อะไรวะเนี่ย
- พระเจ้า - อะไรวะ คุณทำ…
- พระเจ้า - อะไรวะ
- โอ้ - เชี่ยไรวะเนี่ย ไอ้โรคจิต!
- ทำไมผมถึงถูกมัดไว้กับเก้าอี้วะ - วลาด
- อะไรวะเนี่ย - วลาด
- โอ้ พระเจ้า - โอ้
โอ้!
ไม่เป็นไรนะ
คุณ… คุณเป็นยังไงบ้าง
ผมเป็นยังไงเหรอ คุณคิดว่าผมเป็นไงล่ะวะ คุณทำอะไรผมเนี่ย
วลาด ฉันขอโทษ เรา… เราเมามาก
แล้วคุณก็พูดว่าคุณอาจจะอยาก… ถูกครอบงำ
แค่จะลองดูน่ะ
แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ เพราะตัวฉันเองก็เมามาก
แม่งเอ๊ย
พระเจ้า ฉันหมดสติไป
และเรื่องทั้งหมดนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่
และฉันจะพาคุณออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้แหละ
- โอเค - โอเคนะ
แม่งเอ๊ย
- โอเค พาคุณออกไปเดี๋ยวนี้ - โอเค
เรียบร้อย โอเค
- ผมขอโทษ - ฉันขอโทษ
เราได้…
- เราได้ทำอะไรกันรึเปล่า - เปล่า ไม่
ไม่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น รับรองได้
พระเจ้า บอกแล้วไงว่า…
บอกแล้วไง
ให้ตายสิ เรื่องนี้พูดยากจริงๆ แต่เมื่อคืนฉันบอกคุณว่า
ซินเธียกับจอห์นเป็นชู้กัน
คุณ…
แน่ใจเหรอ
ฉันจับได้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกัน
เสียใจด้วยจริงๆ
คืนนี้ผมขอค้างที่นี่ได้ไหม
(หัวใจใฝ่หา วลาดิเมียร์)
(ต่อต้านการตีความ)
เขานอนในห้องพักแขก
ฉันดูไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ตอนที่เราแยกกัน
ตอนเช้า ฉันเลยทิ้งข้อความ และเบอร์ติดต่อรถรับส่งให้เขา
แล้วฉันก็ไปซื้อของ
ตอนนี้ก็อยู่ที่เขาแล้วว่าจะตัดสินใจยังไง
แล้วแต่เขาจะเลือกเลย
เขาอาจจะไม่พูดกับฉันอีกเลย
เขาอาจจะโทรแจ้งตำรวจก็ได้
ฉันไม่โทษเขาหรอก
มันเป็นความผิดพลาด
คนเราผิดพลาดกันได้ และ
ฉันก็พลาดไปครั้งนึง
(ถึง: จอห์น ขอโทษที่หายไปเลย ฉันจะกลับบ้านวันนี้แหละ)
สวัสดีค่ะ
ผมเอง
คุณโอเคไหม
ประตูคงติดน่ะ คุณอ้อมมาดีกว่า
นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก
เปล่า ผมแค่ไปเดินเล่น
รู้สึกยังไงบ้าง
เป็นการหลับที่สบายที่สุดในรอบสามปีเลย
- อยากดื่มกาแฟไหม - เอาสิ
คุณ
ทำโทรศัพท์ตกส้วมเมื่อคืน
ฉันเอาไปแช่ถังข้าวสารได้นะ หรือ…
เจ๋งมาก วลาด
ขอบคุณนะ
รสชาติไม่โอเคเหรอ
เป็นกาแฟที่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยดื่มในชีวิตนี้เลย
ขอไปเขียนไดอารี่ก่อนนะ
อ้อ
เขายังไม่กลับ
- ขอสักตัวได้ไหม - อืมฮึ
ฉันขอ…
ขอถามได้ไหมว่าคุณวางแผนอะไรไว้
อืม… ผมมองว่า
ซินเธียต้องหนีไป
- อะไรนะ - เธอทิ้งผมไว้กับฟี
- คุณหมายถึงตอนที่เธอพยายามจะ… - ฆ่าตัวตายเหรอ ใช่
แบบนั้นจะเรียกว่าหนีไปไม่ได้นะ
เธอไปเจอสิ่งที่ผมเขียนไว้ในวันนั้น
และเธอบังคับให้ผมทิ้งมัน
มันเป็นงานเขียนดีๆ ชิ้นแรกที่ผมเขียนได้ ตั้งแต่หนังสือเล่มก่อน
เธอบอกว่ามันเป็นของเธอ
อืม
แล้วตอนนี้เธอไปเอากับคนอื่นเนี่ยนะ
ขอโทษนะ แต่ตอนที่เธอ…
คุณรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่เธอไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน
ไม่หรอก เธอก็พอรู้แหละ
ประมาณนึง
ยังไง
คุณบอกเธอไง
ใช่ คุณเขียนหาเธอด้วยมือถือผม ว่า "ต้องการเวลา"
อะไรนะ
ผมเอาแล็ปท็อปมาด้วย
ผมเห็นข้อความในคอมพิวเตอร์
ใช่ คุณมีวายฟายอยู่ข้างเตียง คงเอาไว้ให้คนเช่าแหละมั้ง
แหม เพราะเมาน่ะ คุณคงตัดสินใจ…
ไม่ คุณเป็นคนเขียน
ผมไม่ได้เขียน
ผมรู้ว่าผมไม่ได้เขียน
ไม่เป็นไรหรอก
น่าสนใจดี
เมื่อคืนคุณใส่อะไรในเครื่องดื่มของผมรึเปล่า
ฉันไม่มีวันทำอะไรแบบนั้นหรอก
ผมเชื่อคุณ
ดี เพราะฉันพูดความจริง
ผมจะเอาเรือออกไปนะ
เขาอยากอยู่ต่อ
(จอห์น งานประหารชีวิตมีอาหารเลี้ยงซะด้วย)
(จอห์น สายเรียกเข้า)
ฮัลโหล
คุณรับสายด้วย
เป็นยังไงบ้าง
ไร้สาระโคตรๆ
พวกเขาบอกว่าจะเสร็จภายในคืนนี้
คุณโกรธฉันไหม
รู้ไหม ผมไปลองคิดดูนะ และ
การให้เมียผมนั่งอยู่ข้างๆ ผม ระหว่างการพิจารณาคดีไทเทิล 9 เนี่ย
มันไม่ใช่เราเลย
จริง
คุณเองก็รู้สึกผิดแทบตายอยู่แล้วนี่
- จะบอกผมได้ไหมว่าคุณอยู่ไหน - ไม่
พวกเขาจะเริ่มต่อแล้ว
- ผมต้องไปแล้ว - นั่นซิดเหรอ ขอคุยกับลูกหน่อยสิ
พ่อโอเคไหม
- โอเค แล้วลูกล่ะ - โอเค
ลูกน่าทึ่งมากนะ
เรือคายัคคว่ำน่ะ
- โอ้ คุณโอเคไหม - ผมไม่เป็นไร
แค่ได้ถอดชุดเปียกๆ ออก และจิบมาร์ตินี่ให้คอหายแห้งก็พอแล้ว
จากเรื่องเดอะซิมป์สันส์น่ะ
มีกางเกงของจอห์นอยู่ในตู้เสื้อผ้านะ
ไม่ชอบผมในสภาพนี้เหรอ
ดี.เอช. ลอว์เรนซ์เก่งมากนะ
คุณลืม คุณคิดว่าเขาจะเป็นบ้า จากนั้นเขาก็สุดยอด
อ๋อ ใช่ บรรทัดแรกเขียนไว้ประมาณว่า
"ยุคของเรานั้นโศกเศร้าโดยแท้ เราจึงปฏิเสธที่จะอยู่อย่างโศกเศร้า"
พระเจ้า คุณน่าทึ่งจริงๆ
ไม่หรอก ฉันก็แค่ท่องประโยคแรกพวกนั้น ไว้อวดหนุ่มๆ อย่างคุณน่ะ
ได้ผลนะ
นั่นหนังสือเล่มใหม่ของคุณเหรอ
อุ๊ย
ใช่แล้ว ใช่
คุณชอบไหม
มันเป็นงานที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเขียน
แต่ฉันยังพยายามหาตอนจบอยู่
อยากเขียนด้วยกันไหม
โอ้
ผมจะไปเอาคอมพิวเตอร์มา
แล้วเสื้อผ้าคุณล่ะ ฉันซักให้ได้นะ
อยู่ที่ระเบียงน่ะ
กางเกงยีนส์เข้าเครื่องอบผ้าไม่ได้นะ
ไม่เป็นไรหรอก
เขาทำให้ฉันรู้สึกสกปรก
ฉันลาออกจากมหาวิทยาลัยหลังจากนั้นไม่นาน
คุณเคยแจ้งทางมหาวิทยาลัยไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่เคยค่ะ
ทำไมล่ะ
ฉันละอายใจค่ะ
ฉันเคยคิดว่าอาจารย์เป็นเทพเจ้า
ฉันเป็นแค่เด็กบ้านนอกคนนึง
และฉันก็มีดีแค่เรื่องเรียนเรื่องเดียว
ฉันไม่อยากทำลายชีวิตใคร
แต่การที่ตอนนั้นฉันอ่อนแอมาก และเขาทำแบบนั้น
มันค่อนข้าง…
โหดร้าย
คุณเรียนวิชาของภรรยาเขารึเปล่า
เรียนค่ะ
ความสัมพันธ์ของคุณกับเธอเป็นยังไง
บอกตามตรง ฉันไม่ได้รู้จักเธอดีขนาดนั้น
เธอเป็นอาจารย์ที่ดีค่ะ
ไม่ต้องก้มมองจอเหรอ
ไม่ต้อง
คุณเคยมีอะไรกับนักศึกษาไหม
ไม่เคย
เคย
แต่เขาเป็นนักศึกษาปริญญาโท
แล้วก็อายุเกือบ 30 แล้ว
ส่วนฉันก็อายุ 30 ต้นๆ
ตอนนั้นฉันกำลังรุ่ง
ตอนนี้ก็ยังรุ่งอยู่
คนละแบบกัน
และเขาก็…
ฉันคลั่งไคล้เขามาก
ทำไม
เขา…
สบตาได้น่าทึ่งที่สุด
ลูกทำได้ดีมากเลยนะ ลูกรัก
ขอบคุณ
ตอนนี้เราก็แค่รอดูว่าจะเป็นยังไงใช่ไหม
อเล็กซิสกำลังมา เราจะกลับเข้าเมืองกัน
แต่พวกเขาบอกว่าอีกแป๊บเดียว ก็จะมีคำตัดสินสำคัญแล้ว
พ่อไม่ต้องการหนูในส่วนนั้นหรอก
ซิด!
ไม่มีใครทำอาหารให้ผมกินตั้งนานแล้ว
มัน…
มันพิเศษมากนะ
ฉันดีใจที่คุณชอบ
วันนี้งานคืบหน้าดีนะ
ผมเขียนไป 12 หน้า
ฉันดีใจมาก
ที่จริงฉันไม่ได้เขียนเลยสักคำ
ไม่มีสมาธิเหรอ
ก็ประมาณนั้น
คุณคิดว่าจอห์นกับซินเธียแอบคบกันนานแค่ไหนแล้ว
ตอนนี้ฉันไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้นจริงๆ
ผมมีเรื่องต้องบอกคุณ
ผมเคยทำเรื่องไม่ดี
ผมไม่ได้ส่งรายงานครับ อาจารย์
ผมจะมีปัญหาไหม
ขอโทษนะ
ผม… ผม… ผมขอโทษจริงๆ
โอ๊ย ไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่ต้องเลย
คุณบอกว่านั่นคือ สิ่งที่เราจะทำกันเมื่อคืนไม่ใช่เหรอ
ฉันไม่อยากจะเล่นบทป้าหื่นกาม
ในจินตนาการสมัยม.ปลายของคุณน่ะ
ผมไม่ได้อยากทำแบบนั้น ผมนึกว่าคุณอยากทำแบบนั้นซะอีก
- ฉันเปล่า - ผมอยากทำสิ่งที่คุณอยากทำ
ฉันก็อยากให้คุณทำสิ่งที่คุณอยากทำ
- ผมจะทำให้คุณมีความสุขได้ยังไง - อย่าพยายามทำให้ฉันมีความสุขเลย
ให้ตายสิ วลาด นี่ฉัน
คิดไปเองทั้งหมดใช่ไหม
อะไร
โอ้
ฉันจะ…
ฉันจะไปเตรียมตัวเข้านอนแล้ว
ให้ผมไปด้วยไหม
เลิกถามฉันสักที
ตอนที่ผมเห็นคุณที่การประชุมคณะอาจารย์ ผมอยากทำแบบนี้กับคุณ
โอ้ พระเจ้า
และตอนที่ผมแวะไปบ้านคุณครั้งแรก
ผมอยาก… ทำแบบนี้
โอ้ พระเจ้า
และตอนที่ผมแวะไปว่ายน้ำ ผมอยากทำแบบนี้
มีวันนึงที่เราอยู่ในห้องประชุม…
ผมอยากให้คุณคุกเข่าลงไป…
โอ้ พระเจ้า
ใต้โต๊ะ
ให้ตายเถอะ
- มานี่สิ - ฉันควรถอดเสื้อผ้าไหม
ไม่ ผมรอไม่ไหวแล้ว
โอ้ พระเจ้า ฉันจะถึงแล้ว
คุณเซ็กซี่จัง
โอ้ คุณ… คุณปล่อยออกมาได้เลยนะ
- อะไรนะ - คุณปล่อยออกมาได้เลย
- แน่ใจนะ - แน่ใจ
โอเค
- วลาด - หืม
คุณไปที่ห้องพักแขกได้นะ
โอเค
เฮ้ย!
อะไรวะเนี่ย ผมเอง
อ้อ
ผมชอบกางเกงในเขานะ
ไปตายซะ พวก
อ้าว จะไปไหนน่ะ
ทำได้ดีมาก
จริงๆ นะ ผมประทับใจ
ถ้าคุณพูดอีกคำเดียว ฉันจะฆ่าคุณ
อย่าเข้าไปใกล้เกินไป
ฉันหนาวมาก
นั่นกางเกงผมเหรอ
วลาดอยู่ในห้องพักแขกมาตลอด เพราะเขาต้องการพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆ
- ไม่ต้องโกหกก็ได้ - คุณไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น
- ผมมีสิทธิ์พูดสิ่งที่อยากพูด - ไม่ว่าเพราะอะไรก็ตาม
แต่ยิ่งกว่านั้น…
ทุกคนมีสิทธิ์รู้สึกอย่างที่อยากรู้สึกได้
แล้วคุณกับซินเธียล่ะ
อะไรนะ
ซินเธียเหรอ อะไร
เฮ้ย หยุดหัวเราะได้แล้ว
โทษที มันอดไม่ได้
เพื่อนๆ ซินเธียสูงเกินเอื้อม สำหรับผมไปเยอะเหอะ
อะไรนะ
คุณบอกว่าคุณจับพวกเขาได้ ใช่ไหม
- จับได้ว่าเราทำอะไร - ฉันจับได้จริงๆ
ฉันเห็นพวกคุณอยู่ด้วยกันที่…
คุณอยู่กับเธอน่ะ
อืม ก็นะ ไม่เหมือนคุณสองคนแล้วกัน เราไม่ได้เอากัน
ซินเธียกำลังจะเขียนบันทึกความทรงจำเสร็จ ส่วนผมเขียนบทกวีมหากาพย์
เดี๋ยวนะ แปลว่าคุณไม่ได้…
หักหลังคุณเหรอ ไม่ครับ
ไหนคุณบอกว่าเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันไง
ฉันเห็นจริงๆ ฉันคิดว่าฉันเห็น
- คุณเนี่ยนะเขียนหนังสือ - คุณไม่ใช่คนเดียวที่เขียนเป็นนะ
- ตอนตีสองเนี่ยนะ - ใช่แล้ว
เราเล่นยาแล้วก็เขียนหนังสือ สนุกดีนะ
อะไรนะ คุณ…
ไอ้สารเลว ฉันจะ…
- เป็นบ้าอะไรของแกวะ - นายโมโหแล้วเซ็กซี่นะ
- ซินเธียเลือกเองได้นะ - ไม่ได้
- แกไม่รู้หรอกว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง - หยุดนะ!
- มันเป็นความคิดของเธอเอง - ก็แหงล่ะ เพราะเธอติดยาไง!
เธอซื้อมา ฉันเก็บไว้ ก็เหมือนกินแอดเดอรัล ครึ่งเม็ดเอง เธอไม่เป็นไรเลย
แกไม่รู้ห่าอะไรหรอก ไอ้ควายเอ๊ย!
เธอแค่อยากเขียนหนังสือเล่มนี้ให้เสร็จ แล้วก็ย้ายออกจากคอนโดนั่น
จะได้เลิกมีแต่เรื่องของคุณตลอดเวลาสักที
แล้วมันเคยเป็นเรื่องของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
โอ้ พระเจ้า
ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหม
ทำไม
ก็จะโทรหาเมียฉันน่ะสิ
อ้อ ได้สิ
- ฝากหวัดดีเธอด้วยนะ - ไปตายซะ
หุบปากไปเลยไป
- อยากรู้เรื่องการพิจารณาคดีไหม - อยาก
เรื่องร้องเรียนถูกปัดตกไปแล้ว
ผมจะไม่ได้สอนหนังสืออีก แต่ผมยังได้เงินบำนาญ เพราะงั้นถือว่าผมชนะ
คุณดูไม่ดีใจเลย
ผมคิดว่าเราไม่น่าเอาซิดนีย์มาข้องเกี่ยวเลย
เดี๋ยวลูกก็โอเคเองแหละ
ไม่หรอก ผมว่าผมทำทุกอย่างพังไปพักใหญ่เลยละ
โอเค
- ผมมีไอเดียอย่างนึง - อืมฮึ
บางทีเราน่าจะคุยข้อตกลงกันใหม่นะ
หมายความว่าไง
เรามีแต่จะแก่ตัวลง
เราอาจ
ตั้งใจกันใหม่ได้
เรื่องทั้งหมดนี้มันเริ่มเศร้านิดๆ แล้วไม่ใช่เหรอ
แน่นอนว่าหลังจากคุณเสร็จธุระนะ
เธอว่าไง
เธอบอกว่า…
ว่าคุณ
ช่วยให้เธอรู้สึกเหมือนคนปกติ
ไม่รู้สิ
เอาละ ผมจะไปนอนแล้ว
โอเค
อยากรู้ไหมว่าผมอยากได้อะไร
อะไร
ผมอยากให้คุณมาเจอผมที่นี่อาทิตย์ละครั้ง
พูดสิว่าคุณจะมา
คุณเป็นแรงบันดาลใจให้ผม
เคยมีช่วงนึงในชีวิตฉันที่คำพูดแบบนั้น
ทำให้ฉันตื่นเต้นที่สุด
ฉันแค่มาเอาสมุดน่ะ
ผมควรเปลี่ยนผ้าปูที่นอนไหม
ก็น่าจะดีนะ
ทุกอย่างเป็นอย่างที่คุณหวังไหม
จอห์น
รู้สึกดีสุดๆ เลยใช่ไหม
- อะไร - ความปรารถนา
ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องของความปรารถนา แต่มันไม่ได้มากเท่ากับ…
อะไร
สิ่งที่ความปรารถนาส่งผลต่อเรา มันทำให้ฉันกระปรี้กระเปร่า
มันให้สิ่งนี้กับฉัน
- กลับมาฟอร์มดีแล้วสินะ - แหม คุณก็
- เธอยังมีไฟอยู่ - จอห์น อย่าแซวสิ
แล้วหนังสือเกี่ยวกับอะไร
ฉันจะ…
ฉันจะให้คุณอ่านตอนตีพิมพ์แล้ว
คิดว่าจะขายได้เหรอ
ฉันว่ามันอาจมอบชีวิตใหม่ให้ฉันได้เลย
คุณอยากมีชีวิตใหม่เหรอ
ฉันอยากได้ตัวเลือก ฉันอยากได้ทางเลือก ฉันอยากได้…
อำนาจเหรอ
ฉันคิดว่าเด็กๆ เรียกมันว่า "ชีวิตลิขิตเอง"
คุณ
จะมานอนที่เตียงไหม
ฉันไม่รู้
ไม่ชอบตอนจบแบบนั้นเหรอ
ฉันเพิ่งจะรู้เมื่อไม่นานนี้เองว่า ทั้งวลาดิเมียร์และจอห์น
กำลังมองฉันเป็นตัวละครตัวนึง ในเรื่องราวของพวกเขาเอง
และทั้งคู่ก็มีความคิดว่ามันจะมีบทสรุปยังไง
แต่ก็มีพลังบางอย่างที่ไม่มีใครควบคุมได้
ไฟไหม้ตอนเราหลับ
เหมือนในนิยายกอธิคไม่มีผิด
ราวกับว่าความหมกมุ่นนั้น
ความตื่นเต้นของความปรารถนานั้น มอดไหม้ไปกับเปลวไฟ
วลาด! ตื่นเร็ว!
จอห์น! ตื่น ลุกขึ้น!
ไฟไหม้! ลุกขึ้น!
เฮ้ย เชี่ย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
เชี่ยเอ๊ย
- ประตูแม่งติด - หลบไปสิวะ
และฉันเข้าใจ…
- หลบไป - ผมเปิดได้!
หลบไปสิวะ!
นี่ประตูฉัน ถอยไป ไอ้ห่านี่
ว่าฉันต้องเลือก
- นี่มันบ้านฉัน - ไสหัวไป
หลบไปเดี๋ยวนี้นะ
เดี๋ยว! จะไปไหนน่ะ
- อะไรน่ะ - เฮ้ย! เดี๋ยว!
หยุดนะ! ทำอะไรน่ะ ที่รัก!
ชีวิตใหม่
และมันก็มีบทสรุปแบบนี้แหละ
ฉันเขียนหนังสือเกี่ยวกับความหมกมุ่น ของผู้หญิงคนนึงกับเพื่อนร่วมงานที่อายุน้อยกว่า
วลาดเขียนหนังสือเกี่ยวกับความสัมพันธ์ อันอ่อนหวานกับอาจารย์ที่อายุมากกว่า
ของฉันเขียนได้ดีกว่าเยอะ
มันสะท้อนถึงความต้องการบางอย่าง
ไม่ต้องห่วงนะ
ฉันโทรเรียก 911 ทุกคนออกมาได้
คุณไม่เชื่อฉันเหรอ
(สร้างจากหนังสือของ จูเลีย เมย์ โจนาส)
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล