Ada!
Gdzie jesteś?
Złap mnie.
To nie jest zabawne. Musimy wracać do domu.
Złap mnie.
Mam cię.
Obudź się.
Nic. Brak odzewu.
Gdzie chłopiec?
Gdzie jest chłopiec?
Matka miała rację.
To on jest przyczyną! Przez niego zginęli!
Krester i Ada!
Co się tu dzieje?
Gdzie jest chłopiec?
Tove, przestań.
Nie wiem.
Posłuchajcie. Jesteśmy na środku oceanu.
Silnik nie działa.
Jeśli go nie uruchomimy,
wszyscy tu zginiemy.
Ma rację.
Musimy znaleźć ląd.
Rozdzielmy się.
Olek, Franz.
Maszynownia. Rozpalcie piece.
Potrzebujecie wsparcia.
Zabierzcie mężczyzn do maszynowni.
Obaj księża niech zostaną z nim.
Pokaż im, jak działa telegraf.
Co on powiedział?
Nadamy sygnał ratunkowy ze współrzędnymi.
Trzeba poszukać ocalałych.
Pani Wilson, to pani zadanie. Proszę wziąć ze sobą kobiety.
- Clémence? - Muszę iść z panią Wilson.
Panno Franklin, pomoże mi pani znaleźć chłopca.
Jeśli chcemy przetrwać, musimy sobie ufać.
SERIAL NETFLIX
PIRAMIDA
Czemu im nie powiedziałeś?
O moim ojcu.
Mogłeś im powiedzieć.
Czemu nie powiedziałaś im, że byłem kapitanem Prometeusza?
To się kupy nie trzyma.
Dziękuję.
Że nie uznałeś mnie za wariatkę.
Chodźmy już.
Halo?
Jest tam kto?
Halo?
Złap mnie.
Słyszałaś to?
Mamo?
Co?
Myślałam, że coś słyszę.
Teraz mi wierzysz, co?
To wszystko prawda.
Zostałaś wybrana.
Mamo, przestań.
Rozdzielmy się. Będzie szybciej.
Wy dwie, idźcie tam. My pójdziemy tam.
Co to jest?
Dziwne. Wcześniej tu tego nie było.
Co on mówi?
- Ktoś mógłby mi wyjaśnić, co się dzieje? - Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Co tu się dzieje?
Stój!
Nie dotykaj.
Nie wiemy, co to jest ani jak działa.
Dość tego. Trzeba się wynosić z tego statku.
Zabrał mnie tam, a potem zniknął.
Może miałaś rację.
Może to jest coś w rodzaju snu.
W takim razie czyj to sen?
Twój czy mój?
Gdzie jesteśmy? Byłaś tu już?
Wygląda jak miejsce, w którym dorastałam, ale jakby zmienione.
Jak to w ogóle możliwe?
Nie wiem.
Ale tamten budynek
należy do mojego ojca.
Myślisz, że tam jest?
Ten chłopiec?
Nikogo tu nie ma.
Strata czasu.
Kiedy masz termin?
Pytam o… dziecko.
Kiedy?
Za dwa miesiące.
Zawsze chciałam mieć dzieci.
Całą gromadkę.
Aż moja siostra nie urodziła dwójki.
Szczerze mówiąc, są irytujące.
Cóż…
Tak jest ze wszystkim, o czym marzysz w dzieciństwie.
Że się zakochasz.
Wyjdziesz za mąż. Będziesz mieć dzieci.
Jest zupełnie na odwrót, niż to sobie wyobrażałaś.
Podziwiam cię.
Jesteś taka silna.
Taka wolna.
Ja czuję się śmieszna.
Wiesz, co mówią?
Że to mężczyźni wymyślili sukienki i szpilki,
żeby kobiety nie mogły uciec.
Nie podoba mi się to.
Zacznijcie tutaj. No już.
Muszę pójść na górę po węgiel.
Myślałeś, że zostanę tam z nimi?
Chyba oszalałeś.
Pomogę ci.
To twoje?
To od dziewczyny?
Dziewczyna?
Nie.
Nie mam dziewczyny.
Brat.
Nie przypominasz innych mężczyzn.
Przepraszam.
ZDROWIE PSYCHICZNE
Co to za miejsce?
Szpital psychiatryczny.
Ojciec zbudował go dla mojej matki.
Tylko jej umiał okazywać uczucie.
Miała dwójkę dzieci, mnie i mojego brata.
Z każdym porodem coraz mniej była sobą.
Najpierw miała zaniki pamięci.
Potem myliła nasze imiona.
Aż przestała nas poznawać.
Mój ojciec miał do nas o to żal.
Chciał, żeby wyzdrowiała.
Więc wybudował ten szpital.
Chciał zrozumieć działanie mózgu.
Nauczyć się naprawiać uszkodzony mózg.
Co tam jest?
Co tu się stało?
Nie pamiętam.
Wygląda jak kadłub statku.
Dokąd idziesz?
To bez sensu. Nasz sygnał do nikogo nie dotrze.
Zaczekaj!
Moje kondolencje.
Nigdy nie chciałem zostać pastorem.
Byłem rolnikiem.
Jak mój ojciec przede mną, a jego ojciec przed nim.
Nie przelewało nam się, ale byliśmy szczęśliwi.
Wtedy coś się stało.
Po tym wszystkim Iben, moja żona,
zaczęła słyszeć głos Boga.
Powiedział jej, że…
ma wobec nas inne plany.
Wielkie plany.
To dało jej nadzieję w tamtym mrocznym czasie…
Też chciałem poczuć tę nadzieję.
Ale przede wszystkim…
chciałem, żeby ona była szczęśliwa.
Jestem łgarzem.
Nie słyszałem Jego głosu.
A jak mam być szczery…
nie wierzę, że Bóg istnieje.
Nie wiem, jak…
Twoje grzechy zostaną odpuszczone.
Dziękuję.
Tu też nikogo nie ma.
Ja…
Proszę przyjąć moje kondolencje.
Mówią, że każdy jest kowalem swojego losu.
To nieprawda. Nasz los jest zapisany.
Kieruje nim Bóg.
Człowiek może tylko zaakceptować Jego wybory.
Wszystko, co się dzieje, jest częścią Jego planu.
Tu też nikogo nie ma.
Widziałaś to?
Coś mówiłaś?
Dokąd idziesz?
Halo?
Jest tam kto?
Krester.
Krester!
Krester.
Czekałem na ciebie.
Nie!
Co się dzieje?
Spokojnie.
Uspokój się.
To ja.
Szukałam cię.
Tove, co jest?
Sprawdźmy dolny pokład.
To bez sensu.
Kiedyś były tu drzwi.
Wejście do gabinetu ojca.
Tak jakby to wszystko było częścią statku.
Chłopiec. Zanim mnie tu przyprowadził, przemówił.
Powiedział coś dziwnego.
Że oni słuchają, a jeśli chcę odpowiedzi, muszę zapytać Stwórcę.
Stwórcę? Boga?
Może oboje oszaleliśmy.
Szukajmy dalej.
Wszystko w porządku?
Dam ci chwilę. Poszukam pozostałych. Dobrze?
Halo?
Jest tam kto?
Krester?
Krester, to ty?
Pamiętasz mnie?
Kogo my tu mamy.
Jednej z was wciąż brakuje.
Gdzie twoja siostra?
Jest w szkole.
Krester?
Chcę poznać twoje zdanie.
Czy mówienie prawdy jest cnotą?
Tak, tak uważam.
Tak.
Sądzisz, że kłamstwo to grzech?
Zgodzisz się ze mną, że za grzech należy się kara?
- Nie wiem. Przepraszam, nie wiem. - Poczekaj.
Posłuchaj.
Jakoś się dogadamy!
Wasz syn coś mi ukradł.
A teraz się wypiera.
Mojej ziemi nie mogą uprawiać ludzie, którzy nie wyznają żadnych wartości.
Dotknąłeś mojego syna i odebrałeś mu niewinność.
Odwzajemnię się wam tym samym.
Przepraszam.
Błagam.
Tove, usłyszałam twój krzyk.
Wszystko dobrze?
Co się stało?
Co ci jest?
To krew, Tove?
Pewnie mi nie uwierzysz, ale żałuję.
Wszystkiego.
Wszystkiego? Serio?
Żałujesz, że jesteś obrzydliwym kłamcą?
Że wrobiłeś mnie w bycie dezerterem?
Cóż…
Masz, czego chciałeś.
I tu się mylisz.
Nie mam tego, czego chciałem.
Dostałem to, na co zasłużyłem.
Mam coś w głowie.
Zostało mi może parę dni.
Dlatego muszę jechać do Ameryki. Jest tam lekarz.
Spróbuje mnie operować i to usunąć.
Nie próbował jeszcze tego na kimś żywym,
ale nigdy nie wiadomo.
Widzisz? Spełniło się twoje życzenie.
Przecież chciałeś, żebym zdechł.
Los cię wyręczy.
Działa.
Udało im się.
Udało się! Znowu płyniemy!
Kto steruje?
Ten, co wyszedł, nie powinien sterować parowcem?
Masz rację.
Dokąd płyniemy?
Czterdzieści trzy, północ…
Dowiedzmy się, jak tym sterować.
Czterdzieści trzy, północ. Pięćdziesiąt trzy, zachód.
Tutaj jest ziemia.
Co teraz?
Chyba żartujesz.
Z książek się dowiesz, jak sterować parowcem?
To się nie uda.
Na każdej stronie to samo.
W kółko jedno zdanie.
Co to znaczy?
„Niech kawa
cię obudzi,
zanim zrobi to rzeczywistość”.
- Złamałeś protokół. - Sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Ile czasu zostało?
Przeniesienie nastąpi za 48 godzin.
A chłopiec?
Znajdź go.
Potrzebujemy piramidy.
Wiesz, jak wiele zależy od powodzenia tego projektu?
Tak jest.
Ludzie są nieświadomi rzeczywistości.
Widzą tylko to, co chcą.
Uwięzieni w okowach ograniczonego umysłu.
A przecież wystarczy…
zmienić perspektywę,
by zyskać pełen ogląd rzeczy.
Przeszukaliśmy cały budynek.
Nie ma go tu.
A to co?
Wcześniej tego nie było.
Proszę się do tego nie zbliżać.
Co tu robisz?
Śledziłem was.
Pracuje pan dla mojego ojca.
Nie pamięta pani?
Tego, kim jestem?
Stój!
Nie ruszaj się.
Czas ucieka. To się szerzy.
Czyli wiesz, co się dzieje.
Ruchy!
Pani Mauro, proszę sobie przypomnieć.
Szybciej!
No dalej.
Nie pozwolę, by to się powtórzyło.
Nie zostawię cię znowu.
Wchodź tam!
Gdzie on jest?
Co z nim zrobiłeś?
Nie chciałem tego.
Mogę to wyjaśnić. Daj mi szansę.
Kim ty jesteś?
Proszę…
Nie ruszaj się.
Spójrz na mnie.
Nie wiesz, kim jestem?
To ja, Daniel.
Pobraliśmy się 12 lat temu.
Łżesz!
To jedna z jego sztuczek! Pracujesz dla mojego ojca!
Wiem, że ty to wiesz! Rozejrzyj się!
Nic z tego nie jest naprawdę!
Musisz sobie przypomnieć.
Rzuć to na ziemię.
Przejdź przez drzwi.
Wchodź!
Mauro, proszę.
Kocham cię.
Proszę, obudź się.
Nie zwariowałam! Nazywam się Maura Franklin.
Urodzona w Morefield. Nie zwariowałam!
Wiem, że mnie obserwujesz!
Gdzie jesteś?
Ojcze!
To nie dzieje się naprawdę.
Wszyscy zginęli.
Wszyscy nie żyją.
Zostaliśmy sami.
To nie dzieje się naprawdę.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka