Tangina, ano ’to?
-Diyos ko po. -Tangina! Ano’ng…
-Diyos ko po. -Tangina!
-Hala. -Tangina! Baliw ka!
-Ba’t ako nakagapos sa upuan? -Vlad.
-Tangina! -Vlad.
-Grabe ’to. -Naku.
Aray!
Okay lang ’yan.
Ano… Kumusta ka naman?
Kumusta ako? Ano ba sa tingin mo? Ano’ng ginawa mo sa ’kin?
Vlad, sorry. Lasing na lasing kasi tayo.
Tapos sinabi mong gusto mong ma-dominate.
Para masubukan lang.
Pero walang nangyari kasi lasing na lasing din ako…
Tangina.
Bagsak din ako,
at malalang pagkakalabuan lang ’to,
at kakalagan na kita ora mismo.
-Okay. -Okay?
Pakshet.
-Okay. Kakalagan na kita. -Okay.
Ayan. Okay.
-Sorry. -Sorry.
Meron bang…
-Meron bang nangyari sa ’tin? -Wala.
Walang nangyari sa ’tin. Promise.
Diyos ko, sinabi ko sa ’yo…
Sinabi ko sa ’yo…
Diyos ko, sobrang hirap sabihin nito pero sinabi ko sa ’yo kagabi
na may relasyon sina Cynthia at John.
Sigu…
Sigurado ka ba?
Nahuli ko silang magkasama.
Sorry talaga.
Puwede ba ’kong makitulog dito?
Natulog siya sa guest room.
Ewan ko kung ano’ng iniisip niya no’ng nagkanya-kanya na kami.
Kaya kinaumagahan, nag-iwan ako ng note at number ng car service,
at nag-grocery na ’ko.
Nakasalalay sa kanya ang desisyon.
Nasa sa kanya na ’yon.
Malamang hindi na niya ’ko kausapin uli.
Baka magsumbong siya sa pulis.
Hindi ko siya masisisi.
Pagkakamali ’yon.
Nagkakamali ang mga tao, at…
nagkamali ako.
SORRY AT HINDI AKO SUMIPOT. UUWI NA AKO MAMAYA.
Sino ’yan?
Ako ’to.
Okay ka lang?
Nasa-stuck ’yang pinto minsan. Sa likod ka na dumaan.
Akala ko umalis ka na.
Naglakad-lakad lang ako.
Kumusta ang pakiramdam mo?
Pinakamahimbing na tulog ko ’yon sa loob ng tatlong taon.
-Gusto mo ng kape? -Oo naman.
Nahulog mo…
’tong phone mo sa inodoro kagabi.
Puwede ko ’tong ilagay sa bigas o…
Hanep ka talaga, Vlad.
Salamat.
Hindi ba masarap?
Pinakamasarap na kapeng natikman ko sa tanang buhay ko.
Magjo-journal ako.
Sige.
Nandito pa rin siya.
-Puwedeng makahingi? -Sige.
Puwede ko bang…
Itatanong ko sana kung ano’ng plano mo.
Bale, para sa ’kin,
nakatakas si Cynthia.
-Ano? -Iniwan niya sa ’kin si Phee.
-Ano, no’ng nagtangka siyang— -Magpakamatay? Oo.
Hindi naman pagtakas ’yon.
May nakita siyang sinulat ko tungkol sa araw na ’yon.
Pinatapon niya ’yon sa ’kin.
’Yon ang unang magandang nasulat ko mula no’ng natapos ko ’yong libro ko.
Sa kanya daw ’yon, a.
Oo.
Tapos ngayon nakikipagdugyutan siya sa iba?
Pasensya na, a, pero no’ng…
Alam mo kung nasaan siya no’n. Hindi niya alam kung nasaan ka ngayon.
Hindi, medyo alam niya.
May ideya na siya.
Paano?
Sinabi mo sa kanya.
Tinext mo siya sa phone ko na gusto ko munang mapag-isa.
Ano?
Dala ko ang laptop ko.
Nakita ko sa laptop ko ’yong mga text.
May Wi-Fi ka sa tabi ng kama. Malamang para sa mga umuupa.
Lasing ka, e. Baka nag-decide kang—
Hindi, ikaw ang nag-text no’n.
Hindi ako ’yon.
Sigurado ako.
Okay lang naman.
Interesting ’yon.
May hinalo ka ba sa inumin ko kagabi?
Hinding-hindi ako gagawa ng gano’n.
Naniniwala ako sa ’yo.
Mabuti naman kasi nagsasabi ako ng totoo.
Mamamangka ako.
Gusto niyang mag-stay.
JOHN SIGURADONG MAY PA-CATERING SA BITAYAN.
JOHN TUMATAWAG
Hello.
Aba, sumagot ka.
Kumusta d’yan?
Kagaguhan ’to.
Tapos na raw ’to mamayang gabi.
Galit ka ba sa ’kin?
Alam mo, naisip ko nga,
kapag pinatabi ko sa ’kin ang misis ko sa Title IX hearing ko,
parang hindi tayo ’yon.
Oo.
Basta nilalamon ka ng konsensya mo.
-Sasabihin mo ba kung nasaan ka? -Hindi.
Mag-uumpisa na uli.
-Una na ’ko. -Si Sid ba ’yan? Pakausap ako.
Okay ka lang?
-Oo. Okay ka lang? -Oo.
Nakakabilib ka, a.
Tumaob ’yong kayak.
-Naku, ayos ka lang? -Oo, ayos lang ako.
Hinubad ko na lang ’yong basa at nag-dry martini.
Sa The Simpsons ’yon.
May mga pantalon si John sa aparador.
Ayaw mong nakaganito ako?
Ayos ’tong si D.H. Lawrence.
Malilimutan mo, e. Akala mo sasayad pero ang galing niya.
A, oo, ’yong unang linya, parang ganito,
“Nilamon ng trahedya ang panahon natin, kaya naman sinusuka natin ang trahedya.”
Grabe, nakakabilib ka.
Naku, kinabisado ko ’yong mga unang linya para magpasikat sa mga lalaking gaya mo.
Tumatalab nga ’yan.
’Yon ang bago mong libro?
Ay.
Oo. Tama.
Gusto mo ba ’yan?
Pinakamagandang nasulat ko ’to
pero pinag-iisipan ko pa rin ’yong gagawing ending.
Sabay kaya tayong magsulat?
Ano?
Kukunin ko ’yong laptop ko.
Nasaan pala ’yong mga damit mo? Puwede kong isalang ’yon.
Nasa porch.
Hindi puwedeng i-dryer ’yong jeans.
Okay lang ’to.
Pakiramdam ko ang dumi-dumi ko.
Hindi katagalan, nag-drop out na ’ko.
Sinumbong mo ba sa school ’yong nangyari?
Hindi.
Bakit hindi?
Kinakahiya ko ang sarili ko.
Diyos ang tingin ko no’n sa mga prof.
Laking college town lang ako.
Sa acads lang ako may panama no’n.
Ayokong makapanira ng buhay ng iba
pero wala akong kalaban-laban no’n, at ’yong ginawa niyang ’yon,
hindi na siya…
naawa.
Nasa klase ka ng asawa niya?
Oo.
Kumusta ang relasyon n’yo ng asawa niya?
Hindi kami gano’n ka-close.
Magaling siyang teacher.
Hindi ka titingin sa screen?
Hindi.
May nakarelasyon ka na bang estudyante?
Wala.
Meron.
Pero grad student na siya.
Nasa late twenties na siya no’n,
nasa early thirties naman ako.
Prime ko pa no’n.
Prime mo pa rin naman.
Hindi na tulad ng dati.
Saka siya…
Hayok na hayok ako sa kanya no’n.
Bakit?
Sobrang…
tindi kapag nakikipagtitigan siya.
Ang galing mo do’n kanina, anak.
Salamat.
Maghihintay na lang tayo, ’no?
Papunta na si Alexis. Luluwas na kami.
Malapit na raw ibaba ’yong hatol, a.
Hindi mo na ’ko kailangan do’n.
Sid!
Sobrang tagal na no’ng huling ipinagluto ako.
Ang…
Ang special nito.
Buti nag-enjoy ka.
Productive kanina, a.
Nakapagsulat ako ng 12 pages.
Nakakatuwa naman.
Wala akong nasulat na kahit ano.
Masyado kang distracted?
Siguro.
Gaano katagal na kaya sina John at Cynthia?
Ayokong isipin ’yon kung puwede.
May aaminin ako.
May kasalanan ako.
Wala akong sinubmit, Prof.
Malalagot ba ’ko?
Excuse me.
Ano… Sorry talaga.
Susmaryosep, wag kang mag-sorry. Please.
’Yon ’ka mo ang gagawin natin kagabi, di ba?
Hindi ko tutuparin ang pantasya mo no’ng high school
na makipagdugyutan sa babaeng may edad.
Hindi ’yon ang gusto ko. Akala ko ’yon ang gusto mo.
-Ayoko no’n. -Gusto kong gawin ang gusto mo.
E, gusto kong gawin mo ang gusto mo.
-Paano ba kita mapapasaya? -Wag mong subukang pasayahin ako.
Diyos ko, Vlad, ano,
imagination ko lang ba ’yon?
Ano ’yon?
Basta.
Mag…
Mag-aayos na ’ko para makatulog na.
Puntahan ba kita?
Wag mo na ’kong tanungin.
No’ng nakita kita sa faculty meeting, gusto kong gawin ’to sa ’yo.
Diyos ko.
No’ng unang bisita ko sa ’yo,
gusto kong gawin ’to.
Ay, Lord.
No’ng naki-swimming naman ako, gusto kong gawin ’to.
No’ng nasa conference room tayo…
gusto kitang paluhurin…
Diyos ko.
…sa ilalim ng mesa.
Tangina.
-Halika rito. -Hubarin ko ba ’to?
Wag na, di ko na kaya.
Diyos ko po! Makakatapos ako.
Sobrang hot mo.
Puwede mong… Puwede mo nang iputok.
-Ano? -Puwede mo nang iputok.
-Sure ka? -Oo.
Okay.
-Vlad. -Ano ’yon?
Sa guest room ka.
Okay.
Uy!
Ano ka ba? Ako ’to.
Ay.
Ayos ’yong salawal niya.
Tangina mo, gago.
Uy, saan ka pupunta?
Galing mo, a.
Seryoso. Bilib ako sa ’yo.
Magsalita ka pa at malilintikan ka sa ’kin.
Wag kang sobrang lapit.
Ginaw na ginaw ako, e.
Pantalon ko ba ’yon?
Nagse-stay sa guest room si Vlad kasi kailangan niya ng space.
-Wag mo nang itago. -Hindi ka magsasalita.
-Magsasalita ako. -Kahit ano pa ’yan.
Pero lalo na…
Mararamdaman ng kahit sino ang mararamdaman niya.
E, kayo kaya ni Cynthia?
Ano?
Ni Cynthia? Ano?
Oy, wag kang tumawa-tawa d’yan.
Sorry, hindi ko lang mapigilan.
Guys, hindi ako papatulan ni Cynthia.
Ano?
Nahuli mo ’ka mo sila, di ba?
-Nahuli kaming nag-aano? -Nahuli ko nga.
Nakita ko kayong magkasama sa kung anong…
Kasama mo siya.
Iba kami sa inyong dalawa, ano. Hindi kami nagtitirahan.
Tinatapos ni Cynthia ’yong memoir niya, at nagsusulat ako ng epic poem.
Teka. E, di hindi kayo…
Nagtataksil sa ’yo? Hindi, sir.
Sabi mo nakita mo silang dalawa.
Oo nga. Akala ko nga.
-Nagsusulat ka? -Hindi lang ikaw ang nagsusulat, a.
-Ng alas-dos ng madaling-araw? -Oo.
Nagda-drugs kami, tapos nagsusulat kami. Masaya ’yon.
Ano? Baliw…
Tarantado kang hayop ka! Makaka…
-Ano ba’ng problema mo? -Sexy ka kapag galit ka, a.
-May sariling isip si Cynthia. -Hindi sa gano’n.
-Wala kang alam sa pinagdaanan niya. -Tama na!
Ideya niya ’yon.
Siyempre, kasi adik siya!
Binibili niya, tinatabi ko.
Kalahating Adderall lang ’yon. Ayos lang siya.
Ang tanga-tanga mong gago ka!
Pinapaspasan niya ’yong libro para makaalis na siya sa condo
para hindi na laging sa ’yo umiikot ang mundo.
Sa ’kin pa ngayon umiikot ang mundo?
Diyos ko.
Pahiram ng phone mo.
Bakit?
Tatawagan ko ang asawa ko.
Okay, sige.
-Pakumusta ako, a. -Putang ina mo.
Itikom mo ’yang bunganga mo.
-Balitaan ba kita sa nangyari sa hearing? -Oo.
Na-dismiss ’yong mga reklamo.
Hindi na ’ko magtuturo uli pero may pension pa rin ako. Panalo ako.
Parang hindi ka masaya.
Hindi natin dapat dinamay si Sidney.
Makaka-get over din siya.
Mukhang matagal akong sablay para sa kanya.
Okay.
-May naisip ako. -Sige lang.
Baka magandang i-review natin ’yong setup natin.
Ano’ng sinasabi mo?
Hindi na tayo bumabata.
Puwede tayong
mag-recommit.
Hindi ba parang nakakalungkot na ’to?
Siyempre, kapag tapos ka na, a.
Ano’ng sinabi niya?
Ang sabi niya…
ikaw daw,
naipaparamdam mong parang normal siya.
Ewan ko.
Sige, matutulog na ’ko.
Okay.
Alam mo ba’ng gusto ko?
Ano ’yon?
Gusto kong magkita tayo dito once a week.
Umoo ka.
Nai-inspire mo ’ko.
Nagkaroon ng punto sa buhay ko na ’yon ang pinakanakakasabik
na marinig kong sabihin sa ’kin.
Kukunin ko lang ’yong mga notebook ko.
Magpalit ba ’ko ng sapin?
Magandang gawin ’yon.
Nasiyahan ka naman ba?
John.
Pinakamasarap na feeling ’yon, di ba?
-’Yong ano? -’Yong pagnanasa.
Akala ko umiikot ’yon sa pagnanasa pero mas umiikot pala ’yon sa…
Saan?
Sa ginawa ng pagnanasa. Nakakabuhay ng dugo ’yon.
Nagawa ko ’to dahil do’n.
-Balik-alindog ka, a. -Pambihira.
-May asim pa siya. -John naman.
Tungkol saan ’yang libro?
Ano…
Ipapabasa ko sa ’yo pagkalabas nito.
Bebenta kaya ’yan?
Mababago nito ang buhay ko.
Gusto mo ng bagong buhay?
Gusto kong makapili. Gusto ko ng mapagpipilian. Gusto ko ng…
Kontrol?
“Agency” yata ang tawag do’n ngayon.
Ano…
Tatabi ka ba?
Hindi ko alam.
Ayaw mong ending ’yon?
Nalaman ko nito lang na para kina Vladimir at John,
character ako sa kanya-kanyang kuwento nila.
May ideya na rin silang dalawa sa kalalabasan ng mga ’yon.
Pero may mga bagay na hindi hawak ng kahit sino.
Nagkasunog habang natutulog kami.
Parang sa gothic novel lang.
Tila bang ’yong pagkahumaling,
’yong kasabik-sabik na pagnanasa, nagningas at nagliyab.
Vlad! Gising!
John! Gising! Bumangon ka!
May sunog! Bumangon kayo!
Tangina! Ano’ng nangyari?
Tangina.
-Tangina, ayaw bumukas. -Tumabi ka nga.
At batid kong…
-Tabi sabi. -Kaya ko na ’to!
Tumabi ka nga!
Pinto ko ’to. Tumabi kang kupal ka.
…kailangan kong pumili.
-Bahay ko ’to, punyeta. -Ulol.
Sabi nang tumabi ka.
Uy! Saan ka pupunta?
-Ano? -Oy! Sandali!
Tumigil ka! Ano ka ba? Honey!
Bagong buhay.
Ganito ang kalalabasan no’n.
Matatapos ko ang libro ko
tungkol sa pagkahumaling ng isang babae sa nakababata niyang katrabaho.
Magsusulat si Vlad ng libro
tungkol sa pakikipagrelasyon sa isang nakatatandang professor.
Mas papatok ang libro ko.
May pangangailangang asintado no’n.
Wag kayong mag-alala.
Tatawag ako sa 911. Makakalabas lahat.
Hindi kayo naniniwala sa ’kin?
HANGO SA LIBRO NI JULIA MAY JONAS
Nagsalin ng Subtitle: Maui Felix