Nina.
Nie.
Nino!
Nino.
Nie.
Nie!
Obudź się.
Telegram z firmy sprzed kilku minut.
„Zatopić statek”?
Próbowaliśmy nawiązać kontakt, ale nie ma odpowiedzi.
Kapitanie,
to nie wszystko.
Pierwszy raz widzę coś takiego.
Nie wiem czemu, ale każdy kompas zachowuje się tak samo.
Co się stało na Prometeuszu?
Dlaczego był tam tylko ten chłopiec?
SERIAL NETFLIX
CHŁOPIEC
Statek był pusty?
Nie było nikogo na pokładzie?
Nikogo poza tym chłopcem?
Wszyscy zginęli?
Co mogło zabić ponad tysiąc osób?
To, co zwykle zabija ludzi – inni ludzie.
Albo wilki.
Jakie znowu wilki?
Wiesz, ile wilków potrzeba, by zabić tylu ludzi?
Jeden wilk gigant?
Widziałeś takiego kiedyś?
I czemu ten wilk gigant nie zabił chłopca?
- Może to on. - Kto?
Chłopiec.
Może to on jest wilkiem.
On wilkiem? Że co, kurwa?
Tylko on przeżył. Jest inne wytłumaczenie?
Ty, Olek!
Kapitanie.
Sprawdź, ile mamy węgla w zasobniach.
Nie mów nikomu, że cię o to prosiłem.
Szukałem pani.
Chłopiec przemówił?
Nie.
Czemu ktoś go tam zamknął?
Na statku nie było żywej duszy.
Kto nadał sygnał? I kto zamknął chłopca?
Nie wiem.
Czy na Prometeuszu było coś…?
Czy doświadczyła pani czegoś dziwnego?
Co ma pan na myśli?
Słyszy to pani?
Co?
Wszystko w porządku?
Nie bójcie się tego, co zaszło na tamtym statku.
Nasz Pan nas ochroni.
Módlmy się.
Nie opuszczaj nas, Panie, gdy zło zyskuje na sile.
Nie pozwól, by zalały nas fale ciemności.
Zlituj się nad nami,
gdy brak nam odwagi i stanowczości.
Daj nam siłę,
gdy osacza nas lęk i niepokój.
Duchu Święty,
strzeż nas od złego
i oddal od nas fałsz tego świata.
Niech światło Twe wskazuje nam drogę,
abyśmy dowiedli, że jesteśmy dziećmi Twymi.
A nawet ciemna noc zajaśnieje światłem.
Gdy Ty jesteś ze mną,
zła się nie ulęknę,
Panie mój.
Przepraszam bardzo.
To pani kabina?
Nie chciałem się narzucać, ale ze środka dochodziły odgłosy.
Brzmiało to jak jęki.
Daniel.
Daniel Solace.
Jestem pani…
sąsiadem.
Maura Franklin.
Spotkaliśmy się już? Wygląda pan znajomo.
Wątpię.
Przyniosłam ci jedzenie.
Opowiesz mi, co się stało?
Kto cię tam zamknął?
Gdzie są wszyscy pasażerowie?
Proszę, mów do mnie.
Co to jest?
Dziwne, że na statku znaleźli tylko tego chłopca.
Musi czuć się samotny.
Szkoda mi go.
Tobie też?
Co zrobi, gdy dotrzemy do Ameryki?
Zamieszka sam?
Pójdzie do szkoły?
Dużo o tym myślałam.
Przekonam matkę i ojca, by w Ameryce pozwolili mi skończyć szkołę.
Nigdy ci nie pozwolą.
Mamy pomagać w budowie kościoła.
Uważam, że Bóg daje nam powołanie. Tak jak matce i ojcu.
Bóg chce, żebym została lekarką i dlatego muszę skończyć szkołę.
Jakie jest twoje powołanie?
Idź wkurzać Tove.
Albo bawić się lalką czy co tam zwykle robisz.
Kiedy stałeś się takim nudziarzem?
Nie jest łatwo cię znaleźć.
Zatrzymaj ją.
To dla ciebie.
Krester?
Więc tak masz na imię.
Do zobaczenia, Krester.
Kto to był?
Kto?
- Czego chciał? - Nie wiem.
Nie mam pojęcia.
Pamiętaj, co mi obiecałeś.
Gdy statki sprzedano kilka miesięcy temu, czy coś wydało ci się dziwne?
Cieszyłem się, że zatrzymali połowę załogi.
To rzadkość, że angielski armator nie zwolnił Niemców…
Prawie nie wieziemy ładunku. Podobnie jak Prometeusz.
Kabiny nie mają pełnego obłożenia.
Firma nie zarabia na tej trasie.
Czterdzieści pięć tysięcy ton stali. Zdatny do żeglugi.
I tylko dwa słowa.
„Zatopić statek”.
Kapitanie.
Wszyscy czekają na rozkazy.
Załoga i pasażerowie zadają pytania.
Chcą wiedzieć, co z chłopcem i dlaczego nie płyniemy.
Co mam im powiedzieć?
Upiorny widok, prawda?
Jak pani myśli, co tam się stało?
