Kocham cię.
Nie zapominaj o tym.
Chciałabym, by ta chwila trwała wiecznie.
Tu jest.
W twojej pamięci.
Czy to nie ty mi mówiłaś, że cała nasza rzeczywistość
rezyduje w umyśle?
Tam jest wszystko.
Ty, ja, ta chwila.
W twoim mózgu.
Już na zawsze.
Czyli czasem mnie słuchasz.
Owszem, słucham.
Ale nie zgadzam się.
Rzeczywistość to coś więcej niż impulsy nerwowe w mózgu.
Rzeczywistość nie jest wewnątrz nas.
Ona toczy się na zewnątrz.
Dam ci przykład.
I kolejny.
Ale tych zdarzeń nie byłoby, gdyby nie doświadczał ich umysł.
Idąc krok dalej – może to w ogóle się nie dzieje.
Nigdy się nie dowiemy, czy bodźce w naszym mózgu
pochodzą z zewnętrznej rzeczywistości czy też są wytworem umysłu.
Jesteś nieuleczalną romantyczką.
Tak czy siak, umieram z głodu.
Mauro.
Nigdy nie zapomnij.
Przenigdy.
Procedura zamknięcia uruchomiona.
Mauro?
Obudź się.
Mauro, czy to ty?
Wypuść mnie stąd!
Trwa zamykanie.
Mamy mało czasu. Wkrótce wszyscy znów zginą.
Gdzie moje urządzenie?
Mauro!
Błagam cię!
Proszę.
Potrzebuję tego urządzenia. Proszę!
Mauro!
SERIAL NETFLIX
SZTORM
PRZEBUDZENIE KATE CHOPIN
Statek się przewróci.
Takiego sztormu nikt nie przetrwa.
Trzeba znaleźć kapitana!
Nikt z nas nie umie sterować tym statkiem!
To Bóg się mści.
Jeśli Bóg istnieje i to sprawił, musi być szalony.
Trzeba ostrzec pozostałych w maszynowni.
W maszynowni?
Racja, wciąż jest tam załoga.
- Ten brutal będzie wiedział, co robić. - Co ty mówisz?
Szukamy kapitana czy nie?
To niedorzeczne!
Czy ktoś nam powie, co mamy teraz robić?
Trzeba znaleźć kapitana.
I pannę Franklin.
Źle się pani czuje?
To choroba morska.
I tyle.
Musimy znaleźć kogoś, kto umie sterować parowcem!
Będziemy tak dalej gadać?
Szybko!
Nie idzie pani?
Znajdź pannę Franklin.
Ja sobie poradzę.
A co, jeśli…?
Szukam kapitana. Widział go pan?
Myślałem, że jest z panią.
Gdzie kapitan?
- Myślałam, że wrócił na statek. - Wrócił?
A gdzie był?
Miałam na myśli to, że wrócił na mostek.
Znalazła pani chłopca?
Panno Franklin.
Wszystko dobrze?
Gdzie wszyscy?
Szukają kapitana.
- Nie ma go tu? - Nie.
- Co to? - Lepiej nie dotykać.
Liczyłam, że pani mi powie, co to jest.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Chyba od tego umrę.
- Wszyscy umrzemy! - Nie umrze pani.
Nikt tu nie umrze. Proszę to traktować jak zły sen.
Jak to? O czym pani mówi?
Może wrócił do wspomnienia.
Proszę poczekać.
Panno Franklin.
Proszę mnie nie zostawiać!
ZAMKNIĘCIE ZA 43 MINUTY
Gdzie się chowasz, szczurze?
Eyk?
Mogę w czymś pomóc?
Szukam Eyka Larsena.
Zgubiła się pani?
Nie rozumiem.
Dobrze się pani czuje?
W czym mogę pomóc? Zgubiła się pani?
Dobrze się pani czuje?
W czym mogę pomóc? Zgubiła się pani?
Dobrze się pani czuje?
W czym mogę pomóc? Zgubiła się pani?
Dobrze się pani czuje?
Pójdziemy na dno.
Oczywiście, że chce nas ukarać.
Ten twój Bóg
nie zna miłosierdzia.
Jest szalony i okrutny.
To księdzu nie pomoże.
W tej wodzie ksiądz nie utonie, tylko zamarznie.
Rozumie ksiądz? Zamarznie!
Szukajmy dalej.
Szukajmy.
Tove?
Co ty robisz pośród tych ludzi?
Z niego żaden ksiądz, a ta druga to ladacznica.
Tak chce Bóg.
- Ja tu zostanę. - Przestań.
Przestań.
Bóg nas nie ochroni.
Nie wybrał nas na swoich uczniów.
Obie dobrze wiemy, że to nie jest dziecko Boże.
A ty nie słyszysz głosu Boga.
Ty postradałaś rozum.
Tove.
Idziesz?
Idź.
Nie.
Będzie dobrze.
Nie.
Idź.
Pomódlmy się, Anker. Chodź.
Tak.
Pomódlmy się.
Lucien?
Co się dzieje?
Nic mi nie jest.
Clémence?
Dzięki Bogu nic ci nie jest.
Na zewnątrz sztorm.
Fale wysokie jak góry.
Otaczają nas z każdej strony.
Na mostku pusto.
Pierwszy oficer zniknął, a kapitan nie wrócił.
Olek, musisz przejąć stery.
Trzeba płynąć w sam środek burzy.
Jeśli kadłub będzie ustawiony równoległe do fal, wywrócimy się.
Silniki muszą działać. Inaczej nie mamy szans.
Dokąd idziesz?
Trzeba zamknąć grodzie. Inaczej zaleje nas woda.
Pomogę ci.
Ling Yi.
Pójdę tam, gdzie ty.
Gdzie byłeś?
Przepraszam. Tak mi przykro.
Starałem się dotrzeć jak najszybciej.
Znowu to się dzieje.
Trwa zamykanie.
Ale miałeś rację. Nigdy tak daleko nie zaszliśmy.
Nie wszystko stracone.
Znalazłeś kod?
Mama?
Wciąż nie pamięta.
Ale wyciągniemy ją i przerwie tę pętlę raz na zawsze.
Trzeba znaleźć kod.
Musi sobie przypomnieć, gdzie on jest.
Znajdę moje urządzenie i to powstrzymam.
Tato?
Tym razem się obudzi.
Na pewno.
Mam cię.
WIADOMOŚĆ DOSTARCZONA
ZAMKNIĘCIE ZA 29 MINUT
Nie.
Przykro mi, że tak się tego dowiedziałaś.
Ma na imię Elliot.
To nasz syn.
To niemożliwe.
Nie mogę mieć dzieci.
Tak powiedzieli lekarze.
To fałszywe wspomnienie.
Pamiętałabym o dziecku. Dlaczego nie pamiętam?
Bo chciałaś zapomnieć.
Czułabym to, gdybym miała syna.
Czemu nic nie czuję?
Chciałaś pozbyć się bólu.
Dlaczego?
Wiem, że pamiętasz.
Gdzieś tam…
Wiem, że pamiętasz.
Nie jesteś prawdziwy.
Wszyscy jesteście w tym uwięzieni.
W czym?
Sama to kiedyś mówiłaś.
Nie wiadomo, czy bodźce w mózgu pochodzą z zewnętrznej rzeczywistości
czy też są wytworem umysłu.
Wytworem umysłu?
To nie dzieje się naprawdę.
To symulacja.
To platońska alegoria jaskini.
Widzisz cienie na ścianie i sądzisz, że to rzeczywistość.
Ale gdybyś tylko mogła się odwrócić,
zobaczyłabyś to, co rzuca te cienie.
To, co jest prawdziwe.
Zapomniałaś.
Zapomniałaś, co jest prawdziwe.
Ale musisz sobie przypomnieć.
Musisz się obudzić.
Inaczej nie będzie już po co się budzić,
a twoja świadomość utknie tu na zawsze.
Kończy nam się czas.
Muszę cię stąd zabrać przed restartem.
ODNAJDZIE SIĘ UTRACONE
ZAMKNIĘCIE ZA 21 MINUT
Proszę pana.
Wie, gdzie ukrywa się chłopiec.
PRZEBUDZENIE KATE CHOPIN
Chodź.
Zamykają symulację.
Jest kod, który to zatrzyma. Inaczej wszystko zacznie się od nowa.
Kod jest gdzieś na statku. Przypomnij sobie gdzie.
Skąd ja miałabym to wiedzieć?
Przypomnij sobie.
Ukryłaś go i o nim zapomniałaś.
Kodem może być dowolny obiekt.
Włącznik, drzwi, klucz. Cokolwiek.
Nie wiem, co otwiera.
Miałaś go cały czas?
Nie jest mój. Dostałam go w kopercie, którą ktoś przysłał.
Chyba mój brat.
Tym razem się obudzisz. Obiecuję.
Clémence?
Lucien!
Nie! Twoje lekarstwo!
Gdzie twoja fiolka?
- Gdzie trzyma fiolki? - W pudełku w kabinie! Szybko!
Pomóż mi. Zabierzmy go tam.
No cóż…
Statek spoczywa na naszych barkach.
Co to jest?
Jak w każdym programie ukryto tu specjalne kody i skróty.
Zaufaj mi. Zrozumiesz to, jak się obudzisz.
A powłoka? Moje urządzenie? Masz je?
WYKRYTO URZĄDZENIE
WPROWADŹ KOD
Co robisz?
Gdy nas skasują, wszystko zacznie się od nowa.
Symulacja trafi do archiwum, jak poprzednie.
Ale tym razem będzie inaczej.
Zakotwiczę nas tak, że przejdziemy przez ten sam port.
To da nam więcej czasu.
- To już się zdarzyło? - Wiele razy.
Każda symulacja trwa osiem dni.
Żaden statek nie dotarł do celu.
Utknęłaś w pętli. Symulacja za symulacją.
KOD PRZESŁANY
Musimy dotrzeć do Elliota.
ZAMKNIĘCIE ZA DZIESIĘĆ MINUT
Ling Yi!
Chodź.
Chodź ze mną.
Mamo!
Ling Yi!
Olek!
Nie!
Olek!
Ej!
Ángel!
Nie! To niemożliwe.
Proszę, niech ktoś pomoże! Pomocy!
Poczekaj.
Ángel.
Kochanie.
Nigdy nie rozumiałem, czemu zakochałeś się w kimś takim jak ja.
Jesteś najbardziej wrażliwym i lojalnym mężczyzną, jakiego znam.
Miałeś rację.
Lepiej ci będzie beze mnie.
Nie.
Nie. Nie zostawiaj mnie, kochanie.
Boję się.
Nie.
Iben, kochanie.
Nie możemy tu zostać. Chodź.
O mnie się nie martw.
Jeśli On tego chce, kimże ja jestem, by się sprzeciwiać?
Myślisz, że On chce, żebyś umarła?
Bóg chce, żebyś umarła?
To ty tego chcesz!
Iben, obudź się.
Znam ścieżkę, którą nam wytyczył.
Nam wszystkim.
Nie chce się zamknąć!
Chodź! Musimy zamknąć następną.
Nie ma uchwytu. Czemu nie ma uchwytu?
- Co robimy? - Cholera.
Nie.
Obiecaj, że przeżyjesz.
Co robisz?
Nie!
Nie! Otwieraj!
Będzie dobrze.
Nie zostawię cię.
Nigdy cię nie zostawię.
Stój! Nie!
Proszę pana, znalazłem jego i piramidę.
Za każdym razem popełniają te same błędy.
Za każdym razem giną.
Bo nie mogą uwolnić się od emocji.
Właśnie to czyni ich słabymi.
To największa wada natury ludzkiej.
Nie można kierować się miłością, gniewem czy nienawiścią.
To tylko głupie uczucia, które przyćmiewają umysł.
Nie.
Nie!
- Gdzie to jest? - Nie wiem!
Nie wiem.
Tym razem zaszliście daleko.
Uzyskanie dostępu poprzez Prometeusza było sprytnym posunięciem.
Mimo to ponieśliście porażkę.
Znowu.
Zmiany w kodzie nic tu nie pomogą.
Wszyscy na tym statku w końcu zginą
i wezmą udział w kolejnej symulacji.
Wszyscy jesteście uwięzieni w pętli.
Mauro, masz coś, czego chcę.
Dlaczego to robisz?
Czego ode mnie chcesz? Czemu jestem…?
Chcę klucza.
W zamian zatrzymasz syna.
Co zrobiłeś? Gdzie jest Elliot?
Co mu zrobiłeś?
Klucz.
Wiesz, gdzie mnie szukać.
Naprawię to.
Musisz mi zaufać.
Kocham cię.
Nie zapominaj.
Cerber zostanie przeniesiony do archiwum.
Twoja matka przyniesie mi klucz i to się wreszcie skończy.
Zamknięcie za dziesięć,
dziewięć, osiem, siedem,
sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden, zero.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka