Baka na-delay lang siya.
Sorry, hindi ako sanay magsakay ng kasintangkad mo.
-Ay, sorry! -Okay!
Buo pa naman ang pagkalalaki mo?
Oo naman!
Gusto ko ’yang jacket mo, a.
Salamat. Pangkupal daw ’to sabi ni Cynthia.
Hindi, a. Hindi kaya.
Sinuot ko para sa ’yo kasi ang ganda lagi ng porma mo.
Hindi mo napapansin ang bihis ko.
Oo kaya. Napapansin ko.
Grabe, ang tagal na mula no’ng nabakante ako ng hapon.
Deserve mo ’to.
E, ewan ko lang.
Sus…
Ang akin lang, walang kahit sino na deserving ng kahit ano.
Napaka-Puritan mo d’yan, Vlad.
-Puritan ako, big time. -Hindi, a. Hindi ka gano’n.
-Gano’n nga ’ko. -Hindi ka gano’n.
Gano’n nga.
No’ng nasa grad school kami, hinampas pa ’ko ng kawali ni Cynthia para…
Gano’n?
Di bale na.
Oo, may pagkasarado akong tao, di ba?
Hindi ko alam. Siguro ano…
Hindi pa kita kilalang-kilala.
Hindi tayo sa Main Street kakain?
Naisip kong lumayo-layo naman tayo.
Basta babalik ako ng 5:00.
Malalaman natin.
-Dinadagsa ka, a. -Pasensya na.
-Gusto mo bang… -A, oo, pakikuha sana ’yong…
-Wag, pakilagay na lang sa… -Sige. Eto, o.
A, oo, pasensya na.
Susmaryosep. Kaibigan ko lang ’yon.
Alam kong ngayon ’yong hearing.
Alam mo?
Gets ko kung bakit gusto mong magliwaliw muna.
Salamat at sinabi mo ’yan.
Kailangan mong mapahinga do’n.
Pero hindi ko deserve na mapahinga, ’no? Joke lang ’yon, a.
Para sa ’kin, ikaw lang ang deserving na mapahinga.
Alam kong gluten-free ka.
Kapag nagpapakabait ako.
Nagpapakabait ka ba ngayon?
Susubukan ko.
Red o white?
Uy!
Glass o bote ba tayo? Isang glass ka lang ba o hindi?
Ilang taon na ’kong hindi nalalasing nang tirik pa ang araw.
E, di kung gano’n, bote ang dapat nating kunin.
Hi. Puwede ba kaming umorder nitong Montepulciano?
Oo naman.
Please, thank you. Okay ka do’n?
Enjoy kang kasama.
Si Phee papunta sa swim class.
Cute.
Hinahatid ko siya tuwing Wednesday. Pinakamasayang parte ng linggo ko.
Okay kayang pag-usapan na natin ’yong libro mo?
Oo, sige lang. Tirahin na natin.
-Ay, sige. -Sorry.
Wag kang mag-sorry. Tirahin na natin.
Una sa lahat,
genius ka,
at siguradong sisikat ka.
Wow.
Ewan ko lang, a.
Hindi mo lang inaakala.
Magiging successful ka. Sigurado ako.
Wow, notes ba ’yan?
Okay lang ba ’to?
Oo, flattered nga ako.
Pero OA ba ’to?
Hindi, a. Sige lang.
Ano, itabi ba natin ’yong mga phone natin?
Kung puwede lang, e. Baka lang kasi kailanganin ako ni Cynthia.
Saka nag-aalala ako sa kanya. Ano siya, e…
Nanlalamig?
Ayokong pag-usapan ’yon.
Ganito. May challenge ako para sa ’yo, Vlad.
Ano ’yon?
Sa ’yo kaya natin paikutin ang hapong ’to?
Ibang klaseng hapon talaga ’to.
Sige…
Ang pinakanakatawag ng pansin ko sa libro mo,
gumawa ka ng character na pambihira ang galing na magpigil…
May subok nang paraan para magayuma ang mga kapwa writer ko,
at ’yon ang pagbibigay sa kanila ng atensyon.
Tuksong mahirap labanan ang atensyon.
’Yong pagbasa nang mabuti
hindi lang sa mga salita, kundi pati sa taong sumulat sa mga ’yon.
At siguro kung ma-realize ni Vlad ang lalim ng pagkakaintindi ko sa kanya…
Gusto kitang halikan.
Gano’n?
Wala nang ganyang feedback sa ’kin.
Okay na reader si Cynthia pero…
Tipong ano na lang, ang haba nito, o ang peke ng lalaking ’yon…
Gano’n na lang kaya…
Hindi ako sanay sa ganitong atensyon.
Moving ’yong libro mo. Hindi ko nga yata nagawa ’yon sa libro ko.
Sume-segue na ’ko.
Salamat.
Alam mo ba kung anong oras na?
Oo, 3:30 na.
Sayang talaga. Kung puwede lang sana tayong magtagal.
Babalik din ako agad. Excuse me lang, sir.
Ay.
-Excuse me. Hello. -Ano’ng kailangan nila?
Pa-order kami ng kape, dalawang Fernet-Branca,
saka wag n’yong iabot ’yong bill kasi birthday niya.
-Salamat. -A, okay.
Sabihin mo ang nangyari.
Chairperson siya no’n.
Humingi ako sa kanya ng advice.
Nagpresenta siyang basahin ’yong gawa ko,
tapos tinanong niya kung gusto kong mag-bar para i-discuss ’yon.
Nasa hotel ’yong bar.
Alam kong nakalapag na ’yong sex.
Alam ng lahat na pumapatol si John sa mga undergrad.
Alam namin ’yon.
Nasa finance ang lahat ng kapatid ko.
Iniisip nila na mahirap pa ’ko sa daga.
Dumaan ba ’yong waiter?
Happy birthday to you
Happy birthday, happy birthday
Happy birthday to you
Wow!
Salamat.
Pa’no mo nalaman?
Hindi mo birthday.
Sinabi ba ni Cynthia?
Ano, birthday mo nga talaga?
Kumain ka sa labas kasama ako sa birthday mo?
Wala akong kaalam-alam.
Hindi ko birthday.
Ay, gano’n?
Hi. Pa-bill out kami.
Wag. Sagot ko na ’to.
Hindi puwede. Hati tayo.
Wag, ang tanda ko na para sa hati-hati. Ilibre mo na lang ako ng lunch.
Baka hindi na ’ko palabasin ng bahay uli.
Pasensya na’t hindi tayo makakapagtagal.
Kailangan ko nang mahulasan.
Excuse me lang, saglit lang ako.
SID - NILALAGAY MO SA ALANGANIN ANG KINABUKASAN NG TATAY KO.
CYNTHIA - PAKISABIHAN NAMAN SI VLAD NA MAG-CHECK NG PHONE.
Ayaw niya pang umuwi.
MANALIG KA SA SARILI MO
NGAYON ANG UNANG ARAW NG BALANG-ARAW MO
Gasgas na pero…
totoo.
Professor Vladinski. May naisip ako.
May cabin ako malapit lang dito, at gusto kitang ipasyal do’n.
Para sa pagsusulat ’yon, pang-retreat,
kaya naisip kong pumunta tayo do’n, at puwede kitang bigyan ng prompt.
Uy, a. Gusto ko talaga ’yan, kung alam mo lang.
Kaso dapat yata umuwi na ’ko. Patay ako nito kay Cynthia.
Mas maganda minsan na mag-sorry na lang kesa magpaalam.
Pinapaspasan niya kasi ’yong pagsusulat sa libro niya.
Alas-dos ng madaling-araw na siya umuuwi, at nag-aalala ako sa kanya.
Sure kang nagsusulat siya ng libro?
Ano ’yon?
Vlad, paano mo mapapayabong ang laman ng diwa mo
kung lagi kang naka-duty mode?
Sige, tatawagan ko muna si Cynthia.
Okay na.
Ano’ng sabi ni Cynthia?
Mag-enjoy daw ako.
Cool na asawa siya, a.
Nahihirapan ka bang intindihin na sa relasyon bilang mag-asawa,
gusto ng kabiyak mo na sumaya ka?
Sino ba’ng nakakaintindi sa gusto ng ibang tao?
Totoo ’yan.
Two minutes na lang.
-May signal ba? -Naku, wala.
Walang signal, walang Wi-Fi, walang makaka-distract.
Tayo lang ang nandito.
Grabe.
Gaano katagal na ’to sa ’yo?
Grabe, perfect ’to.
Buti nagustuhan mo.
Uy, uy. Caipirinha ba ’yan?
Nakita ko ’tong lime juice. Sana okay lang ’to. Gusto mo nga ba ’to?
Oo naman.
Salamat.
Gusto mo bang magsulat na?
Puwede ka ro’n sa kuwarto.
Mas trip kong makipagkuwentuhan.
-Cheers. -Cheers.
Gusto ko si Florence. Nagkakabangayan lang kami.
Gusto ko nga siya.
Isa siya sa mga pinakanakakayamot na tao sa mundo.
-Nakakasubok siya ng pasensya. -Oo.
Ubos na ’yang iyo.
A, oo, mabilis talaga akong makaubos ng inumin.
Dito ka lang. Gagawan kita ng isa pang baso.
Sige na nga.
Salamat.
Malakas talaga siyang pumuri.
Akala ko interesado siya sa ’kin kasi gusto niya ang sulat ko.
Parang hindi ako gaya ng iba.
Saka charming din siya.
Okay.
Salamat. Pakikinggan bukas ang iba pang testimonya.
ALEXIS - TAWAGAN MO NAMAN ANG ANAK MO.
JOHN - GUSTO TALAGA KITANG MAKASAMA RITO. PUWEDENG MAG-REPLY KA?
SID - MA, ANO NA NAMAN ’TO? KONTAKIN MO NAMAN KAMI, PUWEDE?
TO: JOHN PLEASE, HUWAG MO NA MUNA AKONG KONTAKIN.
KAILANGAN KO NG SPACE.
Ako na sana ang magdadala nito sa ’yo.
Okay lang. Mainit na masyado sa labas.
Inaalagaan ko ang pambenta ko.
Tama ka d’yan.
Crossing to Safety.
Si Stegner.
Pambihirang writer.
Gusto mo siya, a?
Sorry, Vlad, pero idi-discuss natin ’yong libro ng isa’t isa, di ba?
Ah.
Shit. Oo.
Sorry at binanggit ko. ’Yon kasi ang plano, di ba…
Hindi, ayos lang ’yon, ’no. Teka lang.
Nasa’n nga ba ’yong…
Sige.
Sige, sorry.
Ano lang kasi, hindi ka basta-bastang tao.
Ay, sus.
Medyo nahihiya ako kaya…
Di bale na.
Eto, o.
Sorry at may kung ano-anong…
Ano’ng ibig sabihin nitong SSK?
Sana sulat ko.
Medyo nalilibugan ako sa narrator mo.
Tagos na tagos sa ’kin ’yong atake no’n.
Paano?
’Yong meron kang
mga gusto’t ninanasa
at nagkokontrahan ang mga ’yon.
Gano’n ang nararamdaman ko.
Parang hindi ko kayang maging desidido sa kung ano ang gusto ko.
Bakit hindi ko magawang umamin na lang?
May mga plaka ka.
Patingin ako, ha?
A, oo, sige lang.
One, two, three.
-’Yon ang basic na step. -Pa’no ka natuto nito?
Nagsa-salsa club ako sa Florida no’ng 16 ako.
-Nahubog talaga ako no’n. -Paano?
Mga babaeng 30 years old ang kasayaw ko lagi no’n.
-Oops, sorry! -Oops, sorry!
Ako ang magli-lead.
Eto na.
Okay. Sige.
Sorry. May amats na ’ko.
-Susubukan kitang iikot, ha? -Okay.
At, ayan, angat.
Maganda ’yon.
Ay!
Oops! Sige.
Oo nga pala, balak kong… Nawala lang sa isip ko.
Dinala ko ’to. Iaabot ko sa ’yo.
Suotin ko ba?
Wag.
Sure ka?
Kung may ganito akong mapupuntahan, hindi ko alam…
ang isusulat ko, labong-labo ako.
Mukhang mahirap ’yan.
-Tungkol saan ’yong sinusulat mo? -Akin na lang ’yon.
Kahit hindi ’yong kuwento, ’yong ano lang…
Tungkol saan ’yon?
Siguro tungkol ’yon…
sa pagnanasa,
kung paanong mahalaga sa espiritwalidad ang pagnanasa, kung paanong…
minsan sa buhay, ’yong paghahangad mo sa isang bagay, para na ring…
kabanalan.
Magsi-swimming muna ako, tapos babalik na ’ko sa tunay na buhay.
Swimming?
Dinala mo na rin ’yong trunks ko.
Malamig na ’yong tubig ngayon.
Russian ako.
Ayos lang ’to.
Ihahatid ko siya pauwi, tapos sa sunod na magkita kami,
magpapanggap kaming walang kakaibang nangyari.
Magiging chummy pa rin kami pero iwas na sa isa’t isa.
Mapapayuko at ngingiti kapag nagkasalubong kami sa daan.
Balang-araw, titingnan ko siya at limot ko na ’yong feelings ko.
Mas mabuti nang magkagano’n.
Ganito talaga ang buhay.
Masaya ang hapong ’to.
Ano ba’ng inaasahan ko?
Hahawakan niya ’ko sa mukha at hahalikan?
Hindi na ’ko teenager.
Ni hindi na nga ako 35.
Ayokong umalis siya.
-Hala, ginaw na ginaw ka! -Para sa ’kin ba ’to?
Naku.
Baka malasing siya nang tuluyan at hindi na makabiyahe nang malayo.
Mag-shower ka. Bubuksan ko na.
Okay.
Mauubos ’yong mainit na tubig.
-Naku! -Na…
Naubos ’yong mainit na tubig. Badtrip.
Grabe, ang ano mo… Teka lang, may… Sandali lang.
Sweater ’to ni John. Irish wool ’to.
Okay, do’n ka lang. Kukunin ko ’yong damit mo.
Diyos ko po!
Naku po. Diyos ko!
Diyos ko.
Ako’ng bahala sa ’yo.
Vlad! Ay!
Wag! Wow.
Vlad!
Wow.
Diyos ko po!
Okay, ikukuha kita ng tubig.
Happy birthday.
Okay, uminom ka ng kaunti. Baka makatulong ang tubig—
Ikaw, a!
Ano ’yon?
Pagsasamantalahan mo ba ’ko?
’Yon ba ang gusto mo?
Gagawin mo ba ’yon?
-Vlad! -Ayoko.
Vlad, ’yon ba ang gusto mo?
Vlad!
Okay, para ’to magising-gising ka, ha?
Ay!
Grabe, akala ko malakas uminom ang mga Russian.
Noong medieval period, o kahit noong Elizabethan agrarian era na,
para hindi mahulog ang mga baby, tinatali sila sa upuan ng mga nanay
na magtatrabaho pa sa bukid.
Diyos ko po.
Hay…
Okay naman.
Naku.
Tayo lang ang nandito.
TO: CYNTHIA HULI KO NA KAYO NI JOHN.
ANG KAPAL MO
Ipagpapasalamat niyang sinulat niya ’to.
Dahil sa pagpapakatotoo.
TO: CYNTHIA CYNTHIA TANGINA KA
TO: CYNTHIA HULI KO NA KAYO NI JOHN.
HINDI AKO MAKAPAG-ISIP NANG MAAYOS.
MAGPAPAKALAYO MUNA AKO.
HUWAG MO AKONG KOKONTAKIN, OKAY?
PINAPAALALA KO LANG DIN NA MAY SWIM CLASS SI PHEE SA MIYERKULES.
Nahulog niya ang phone niya.
Pagkagising niya, magpapaliwanag ako. Nalasing siya. Hindi ko siya mailipat.
Magbabantay na lang ako.
JOHN KAILANGAN BANG PUNTAHAN PA KITA?
Tang…
HANGO SA LIBRO NI JULIA MAY JONAS
Nagsalin ng Subtitle: Maui Felix