Bu ne ya?
-Eyvah. -Ne oluyor? Sen…
-Eyvah. -Bu ne be?
-Ne oluyor lan? Psikopat!
-Neden koltuğa bağlıyım? -Vlad.
-Ne oluyor? -Vlad.
Aman tanrım!
Bir şey yok.
Sen… Nasılsın?
Nasıl mıyım? Sence nasıl olabilirim? Ne yaptın bana?
Vlad, özür dilerim. İkimiz de çok sarhoştuk.
Sonra sen "Acaba beni domine etsen mi?" dedin.
Denemek için sadece.
Hiçbir şey olmadı ama. Ben de çok sarhoştum çünkü.
Siktir ya.
Sızıp kaldım.
Büyük bir yanlış anlaşılma oldu.
Seni şimdi çözeceğim.
-Tamam. -Tamam mı?
Hay sıçayım.
-Şimdi çözeceğim seni. -Tamam.
Hadi bakalım. Tamam.
-Affedersin. -Ben özür dilerim.
Biz…
-Bir şey yaptık mı? -Hayır.
Hayır, hiçbir şey olmadı. Gerçekten.
Sana söylediğim…
Sana demiştim ki…
Of! Bunu söylemek çok zor ama dün gece sana…
Cynthia ve John'un ilişkisi olduğunu söyledim.
Emin misin?
Onları birlikte yakaladım.
Çok üzgünüm.
Gece burada kalabilir miyim?
YORUMA KARŞI
Misafir odasında uyudu.
Yatmaya giderken aklından geçenleri kestirememiştim.
Sabah ona bir notla araç kiralama hizmeti numarası bırakıp
markete gittim.
Artık karar vermesi gereken o.
Seçim onun.
Muhtemelen bir daha benimle konuşmayacak.
Belki de polisi arar.
Ararsa suçlamam.
Hataydı.
İnsanlar hata yapar
ve bir hata yaptım.
KİME: JOHN KUSURA BAKMA, ORTADAN KAYBOLDUM.
BUGÜN BİR ARA EVE GELECEĞİM.
Kim o?
Benim.
İyi misin?
O kapı sıkışabiliyor. Arkadan dolaş.
Gittin sanmıştım.
Hayır, yürüyüşe çıktım.
Nasılsın?
Üç yıldır hiç bu kadar iyi uyumamıştım.
-Kahve ister misin? -Hem de nasıl.
Dün gece
tuvalette telefonunu düşürdün.
İstersen pirincin içine koyayım.
Aferin sana Vlad.
Teşekkürler.
Güzel değil mi?
Hayatımda içtiğim en iyi kahve.
Biraz günlük yazayım.
Hâlâ burada.
Ben de alabilir miyim?
Sormamın sakıncası yoksa…
Ne yapmayı planlıyorsun?
Benim görüşüme göre
Cynthia kaçmayı seçti.
-Ne? -Beni Phee'yle yalnız bıraktı.
-Yani kendisini… -Öldürmeye kalkıştığında mı? Evet.
-Bu pek kaçmak sayılmaz. -O gün hakkında yazdığım bir şeyi buldu.
Ve bana o yazıyı çöpe attırdı.
Son kitabımdan beri ilk kez iyi bir şey yazmıştım.
Yazının ona ait olduğunu söyledi.
Anladım.
Ve şimdi başka biriyle mi yatıyor?
Kusura bakma ama o, hani…
Nerede olduğunu biliyordun. O ise senin nerede olduğunu bilmiyor.
Yok, biliyor aslında.
Nasıl?
Ona sen söylemişsin.
Telefonumdan "Zamana ihtiyacım var" yazmışsın.
Ne?
Bilgisayarım yanımda.
Mesajları bilgisayarımda gördüm.
Yatağın yanında Wi-Fi var. Kiracıların için herhâlde.
Herhâlde sarhoş kafayla bir karara varıp…
Hayır, o mesajı sen yazdın.
Ben yazmadım.
Eminim.
Sorun değil.
Enteresan.
Dün gece içkime bir şey mi koydun?
Ben asla öyle bir şey yapmam.
Sana inanıyorum.
Güzel. Doğruyu söylüyorum çünkü.
Ben kayığa bineceğim.
Kalmak istiyor.
JOHN İNFAZ YEMEKLİ OLACAKMIŞ.
JOHN GELEN ARAMA
Merhaba.
Açtın.
-Nasıl gidiyor? -Resmen maskaralık.
Bu akşama biter diyorlar.
Bana kızgın mısın?
Düşündüm de
9. Başlık duruşmamda eşimi yanımda oturtmak
pek bizlikmiş gibi gelmedi.
Doğru.
Vicdanın sızlıyorsa sorun yok.
-Yerini söyleyecek misin? -Hayır.
Başlıyorlar.
-Gitmem lazım. -Sid'i telefona versene.
İyi misin?
-Evet. Sen iyi misin? -Evet.
Çok etkileyicisin.
Kano devrildi.
-Bir şeyin var mı? -İyiyim.
Islak giysilerimden kurtulup bir kuru martini içmem gerekti.
The Simpsons'tan bir replik.
Şifoniyerde John'un pantolonları var.
Bu hâlimi sevmedin mi?
D.H. Lawrence çok iyi.
Başta saçmalayacak sanıyorsun ama hep müthiş çıkıyor.
Evet, ilk satırı şöyle bir şeydi.
"Bizimkisi trajik bir çağ, bu yüzden de trajik olarak görmeyi reddediyoruz."
Çok etkileyicisin.
Senin gibi oğlanlara hava atabilmek için ilk satırları ezberliyorum.
Etkili oluyor.
Bu yeni kitabın mı?
Evet.
Beğeniyor musun?
Şimdiye kadarki en iyi eserim ama hâlâ bir son bulamadım.
Birlikte yazalım mı?
Bilgisayarımı alayım.
Giysilerin nerede? Yıkayabilirim istersen.
Verandadalar.
Kotumu kurutucuya atmamak gerek.
Sorun yok.
Kendimi kirlenmiş hissettim.
Kısa süre sonra da okulu bıraktım.
Yaşananları okula bildirdiniz mi?
Hayır.
Neden?
Kendimden utanıyordum.
Hocaları birer ilah sanıyordum.
Altı üstü taşralı bir çocuktum.
Tutunabileceğim tek dal okulda başarılı olmaktı.
Kimsenin hayatını mahvetmek istemem
ama o zamanlar çok savunmasızdım ve onun bu yaptığı
pek…
…insaflı değildi.
Eşinin dersini alıyor muydunuz?
Evet.
Onunla ne tür bir ilişkiniz vardı?
Onu pek iyi tanımıyordum.
İyi bir öğretmendi.
Bakmadan yazabiliyor musun?
Evet.
-Bir öğrenciyle ilişkin oldu mu hiç? -Hayır.
Evet.
Ama o lisansüstü öğrencisiydi.
O 20'li yaşlarının sonlarındaydı, ben de 30'lu yaşlarımın başında.
-Hayatımın baharındaydım. -Hâlâ öylesin.
O şekilde değil.
Ona deli gibi âşıktım.
Neden?
Onunla bakışmak olağanüstü bir şeydi.
Çok iyi iş çıkardın tatlım.
Teşekkürler.
Şimdi bekleyip göreceğiz, değil mi?
Alexis yolda, geliyor. Şehre geri döneceğiz.
Birazdan kararı açıklayacaklarını söylediler ama.
O kısım için bana ihtiyacın yok.
Sid!
Ne zamandır biri bana yemek yapmıyordu.
Özel bir şeydi bu.
Beğenmene sevindim.
Bugün üretken geçti. 12 sayfa yazdım.
Çok sevindim.
Ben tek kelime bile yazamadım.
Kafan mı dağınıktı?
Evet.
Sence John ve Cynthia ne zamandır görüşüyor?
Bunu hiç düşünmek istemiyorum.
Sana bir şey söylemem lazım.
Ben kötü bir şey yaptım.
Ödevimi teslim etmedim hocam.
Başım belada mı?
Affedersin.
Çok özür dilerim.
Ne olursun özür dileme. Lütfen.
Dün gece bunu yapacağımızı söylememiş miydin?
Sapkın bir hocayı düşlediğin lise fantazini canlandırmak istemiyorum.
Ben bunu asıl sen istiyorsun sanıyordum.
-Hayır. -Ne istiyorsan onu yapalım.
Sen ne istiyorsan onu yap.
-Seni nasıl mutlu ederim? -Lütfen beni mutlu etmeye çalışma.
Aman tanrım. Vlad, yoksa…
Hepsini ben mi uydurdum?
Neyi?
Ben gidip…
Yatmaya hazırlanayım.
Ben de geleyim mi?
Bana soru sormayı bırak.
Seni o fakülte buluşmasında gördüğümde bunu yapmak istemiştim.
Aman tanrım.
Evine ilk geldiğimde de
bunu yapmak istemiştim.
Tanrım.
Yüzmeye geldiğimde de bunu yapmak istemiştim.
Konferans salonunda olduğumuz o gün de…
Masanın altında dizlerinin üstüne olmanı istemiştim.
Siktir.
-Gel buraya. -Bunu çıkarayım mı?
Hayır, bekleyemem.
Aman tanrım! Geliyorum.
Çok seksisin.
Boşalabilirsin.
-Ne? -Boşalabilirsin.
-Emin misin? -Evet.
Tamam.
-Vlad. -Efendim?
Misafir odasına gidebilirsin.
Tamam.
Ne oluyor be? Benim.
Donunu beğendim.
Siktir lan.
Nereye gidiyorsun?
Tebrik ederim.
Cidden. Etkilendim.
Bir kelime daha edersen gebertirim seni.
Fazla yaklaşma.
Donuyorum.
-O pantolon benim mi? -Vlad misafir odasında kalıyor.
Biraz kafa dinlemek istemiş, hepsi bu.
-Yalana gerek yok. -Sen hiç konuşma.
-Niyeymiş o? -Hiç hakkın yok.
-Hele ki… -İsteyen istediğini hissedebilir.
-Sen ve Cynthia'ya ne demeli? -Ne?
Cynthia mı? Ne?
Bana bak, gülmeyi kes.
Kusura bakma, elimde değil.
Arkadaşlar, Cynthia beni aşar.
-Ne? -Onları yakaladığını söylememiş miydin?
-Ne yaparken yakalamış? -Yakaladım.
Sizi birlikte gördüm. Şeydeydiniz…
Onunla birlikteydin.
Yalnız biz sizin yaptığınız gibi yatmıyorduk.
Cynthia anı kitabını bitiriyor, ben de epik bir şiir yazıyorum.
Dur biraz. Yani sen…
Hayır. Sana ihanet etmiyordum.
Onları birlikte gördüm, demiştin.
Evet, öyle sanıyordum.
-Yazıyordun ha? Sen? -Yazabilen tek kişi sen değilsin.
-Sabahın ikisinde mi? -Evet.
Uyuşturucu alıp yazıyoruz. Eğlenceli oluyor.
Ne? Sen…
Pislik herif! Seni var ya…
-Deli misin sen? -Öfkeliyken pek seksisin.
-Cynthia kendi seçimlerini yapabilir. -Yapamaz!
-Neler yaşadığını bilmiyorsun. -Yapma!
-Fikir ondan çıktı. -Çıkar tabii! Bağımlı çünkü!
O aldı, bende duruyor. Yarım Adderall. Bir şeyi yok.
Hiçbir bok bilmiyorsun geri zekâlı!
Kız kitabını bitirip o daireden taşınmak istiyor
çünkü hayatınızın merkezi hep senmişsin.
Merkez ne zaman ben oldum ki?
Tanrım.
Telefonunu verir misin?
-Ne yapacaksın? -Karımı arayacağım.
Tabii, vereyim.
-Selamımı söyle. -Siktir lan. Kapa çeneni.
-Duruşmayı anlatayım mı? -Anlat.
Şikâyetler reddedildi.
Artık ders vermeyeceğim ama emekli maaşımı alacağım.
Yani kazandım.
Mutlu görünmüyorsun.
İşe Sidney'i karıştırmak hataydı.
-Zamanla atlatır. -Sağlam batırdım, biraz zaman alır.
Tamam.
Bir fikrim var.
Anlaşmamızı gözden mi geçirsek diyorum.
Nasıl yani?
Yaşımızı başımız aldık.
Yeniden anlaşabiliriz.
Artık hâlimiz acınası değil mi sence de?
Hele sen işini bir bitir de.
Ne dedi?
Dedi ki…
Senin sayende
normal bir insan gibi hissediyormuş.
Bilemiyorum.
Pekâlâ, ben yatmaya gidiyorum.
Tamam.
-Ne istediğimi bilmek ister misin? -Ne?
Haftada bir benimle burada buluşmanı istiyorum.
"Tamam" de.
Bana ilham veriyorsun.
Bir zamanlar, dünyada beni bu söz kadar heyecanlandıracak bir şey daha yoktu.
Defterlerimi alıp çıkacağım.
Çarşafları değiştireyim mi?
Akıllıca olur.
İstediğin gibi miydi?
John.
Müthiş bir his ama, değil mi?
-Ne hissi? -Arzu.
Ben de mesele arzu sanıyordum ama meğerse daha ziyade…
Ne?
Arzunun etkisiymiş.
Can suyu verdi bana. Bunu kazandırdı.
-Cazibe de vermiş. -Aman sen de!
-Hâlâ iş var. -John, yapma lütfen.
Kitabın konusu ne?
Sana…
Yayımlanınca okuturum.
Satar mı?
Bana yepyeni bir hayat verebilir.
İstediğin bu mu?
Seçeneklerim, imkânlarım olsun istiyorum. Sonra…
-Güç? -Sanırım gençler ona "irade" diyor.
Peki…
Yatağa gelecek misin?
Bilmiyorum.
Bu son hoşuna gitmedi mi?
Şu sıralar bir şey dikkatimi çekiyor.
Vladimir de John da
beni kendi hikâyelerinde bir karakter olarak görüyorlar.
Ve hikâyenin nasıl sonlanacağına dair ikisinin de bir fikri var.
Ama bazı güçler vardır ki hiç kimse kontrol edemez.
Biz uykudayken bir yangın çıkıverir.
Tıpkı gotik bir romandaki gibi.
O saplantı, arzunun verdiği o heyecan alevlere karışır âdeta.
Vlad! Uyan!
John! Uyan! Kalk hadi!
Yangın var! Kalk!
Ha siktir! Ne oldu?
Kahretsin.
-Kapı sıkışmış. -Çekil şuradan.
Ve ben anlarım ki…
-Çekil kenara. -Ben hallediyorum!
Çekilsene be!
Kapı benim kapım. Çekil, beyinsiz.
…bir seçim yapmam gerekiyordur.
-Burası benim evim. -Siktir git.
Çekil şuradan be.
Dur! Nereye gidiyorsun?
-Ne? -Dur!
Dur! Ne yapıyorsun? Hayatım!
Yepyeni bir hayat.
Hikâye işte böyle son buluyor.
Ben, bir kadının, genç iş arkadaşına saplantısını anlatan kitabımı bitiriyorum.
Vlad'ın kitabı ise yaşça büyük bir hocayla yaşanan kaçamak ilişki hakkında.
Benimki çok daha başarılı oluyor. Belli bir ihtiyaca sesleniyor çünkü.
Merak etmeyin bu arada.
911'i arıyorum, herkes kurtuluyor.
Bana inanmıyor musunuz?
JULIA MAY JONAS'IN KİTABINDAN UYARLANDI
Alt yazı çevirmeni: Arda Barişta