutra relación.
Ah, a min non me pasa.
Como xestionas os celos?
Os celos?
Poden ser unha oportunidade.
As relacións do teu marido implican desigualdades de poder.
Non son relacións consentidas nas mesmas condicións.
E sempre hai igualdade de condicións?
Sodes adultos. Non sodes capaces de tomas as vosas decisións?
Sei que soa a tópico, pero de verdade que eran outros tempos.
Eu diría que, no pasado, os amoríos con todo tipo de persoas,
as que te animaban e as que che facían dano,
emocionalmente, claro,
eran considerados, en certa medida, bastante…
divertidos.
A alumna sofre porque o mestre se divirte?
- Non dixo iso. - Entón que dixo?
Busco as chaves.
Hoxe tiven o foro.
E que tal?
Non che sei.
Todo irá ben. Pasiño a pasiño.
Marchas?
Quedei cunha amiga.
Que amiga?
Esta semana saíches sempre.
Ninguén.
Axúdame.
Axúdalle a que?
Inspirador.
DAVID: PODES VIR Á MIÑA CASA MAÑÁ ÁS 10:00?
Boas.
- Ola. - Pasa.
Por aquí.
Non sabía que sería unha reunión de grupo.
E menos un sábado.
Pareceunos mellor quedar fóra do campus.
De acordo.
Queres unha rosquilla?
Non.
Veña, imos ao miolo que está sendo incómodo de carallo.
Grazas.
Alégranos dicir que non che daremos a baixa administrativa.
Que ben.
Iso é xenial.
Pero o claustro decidiu que serás supervisada.
A que te refires?
Supervisarán as túas clases.
Quen as supervisará?
Eu irei á clase de muller na ficción.
- Vale. - E eu ao teu seminario.
E que ides facer?
Tomar notas.
Cuestións administrativas.
É cuestión de responsabilidade.
Cada 15 días reunirémonos para revisar.
Revisar o que?
Queremos asegurarnos de que cumpres os obxectivos do departamento.
Daquela ides indicarme
se as miñas ensinanzas se axustan aos obxectivos do departamento
en reunións quincenais?
É unha formalidade.
É por seguridade. O alumnado ha de sentirse seguro.
Algúns pediron a túa expulsión.
Outros que quedases, así que nos parece unha solución intermedia.
Para calmalos.
Si.
Mandan eles.
Pois nada, grazas pola información.
Podo pedirvos que esta decisión non saia de aquí?
Por suposto.
Grazas.
Non.
- É o gran día. - Pois si.
- Como estás? - Ben.
Alexis, Sid e eu imos almorzar
e, eu que sei, falar…
do carallo da estratexia.
Queres vir ou quedamos alí?
Quedamos alí.
- Quero que esteas. - Xa.
Alí estarei.
Segura?
John, a vista é a única forma de saírmos desta lea.
Teño os meus motivos para estar.
De acordo.
Vai vir Cynthia?
Quen é Cynthia?
Que ben que cambiases de idea.
Preparado?
Preparado.
Meu amor.
BASEADA NO LIBRO DE JULIA MAY JONAS
Subtítulos: Alba Méndez