Może coś ją zatrzymało.
Wybacz, zwykle nie mam pasażerów twojej postury.
- Przepraszam! - Dobra!
Jesteś cały?
Jasne!
Podoba mi się twoja kurtka.
Dzięki. Według Cynthii tandetna.
Nieprawda.
Włożyłem ją, bo ty masz nienaganny styl.
Nie zauważyłeś tego.
Zauważyłem.
Boże, jak ja dawno wolnego popołudnia nie miałem.
- Zasługujesz na nie. - No nie wiem.
Nie sądzę, by ktokolwiek na coś zasługiwał.
Zabrzmiało trochę purytańsko.
- Jestem rasowym purytaninem. - Nie jesteś.
- Jestem. - Nie jesteś.
Jestem.
Cynthia na studiach musiała trzepnąć mnie patelnią, żebym…
Ale tak.
Tak, jestem sztywniaczkiem, co?
Nie wiem. Chyba…
Nie znam cię aż tak dobrze.
Nie zjemy na Main Street?
Myślałam wybrać się trochę dalej.
Jeśli tylko wrócę przed 17.00.
Zobaczymy.
WSZYSTKO, CO SIĘ WZNOSI, MUSI SIĘ ZBIEGAĆ
- Zasypują cię wiadomościami. Podać ci… - Wybacz. Gdybyś mógł…
- Nie, tylko połóż… - Już mam.
Tak, przepraszam.
To tylko znajoma.
Wiem, że dziś jest przesłuchanie.
Wiesz?
Rozumiem, czemu chcesz być gdzie indziej.
Dziękuję, że to mówisz.
Potrzebujesz wytchnienia.
Ale nie mówisz, że na nie zasługuję. Żartuję.
Dla ciebie zrobiłbym wyjątek, zasługujesz.
Wiem, że unikasz glutenu.
Kiedy się pilnuję.
A dziś się pilnujesz?
Postaram się.
Czerwone czy białe?
Po kieliszku czy butelkę? Wypijesz więcej?
Nie upiłem się za dnia od wielu lat.
W takim razie na pewno weźmiemy butelkę.
Poprosimy Montepulciano.
Oczywiście.
Dziękuję. Dobrze?
Jesteś zabawna.
Phee w drodze na zajęcia z pływania.
Zabieram ją w każdą środę. Czekam na to cały tydzień.
To dobry moment, by pogadać o twojej książce?
Jasne. Dość gry wstępnej.
- Przepraszam. - W porządku. Dość.
Po pierwsze, uważam, że jesteś geniuszem.
Będziesz bardzo sławny.
No nie wiem.
Zdziwisz się.
To cię czeka. Wiem o tym.
Masz notatki?
Mogę?
Jasne. Miło mi.
- Przesadzam? - Nie. Śmiało.
Powinniśmy schować nasze telefony?
Chciałbym. Ale wiesz, Cynthia może mnie potrzebować.
Martwię się o nią. Jest…
Nieobecna?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Wiesz co? Mam dla ciebie wyzwanie.
Jakie?
Może zajmiemy to popołudnie tylko tobą?
To na pewno byłaby jakaś odmiana.
A więc…
Niezwykła w twojej książce
jest kreacja bohatera bardzo opanowanego…
Sprawdzonym sposobem na uwodzenie innych pisarzy
jest poświęcanie im uwagi.
Odkryłam, że poświęcaniu uwagi nie da się oprzeć.
Trzeba czytać uważnie, nie same słowa, a osobę, która je napisała.
I może jeśli Vlad zrozumie, jak głęboko w niego wejrzałam…
Muszę cię ucałować.
Nie dostaję już takich analiz.
Cynthia to świetny czytelnik, ale…
To jest trochę za długie, a ten bohater trochę nieautentyczny.
I koniec, więc…
Odwykłem od takiej drobiazgowości.
Twoja książka porusza. Ja chyba tego nie osiągnęłam w mojej.
Podrzucam zahaczkę.
Dziękuję.
Masz czas?
Tak, jest 15.30.
Cholera. Szkoda, chciałbym dłużej pogadać.
Zaraz wracam. Mogę pana prosić?
- Przepraszam. - W czym mogę pomóc?
Poproszę dwie kawy i dwa razy Fernet-Branca.
Proszę zaczekać z rachunkiem, ma urodziny.
- Dziękuję. - Dobrze.
Proszę opowiadać.
Był kierownikiem.
Przyszłam do niego po radę.
Proponował, że przeczyta moją pracę.
Pytał, czy zechcę ją potem omówić w barze.
Bar był w hotelu.
Wiedziałam, że chodzi o seks.
Wszyscy wiedzieli, że John sypiał ze studentkami.
Każdy wiedział.
Moi bracia zajmują się finansami.
Myślą, że jestem bezdomny.
Widziałaś kelnera?
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Dziękuję.
Skąd wiedziałaś?
Nie masz urodzin.
Cynthia ci mówiła?
Czekaj, masz urodziny?
Poszedłeś ze mną na lunch w swoje urodziny?
Nie miałam pojęcia.
Nie mam urodzin.
Mogę prosić rachunek?
Nie. Ja wezmę.
Nie. Zapłacimy na pół.
Jestem na to za stara. Będziesz mi winny lunch.
Mogę już nigdy nie wyjść z domu.
Wybacz, że nie mogliśmy zostać dłużej.
Muszę wytrzeźwieć.
Daj mi tylko chwilę.
SID – NARAŻASZ PRZYSZŁOŚĆ MOJEGO OJCA.
CYNTHIA – POWIEDZ VLADOWI, BY ZERKNĄŁ NA TELEFON.
On nie chce iść.
UWIERZ W SIEBIE
DZIŚ JEST PIERWSZY DZIEŃ RESZTY TWOJEGO ŻYCIA
To banał, ale… to prawda.
Profesorze Vladinski. Mam pomysł.
W pobliżu mam uroczy domek i chcę ci go pokazać.
Mam go do pisania, to moja pustelnia.
Możemy tam pojechać, podsunę ci jakiś motyw.
Nawet sobie nie wyobrażasz, jak bardzo bym chciał.
Ale chyba muszę wracać do domu. Cynthia mnie zabije.
Czasem lepiej prosić o wybaczenie niż o pozwolenie.
Wiesz, ona ciężko pracuje nad swoją książką.
Wraca do domu o drugiej w nocy, martwię się o nią.
Na pewno pracuje nad książką?
Co?
Jak chcesz wzbogacić swoje życie wewnętrzne,
nieustannie pracując?
Dobra, najpierw dam znać Cynthii.
Załatwione.
Co powiedziała?
Żebym się dobrze bawił.
I to jest fajna żona.
Miewasz w małżeństwie problem ze zrozumieniem,
że twój partner chce dla ciebie dobrze?
A kto potrafi czytać potrzeby innych?
Prawda.
Za dwie minuty będziemy.
- Jest tam zasięg? - Nie.
Nie ma zasięgu, nie ma Wi-Fi, zero rozpraszaczy.
Tylko my.
O mój Boże.
Od dawna go masz?
- Jest idealny. - To miłe, że ci się podoba.
To caipirinha?
Znalazłam sok z limonki, oby był jeszcze dobry. Lubisz?
Jasne.
Dzięki.
Chcesz iść popisać… teraz?
Możesz skorzystać z sypialni.
Nie, wolę pogadać.
- Zdrowie. - Na zdrowie.
Lubię Florence. Nie chcę jej krytykować.
Nie, lubię ją.
To jedna z najbardziej irytujących osób na świecie.
- Jest trudna. - Tak.
Jesteś… pusty.
Tak. Zawsze piję za szybko.
Zostań tu, zrobię ci kolejnego.
A co tam.
Dzięki.
Prawił pochlebstwa.
Myślałam, że interesuje się mną, bo lubi mój styl pisania.
Czułam się wybrana.
I był czarujący.
Dobrze.
Dziękuję.
Pozostałych zeznań wysłuchamy jutro.
ALEXIS – ZADZWONISZ DO SWOJEJ CÓRKI?
JOHN – NAPRAWDĘ CIĘ POTRZEBUJĘ. ODPISZESZ?
SID – MAMO, CO JEST? ODEZWIESZ SIĘ?
DO: JOHN PRZESTAŃ SIĘ ZE MNĄ KONTAKTOWAĆ.
POTRZEBUJĘ PRZESTRZENI.
Miałam ci właśnie zanosić.
W porządku. Słońce za bardzo przygrzewało.
Muszę o siebie dbać.
Tak.
Crossing to Safety.
Stegner.
Co za pisarz.
Lubisz go?
Wybacz, Vlad, ale mieliśmy omawiać swoje książki.
Kurde. Tak.
Przepraszam, ale nie miałam w planie, wiesz…
Nie, jasne. Zaczekaj.
Gdzie jest moja…
Tak.
Przepraszam.
Po prostu, wiesz, budzisz taki respekt.
Przestań.
Trochę się wstydziłem, więc…
W każdym razie.
Trzymaj.
Wybacz te…
Co to znaczy ZAZ?
Zazdro, że nie ja napisałem.
Chyba trochę lecę na twojego narratora.
To naprawdę do mnie przemawia.
W jaki sposób?
Te wszystkie
różne pragnienia,
które kłócą się ze sobą.
Tak się czuję.
Nigdy nie potrafię zdecydować, czego chcę.
Czemu nie mogę tego po prostu powiedzieć?
Masz płyty.
Mogę popatrzeć?
Tak, jasne.
Raz, dwa, trzy.
- To podstawowy krok. - Skąd to wiesz?
W wieku 16 lat chodziłem do klubu salsy na Florydzie.
- Było bardzo kształtująco. - Jak?
Lubiłem tańczyć z 30-letnimi kobietami.
- Przepraszam! - Przepraszam!
Poprowadzę.
Zaczynamy.
Dobra. Tak.
Sorry. Jestem trochę wstawiony.
- Spróbuję cię obrócić, dobra? - Dobra.
I w górę.
Było dobrze.
Właśnie.
Miałam ci je… Zapomniałam.
Przyniosłam je tobie. Miałam ci je oddać.
Mam je założyć?
Nie.
Na pewno?
Ja mając takie miejsce, nie wiem,
co bym pisał. Jestem tak zagubiony.
Brzmi przytłaczająco.
- O czym teraz piszesz? - Nie mogę powiedzieć.
Nie musisz opowiadać mi historii, ale…
O czym jest?
Jest chyba…
o pożądaniu,
duchowym imperatywie pożądania…
jak pragnienie czegoś w życiu czasem może być podobne do…
świętości.
Chyba pójdę popływać i wracam do mojego prawdziwego życia.
Popływać?
Przyniosłaś moje kąpielówki.
Tam będzie raczej zimno.
Jestem Rosjaninem.
Nie szkodzi.
Odwiozę go do domu.
A gdy znów się zobaczymy, udamy, że nie zaszło nic specjalnego.
I będziemy kontynuować przyjazną, lecz powściągliwą znajomość.
Mijając się na korytarzu, spojrzymy po sobie z uśmiechem,
aż kiedyś w swym spojrzeniu nie poznam mojego uczucia.
Tak będzie lepiej.
To tylko życie.
To było miłe popołudnie.
Czego się spodziewałam?
Że weźmie moją twarz w swoje dłonie i mnie pocałuje?
Nie jestem już nastolatką.
Nawet nie 35-latką.
Nie chcę, by odchodził.
- Jesteś przemarznięty! - To dla mnie?
Może się upić i nie wytrzymać dłuższej jazdy.
Idź pod prysznic. Nagrzeję.
Dobra.
Ciepła woda się skończy.
Ciepła woda się skończyła. Kurde.
Boże, jesteś… Zaczekaj, przyniosę… Zaczekaj.
To sweter Johna. To irlandzka wełna.
Zostań tutaj. Przyniosę twoje ubrania.
O mój Boże!
O Boże!
Boże.
Mam cię.
Vlad!
Nie!
Vlad!
O Boże!
Przyniosę ci trochę wody.
Sto lat.
Napij się. Może woda trochę cię…
Ty!
Tak?
Wykorzystasz mnie?
Chcesz tego?
Zrobisz to?
- Vlad! - Nie.
Vlad, chcesz tego?
Vlad!
Spróbuję cię trochę ocucić.
Boże, myślałam, że Rosjanie potrafią pić.
W średniowieczu, a potem w agrarnej epoce elżbietańskiej,
matki wiązały dzieci do krzeseł, by siedziały bezpieczne i wyprostowane,
a same szły pracować w pole.
O Boże.
W porządku.
Jesteśmy tylko my.
DO: CYNTHIA WIEM O TOBIE I JOHNIE.
JAK MOGŁAŚ
Będzie wdzięczny, że to napisał.
Za tę szczerość.
CYNTHIA, TY SUKO
WIEM O TOBIE I JOHNIE.
MAM MĘTLIK W GŁOWIE.
WYJEŻDŻAM NA JAKIŚ CZAS.
PROSZĘ, NIE KONTAKTUJ SIĘ ZE MNĄ.
I PAMIĘTAJ, ŻE PHEE MA W ŚRODĘ ZAJĘCIA Z PŁYWANIA.
Upuścił swój telefon.
Kiedy się obudzi, wyjaśnię, że za dużo wypił i nie mogłam go ruszyć.
Będę czuwała.
MUSZĘ ZACZĄĆ CIĘ SZUKAĆ?
Co…
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULII MAY JONAS
Napisy: Paweł Zatryb