Kurwa! Co jest?
- O Boże. - Kurwa. Co ty…
Co jest, kurwa?
Co jest? Ty psychopatko!
Co robię przywiązany do krzesła?
- Kurwa. - Vlad.
Boże.
Już dobrze.
Jak się czujesz?
A jak, kurwa, sądzisz? Co mi zrobiłaś?
Vlad, przepraszam. Byliśmy strasznie pijani.
Mówiłeś, że chcesz być… zdominowany.
Poczuć to.
Ale nic nie zaszło, bo sama też byłam pijana.
Cholera.
Straciłam przytomność.
To straszne nieporozumienie,
już cię rozwiązuję.
- Dobra. - Dobrze?
Kurwa.
- Dobra. Uwalniam cię. - Dobra.
Już. Dobrze.
- Przepraszam. - Przepraszam.
Czy my…
- Czy coś zrobiliśmy? - Nie.
Nie, do niczego nie doszło. Przyrzekam.
Boże, powiedziałam ci…
Powiedziałam ci…
Boże, słowa więzną mi w gardle, wczoraj powiedziałam ci,
że Cynthia i John mają romans.
Jesteś…
Jesteś pewna?
Nakryłam ich razem.
Bardzo mi przykro.
Mogę tu przenocować?
PRZECIW INTERPRETACJI
Spał w pokoju gościnnym.
Nie wiedziałam, co sobie myślał, gdy się rozchodziliśmy.
Rano zostawiłam mu list, numer do kierowcy
i pojechałam do sklepu.
Teraz to on decyduje.
To jego wybór.
Pewnie już nigdy się do mnie nie odezwie.
Może zadzwoni na policję.
Nie będę go za to winić.
To był błąd.
Ludzie popełniają błędy
i ja taki popełniłam.
DO: JOHN BYŁAM NIEDOSTĘPNA. DZIŚ WRÓCĘ DO DOMU.
Halo?
To ja.
Żyjesz?
Te drzwi się zacinają. Lepiej idź naokoło.
Myślałam, że wyjechałeś.
Nie, byłem się przejść.
Jak się czujesz?
Nie wyspałem się tak od trzech lat.
- Napijesz się kawy? - Chętnie.
Telefon
upuściłeś wczoraj do sedesu.
Mogłabym włożyć go do ryżu albo…
Nieźle, Vlad.
Dzięki.
Niedobra?
To najlepsza kawa, jaką w życiu piłem.
Popiszę w dzienniku.
Wciąż tu jest.
Dasz jednego?
Czy…
Mogę spytać, co zamierzasz?
Cóż… Widzę to tak,
że Cynthii udało się uciec.
- Co? - Zostawiła mnie z Phee.
- Kiedy próbowała się… - Zabić? Tak.
Trudno to nazwać ucieczką.
Napisałem coś o tamtym dniu, znalazła to
i kazała mi wyrzucić.
To był mój pierwszy dobry tekst od czasu ostatniej książki.
Mówiła, że to należy do niej.
Tak.
A teraz pieprzy się z kimś innym?
Wybacz, ale kiedy ona…
Wiedziałeś, gdzie była. Ona nie wie, gdzie ty jesteś.
W sumie to wie.
W zasadzie.
Skąd?
Od ciebie.
Pisałaś jej z mojego telefonu, że „potrzebuję czasu”.
Co?
Mam ze sobą laptopa.
Widziałem te wiadomości na komputerze.
Tak, przy łóżku masz Wi-Fi. Pewnie dla wynajmujących.
Byłeś pijany. Musiałeś…
Nie, ty to napisałaś.
Nie napisałem tego.
Wiem, że nie.
W porządku.
Ciekawe.
Dodałaś wczoraj coś do mojego drinka?
Nigdy czegoś takiego bym nie zrobiła.
Wierzę ci.
To dobrze, bo mówię prawdę.
Przepłynę się kajakiem.
Chce zostać.
JOHN NA EGZEKUCJI BĘDZIE CATERING.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Halo?
Odebrałaś.
Jak idzie?
To jebana farsa.
Mają skończyć do wieczora.
Jesteś na mnie zły?
Wiesz, przemyślałem to.
I żona u mojego boku na przesłuchaniu Title IX w mojej sprawie
to nie byłoby w naszym stylu.
Tak.
O ile zżera cię poczucie winy.
- Powiesz mi, gdzie jesteś? - Nie.
Wznawiają.
- Muszę kończyć. - Czy to Sid? Dasz ją?
Trzymasz się?
- Tak, a ty? - Tak.
Robisz wrażenie.
Kajak się przewrócił.
- Jesteś cały? - Tak, nic mi nie jest.
Łyk wytrawnego martini i suche ubranie załatwiły sprawę.
To z Simpsonów.
W komodzie jest kilka spodni Johna.
A tak jest źle?
D.H. Lawrence jest świetny.
Czytasz i zapominasz. Raz świr, a raz bezbłędny.
Już od pierwszej linijki jest w stylu:
„Epoka nasza jest w istocie tragiczna, dlatego tak ją traktować się wzbraniamy”.
Jesteś niesamowita.
Przestań, wykułam kilka linijek i popisuję się przed takimi chłopcami.
I to działa.
To twoja nowa książka?
Tak.
Podoba ci się?
Najlepsza, jaką napisałam.
Ale muszę jeszcze wymyślić zakończenie.
Chcesz popisać razem?
Wezmę mój komputer.
Gdzie masz ubrania? Mogę je uprać.
Są na werandzie.
Dżinsów nie można dawać do suszarki.
Nie szkodzi.
Sprawił, że czułam się zbrukana.
Krótko potem rzuciłam studia.
Powiadomiłaś szkołę o tym, co zaszło?
Nie.
Czemu nie?
Wstydziłam się siebie.
Miałam profesorów za bogów.
Byłam tylko lokalnym dzieciakiem.
Dobre oceny były wszystkim, co miałam.
Nie chcę niszczyć nikomu życia,
ale byłam bardzo wrażliwa, a po tym, co zrobił,
nie było…
miło.
Chodziłaś na zajęcia jego żony?
Tak.
Jakie łączyły cię z nią stosunki?
Nie znałam jej za dobrze.
Była dobrą nauczycielką.
Nie musisz patrzeć?
Nie.
Miałaś kiedyś romans ze studentem?
Nie.
Tak.
Ale był doktorantem.
Miał prawie trzydzieści lat,
a ja byłam po trzydziestce.
W kwiecie wieku.
Wciąż w nim jesteś.
Nie w ten sam sposób.
A on był…
Szalałam za nim.
Czemu?
Utrzymywał
niesamowity kontakt wzrokowy.
Byłaś świetna, kochanie.
Dzięki.
Zostało nam tylko czekać, tak?
Alexis już tu jedzie. Wracamy do miasta.
Mówili, że wielki werdykt będzie lada chwila.
Z tym poradzisz sobie już sam.
Sid!
Dawno nikt dla mnie nie gotował.
To było…
To było wyjątkowe.
Miło mi to słyszeć.
To był owocny dzień.
Napisałem 12 stron.
Cieszę się.
Ja nie napisałam ani słowa.
Nie możesz się skupić?
Właśnie.
Od jak dawna John i Cynthia to robią?
Wolę o tym nie myśleć.
Muszę ci coś powiedzieć.
Zrobiłem coś złego.
Nie oddałem mojej pracy, pani profesor.
Będę miał kłopoty?
Wybacz.
Przepraszam.
Boże, nie przepraszaj. Błagam.
Nie mówiłaś, że wczoraj mieliśmy to robić?
Nie chcę być zboczoną starszą kobietą, która zgrywa twoją szkolną fantazję.
Nie chcę tego. Myślałem, że ty chcesz.
- Nie. - Chcę tak, jak ty chcesz.
A ja chcę tak, jak ty chcesz.
- To jak mam cię uszczęśliwić? - Nie próbuj.
Boże, Vlad, czy ja…
wszystko zmyśliłam?
Co?
Pójdę…
Przygotuję się do snu.
Dołączyć do ciebie?
Przestań zadawać mi pytania.
Wtedy, na spotkaniu katedry, chciałem zrobić to.
O mój Boże.
A kiedy byłem u ciebie pierwszy raz,
chciałem… zrobić to.
Jezu.
A kiedy przyszedłem popływać, chciałem zrobić to.
A w sali konferencyjnej chciałem…
cię na kolanach…
O Boże.
…pod stołem.
Tak.
- Chodź tu. - Mam to zdjąć?
Nie wytrzymam.
O mój Boże! Dochodzę.
Jesteś taka gorąca.
Możesz już dojść.
- Co? - Możesz dojść.
- Na pewno? - Tak.
Dobra.
- Vlad. - Tak?
Możesz iść do pokoju gościnnego.
Dobra.
Co jest? To ja.
Fajne bokserki.
Wal się.
Dokąd idziesz?
Nieźle.
Serio. Jestem pod wrażeniem.
Jeszcze słowo, a cię zabiję.
Nie za blisko.
Zimno mi.
To moje spodnie?
Vlad zatrzymał się w pokoju gościnnym, bo potrzebował przestrzeni.
- Nie musisz kłamać. - Nie masz prawa…
- Będę mówił, co chcę. - Milcz.
Tym bardziej…
Każdy może czuć to, co chce.
A ty i Cynthia to co?
Co?
Cynthia? Co?
Przestań się głupio śmiać.
Wybacz, ale nie mogę.
Przyjaciele, Cynthia to nie moja liga.
Co?
Mówiłaś, że ich przyłapałaś, tak?
- Niby na czym? - Tak.
Widziałam was razem na jakimś…
Byłeś z nią.
W przeciwieństwie do was my się nie pieprzyliśmy.
Cynthia kończy swój pamiętnik, a ja piszę mój poemat epicki.
Czekaj. Czyli nie…
Zdradziła cię? Nie, proszę pana.
Mówiłaś, że widziałaś ich razem.
Tak. Bo tak mi się wydawało.
- Ty? Pisałeś? - Nie tylko ty potrafisz pisać.
- O drugiej w nocy? - Zgadza się.
Bierzemy narkotyki i piszemy. Jest fajnie.
Co?
Ty śmieciu!
- Pojebało cię? - Wściekły jesteś sexy.
- Cynthia może sama decydować. - Nie może.
- Nie wiesz, przez co przeszła. - Stój!
To był jej pomysł.
Oczywiście! Bo to narkoman!
Kupiła, ja trzymałem. Pół Adderallu. Nic jej nie jest.
Nie masz pojęcia! Debil!
Chce skończyć książkę i wynieść się z tego lokum,
żeby przestało się kręcić wokół ciebie.
Kiedy w ogóle kręciło się wokół mnie?
O Boże.
Pożyczysz swój telefon?
Po co?
Zadzwonię do swojej żony.
Pewnie.
- Pozdrów ją. - Pierdol się.
Zamknij mordę.
- Opowiedzieć ci o przesłuchaniu? - Tak.
Oddalili skargi.
Uczył już nie będę, ale emeryturę zachowam, więc wygrałem.
Nie tryskasz radością.
Trzeba było nie mieszać w to Sidney.
Przejdzie jej.
Nie, chyba nagrabiłem sobie na dłużej.
Okej.
Przyszło mi coś do głowy.
Może musimy przemyśleć naszą umowę.
Jak to?
Młodsi już nie będziemy.
Moglibyśmy
znów się zaangażować.
Bo czy nie robi się trochę za smutno?
Jak skończysz, oczywiście.
Co powiedziała?
Powiedziała, że…
ty
pomagasz jej czuć się normalnie.
Nie wiem.
Dobra, idę spać.
Okej.
Wiesz, czego chcę?
Czego?
Spotykajmy się tu co tydzień.
Zgódź się.
Inspirujesz mnie.
Miałam etap, kiedy to były najbardziej ekscytujące słowa,
jakie mogłam usłyszeć.
Wezmę tylko moje notatniki.
Mam zmienić pościel?
Byłoby mądrze.
Dostałaś, co chciałaś?
John.
To wspaniałe uczucie, co?
- Co? - Pożądanie.
Myślałam, że chodzi o pożądanie, ale to nie pożądanie, a…
A co?
Efekt pożądania. To było inspirujące.
Dało mi to.
- Wróciłaś do formy. - Jezu.
- Wciąż ma to coś. - John, proszę.
O czym jest książka?
Dam ci przeczytać, jak wyjdzie.
A sprzeda się?
Może dać mi zupełnie nowe życie.
A chcesz nowego życia?
Chcę mieć wybór. Opcje. Chcę…
Władzy?
Teraz mówi się chyba „sprawczości”.
Czy ty
idziesz spać?
Nie wiem.
Nie lubisz tego zakończenia?
Mojej uwadze nie umknął ostatnio fakt,
że zarówno Vladimir, jak i John myślą o mnie
jak o postaci z ich historii.
Obaj domyślają się, jak się to potoczy.
Ale są siły poza czyjąkolwiek kontrolą.
Gdy śpimy, wybucha pożar.
Jak w gotyckiej powieści.
Jakby to ta obsesja,
sam ten dreszcz pożądania stanął w płomieniach.
Vlad! Obudź się!
John! Obudź się. Wstawaj!
Pożar! Wstawaj!
O cholera! Co się stało?
Szlag.
- Drzwi się zacięły. - Z drogi.
I rozumiem…
- Odsuń się. - Już mam!
Odejdź, kurwa!
To moje drzwi. Odsuń się, gnoju.
…że muszę dokonać wyboru.
- Do cholery, to mój dom. - Spierdalaj.
Odejdź.
Czekaj! Dokąd idziesz?
- Co? - Czekaj!
Stój! Co robisz? Kochanie!
Zupełnie nowe życie.
I taki jest finał.
Kończę książkę o kobiecie z obsesją na punkcie młodszego kolegi.
Vlad pisze książkę o czułym romansie ze starszą panią profesor.
Moja jest dużo lepsza.
Wyraża pewną potrzebę.
Nie przejmujcie się.
Dzwonię na 911. Wszyscy się ratują.
Nie wierzycie mi?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULII MAY JONAS
Napisy: Paweł Zatryb