Widziałem zdjęcia z Japonii. Fascynujące pejzaże.
Niesamowite kwiaty i drzewa.
Kształt domów.
Parawany z papieru ryżowego.
Chciałbym kiedyś zobaczyć Japonię.
Ling Yi.
Co ty wyprawiasz?
Chodź.
To egzotyczny ptaszek.
- Mówi pani po francusku? - Troszeczkę.
Mogę prosić?
Zauważyłam, że pański miesiąc miodowy daleki jest…
od ideału.
To nie pani sprawa.
Czemu tak pani patrzy?
Próbuję odkryć, jakim jest pan człowiekiem.
Czyżby?
Co to znaczy?
Zastanawiam się, czy jest pan mężczyzną,
którego interesują pewne…
rozrywki.
Nigdy nie będę aż tak zdesperowany.
Pan się nie wygłupia.
Nie mówię o sobie,
tylko o tym egzotycznym ptaszku.
LUCIEN – POKÓJ NUMER 2101
Czemu chcą zatopić statek?
I jak niby mamy to zrobić?
Nic nie robimy.
Czekamy.
A kapitan?
Powinni go wtedy kimś zastąpić.
Po czymś takim człowiek się nie pozbiera.
Własna żona podpaliła siebie
i trójkę dzieci.
Coś takiego już zawsze cię prześladuje.
ODNAJDZIE SIĘ UTRACONE
Nino?
Choćby mnie zamknęli
W ciemnej piwnicy
Trud ciemiężycieli spełzłby na niczym
Gdyż myśli moje dzielą mury na dwoje
Zaś kraty – na drobne
Myśli są swobodne
Spóźniłeś się.
Dziewczynki czekały na ciebie.
No już, szykujcie się do łóżka.
Podgrzeję ci kolację.
Nino.
Sny wróciły.
Ale nie martw się.
Na pewno wkrótce dojdzie do siebie.
Nie jesteś prawdziwa.
Czemu mówisz coś takiego?
Porozmawiaj z mamą.
Nie lubi, gdy cię nie ma.
To wtedy pojawia się mrok.
Mówiłam jej, że nie da się przykuć do lądu kogoś, kto kocha morze.
Trzeba pozwolić mu odpłynąć.
Przy odrobinie szczęścia kolejny przypływ zwróci go w nasze ramiona.
Tak bardzo za wami tęsknię.
Nie!
Nino!
Gdy byłam mała…
mniej więcej w twoim wieku…
zgubiłam się.
Byłam z ojcem na polowaniu.
To zdarzyło się nagle…
Zniknął.
Całą noc spędziłam w lesie. Ojciec wrócił następnego dnia.
To nie ja się zgubiłam. To on mnie tam zostawił.
Obserwował mnie całą noc, tak jak wcześniej mojego starszego brata.
Powiedział mi, że taka próba
pokazuje, jakim jesteś człowiekiem.
Nie dlatego byłam zła, że mnie okłamał czy zostawił mnie samą.
Wściekłam się, bo odebrał mi tę jedną chwilę,
gdy myślałam, że nikt mnie nie obserwuje.
Co to…?
- Eyk. - Gdzie jest chłopiec?
Co się stało na Prometeuszu?
- Co z nim było nie tak? Mów! - Dość tego!
- Muszę wiedzieć! - Dość!
Co się z panem dzieje?
Coś jest nie tak z tym statkiem. Zniszczony telegraf, kompas…
On musi coś wiedzieć.
Może tracę rozum,
ale coś słyszałem.
Słyszałem głos córki.
Ona nie żyje, a ja słyszałem jej głos.
Nie tylko ją słyszałem. Widziałem ją!
Proszę się uspokoić.
Nie myśli pan logicznie.
Przepraszam.
Maura.
To irlandzkie imię, prawda?
Ale nie jest pani Irlandką.
Nie jestem.
Upiorny widok, prawda?
Nie chciałem pani przestraszyć.
Jest pan z załogi? Nie wygląda pan.
Mówią, żeby nie oceniać po wyglądzie.
Ale to niemożliwe, prawda?
Na pewno ocenił mnie pan, jak tylko mnie pan zobaczył.
Pewnie ciężko się pracuje na statku.
To trochę jak więzienie.
Nawet te ptaki mają swoje więzienie.
Nie uciekną przed tym, kim są.
My też nie.
Znam pana skądś?
Mam na imię Clémence.
Jérôme.
Muszę już iść.
Masz rację.
Wyrobiłem sobie o tobie zdanie, gdy tylko cię zobaczyłem.
To on.
Hej, ty!
Stój!
Zatrzymać go!
Wiedziałem, że kłamiesz. Wczoraj ktoś ukradł strój członka załogi.
Nie wiesz przypadkiem, kto to zrobił?
Wiesz, co robimy z pasażerami na gapę?
Matka wciąż szuka Ady. Od dawna nikt jej nie widział.
Mamy pomóc jej szukać.
Skąd to masz?
Oddawaj.
To on ci to dał?
Ty głupcze.
Czemu to przyjąłeś?
Bo tak.
Miło z jego strony, że mi ją dał.
Czego chciał?
Bogaci nie dają nic za darmo.
Zawsze chcą czegoś w zamian.
Ty pierwszy powinieneś to wiedzieć.
Wyglądasz na wypoczętego.
Czyli to nie był sen.
Czemu nie płyniemy?
- Myślisz, że kogoś przyślą? - Kogo?
Policję.
Zaginęły setki pasażerów z tamtego statku.
Na nas nikt nie zwróci uwagi.
Ten chłopiec.
To, jak patrzyło mu z oczu.
Coś przerażającego.
Puść mnie.
Wy, bogacze, myślicie, że możecie mieć wszystko.
Trzymaj łapska przy sobie.
Tkniesz mojego brata, a odetnę ci fiuta.
Co?
Nie patrz tak na mnie.
Nie osądzaj mnie.
Nie waż się mnie osądzać.
Nigdy nie udawałem kogoś, kim nie jestem.
Ja…
Wiem już to, o co pan pytał.
I?
Została połowa węgla.
Dwie zasobnie są prawie puste.
Czyli jest około 3000 ton.
Kapitanie, kiedy wrócimy na nasz kurs?
Kapitanie.
Nie wiem, czy rozumiesz to, co mówię.
Jeśli tak, to kogoś szukam.
Brata.
Zaginął cztery miesiące temu.
Myślę, że był na Prometeuszu.
Ale wiem, że nie zginął. Przysłał mi list.
Wygląda dokładnie tak, jak znak na twojej szyi.
Skąd taki masz?
Co się stało na Prometeuszu?
Kapitan odpowie na państwa pytania.
Proszę przejść do sali jadalnej.
Co się dzieje?
Nam nic nie mówią.
Dali Szwabowi rządzić, no i mamy cyrk.
Proszę wszystkich o przejście do sali jadalnej.
Prześpij się.
Niedługo wrócę. Obiecuję.
Proszę przejść do sali jadalnej.
Kapitan chciałby omówić obecną sytuację.
Czemu zawsze psujesz zabawę?
To cię martwi?
Że psuję ci zabawę?
- Czego tak się boisz? - Że ludzie się dowiedzą.
Dowiedzą się czego?
Że nie jesteś księdzem? Czy że nie jesteś moim bratem?
To drugie już pewnie wszyscy wiedzą.
Myślisz, że ktoś wierzy w to, że jesteśmy braćmi?
Spójrz na siebie.
Jesteś żałosny.
Na Boga, ani z ciebie Hiszpan,
ani mój brat,
ani ksiądz.
Jesteś Ramiro.
Byle służący z Portugalii.
Ale to bez znaczenia.
Ludzie są tak pochłonięci własnymi dramatami,
że mają to w dupie.
Dla ciebie to tylko gra.
Na miłość boską, Ramiro.
Mylę się?
Masz to gdzieś.
Twoja matka miała rację.
Wykorzystujesz ludzi.
Nie obchodzę cię ani ja, ani ktokolwiek inny!
Jesteś zazdrosny.
I tyle.
Bardzo mi przykro.
Postanowiłem zawrócić statek i odholować Prometeusza do Europy.
Mamy za mało węgla, by holować Prometeusza do Ameryki.
Do Europy jest bliżej, dlatego zawracamy.
To niedorzeczne! Nie możemy zawrócić. Wykluczone!
Po co ratować pusty statek?
To bez sensu.
Ile osób jest na Cerberze?
1612 pasażerów i członków załogi.
Moim zdaniem 1611 z nich sprzeciwia się pańskiej decyzji o zawróceniu statku.
Nie może pan podejmować decyzji wbrew interesom nas wszystkich.
Dobrze gada!
Podjąłem decyzję.
To szaleństwo.
Nie zmienię zdania.
Z tym statkiem jest coś nie tak.
Armator próbuje to ukryć.
„Zatopić statek”?
To nie wszystko.
Ktoś chciał, żebym znalazł ten statek.
Dostałem paczkę z tym listem i zdjęciem mojej rodziny.
Kto to nadał?
Co Prometeusz ma wspólnego z moją rodziną?
ODNAJDZIE SIĘ UTRACONE
PAROWIEC ZAGINĄŁ
Straciła pani kogoś?
Umiera się razem z nimi.
Oni poszli dalej…
A człowiek tu utknął.
Może ma pani rację.
Może to szaleństwo.
Może ja oszalałem.
Ale muszę się dowiedzieć, co tam się stało.
Nie rozumie pan.
Nie możemy wrócić. Ja nie mogę.
Przykro mi.
Zawracam statek.
Uważam, że się myli.
Nie rozumie konsekwencji swojej decyzji.
Statek z tyloma pasażerami?
Nie będą siedzieć bezczynnie.
Pani też się nie pali do powrotu.
Ma pani pewnie rodzinę w Anglii.
Nie mam.
Działa wbrew poleceniu armatora.
Wszyscy poniesiemy konsekwencje.
Czemu chce holować Prometeusza?
- Może my powinniśmy to zrobić. - Co zrobić?
Zatopić statek.
Może.
Kapitanie,
powinien pan coś zobaczyć.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka