Jestem ulubioną panią profesor.
Wiem, że tak myślisz.
Widziałaś kiedyś moje oceny?
Chodźmy się przejść.
Przejdziemy się?
Od zawsze upatruję źródła gniewu w mojej pochwie
i jestem zaskoczona, że literatura o tym milczy.
Studenci są skonsternowani, bo nie wystąpiłaś przeciw Johnowi.
Nie wystąpiłam?
Widziano cię z nim publicznie.
To mój mąż.
Ten związek robi się uciążliwy dla studentów.
- Co? - I dla katedry.
Dla kogo?
- Krępują się przy tobie. - Czemu?
Bywasz nieobliczalna.
Nie możecie mnie zwolnić. Jest cała procedura. Mam etat.
Prosimy, żebyś sama zrezygnowała do końca tygodnia.
- Nie zrobię tego. - Bo inaczej cię zawiesimy.
Od przyszłego tygodnia do końca roku.
Wolimy tego uniknąć.
Kto mnie zastąpi? Jest połowa semestru.
Cynthia dobrze się orientuje w twoim temacie.
- Chodzi o akta? - Akta?
- Nie chodzi o akta, ale… - Ale co?
Będzie lepiej, jeśli sama zrezygnujesz.
Czemu?
Jeśli cię zawiesimy, będziemy musieli sformalizować skargi.
- Naprawdę? - Tak.
Jeśli to zrobisz, David,
nigdy więcej nawet nie pomyślę
o pieprzeniu się z tobą.
Co?
Nie mam nic przeciwko.
- Nie masz? - Tak.
W ogóle nie mam takiego zamiaru.
Nie?
Nie.
Piękne dzięki.
Wielkie, kurwa, dzięki.
Przepraszam, co?
Nie wiem.
Jest nieobliczalna.
BO GORZKIE I BO MOJE TO SERCE
Bo nie potępiłam? Oczywiście, że mogłam potępić.
Przepraszam. Tu nie wolno palić.
Czy nie rozumieją?
Byłabym, gdybym chciała, feministyczną bohaterką.
Od kiedy?
Od trzech lat.
Mogłabym postawić się całemu kampusowi.
Z padłymi u mych stóp pokosami młodych,
którzy łakomie patrzą, jak pysznie się opowiadam.
- Proszę pani? - Ale to wbrew moim zasadom.
Nie muszę odpowiadać za zachowanie mojego męża.
- Zgasi pani papierosa? - Bo sama o sobie stanowię.
Nie zrobiłam nic złego.
Mogę zobaczyć legitymację?
To miłe, ale jestem profesorem, nie studentką.
Domyśliłam się. Odmawia pani?
Dobrze, dobrze. Już gaszę. Tak?
A że nie śmiecę, to mogę teraz znaleźć kubeł?
Poproszę legitymację.
A co pani zrobi? Zawiesi mnie w nauczaniu?
Nie. Wypiszę wezwanie sądowe.
Co?
Proszę.
Cześć.
Przeszkadzam?
Wybacz, słyszałeś.
O czym?
Nic. O niczym.
Po prostu przyszedłeś ze mną porozmawiać.
Tak. Szedłem na moje zajęcia…
Musiałem wpaść i zapytać. Czytałaś kiedyś Susie Boyt?
Loved and Missed? O mój Boże.
Właśnie ją zacząłem!
Od dawna nie czytałem czegoś takiego.
Nie dowierzałam, że da się pisać tak emocjonalnie
zabawnie i dobrze jednocześnie.
Właśnie.
Najlepsza pozycja, jaką ostatnio czytałem.
Jasne, że uważa ją za lepszą od mojej. Bo jest lepsza.
Potrafię z entuzjazmem wyrażać podziw z pozycji fanki.
Ona i twoja.
Co?
Ona i twoja.
Na pewno mówisz to wszystkim pisarzom.
Wszystko gra?
Co?
Bo wydajesz się… Nie wiem.
Trochę przygnębiona.
Boże. Myślałam, że dobrze to ukrywam.
- Niczego nie ukryjesz. - Nie?
Jesteś przejrzysta.
To piękne.
- Mogę cię objąć? - Oczywiście.
Dziękuję.
Doceniam tę życzliwość.
Zabiorę cię.
Profesorze Vladinski?
Do zobaczenia.
Tak.
Nie mogą po prostu zarządzić, że mnie zawieszają.
Też jestem zły, ale potraktuj to jako szansę.
I wciąż ci płacą.
Niedobrze.
Nie? Brązowy garnitur i krawat?
Typowy podejrzany z zakazem zbliżania się.
Nie żartuj tak.
Muszę. Tylko dzięki temu jeszcze nie zwariowałem.
Nie mogą mnie odsunąć, jeśli nie zrobiłam nic złego.
Pomyślimy po przesłuchaniu.
Nie będę bezczynnie czekać jak jakaś niezguła.
Dobra.
To pismo Lili?
Mam skany. Nie myśl, że to spalisz.
Mogę to wziąć?
Alexis będzie tu za godzinę.
Tak?
Idziemy na całość.
Znowu jesteś z Alexis?
Nigdy nie zerwaliśmy.
Nie mogłaś mi powiedzieć, że przyjeżdża?
Nie jestem teraz w zabawowym nastroju.
Między innymi dlatego nie dogadywałaś się z Alexis.
Myślisz, że musisz robić przyjęcie jak gospodyni domowa z lat 50.
Nie musisz.
I co?
Spróbujesz inny krawat?
Chcę wyglądać jak ja.
Ty co założysz?
Nie jestem gospodynią z lat 50.
Przepraszam.
- Co założysz? - Nie wiem.
Mamo, to ważne, jak cię widzą.
Jeśli odrzucą skargi, odpadnie ci wiele problemów.
A jeśli ich nie odrzucą?
Sprzedamy dom, wyniesiemy się do Meksyku i niech się walą.
I niech się wszyscy walą.
Jestem tu potrzebna.
Nie, jeśli nie uczysz.
Będę uczyć, John.
Muszę z kimś o tym porozmawiać.
Mamo, nic nie rób. Błagam.
Co roku rektor organizuje przyjęcie dla absolwentów szkoły biznesowej.
Lynn lubi mówić, że są „hojnie obdarzeni”.
Dziękuję.
Lynn.
Cześć.
Co tu robisz?
To spotkanie dla biznesmenów,
ludzi, którzy naprawdę pomagają koledżowi.
- Słyszałaś o zawieszeniu? - Nie mogę teraz o tym rozmawiać.
- Możesz poprosić Steve’a o interwencję? - Nie.
To w porządku, że obrywam za postępowanie Johna?
Steve musi dbać o cały koledż.
Lynn, masz szansę zająć stanowisko.
Masz doktorat z filozofii średniowiecznej,
a tylko zabawiasz gości jak gospodyni domowa z lat 50.
Przez całe życie zabiegasz jedynie
o aprobatę mężczyzn.
Skoro taka ze mnie sierota, czemu przybiegasz do mnie po pomoc?
Lynn?
- Proszę pani. - Lynn pozwoliła mi do jej łazienki.
KLONAZEPAM, TABLETKI
W przypadku napotkania substancji kontrolowanych
trzeba zabrać zawsze co najmniej jedną…
na wypadek apokalipsy.
Sid zrobiła to dla mnie, gdy miała dziesięć lat.
Sid?
Tak?
Nic.
Ucieknij ze mną.
Kochanie, trzymałaś kiedyś nóż?
- Pięknie posiekane papryki. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Dzień dobry, Sidney. - Dobry.
Czy ktoś cię wczoraj nakarmił?
Tak. Zamówiłyśmy.
Wiem, niespodzianie… „Niespodziewanie”? Pomóż.
Obojętnie.
…cię odwiedzam, moja mama byłaby wściekła.
Nie. Dziękuję, że tak mówisz, ale to nic.
- Muszą być malutkie. - To właśnie robię.
- Mniejsze. - Przybywasz z odsieczą?
Tylko z kilkoma radami i moralnym wsparciem.
Słyszałaś, że chcą, żebym zrezygnowała z mojego etatu?
Tak.
A ona kazała mi zająć się tym po rozprawie.
To dobrze.
Ma rację.
Powinnaś jej posłuchać. To dobra prawniczka.
Bez obaw, niedługo zejdziemy ci z oczu.
- Nie przeszkadzacie mi. - Niedługo wracamy do miasta.
Razem?
Tak.
- Znów się do niej wprowadzasz? - „Ona” tu jest.
Nie jesteś gotowa na związek, którego ona chce.
Nie mów o Alexis, jakby tu nie stała.
Spokojnie. Sid wie, na co jest gotowa.
Wiem, jak to jest być 35-letnią kobietą.
- Co? - Myślisz, że jest materiałem na rodzica?
Ledwo potrafi o siebie zadbać.
O czym ona mówi?
Powiedziałam jej tylko, że się zastanawiamy.
- Mamo, przestań. - To nasza sprawa.
Będziesz liczyła swoje jajeczka, a ona nie ma nawet pracy.
Mam umówione pięć rozmów.
W mieście?
Tak. Tam mam moje życie.
Nic mi nie mówisz.
Nie muszę pytać o twoją zgodę na wszystko. Jestem dorosła.
- Ale tak się nie zachowujesz. - Czemu jesteś taka wredna?
Zwracaj się do niej z szacunkiem.
O nie, dziękuję.
Typiary, co się dzieje?
Nie nazywaj mnie tak. Jestem jej matką. Gdzie byłeś wczoraj?
Z przyjaciółką.
Nie mam być dorosła.
Mam polegać na tobie, żebyś czuła, że nadal się liczysz.
To ty jesteś wredna.
Skąd te nerwy?
Nie chcę o tym rozmawiać. Nie byłabym w tej sytuacji, gdyby nie ty.
W jakiej sytuacji?
Chcą, żebym zrezygnowała z kariery.
Zwariowałaś. Masz rację. Nie rozmawiajmy o tym.
- Właśnie. - Tak.
Jezu Chryste.
Wiesz, mogłaś mi się postawić,
cokolwiek, ale nie chciałaś.
- Słucham? - Masz wolną wolę.
Ty wybierasz.
Nie wierzę…
I umówiliśmy się na to za twoją zgodą.
Doszło do tego za twoim przyzwoleniem.
Bo gdybym była bardziej surową żoną, to…
Mówię, że to był twój pomysł.
Nie. Wspólnie ustaliliśmy, że nie chcemy tradycyjnego małżeństwa.
Byliśmy stanowczo nonkonformistyczni.
Nie chcieliśmy statusu quo.
- Może ty tego chciałaś. - Zwariowałam.
Ty zwariowałeś.
Nie. W życiu takich bzdur nie słyszałam.
Nie chciałeś się pieprzyć?
Pieprzyłeś się, jeszcze zanim się porozumieliśmy.
Dlatego w ogóle to zaproponowałam!
Słuchaj…
Nie przeprowadzę się do Meksyku.
Zawsze byłaś najważniejsza w moim życiu.
Co za kłamstwo.
- Nie, mówię poważnie. - John.
Poważnie, nie mam co do tego wątpliwości.
Jestem z tobą, bo chcę.
Szkoda, że ty tak nie masz.
Co za jebany manipulant.
DO: VLADIMIR
WYBACZ, ALE MUSIMY PRZEŁOŻYĆ NASZ LUNCH.
TEGO DNIA MUSZĘ COŚ ZROBIĆ DLA JOHNA.
A NIE MOGŁEM SIĘ DOCZEKAĆ.
ALE SPOKO, LUZ.
Jak napisał T.S. Eliot, tak się właśnie kończy świat.
Nie hukiem, a spoko.
PIEKARNIA FRANCUSKA
Jeśli nie mogę mieć pracy
i nie mogę mieć mojej córki,
i nie mogę mieć mojego ukochanego,
to przynajmniej postąpię przyzwoicie.
To jakiś żart?
Nie zbliżaj się.
Tylko coś powiem.
Nie, za późno. Cofnij się.
Chcę tylko powiedzieć,
że ta historia jest genialna.
Co to jest?
To z twojego Substacka.
Tego, którym mnie oczernisz.
Mówię poważnie. Naprawdę mnie wzruszyła.
Jest tam szczerość, którą podziwiam.
Jest bardzo dobra. Naprawdę.
Nie odpuszczę tej sprawy.
Nie dlatego to mówię.
- Uwaliłaś mi stypendium. - Nie zgadzam się.
Obiecałaś, że je dostanę.
Nie.
Mówiłaś, że mam największe szanse.
Zrobiłaś się zarozumiała i leniwa.
Nie postarałaś się w swoim wniosku.
- Nie jestem leniwa. - Bywasz.
Praca nie była dość dobra, a ty za mało się starałaś.
Posłuchaj, Lilo. Kogo to obchodzi?
Ilu znasz ludzi, którzy od razu są dobrzy?
Oni zwykle stają się nudziarzami,
którzy największe osiągnięcia mają za sobą w wieku 25 lat.
Ty masz przed sobą całe życie.
Nie musisz być wybitna w szkole średniej, w koledżu
czy po dwudziestce.
Masz czas na błędy i pieprzenie się z profesorem.
Młodości nie trzeba zdać celująco.
Masz się trzymać tylko ściany,
choćby nie wiadomo kto próbował cię zrzucić.
Nie czuj się zbędna, zanim nie skończysz żyć.
Wierz mi, jeszcze zdążysz się tak poczuć.
Dobra. Ludzie.
Doceniam wasze poświęcenie na tej komisji,
ale ile jeszcze zmarnujemy na to czasu?
Dzwoniła do dziekana. Do mnie ciągle pisze.
Chce, żebyśmy docenili jej dziecko, zróbmy to.
Nawet nie był tego bliski.
Czekaj. Kto to?
Rozważyłam waszą rekomendację.
Mam zamiar poprowadzić wykład otwarty.
Odpowiem na pytania studentów, także te o moje małżeństwo.
Jutro o 15.00.
Nie wiem, czy to najlepsze dla studentów.
Jasne, że nie wiesz, moja szorstka przyjaciółko.
Nie jestem taka.
Zgadzam się z Flo. To może się źle skończyć.
Chcą, żebym się opowiedziała, więc się opowiem.
I czego się spodziewasz?
Zobaczą i zrozumieją, że jestem szczera.
Wybacz, ale sądzę,
że obecni studenci to zły materiał na taką rozmowę z wykładowcą.
Wiem, że chcesz dobrze, ale to pokoleniowe.
Myślą o tych rzeczach w zupełnie inny sposób.
Przedstawię swoją perspektywę.
To dobry pomysł.
Studenci chcą, żebyśmy byli autentyczni.
Z tego, co widzę.
Co?
Ty masz być taki dla nich.
My wszyscy.
Nie. Chcą autentyczności od literata-celebryty w fajnej kurtce,
a nie od profesora w średnim wieku.
Kiedyś byliśmy wami.
I wiemy, co się zmieniło.
Trochę srogo, David.
Poprowadzę ten wykład, czy wam się to podoba, czy nie.
Wszyscy jesteście zaproszeni.
- Mam wizytę u dermatologa. - I dobrze.
Wybaczcie, że wcześniej nie zajęłam stanowiska
w sprawie przeciw mojemu mężowi.
Nie do końca wiedziałam, jak to zrobić.
Chciałam dać wam możliwość
zapisania pytań anonimowo, i bardzo za wszystkie dziękuję.
Ale jeśli ktoś ma ochotę mówić otwarcie,
postaram się was wysłuchać.
Pierwsze pytanie…
„Zgadzasz się, że twój mąż postąpił źle?”
Musicie zrozumieć, że pochodzę z innego pokolenia.
Kiedy dorastałam,
uczono mnie, że najważniejsze jest moje dziewictwo.
To było ważniejsze niż mój mózg czy moja dusza.
Piętnujemy seks, mówiąc kobietom, że to je skrzywdzi.
To znaczy, to były dobrowolne związki.
Więc jeśli powiem, że John zrobił źle,
to oznajmiam, że te kobiety zranił akt seksu za obopólną zgodą,
a wcale tak nie czuję.
Kolejne pytanie…
„Czy wiedziałaś o romansach?”
Pobieżnie.
Ale mówiąc szczerze,
zawarliśmy umowę małżeńską.
W jakim sensie „umowę”? Takie „otwarte małżeństwo”?
Można tak to nazwać.
Coś jak poliamoria?
Cóż…
Można o tym myśleć jak o poliamorii.
My tak nie myśleliśmy, ale ty możesz.
Tak, Aaron?
Co sądzisz o kompersji?
A co to jest?
Twoje dobre samopoczucie,
gdy twój partner odczuwa przyjemność w innym związku.
Ja tak nie mam.
Jak sobie radzisz z zazdrością?
Zazdrość?
Zazdrość może być szansą.
Wybacz, ale związki twojego męża cechowała nierównowaga władzy,
to nie były związki dorosłych na równych prawach.
Czy kiedykolwiek jest na równych prawach?
Czy nie jesteście dorośli? Możecie sami podejmować decyzje?
Wiem, że to brzmi jak wytarty frazes, ale to były inne czasy.
Myślę, że kiedyś
romanse z różnymi ludźmi,
którzy mogli pomóc albo skrzywdzić,
oczywiście w wymiarze emocjonalnym,
były w granicach rozsądku uważane
za fajne.
Student może cierpieć, bo jest fajnie?
- Nie o to jej chodziło. - A o co?
Szukam moich kluczyków.
Zrobiłam dziś wykład otwarty.
I jak?
Nie wiem.
Nic ci nie będzie. Dasz sobie radę.
Gdzie idziesz?
Do przyjaciółki.
Co to za przyjaciółka?
Wychodzisz tak od tygodnia.
Nikt taki.
To pomaga.
Co pomaga?
Inspirujące.
DAVID – WPADNIESZ DO MNIE JUTRO O 10.00?
Cześć.
- Cześć. - Wejdź.
Tędy.
Nie spodziewałam się grupowego przedsięwzięcia.
I to w sobotę.
Nie chcieliśmy spotykać się na kampusie.
Dobra.
Pączka? Polany syropem klonowym.
Nie.
Więc do rzeczy, bo to jest cholernie niezręczne.
Dziękuję.
Miło nam powiedzieć,
że nie będziemy cię zawieszać.
Wspaniale.
Świetnie.
Ale katedra zdecydowała, że będziesz nadzorowana.
W jaki sposób nadzorowana?
Twoje zajęcia będą obserwowane.
Przez kogo?
Ja wezmę twoje Kobiety.
- Dobra. - A ja twoje seminaria.
I co zrobicie?
Sporządzimy notatki.
Takie administracyjne.
Chodzi o odpowiedzialność.
I co dwa tygodnie będziemy to omawiać.
Omawiać co?
Upewniać się, że uczysz zgodnie
z celami wydziałowymi.
Będziecie mi doradzały,
czy moje instrukcje pokrywają się z waszymi celami wydziału?
I tak co dwa tygodnie?
To zwykła formalność.
Kwestia bezpieczeństwa. By studenci czuli się bezpiecznie.
Część głosowała za usunięciem.
Część chciała, żebyś została, więc to jest kompromis.
Żeby ich udobruchać.
Tak.
Oni tu rządzą.
Doceniam takie wieści.
Czy mogę prosić, by ta decyzja nie wyszła poza ten pokój?
Pewnie.
Dziękuję.
Nie.
- To wielki dzień. - Tak.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Jedziemy z Alexis i Sid na śniadanie
i może obgadamy
lipną strategię.
Przyłączysz się, czy widzimy się na miejscu?
Widzimy się na miejscu.
- Chcę, żebyś tam była. - Wiem.
Przyjdę.
Na pewno?
John, to przesłuchanie to dla nas jedyne wyjście.
Też mam powód, żeby tam być.
Okej.
Cynthia przyjdzie?
Która to Cynthia?
Cieszę się, że zmieniłaś zdanie.
Jesteś gotowy?
Jasne.
Mój ukochany.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULII MAY JONAS
Napisy: Paweł Zatryb