Mózg rozleglejszy jest od nieba
Bo gdy oba złożysz obok
Pierwsze zawrze drugie w sobie
Bez wysiłku, łącznie z tobą
Mózg przepastniejszy jest od morza
Bo gdy się w te błękity wpatrzeć
Pierwsze drugie w siebie wchłonie
Niczym gąbka wodę w wiadrze
Ojcze?
Wiem, co widziałam. Nie zwariowałam!
Co zrobiłeś mojemu bratu?
Gdzie jest mój brat?
Był na pokładzie Prometeusza.
Odkrył to, co robiłeś na tych statkach.
Dlaczego nic nie pamiętam? Co mi zrobiłeś?
Nie zwariowałam!
Obudź się.
„Parowiec Prometeusz zaginął na morzu. Poszukiwany od czterech miesięcy”.
„PRZEBUDZENIE” KATE CHOPIN
„Odkryłem, co zrobił ojciec. Spotkajmy się w Nowym Jorku.
Nie ufaj nikomu.
Twój brat”.
Jestem Maura Franklin.
Urodzona w Morefield.
Dziś jest 19 października 1899 roku.
Nie zwariowałam.
Jestem Maura Franklin.
SERIAL NETFLIX
STATEK
Ruszać się!
Nie jestem przesądny.
Ale minęły już cztery miesiące,
a oni wciąż nie znaleźli Prometeusza.
Wielki statek zniknął bez śladu.
- To dziwne. - Nie zniknął, tylko zatonął.
Koniec kropka.
Tego nie wiesz.
Ja pierdolę. Tylko nie to.
Ty, Polak!
Leć na górę i to napraw.
Ej, Polak, pociągnij tę cholerną dźwignię.
Wciąż myślę o zaginionym statku.
Pierwsze danie.
Myślisz, że zatonął?
To jedyne wytłumaczenie. Inaczej by go znaleźli.
Nie podoba mi się, że to statek tego samego armatora.
Ale jakie są szanse, że dwa statki tej samej firmy zatoną jeden po drugim?
Mam rację?
Lucien, słuchasz mnie?
Po co komu tyle noży?
Nie wiem.
Udawaj, że wiesz, co robisz.
Zjedz szybko.
Zachowuj pozory.
Lucien?
Skoro tak mówisz.
Kelner.
Dolewkę.
Nie dość już wypiłeś?
Jesteś kurewsko nudny.
Ángel, ciszej, proszę.
„Ángel, ciszej. Ángel, uspokój się”.
Nikt tu nie rozumie ni w ząb hiszpańskiego.
To po co szeptać?
Panna Franklin. To rzadka okazja zobaczyć panią tak wcześnie. Mogę?
Proszę nie robić takiej miny.
Wyświadczam pani przysługę. Owszem, rozumiem. Od lat podróżuję sama.
Czasem samotność jest lepsza niż towarzystwo,
ale wiem też, jak szybko ludzie oceniają.
Plotki już krążą.
To prawda, że jest pani lekarką?
Zajmowałam się… zajmuję się mózgiem.
Pozwalają pani kroić mózgi?
W Anglii kobiety mogą studiować, ale nie praktykować.
To typowe.
Pokazują kobiecie świat, a potem mówią, że nie może go mieć.
Widzi pani tego człowieka? To doktor Reginald Murray.
Głupi jak but.
Jego rodzina to lekarze z dziada pradziada.
Urodził się chłopcem, więc go rozpieszczano.
Proszę mi opowiedzieć: cóż jest takiego ciekawego w mózgu?
Mózg kieruje myślami i zachowaniem. Skrywa wszystkie tajemnice wszechświata.
Tajemnice wszechświata?
Jest w nas ukryty świat, który trzeba rozszyfrować.
Pewnych rzeczy lepiej nie wiedzieć.
Proszę na nich spojrzeć.
Czemu tu są?
Ten znerwicowany klecha
i jego napalony braciszek.
Ten egzotyczny ptak i ta jej cicha służka.
Ci nowożeńcy z Francji. Na pewno nie pobrali się z miłości.
Wszyscy przed czymś uciekają.
Bo niby czemu człowiek miałby opuszczać swój dom?
I jeśli się nie mylę,
pani też przed czymś ucieka.
Przepraszam.
Potrzebujemy pomocy.
Potrzebujemy…
lekarza.
Moja siostra…
Lekarz?
Nie wiemy, co robić. Potrzebujemy lekarza.
Błagam.
Ona umiera. Nie wiemy, co robić. Błagam.
Ona właśnie umiera!
Błagam!
Potrzebujemy lekarza!
Puśćcie mnie!
Pomocy!
Lekarza! Ona umiera!
Poradzi sobie pani beze mnie.
Potrzebujemy lekarza.
Stul pysk.
Nie wolno ci tu być.
Następnym razem wyrzucę cię za burtę. Rozumiemy się?
Pani.
Zatrzymaj się.
Szukałeś lekarza.
Jesteś lekarką?
No dobrze. Proszę za mną.
Który to miesiąc?
Jak długo jesteś brzemienna?
Ile miesięcy?
Siedem miesięcy? Sześć?
- Siedem. - Siedem?
Wyjmij je ze mnie!
Zabierz je!
- Myśli, że dziecko umarło. - Kim ona jest?
Po co ją sprowadziłeś? Nie potrzebujemy pomocy.
Daj mi to.
To zły pomysł. Nawet nie wiemy, kim ona jest.
Zrób coś.
Słyszę bicie serca.
Ból może pochodzić z pępowiny.
To rzadkie, ale płód może się zaplątać.
Muszę obrócić dziecko.
Chyba chce obrócić dziecko.
To może boleć.
Nie, tak nie można.
Zrób coś. Ona je zabije. To dziecko Boże.
- Anker! - Co niby mam zrobić?
Nic jej nie jest.
Dziękuję.
Może gdybyś pomogła,
a nie tylko leżała jak kłoda.
Czyli to moja wina?
Nie udawaj. Jesteś śmieszna.
Twoich rodziców już nie ma.
Nigdy mnie nie kochałaś.
To nie jest małżeństwo. To układ.
Więc nie musisz udawać.
Bardzo dziękuję.
Za pomoc siostrze.
Gdy dorosnę, chcę zostać lekarką jak pani.
Tak mi przykro. Nie rozumiem, co mówisz.
Dziękuję.
Ma pani dzieci?
Nie, ja…
Ja…
Nie mogę mieć dzieci.
Proszę.
Nic więcej nie mamy.
Zgubiła się pani?
Nie zauważyłam pana.
Pan kapitan.
Co robiła pani na dole?
To nie pana sprawa.
Pasażerowie pierwszej klasy nie mają tam wstępu.
Obowiązują tu zasady, których trzeba przestrzegać.
Kto ustalił te zasady i komu przynoszą korzyść?
Kapitanie!
Kapitanie, musi pan to zobaczyć.
TELEGRAF PRZEDSIĘBIORSTWA ARMATORSKIEGO
Od 20 minut odbieramy ten sam sygnał.
Chyba z zaginionego statku.
Prometeusza.
Czterdzieści cztery. Pięćdziesiąt siedem.
Pięćdziesiąt dziewięć. Sześćdziesiąt.
Nadają tylko te współrzędne.
W kółko. I nic więcej.
Nie wiemy, czy to Prometeusz.
Jak daleko jesteśmy?
Jesteśmy tutaj.
Prędkość: 18 węzłów.
To dziwne.
Gdyby zboczyli z kursu cztery miesiące temu,
prąd powinien znieść ich na północ, nie na południe.
Jak się tu znaleźli?
Około siedmiu godzin.
Zmieniamy kurs.
Nowy kierunek: 42,4 N, 44,57 W.
Prędkość: dziewięć węzłów. Przygotować się do skrętu.
Ster 20 stopni na bakburtę.
- Nowy kurs: 230 stopni. - 20 stopni na bakburtę. 230 stopni.
WOLNO
Przygotować się do skrętu!
Zwiększyć moc na sterburcie.
Zamknąć paleniska od strony bakburty!
Ruchy!
- Czemu statek skręca? - Rób, co ci każą.
Tu się nie zadaje pytań.
Jakbyś chciał, żeby wszyscy się dowiedzieli.
Możesz być bardziej ostrożny?
Ostrożny?
Nie sądzisz, że lepiej nie zwracać na siebie uwagi?
Wiesz, jaka jest między nami różnica,
drogi braciszku?
Ja się nie boję.
A ty trzęsiesz się ze strachu.
Utnij sobie pogawędkę z Panem Bogiem.
Zapytaj go, czemu ciebie uczynił owcą,
a mnie wilkiem.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Co jest?
Skręca.
Nie bądź śmieszny. Niby czemu?
Statek, kurwa, skręca!
Myślisz, że zawracamy?
To niemożliwe. Nie możemy wrócić.
Dobry Boże, nie pozwól na to.
Nie możemy wrócić.
Ja nie mogę.
Tove?
Tove, obudź się.
Nie śpisz?
Gdzie reszta?
Poszli wyglądać statku.
Jakiego statku?
Tego, co zaginął.
- O czym ty mówisz? - Zawrócili nasz statek.
Dostali sygnał z drugiego statku, który zaginął.
Zawrócili nasz statek?
Wracamy do domu?
Nie, głuptasko.
Już ci mówiłam. Szukają zaginionego statku.
Pamiętasz statek widmo, o którym mi opowiadałaś?
Pasażerowie zgrzeszyli, zabijając wieloryba.
Duchy z głębin rozzłościły się,
zesłały potężną burzę i czarne fale.
Wszyscy pasażerowi zostali przemienieni w cienie.
Może tak stało się z tym statkiem?
I na pokładzie są tylko cienie.
Przestań pleść głupstwa.
Nie opowiadaj tego matce i ojcu.
Dobrze?
PAROWIEC PROMETEUSZ ZAGINĄŁ NA MORZU. POSZUKIWANY OD CZTERECH MIESIĘCY
„Odnajdzie się utracone”.
Mogę wejść?
Tutaj pasażerowie też nie mają wstępu.
To prawda, że znaleźliście Prometeusza?
Odebraliśmy sygnał.
Współrzędne. Nie ma pewności, ale mogą pochodzić z Prometeusza.
Myśli pan, że pasażerowie wciąż żyją?
Po czterech miesiącach to mało prawdopodobne.
Chyba że racjonowali zapasy.
Część z nich mogła przeżyć.
Czemu to tak panią interesuje?
Zna pani kogoś z pasażerów?
Ja…
Zauważyłam, że statek skręcił.
Chcę wiedzieć, kiedy wrócimy na nasz kurs.
Za godzinę omówię sytuację w sali jadalnej.
Uzyska pani odpowiedzi na wszystkie pytania.
ODNAJDZIE SIĘ UTRACONE
Pani Wilson…
Widziałam, jak rozmawiałyście przy śniadaniu.
Chyba wyraziłam się jasno.
Żadnego gadania.
Tak, pani.
I każ jej się rozchmurzyć.
Sześć godzin temu otrzymaliśmy współrzędne na południowy zachód od naszego kursu.
Sądzimy, że wiadomość pochodzi z Prometeusza.
Statku, który zaginął parę miesięcy temu.
Sądzicie?
Nie jesteście tego pewni?
Nie jesteśmy.
Technologia komunikacji, którą stosujemy, jest nietypowa.
Ma większy zasięg niż standardowo.
Te współrzędne są siedem godzin od nas.
Na trasie nie ma innego statku naszej firmy.
- Co jeszcze było w wiadomości? - Tylko to.
Tylko lokalizacja.
Nie przedstawili się jako Prometeusz?
Ani nie prosili o pomoc?
Zmieniliśmy kurs przez wiadomość od nieznanego nadawcy,
który nie prosił o pomoc.
Na pokładzie Prometeusza było 1423 pasażerów.
Niektórzy mogą wciąż żyć.
Po czterech miesiącach?
Kapitanie?
Brat, ja i wszyscy tu zebrani słono zapłaciliśmy za ten rejs.
W siedem dni do Nowego Jorku. Bezpośrednio.
Tu jesteś.
Czemu tak się przejmujesz?
Jakie to ma znaczenie, że będziemy w Nowym Jorku później?
Lucien?
DRIGGS AVENUE, BROOKLYN, NOWY JORK
Zostań.
Nie chcę cię skrzywdzić. Jestem głodny.
Daj chleba.
Imię?
Jak masz na imię?
Ja jestem Jérôme.
A ty?
Olek.
CERBER
Wszyscy są w środku, na kolacji.
Pani nie jest głodna?
Nie mam ochoty na kolejną pogawędkę o pogodzie,
upadku imperium albo o tym, że kobieta podróżuje sama.
To prawda?
Studiowała pani medycynę?
Pani Wilson miała rację. Plotki szybko się rozchodzą.
Na pana temat też krąży wiele plotek.
Ocean ma tu głębokość prawie 4000 metrów.
Człowiek poznał każdy zakątek świata.
Odwiedził najdalsze pustynie i szczyty najwyższych gór.
Ale te głębiny pozostają tajemnicą.
To świat ukryty w mroku.
Co spodziewa się pan znaleźć na zaginionym statku?
Nie wiem.
Statek na horyzoncie!
Kapitanie, z całym szacunkiem,
winniśmy wrócić na kurs.
Gdy nawiążemy kontakt radiowy, przekażemy firmie współrzędne.
Wyślemy szalupę ratunkową.
To kompletne szaleństwo. Wpierw trzeba zawiadomić firmę.
Kapitanie, pierwszy oficer ma rację.
Pod moją nieobecność dowodzisz na mostku.
To wbrew przepisom.
Jako kapitan nie może pan…
Wy trzej ze mną.
Ja też pójdę.
Przyda się lekarz.
Spróbuj skontaktować się z firmą.
Przekaż im, że znaleźliśmy Prometeusza.
Na co czekacie?
Panno Franklin,
pani też.
To kapitan.
Kapitanie…
Nie powinniśmy zabrać księdza?
Nie wiadomo, co nas tam czeka…
Co on mówi?
Chyba chcą, żebyś z nimi poszedł.
- Dokąd? - Na zaginiony statek.
- Czemu ja? - Bo jesteś księdzem, pamiętasz?
- Jak ma pan na imię? - Nawet nie znam ich języka.
Imię?
- Pyta o imię. - Ramiro.
Ojciec Ramiro.
Prometeusz zaginął cztery miesiące temu.
Nie wiem, ilu pasażerów jeszcze żyje
i przez co przeszli.
Widok kapłana ich ucieszy.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Co wy tu robicie?
Ja…
On…
Nowy jesteś? Nie widziałem cię wcześniej.
Wiecie, że załoga nie ma tu wstępu.
Wracać na stanowiska.
Głuchy jesteś?
Wracaj na stanowisko!
Franz, opuść szalupę.
Dlaczego morze ucichło?
Nie ma wiatru.
Wie pan, co to znaczy.
Morze wyczuwa, gdy zbliża się śmierć.
Ma rację. Coś jest nie tak.
Czemu nie reagują? Czemu światła są zgaszone?
Nie płynę tam.
Ty.
Jak masz na imię?
Wy dwaj idziecie ze mną.
Mogę?
Mogę jednego?
Co?
Już go nie chcesz?
Dzięki.
Widziałem cię w jadalni.
Masz ciekawą twarz.
To dziwne, ale…
ta blizna…
nawet ci pasuje.
PROMETEUSZ
Halo?
Jest tam kto?
Halo?
Zaczekasz na nas.
Jak nie wrócimy za godzinę, wezwiesz pomoc.
Ty pierwszy.
Służę pod panem od 12 lat.
On jest niższy rangą.
- To on powinien zostać. - Nie, ty zostajesz.
Godzina.
Potem sprowadź pomoc.
- Czemu nikogo tu nie ma? - Ktoś nadał sygnał.
Musi tu ktoś być.
Przestali.
- Co? - Przestali nadawać współrzędne.
Pewnie nas spostrzegli, nie?
Może.
Co tu się stało?
W porządku?
Nic się nie zmieni.
Trzymamy się planu.
Nie zniosę dłużej tego makijażu i kostiumu.
Gdybyś zaakceptowała swój los, nie byłoby nas tu.
To boli.
Życie boli.
Powinnaś ćwiczyć japoński.
Mogę prosić do tańca?
Taniec?
Miło mi cię poznać.
Musimy poudawać jeszcze tylko chwilę.
Pamiętaj…
Na końcu wszystko się ułoży.
Jeśli się nie układa, to jeszcze nie koniec.
Jestem wielce zobowiązana.
Ktoś zniszczył telegraf.
To jak nadali sygnał?
Co ona robi?
Boże drogi, oszczędź mi tego.
Czy pani zwariowała?
Nie wiadomo, co tam jest!
Mój Boże.
Nic ci nie jest?
Kto cię tu zamknął?
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka