Pero que carallo?
- Mimá. - Que carallo? Pero que…?
- Mimá. - Que carallo?
Que fixeches? Estás trastornada!
- Por que me atas á cadeira? - Vlad.
- Que carallo? - Vlad.
Mi madriña.
Acouga.
Como… Como estás?
Pero como carallo cres que estou? Que me fixeches?
Vlad, laméntoo. É que… estabamos moi borrachos.
E dixeches que che gustaría… que te dominase.
Por probar.
Pero non pasou nada porque eu estaba borrachísima…
Cago na…
Perdín o coñecemento
e todo isto é un gran malentendido.
Agora mesmo te desato.
- Vale. - Si?
Merda.
- Agora mesmo te desato. - Vale.
Listo. Ala.
- Perdoa. - Perdóame ti a min.
Fixemos…?
- Fixemos algo? - Non.
Non, non pasou nada. Prométocho.
Mimá, conteiche…
Conteicho.
Mimá, é moi duro dicir isto, pero onte conteiche
que Cynthia e John teñen unha aventura.
Estás…?
Estás segura?
Cacheinos xuntos.
Laméntoo moito.
Podo pasar aquí a noite?
CONTRA A INTERPRETACIÓN
Durmiu no cuarto de invitados.
Non sei que pensaba cando nos separamos.
Entón, pola mañá, deixeille unha nota e o número dun taxi e fun mercar.
Agora el decide.
É a súa decisión.
Seguro que non me volve falar máis.
Igual chama a policía.
Non o culparía.
Foi un erro.
A xente comete erros e…
eu cometín un.
PARA JOHN: LAMENTO DESAPARECER ASÍ. HOXE VOLVO PARA A CASA.
Ola?
Son eu.
Estás ben?
Esa porta atráncase, mellor entra pola outra.
Crin que marcharas.
Non, fun dar unha volta.
Como estás?
Levaba sen durmir tan ben, polo menos, tres anos.
- Apetéceche un café? - Moito.
Onte…
caeuche o móbil polo váter.
Podo metercho en arroz ou…
Si, señor, Vlad.
Grazas.
Non che está bo?
O mellor café que tomei na vida.
Vou escribir un pouco.
Segue aquí.
Dásme un?
Podo…?
Podo preguntar que plan tes?
Pois eu penso que…
Cynthia tiña que fuxir.
- Como? - Deixoume con Phee.
- Cando intentou… - Suicidarse? Si.
A iso non lle podes chamar "fuxir".
Atopou algo que escribín sobre ese día.
E obrigoume a tiralo.
Era a primeira cousa boa que escribía dende o último libro.
Pero dixo que era cousa dela.
Xa.
E agora fode con outro?
Perdoa, pero cando ela…
Ti sabías onde estaba. Ela non sabe onde estás.
Non, si que o sabe.
Basicamente.
Como?
Dixéchesllo ti.
Escribícheslle dende o meu móbil que necesitaba tempo.
O que?
Trouxen o portátil.
Vin as mensaxes no ordenador.
Si, tes un encamiñador a carón da cama. Para os hóspedes, supoño.
En fin, estabas borracho e decidiches…
Non, escribíchelo ti.
Eu non fun.
Estou seguro.
Non pasa nada.
É curioso.
Onte botáchesme algo na bebida?
Nunca faría tal cousa.
Créote.
Ben, porque é a verdade.
Vou coller un caiac.
Quere quedar.
JOHN: HABERÁ SERVIZO DE CATERING DURANTE A EXECUCIÓN.
CHAMADA ENTRANTE DE JOHN
Ola.
Respondiches.
- Como vai iso? - É un puto circo.
Seica acabamos hoxe.
- Estás enfadado comigo? - Mira, estiven pensando,
e obrigar a miña esposa a asistir a miña vista sobre o Artigo IX
non é moi de noso.
Certo.
Pero espero que te consuma a culpa.
- Vasme dicir onte estás? - Non.
Xa van comezar.
- Déixote. - É Sid? Pásasma?
Estás ben?
- Estou, e ti? - Si.
Estásme impresionando.
O caiac envorcou.
- Ai, e estás ben? - Estou, si.
Tiña que quitar o traxe mollado e meterme nun martini seco.
É dos Simpsons.
John ten pantalóns no armario.
Non che gusto así?
D. H. Lawrence é bo.
Cres que vai ser unha trapallada, pero é incrible.
Si. A primeira frase di algo así como:
"Vivimos nunha época tráxica, por iso nos negamos a vivila como tal."
Es impresionante.
Aprendín as primeiras frases para presumir diante dos homes coma ti.
Pois funciona.
É o teu novo libro?
Si?
É. Si.
Gústache?
É o mellor que escribín, pero sigo pensando un final.
Escribimos xuntos?
Vou polo ordenador.
Onde deixaches a roupa? Lávocha?
Está no soportal.
Non metas os vaqueiros na secadora.
Non pasa nada.
Fíxome sentir sucia.
Pouco despois deixei os estudos.
Informaches a universidade do que acontecera?
Non.
Por que?
Avergoñábame de min mesma.
Para min os profesores eran deuses.
Eu era unha moza da aldea
que só destacaba polos estudos.
Non quero arruinarlle a vida a ninguén,
pero daquela era moi vulnerable e o que el fixo
non…
estivo ben.
A súa esposa dábache clase?
Daba.
Como era a túa relación con ela?
Non a coñecía moito, a verdade.
Era boa profesora.
Non miras as teclas?
Non.
Tiveches algo con algún alumno?
Non.
Si.
Pero cursaba un posgrao.
El tiña vinte e moitos
e eu tiña trinta e poucos.
- Era o meu mellor momento. - Aínda o é.
Xa non é igual.
E el…
Eu estaba toliña por el.
E iso?
Era incrible…
o xeito en que me miraba aos ollos.
Estiveches fantástica, meu ben.
Grazas.
Xa veremos o que pasa, non?
Alexis vén de camiño. Volvemos para a cidade.
Pero dixeron que en breve darían o gran veredicto.
Para iso non me necesitas.
Sid!
Había tempo que non cociñaban para min.
Foi…
- Foi especial. - Alégrome de que che guste.
Foi un día produtivo.
Escribín 12 páxinas.
Alégrome moito.
Eu non escribín unha palabra.
Demasiado distraída?
Si.
Canto cres que levan John e Cynthia?
Prefiro non pensar niso.
Teño que contarche algo.
Porteime mal.
Non entreguei o traballo, profesora.
Vasme castigar?
Descúlpame.
Eu… laméntoo moitísimo.
Non, non hai nada que lamentar.
Non dixeches que é o que iamos facer onte?
Non quero cumprir a túa fantasía adolescente
cunha maduriña pervertida.
Eu non quero iso, pero cría que ti si.
- Non. - Eu quero o que ti queiras.
E eu que fagas o que ti queiras.
- Como te fago feliz? - Non intentes facerme feliz.
Mi madriña, Vlad…
inventeino eu todo?
O que?
Vou…
Voume preparar para ir durmir.
Vou contigo?
Deixa de preguntar.
Cando te vin naquela reunión de mestres, quería facerche isto.
Mi madriña.
A primeira vez que fun á túa casa,
quería… facer isto.
Deus.
Cando fun á túa piscina, quería facer isto.
Aquel día, na sala de reunións,
queríate de xeonllos…
Deus.
…debaixo da mesa.
Deus.
- Ven. - Quito o camisón?
Non podo esperar.
Mi madriña! Estou chegando!
Que boa estás.
Podes… Podes correrte.
- Que? - Podes correrte.
- Segura? - Si.
Vale.
- Vlad. - Dime.
Podes ir ao cuarto de invitados.
Vale.
Que fas? Son eu.
Bonitos calzóns.
Vai rañala.
Non marches, home.
Ben feito.
En serio. Estou impresionado.
Como digas unha palabra máis, mátote.
- Non te acerques tanto. - Estou conxelada.
Os meus pantalóns!
Vlad durmiu no cuarto de invitados porque necesitaba espazo.
- Non mintas. - Estás ti para falar.
- Falo se me dá a gana. - Por todo.
Pero máis aínda…
Todos podemos sentirnos como queiramos.
Que tes con Cynthia?
Que?
Cynthia? Que?
Quita ese sorriso da puta cara.
Perdoa, non podo evitalo.
Somos amigos. Cynthia xoga noutra liga.
Que?
Dixéchesme que os viras xuntos.
- Facendo o que? - Si.
Vinvos xuntos nun…
Estabas con ela.
Si, pero a diferenza de volos dous, nós non nos deitamos.
Ela está acabando as súas memorias e eu un poema épico.
Espera. Daquela non…
Non te traizoou? Non, home.
Dixeches que os viras xuntos.
E vinos. Ou iso pensaba.
- Escribides xuntos? - Non es a única que escribe.
- Ás dúas da madrugada? - Si.
Drogámonos e escribimos. É divertido.
Como?
Serás cabrón. Voute…
- Que problema tes? - Gústame cando te enfadas.
- Cynthia pode decidir. - Non.
- Non sabes o que leva pasado. - Para!
Foi idea dela.
Home claro! É drogadicta.
Ela mercounas e eu gardeinas. Era medio Adderall. Non lle fai mal.
Non tes nin puta idea, pallaso!
Só quere acabar o libro e marchar desa puta casa
para que todo deixe de xirar en torno a ti.
Cando xirou nada en torno a min?
Mi madriña do ceo.
Déixasme o teu móbil?
Para que?
- Para chamar a miña muller. - Ai, si, claro.
- Mándalle saúdos. - Vai rañala.
E cala a puta boca.
- Queres saber que tal a vista? - Si.
Desestimaron as denuncias.
Non volverei á docencia, pero manteño a pensión, así que vitoria.
Non pareces contento.
Involucrar a Sidney foi un erro.
Superarao.
Non, cagueina ben.
Está ben.
Tiven unha idea.
Deberiamos revisar o noso acordo.
E logo?
Xa temos unha idade.
Poderiamos… comprometernos de novo.
Non che parece que isto xa está sendo triste?
Cando soluciones o teu, claro.
Que dixo?
Pois dixo que…
ti… axudáchela a sentirse coma unha persoa normal.
Eu que sei.
Pois nada, vou durmir.
Vale.
Queres saber o que quero?
O que?
Quero que nos vexamos aquí unha vez á semana.
Dime que si.
Inspírasme.
Nunha época da miña vida, iso era o máis fascinante
que alguén me podía dicir.
Veño coller os cadernos.
Debería cambiar as sabas?
Sería intelixente.
Foi todo como querías?
John.
- Non hai mellor sensación, verdade? - Cal?
O desexo.
Cría que era desexo, pero máis ben é…
O que?
O que fixo o desexo. Foi estimulante.
E deume isto.
- Devolveuche o sorriso. - Mimá.
Segue aí.
John, por favor.
De que vai o libro?
Pois…
Xa o lerás cando o publique.
Venderase ben?
Creo que me pode dar unha vida nova.
Queres unha vida nova?
Quero poder decidir. Ter opcións. Quero…
Poder?
Agora a mocidade chámalle "vontade".
Queres…
durmir comigo?
Non o sei.
Non che gusta o final?
Hai pouco decateime de que tanto Vladimir coma John
me ven coma unha personaxe da súa historia.
E ambos teñen unha idea do desenlace.
Pero hai forzas que ninguén pode controlar.
Prodúcese un incendio mentres durmirmos.
Igual ca nunha novela gótica.
Coma se esa obsesión,
esa ansia de desexo, se consumise en chamas.
Vlad! Esperta!
John! Esperta. Érguete!
Hai un incendio! Érguete!
Hostia, que pasou?
Merda.
- A porta está atrancada. - Sae do medio.
Entón entendín…
- Aparta. - Déixame a min!
Aparta, hostia!
A porta é miña. Aparta, mona.
…que teño que tomar unha decisión.
- É a miña puta casa. - Vai á merda.
Aparta do puto medio.
Para! A onde vas?
- Que? - Agarda!
Para! Que fas? Cariño!
Unha vida nova.
E así é o desenlace.
Eu acabo o meu libro sobre a obsesión dunha muller polo seu colega máis novo.
Vlad escribe sobre un tenro amorío cunha profesora maior.
O meu ten máis éxito.
Responde a unha necesidade concreta.
Ai, non vos preocupedes.
Chamo a emerxencias e conseguen saír.
Non me credes?
BASEADA NO LIBRO DE JULIA MAY JONAS
Subtítulos: Alba Méndez