Ada!
-Neredesin? -Gel de yakala.
Tadını kaçırdın artık, eve gitmemiz gerekiyor.
Gel de yakala.
Yakaladım.
Uyan.
Hiç cevap yok.
Çocuk nerede?
Annem haklıymış. Hepsi çocuk yüzünden öldü!
Krester ve Ada…
Neler oluyor?
-Çocuk nerede? -Dur Tove.
-Bilmiyorum. -Bakın.
Okyanusun ortasındayız ve motorumuz çalışmıyor.
Tekrar çalıştıramazsak hepimiz burada ölüp gideceğiz.
Haklı.
Karaya ulaşmalıyız. Gruplara ayrılalım.
Olek, Franz. Makine dairesine gidip motorları çalıştırın.
Yardıma ihtiyacınız var. Erkekleri makine dairesine götürün.
İki rahibimiz, sizler de onunla kalın.
-Telgraf kullanmayı öğret. -Ne dedi?
İmdat çağrısıyla koordinatları gönderelim. Hayatta kalanları da aramalıyız.
Bayan Wilson, o görev de sizin. Kadınlarla beraber gidin.
-Clémence. -Bayan Wilson'la gideceğiz.
Bayan Franklin de çocuğu bulmama yardım edecek.
Buradan sağ kurtulacaksak birbirimize güvenmeliyiz.
BİR NETFLIX DİZİSİ
PİRAMİT
Niye onlara…
…babamı anlatmadın?
Anlatabilirdin.
Sen niye Prometheus'un kaptanı olmamı anlatmadın?
Her şey mantıksız.
Teşekkürler.
Delirdiğimi düşünmediğin için.
Gitsek iyi olur.
Merhaba!
Merhaba.
Kimse var mı?
Merhaba.
Gel de yakala.
Duydun mu?
-Anne. -Efendim?
Bir şey duydum sandım.
Şimdi bana inandın mı?
-Dediklerim doğru. Sen seçilmişsin. -Anne, dur artık.
Belki dağılırsak daha hızlı olur. İkiniz oraya gidin, biz de buraya gidelim.
O şey de ne?
Garip, daha önce yoktu.
Ne diyor?
Ne boklar dönüyor, birisi açıklayabilir mi?
Hiç böyle bir şey görmedim.
Neler oluyor?
Dur! El sürme.
Nedir, ne yapar, bilmiyoruz.
Yeter, bu gemiden kurtulmak istiyorum.
Beni aşağı indirdi, sonra yok oldu.
Belki de haklıydın.
-Belki bu bir çeşit rüya. -Kimin rüyası peki?
Senin mi, benim mi?
Neredeyiz? Buraya hiç geldin mi?
Çocukluğumun geçtiği yere benziyor ama farklı geliyor.
Bu nasıl olabilir?
Bilmiyorum.
Ama şuradaki bina babama ait.
Sence çocuk içeride midir?
Burada kimse yok.
Zaman harcıyoruz.
Doğum ne zaman?
Şey… Bebek?
Ne zaman?
İki ay.
Hep çocuğum olsun istedim.
Hem de bir sürü.
Sonra ablamın iki çocuğu oldu.
Doğrusu çok sinir bozucular. Ama…
Galiba bu da küçükken çok istediğimiz şeyler gibi.
Âşık olmak, evlenmek, çocuk sahibi olmak…
Sonunda hep hayal ettiğimizin tam tersi oluyor.
Sana hayranım.
Çok güçlü, çok özgür birine benziyorsun.
Bense gülüncüm.
Bir laf var, biliyor musun?
Erkekler elbise ve topuklu ayakkabıları kadınlar kaçıp gidemesin diye icat etmiş.
Bu hiç hoşuma gitmedi.
Peki, iki tarafta da ateş yakmalıyız.
Buradan başlayalım, hadi.
Siktir.
Kömür için yukarı çıkmalıyım.
Onlarla kalacağımı sanıyorsan delirmiş olmalısın.
Hep takılıp kalıyor.
Yardım edeyim.
Teşekkürler.
Bu senin mi?
Bir kızdan mı?
Kız?
Hayır.
Kız değil, ağabeyim.
Ağabeyim.
Amerika'da yaşıyor ve…
Uzun hikâye.
Diğer erkeklerden çok farklısın.
Özür dilerim.
AKIL HASTANESİ
Burası neresi?
Akıl hastanesi.
Babam, annem için kurdu.
Sadece anneme sevgi gösterebiliyordu.
Annem ağabeyimle beni doğurmuş ve her doğumda kendini giderek kaybetmiş.
Başta unutkanlığı tutuyordu.
Ama zamanla isimlerimizi unutur oldu.
En sonunda da bizi.
Babam bu yüzden bize içerledi.
Annemin iyileşmesini istediği için burayı kurdu.
İnsan beyni nasıl çalışır, zarar görürse nasıl düzelir,
öğrenmek istiyordu.
Orada ne var?
Burada ne oldu?
Hatırlamıyorum.
Geminin gövdesine benziyor.
Hey!
-Nereye? -Anlamı yok, kimseye ulaşamayacağız.
Dursana!
Başınız sağ olsun.
Rahip olmayı hiç istemedim.
Çiftçiydim.
Babam ve onun babası gibi.
Pek paramız yoktu ama mutluyduk.
Ama sonra bir şey oldu.
O olaydan sonra karım Iben, Tanrı'nın sesini duymaya başladı.
Tanrı ona bizim için daha başka, daha büyük planları olduğunu söyledi.
Hiç umudumuz yokken bu ona umut verdi ve ben…
Ben de aynı umudu hissetmeyi çok istedim.
Ama en çok…
…onun mutlu olmasını istedim.
Ama yalan söylüyorum.
Tanrı'nın sesini hiç duymadım. Hatta dürüst olayım.
Tanrı'nın varlığına inanmıyorum.
Bilmiyorum.
Bütün günahların affolacak.
Teşekkürler.
Burada da kimse yok.
Şey…
Başınız sağ olsun.
"Kendi kaderinizi yazın" derler.
Ama bu yanlış, kaderimiz zaten yazıldı.
Tanrı kaderimizi yazar.
Elden ancak onun kararlarını kabul etmek gelir.
Bütün olaylar onun planının bir parçası.
Burada da kimse yok.
-Şunu gördün mü? -Ne dedin?
Dur, nereye?
Merhaba!
Kimse var mı?
Krester.
Krester!
Krester.
Seni bekliyordum.
Hayır!
Ne oldu?
Sakin ol, bir şey yok.
Benim.
Seni arıyordum.
Tove, ne oluyor?
Alt güverteden devam edelim.
Bu çok mantıksız.
Eskiden burada babamın ofisinin kapısı vardı.
Sanki her şey bir şekilde geminin bir parçası.
Çocuk beni buraya getirmeden önce konuştu.
Tuhaf bir şey söyledi.
Dinliyorlarmış ve cevap arıyorsam Yaratıcı'ya soracakmışım.
Tanrı anlamında Yaratıcı mı?
Belki ikimiz de delirdik.
Aramaya devam etmeliyiz.
İyi misin?
Seni yalnız bırakayım. Diğerlerini bulacağım.
Merhaba!
Kimse var mı?
Krester.
Krester, sen misin?
Beni hatırladın mı?
Şu gelene de bakın.
Ama biriniz hâlâ eksik.
Kardeşin nerede?
Okulda, okula gitti.
Krester.
Fikrini merak ediyorum.
Doğruyu söylemek sence bir erdem midir?
Evet, erdemdir. Evet.
Peki yalan söylemek günah mıdır?
Sence de günah işleyenler cezalandırılmalı mıdır?
-Bilmiyorum. Üzgünüm, bilmiyorum. -Dur! Beni dinle lütfen.
Bu konuda anlaşabileceğimizden eminim.
Oğlun benden bir şey çaldı. Şimdi de bu konuda yalan söylüyor.
Ahlaki değerleri olmayan insanları topraklarımda çalıştıramam.
Oğluma el sürdün, masumiyetini çaldın.
Ben de karşılığında sizden bir şey çalacağım.
-Özür dilerim. -Ne olur.
Tove, bağırdığını duydum!
İyi misin?
Ne oldu?
Ne var?
Kan mı bu? Tove.
Muhtemelen bana inanmayacaksın ama çok üzgünüm.
Her şey için.
Her şey mi? Gerçekten mi?
Yalancı olduğun için, beni kaçak diye ihbar ettiğin için üzgün müsün?
E, istediğini aldın.
Yanılıyorsun.
İstediğimi değil, hak ettiğimi aldım.
Kafamda bir şey var.
Birkaç günlük ömrüm kaldı. O yüzden Amerika'ya gitmeliyim.
Oradaki bir doktor ameliyatla o şeyi çıkarmaya çalışacak.
Yaşayan bir hastada hiç denememiş. Ama belli olmaz.
Bak, dileğin gerçekleşti. Tek isteğin öldüğümü görmekti.
Kader de o işin icabına bakıyor.
Çalışmaya başladı.
Başardık.
Çalışıyor.
Başardılar.
Başardılar, yine hareket ediyoruz!
Dümen kimde?
O giden adamın dümende olması gerekmiyor mu?
Haklısın, nereye gidiyoruz?
-43 Kuzey… -Dümeni kullanmayı öğrenmeliyiz.
43 Kuzey, 53 Batı…
İşte burada kara var. Şimdi ne olacak?
Şaka mı bu? Kitap okuyarak dümeni kullanmayı mı öğreneceksin?
Faydası olmayacak.
Bütün sayfalarda bu var. Başka bir şey yazmıyor.
Ne demek bu?
"Gerçeklik uyandırmadan
kahven uyandırsın."
-Protokolü çiğnedin. -İşler kontrolden çıktı.
-Ne kadar kaldı? -Transfere yaklaşık 48 saat var.
Ya çocuk?
Bul onu.
Piramide ihtiyacımız var.
Bu projenin başarısı ne kadar önemli, biliyor musun?
Evet efendim.
İnsanlar gerçeklikten bihaber.
Sadece görmek istediklerini görüyorlar.
Zihinlerinin kısıtlamalarına hapsoluyorlar.
Hâlbuki tek yapmaları gereken şey bakış açılarını değiştirmek.
Ve olayı her açıdan görmek.
Bütün binayı aradık, burada değil.
O ne?
Daha önce yoktu.
Dur, yaklaşma!
-Burada ne işin var? -Sizi takip ettim.
Babamın emrinde çalışıyorsun!
Hatırlamıyor musun? Kim olduğumu hatırlamıyor musun?
Dur!
Orada kal.
Vaktimiz yok, yayılıyor.
Ne olduğunu biliyor musun?
Yürü!
-Ne olur Maura, hatırlaman lazım. -Yürü!
Devam et.
Bir daha buna göz yummayacağım. Bir daha seni bırakmayacağım.
Gir içeri!
Nereye gitti?
Ona ne yaptın?
Böyle olsun istemedim. Açıklayabilirim, lütfen bir şans ver.
Kimsin sen?
-Lütfen, beni… -Orada dur.
Bana bak. Kimim, bilmiyor musun?
Benim, Daniel.
12 yıl önce evlendik.
Yalan söylüyorsun!
Bu da onun oyunlarından biri! Babama çalışıyorsun!
Bildiğini biliyorum! Etrafına bak! Bunların hiçbiri gerçek değil!
Hatırlaman lazım.
O şeyi yere bırak.
İçeri gir.
İçeri gir!
Maura, ne olur.
Seni seviyorum.
Lütfen uyan.
Delirmedim. Adım Maura Franklin. Morefield'da doğdum. Adım Maura Franklin…
Beni izlediğini biliyorum!
Neredesin?
Baba!
Bu gerçek olamaz.
Hepsi ölmüş.
Hepsi ölmüş. Bir biz varız.
Bu gerçek olamaz.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Mayadağ