Obudź się.
O, jesteś.
Usiądź.
Rozmawiałyśmy z twoją matką o tym, jak niefortunne jest zawrócenie statku.
Powiedziałam jej, że czasem trzeba dostosować się do sytuacji.
Każda katastrofa to też…
szansa.
Przyjdź do mnie po śniadaniu.
Nie każ mi czekać.
Zobacz, co zrobiłaś.
Niepotrzebnie wsiadłyśmy na ten statek.
To był błąd.
To wszystko…
to wielki błąd.
SERIAL NETFLIX
MGŁA
Ada?
Nie ma śladów siniaków.
Żadnych ran.
Kości nienaruszone.
W gardle brak przebarwień.
To wyklucza zatrucie.
Wygląda na przyczyny naturalne.
Może udar lub zawał.
Spotkałam ją. Dwa dni temu, w trzeciej klasie.
Wyglądała zdrowo. Nic jej nie było.
Kobiety nie powinny parać się medycyną.
Emocje przesłaniają im fakty.
Słyszeliście o Darwinie? O przetrwaniu najsilniejszych?
To proces doboru naturalnego.
Bóg w ten sposób usuwa złe nasienie.
Pozwólcie, że dokończę śniadanie.
Dziękuję.
Spotkała ją pani?
Na dole jest ciężarna dziewczyna. To jej siostra.
Nie mówcie nikomu.
Kapitanie, czy nie powinniśmy powiadomić rodziny?
Ktoś musiał kazać zmniejszyć prędkość.
Niebo było przejrzyste...
Ni stąd, ni zowąd…
coś takiego.
Najpierw kompasy, teraz mgła.
Nie da się nawigować.
Co mamy robić?
Utrzymujemy pozycję.
Czekamy, aż mgła opadnie.
Muszę ci coś pokazać.
To błędna decyzja.
Jak wszystkie inne, które podjął podczas tego rejsu.
Zboczyliśmy z kursu.
Kazał zawrócić statek.
Kompletnie oszalał.
Ta wstążka…
należała do mojej córki.
Wstążkę znalazłem na Prometeuszu.
Córka nie żyje.
Jej siostry także.
I moja żona.
Zginęły w pożarze prawie dwa lata temu.
A przynajmniej tak sądziłem.
Ale wczoraj widziałem Ninę.
Jak to możliwe?
Czy da się widzieć rzeczy, których nie ma, i sądzić, że są prawdziwe?
Nie zawsze możemy polegać na naszym mózgu.
Wszystko, co widzimy, czujemy i słyszymy,
jest wynikiem impulsów elektrycznych.
Czasami błędnie interpretujemy te impulsy.
Przez to ludzie szaleją.
Przykro mi z powodu pańskiej rodziny.
Czy ja oszalałem?
Czy pani też widzi to, co ja?
Znam ten statek na wylot.
Tego nie powinno tu być.
Nie mam pojęcia, co tu się dzieje,
ani skąd wstążka mojej córki na Prometeuszu.
Ale przedsiębiorstwo armatorskie…
Uważam, że oni próbują coś ukryć.
Cokolwiek zdarzyło się na Prometeuszu, kapitan musiał to zapisać.
Wrócę tam po dziennik kapitański.
Popłynę z panem.
Dlaczego statek się zatrzymał? Nikt nam nic nie mówi.
Nikt z nas nie chce wracać.
Zawracając statek, odebrali nam przyszłość,
a teraz nie obchodzi ich, że ktoś z nas zaginął.
Iben, na pewno ją znajdziemy.
Nie znalazłaś jej?
Zróbcie coś.
Modlitwa pomoże nam odnaleźć właściwą drogę.
Pomódl się z nami.
Ojcze! Trzeba znaleźć Adę.
Anker, poprowadź modlitwę.
No dalej.
Rozbierz się.
Nie udawaj, że nie rozumiesz.
Rozbierz się.
Ładniejsza, niż myślałam.
Połóż się.
Sprawdzę, czy jesteś zdrowa.
Pewnie też jesteś sfrustrowana tym, że statek zawrócił.
Ale z doświadczenia wiem,
że frustracja i nuda motywują do szukania przyjemności.
Ludzie są przewidywalni.
Pożądanie czeka na szansę.
To może trochę zaboleć.
Ciekawe.
Jesteś dziewicą?
Miałaś być jedną z moich najlepszych pracownic,
więc to dość zaskakujące.
Zaczekaj.
Nie lubię być oszukiwana.
Ale lubię być zaskakiwana.
Naprawdę jesteś rzadkim ptakiem.
A rzadkość ma swoją cenę.
Teraz jeszcze wyższą.
Liczę, że wiedziałaś, co to za praca, gdy zajęłaś miejsce tej drugiej.
Bądź gotowa o ósmej.
Z całym szacunkiem, ale nie może pan znów opuścić statku.
Ludzie chcą wiedzieć, co się dzieje.
Do cholery,
ja chcę wiedzieć, co się dzieje.
Czemu chłopak nic nie mówi?
On ma rację.
Coś jest nie tak z tym statkiem.
Zostawmy Prometeusza i zawróćmy Cerbera na właściwy kurs.
Opuścić łódź.
Franz.
To pijak i wrak człowieka.
I ty o tym wiesz.
Musimy działać.
Czemu rano wezwał mnie pan do izby chorych?
By zasięgnąć drugiej opinii.
Wbrew temu, co twierdzi doktor Murray,
nie pozwala pani, by emocje zaburzały pani osąd.
Dziękuję.
Miło z pani strony,
że przygarnęła pani chłopca.
Stracił wszystko.
Ma pani dzieci?
Kilka lat temu poroniłam.
Doszło do komplikacji. Nie mogę już mieć dzieci.
Przykro mi.
Czemu boi się pani wrócić do domu?
Bo straciłam wszystko.
Wie, że kłamałyśmy.
I nie jestem tym, za kogo się podaję.
Jesteś zadowolona?
Tak to sobie wyobrażałaś?
Swoją wolność?
Próbowałam cię chronić.
- Żebyś miała lepsze życie. - Lepsze?
Żyłam jak w klatce.
Gdy przychodzili ci mężczyźni, musiałam się ukrywać.
To było dla mnie więzienie.
Możesz to nazywać, jak chcesz.
Ale przynajmniej nie musiałaś się sprzedawać.
Czy to takie wielkie halo?
Nieraz widziałam, jak ty to robiłaś.
Wiem, jak to się robi.
Po tym nie ma już odwrotu.
Takiego brudu nie da się z siebie zmyć.
Staniesz się tym, czym stałam się ja – dziwką.
Ling Yi!
Ling Yi, wracaj!
Proszę cię. Gdzie jesteś?
Ling Yi, zabiłaś ją.
Nie chciałam.
Ile jej tego dodałaś do herbaty?
Chciałam ją tylko uśpić.
Już za późno.
Pomóż mi.
Musimy się jej pozbyć.
Ling Yi.
Szybko!
Przestańcie!
Ja tu jestem.
Przestańcie!
Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie!
Pomocy!
Wypuśćcie mnie!
Pomocy!
Ling Yi, błagam cię! Gdzie się podziałaś?
Ling Yi!
Ady wciąż nie ma, a statek stoi w miejscu?
Może jednak chcą płynąć do Ameryki.
Za to zapłaciliśmy. Mają nas zawieźć do celu.
Nie możemy wrócić do domu. Co oni sobie myślą?
Skąd weźmiemy pieniądze na drugi bilet?
To wszystko przez tamten statek.
Jest przeklęty.
Ten chłopiec ściągnął na nas klątwę.
Bo niby czemu ze wszystkich pasażerów tylko on wciąż żyje?
Ty, jesteś z załogi?
Co tu się dzieje?
Mów.
Mówisz po niemiecku?
Trochę.
Znaleźliśmy twoją siostrę.
Kto to zrobił?
Zbadał ją lekarz.
Nie umiał ustalić, co się stało.
Z drogi.
Z drogi!
Kogóż to fale wyrzuciły na brzeg.
Nie zachowuj się tak, bo pomyślę, że ci się nie podobam.
Szukam siostry.
Nie rozumiem, co mówisz.
Nie wiemy, gdzie jest.
Ta blizna na twarzy…
Skąd ją masz?
Wszyscy nosimy maski.
Wszyscy udajemy.
Na zewnątrz prezentujemy idealny wizerunek,
desperacko próbując ukryć to, kim tak naprawdę jesteśmy w środku.
Całe życie musiałem ukrywać, kim jestem.
Nie wybrałem tej maski. Matka zrobiła to za mnie.
Ale ty…
Ty się nie ukryjesz.
Wszyscy widzą, kim jesteś.
Nie mów, że to ci się nie podoba.
Tak jakby ta mgła miała nas tu zatrzymać.
Dziennik kapitański
powinien być tutaj.
Tu też to jest.
Proszę mi pomóc.
Widzi pani coś?
Znalazłeś go?
Po co wybudowali taki szyb?
To bez sensu.
Kilka miesięcy temu…
flotę trzech niemieckich statków zakupił brytyjski inwestor.
Henry Singleton.
Statki zadokowano na trzy miesiące.
Zainstalowali nowy system komunikacji i wszystko odnowili.
Ten znak, trójkąt,
to symbol armatora.
To oni wybudowali szyb.
Zmienili coś jeszcze.
Proszę za mną.
Mei Mei?
Wszystko w porządku?
Jesteś człowiekiem czy duchem?
Musisz stąd iść.
Statek odpływa dopiero wieczorem.
Żegnałam się z dziewczynami z burdelu.
Pokażę ci coś.
Zobacz, jakie to piękne.
Ponoć dostanę takich więcej.
A jak będę czekać w Anglii na statek do Ameryki,
zapewnią mi lekcje tańca i nauczą japońskiego.
Nie cieszysz się? Wreszcie mam szansę się stąd wyrwać.
Dlaczego to się znów dzieje?
O czym ty mówisz?
Mei Mei?
Wypiłaś to?
Przecież przyniosłaś mi przed chwilą.
Nie.
To nie może się powtórzyć.
To był wypadek.
Widziałam, jak matka dodaje to klientom, którzy tu przychodzą.
Oni zawsze się potem budzili.
Chciałam tylko, żebyś zasnęła.
Zanim byś się obudziła, zajęłabym twoje miejsce
i popłynęła do Anglii.
Musisz się obudzić!
Chodź.
Ja zrobiłam
coś strasznego.
To kimono
nie należy do mnie.
To nie jestem ja.
To wszystko kłamstwo.
Nam nie wolno mieć marzeń.
Gdzie byłeś?
Krester.
Krester, przestań!
Przestań.
Musimy otworzyć okno…
Jej dusza nie ma jak odejść.
Przestań.
Zainstalowali też to.
Miało mierzyć ciśnienie pary
i przesyłać pomiary na mostek.
Na Cerberze to nigdy nie działało.
Myśli pan, że kłamali? Zainstalowali to z innego powodu?
To i tak nie wyjaśnia tego, gdzie podziali się ci ludzie.
Jak bardzo nagrzewają się piece?
Do 900 stopni Celsjusza.
To jak piec krematoryjny.
Mogli spalić ciała?
Sprawdźmy, czy są tu kawałki kości lub zębów.
LISTA PASAŻERÓW PROMETEUSZA
Znalazł pan coś?
Nie.
Wracajmy.
Przepraszam. Proszę, wybacz mi.
Miałaś rację.
My nie powinnyśmy marzyć.
A gdy sięgamy po to, co nie należy do nas…
nasze marzenia zmieniają się w koszmary.
Powiedz pani Wilson, że jestem gotowa.
Wychodzisz?
Tak.
Idę się przewietrzyć.
Iść z tobą?
Nie.
Poczekaj.
Nie o to mi chodzi.
Chciałbym tu tylko chwilę pobyć.
Jeśli pozwolisz.
Życie nigdy nie układa się po naszej myśli.
Ja zawsze marzyłem o takim życiu.
Pierwsza klasa.
Eleganckie ubrania.
Sądziłem, że zasługuję na coś lepszego.
To już bez znaczenia.
Nie bój się.
To nigdy nie trwa długo.
Wszystko w porządku?
Milczy pan, odkąd opuściliśmy Prometeusza.
Proszę nie mówić nikomu, gdzie byliśmy.
Oni nie są jedyni.
Kolejne trzy ciała znaleźliśmy w kajutach załogi.
Tam samo jak z dziewczynką.
Żadnej krwi.
Ani siniaków.
Nic.
Jesteś pierwszym oficerem.
Przejmij dowodzenie.
Sam mówiłeś, że z tamtym statkiem jest coś nie tak.
Coś zabiło ich wszystkich, a teraz to samo powtarza się tutaj.
Czemu armator chciał zatopić statek?
Może na tamtym statku było coś, co nie powinno się z niego wydostać.
Słyszałeś kapitana.
Czekamy.
Wiem, co myślicie.
Czujecie się lekceważeni.
Traktowani niesprawiedliwie.
Nie jesteście sami.
Na tym statku ludzie giną jak muchy.
A co robi kapitan?
Nic.
Walczmy.
Tak!
Niech Cerber wróci na swój kurs.
Kto idzie ze mną?
Dobrze. Rozdajcie broń.
Hej, ty, Olek!
Łapać go, zanim ostrzeże kapitana!
To szaleństwo!
Tobie też ta podróż nie idzie tak, jak zaplanowałeś.
Tędy.
Ramiro, nie uwierzysz, co się dzieje.
Ludzie się zbroją.
Gdzie byłeś?
Słyszałeś, co mówię?
Szykują bunt. Obalą kapitana.
Płyniemy do Ameryki.
Byłeś z nim?
Jezu, Ramiro, brzmisz jak zazdrosna żona.
Słyszałeś, co mówię?
Będzie tak, jak chcemy. Statek zawróci.
A może ja już tego nie chcę.
Dostałeś okresu czy co?
Dla ciebie wszystko jest żartem?
Ciągle sprawiasz, że czuję się, jakbym był nikim.
Wmawiasz mi, że to wszystko moja wina.
Ale tak nie jest.
To ty.
To ty mnie do tego zmusiłeś. Inaczej nic z tego by się nie wydarzyło.
My byśmy się nie wydarzyli.
Ángel, na litość boską.
Ja zabiłem człowieka.
Kurwa, odebrałem komuś życie.
A teraz noszę jego ubranie.
A to wszystko, bo nie potrafisz się kontrolować!
Jak możesz taki być?
Obiecałeś się zmienić.
Nie da się zmienić natury rzeczy.
Jestem, kim jestem.
Ty tak samo.
Nic tego nie zmieni.
Dokąd idziesz?
Zrobię to, co należy.
Ostrzegę kapitana.
LISTA PASAŻERÓW PROMETEUSZA
PANNA MAURA FRANKLIN
Dziwna ta mgła, czyż nie?
Jakby ktoś przysłał ją tu specjalnie,
żeby powstrzymać tego szaleńca przed zawróceniem nas do Europy.
On nie jest szaleńcem.
Popiera pani to, że zawrócił statek?
Po prostu rozumiem, przez co przeszedł.
Stracił wszystko, co kochał.
Bolesne doświadczenia zaburzają jego osąd.
Ja też kogoś straciłem.
Proszę się zamknąć w kajucie.
Mówiłem pani, że ludzie nie będą siedzieć bezczynnie.
Ojcze Ramiro?
Chcą, by statek zawrócił do Ameryki. Mają broń.
Nie rozumiem, co ksiądz mówi.
Zawracamy statek.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka