Mamo!
Mamo, patrz!
Patrz, co znalazłem.
Nazwałem go Alfred. Nie sądzisz, że wygląda jak Alfred?
Rzeczywiście.
Może go wypuścisz?
Alfred raczej nie chce być trzymany w więzieniu.
To jak mam zobaczyć, jak rośnie?
Obawiam się, że nie zobaczysz.
Czasem musimy odpuścić. Wielu rzeczy nie da się zatrzymać.
Kiedyś dorośniesz, będę musiała pozwolić ci odejść.
Nie mogę zatrzymać cię na zawsze.
Nie mów głupstw.
Zostanę z tobą i tatą na zawsze.
Mamo!
Obudź się.
Twój ojciec pewnie wiele ci o mnie mówił.
Ale podejrzewam, że przemilczał to, dlaczego tu jesteśmy.
Ty i ja.
Spójrz na nich.
Wyruszyli w ten rejs, bo chcieli zapomnieć o przeszłości.
I teraz też tutaj utknęli.
Twoja matka cię oszukała.
Oszukała nas wszystkich.
I tylko ona może nas stąd wydostać.
Jeśli starczy ci odwagi, mogę pokazać ci prawdę.
SERIAL NETFLIX
KLUCZ
Eyk.
Maura.
Gdzie on jest?
Jak zesłał mnie na Prometeusza?
Przestań kłamać. Kim on naprawdę jest?
To…
mój mąż.
A chłopiec z Prometeusza to mój syn.
- Co? - Ale ja nic z tego nie pamiętam.
Wiem, że to brzmi niedorzecznie, ale mój ojciec
jest właścicielem tych statków.
Sprawił, że zapomnieliśmy, czemu tu jesteśmy.
Co ona mówi?
Nasz świat ma zasady, których nie można nagiąć.
Ale w tym świecie prawa logiki nie działają.
To, co nas otacza,
nie jest prawdziwe.
To iluzja, magiczna sztuczka.
Symulacja.
To absurd.
Pamięta pani moment wejścia na pokład?
Oczywiście, że tak.
To niemożliwe.
Co?
Co powiedziała?
Pyta, czy pamiętamy to, jak wchodziliśmy na pokład.
Co?
Czy ktoś może wyjaśnić, o czym jest mowa?
Myślałam, że chodzi tylko o mnie, ale tak nie jest.
Chodzi o nas wszystkich.
Nie wiem dlaczego, ale wszyscy jesteśmy tu z jakiegoś powodu.
Twój mąż.
To przez niego tu jesteśmy?
Pracuje dla twojego ojca?
On chyba chce pomóc.
Próbuje nas stąd wydostać.
Kurwa.
No już.
Proszę.
Zadziałaj!
Nasz mózg to bardzo skomplikowany twór.
Choć staramy się zapomnieć o rzeczach, których nie chcemy pamiętać,
nie jesteśmy w stanie w pełni usunąć ich z pamięci.
Są częścią naszego jestestwa.
Na zawsze wplecione w nas samych.
Pora, byś sobie przypomniał.
Twoja prawda kryje się za tymi murami.
Nie ma się czego bać.
To nie dzieje się naprawdę.
Pamiętasz?
Rozprzestrzenia się.
Nie zrobię ani kroku więcej, póki nie powie nam pani, co tu się dzieje.
Czemu mamy pani ufać?
Statek należy do pani ojca.
Pani musi coś wiedzieć.
Dlaczego pani w ogóle tu jest?
Nie wiem.
Pamiętam, że zanim obudziłam się na pokładzie,
przed wejściem do domu znalazłam kopertę.
Sądzę, że wysłał ją mój brat.
I to było w środku.
Nie wiem jak, ale ojciec sprawił, że zapomniałam.
Zapomniałam, co się stało i kim jestem.
Uważam, że ten klucz otwiera coś,
co przywróci mi pamięć i pozwoli nam się stąd wydostać.
Matka miała rację. Nie powinnyśmy były wsiadać na ten statek.
Wszyscy zginęli.
Olek nie żyje.
Moja matka nie żyje.
Nie zostanę tu ani chwili dłużej.
Opuszczam statek.
Ma rację.
Spuścimy szalupę i uciekniemy z tego przeklętego statku.
Czy pani tego nie rozumie?
Nie ma dokąd uciec.
Ten statek nie istnieje. Ocean też nie.
To dzieje się tylko w waszym mózgu.
Jest pani mądrą kobietą.
Podziwiam to: studia medyczne,
przeciwstawianie się konwencjom, dążenie do emancypacji.
Ale chyba nie wierzy pani w to, co mówi?
To się kupy nie trzyma.
Opuśćmy statek.
Gdzie wy idziecie?
Opuszczamy statek. Możecie do nas dołączyć.
Chcą opuścić statek.
Chodźmy.
Widziałeś to.
Te szyby.
Twoje wspomnienie. I moje.
Wierzysz mi?
Gdzie zniknęła klapa?
Myślisz, że twój ojciec jest w tym wspomnieniu?
Jego gabinetu tam nie było, ale mówił, że wiem, gdzie go znaleźć.
Jak dostaniemy się do szpitala psychiatrycznego?
Chodź za mną.
To jego wspomnienie.
Jestem na zdjęciach, ale nic z tego nie pamiętam.
Patrzę na nie i nic nie czuję.
Nie pamiętasz małżeństwa?
Skoro to wszystko iluzja, może to wspomnienie nie jest prawdziwe?
Skąd wiadomo, że on mówi prawdę?
Chłopiec mówił o Stwórcy. Kimś, kto to wszystko stworzył.
Myślisz, że to twój ojciec?
Ktokolwiek to stworzył, musi być w tym jakaś logika.
Jakiś projekt.
W sensie, że jest jakiś wzorzec? Plan?
Różne obszary mózgu przechowują wspomnienia,
ale wszystkie są połączone poprzez sieci neuronowe.
Konkretny zapach może przywołać wiele wspomnień,
które są z nim związane.
Może właśnie tak to działa.
To jakaś imitacja mózgu,
a różne obszary są ze sobą połączone.
Co się dzieje?
Chodźmy dalej.
Cholera.
To się rusza.
Szybko, tędy!
Stójcie.
Chodź, szybko!
Gdzie oni poszli?
Może ta lekarka miała rację?
Cokolwiek tu się dzieje, ja się stąd wynoszę.
Musi być jakieś wyjście.
Dokąd pani biegnie? Zgubiliśmy już resztę!
Poszukajmy lekarki i kapitana.
Nawet jeśli w tej symulacji usuniemy wspomnienia,
nasze zmysły wciąż będą reagować na te same bodźce.
Twój umysł może nie pamiętać, co się stało w tamtym pokoju.
Ale ciało pamięta.
Pokażę ci prawdę.
Zaufaj mi.
Usiądź.
Myślisz, że to twoja matka jest tu uwięziona.
To nie jest jej więzienie.
Lecz twoje.
To może boleć.
Nie powstrzymasz jego śmierci.
Mauro?
Mamo?
Tato?
Wiesz, że to nie jest w porządku.
Czemu mnie nie słyszycie?
Mamo, co tu się dzieje?
- Mamo, proszę! - Proszę, pozwól mu odejść.
Mamo!
- Nie mogę. - Mamo, proszę!
Mamo, proszę! Nie!
- Nie martw się, kochanie. - Nie, mamo, proszę!
- Nie bój się. - Nie!
- Zapomnisz. Obiecuję. - Nie! Proszę, nie!
Zapomnisz, że to się wydarzyło.
To jedyny sposób, żebyśmy mogli być razem.
Nie!
Proszę! Nie!
Zobaczyłeś prawdę, czyż nie?
Matka uwięziła cię w tej symulacji, by móc utrzymywać cię przy życiu.
Kłamiesz. To nie jest moje wspomnienie.
Włożyłeś mi je do głowy.
Gdy była w twoim wieku,
znalazła w moim gabinecie artykuł o platońskiej alegorii jaskini.
Była zbyt młoda, by zrozumieć abstrakcyjną koncepcję Platona.
Mimo to czytała go w kółko.
Ta jedna myśl
wywróciła jej świat do góry nogami.
Koncepcja, że ludzkie poznanie ma granice
i nigdy nie możemy być pewni, że świat jest taki, jakim się nam wydaje.
Jesteśmy uśpieni, nieświadomi prawdziwej natury rzeczy.
Pewnego wieczoru przyszła i powiedziała:
„Jeśli rację ma Platon, to skąd wiemy, że cokolwiek jest prawdziwe?
Skąd wiemy, że prawdziwa rzeczywistość
nie znajduje się poza naszym światem?”.
To była wielka myśl jak na dziewczynkę w jej wieku.
Spojrzałem na nią i zapytałem: „Czyż właśnie tym nie jest Bóg?
Stwórca naszej rzeczywistości?”.
Myślała o tym przez chwilę.
Potem odpowiedziała:
„A więc to świat, w którym żyje Bóg, jest tym prawdziwym,
a my jesteśmy tylko jego domkiem dla lalek.
A kto stworzył Boga?
Czyż nie można by tak cofać się bez końca?”.
To miejsce to taki domek dla lalek.
Zbudowano go dla ciebie.
Kłamiesz.
Twój ojciec chce, żebyś tak myślał.
Ale to on cię okłamywał.
Oboje cię okłamywali.
Ale jest stąd wyjście.
A twoja matka ma klucz.
OBUDŹ SIĘ
Gdzie zniknęły drzwi?
Nie ma drzwi.
Gdzie się podziały?
Tam są drzwi.
Szybko, tędy.
Nie!
Hej!
Zaczekaj na mnie!
Chodź!
Zaczekaj.
Gdzie jesteśmy?
Nie rozumiem, co się dzieje.
Nie!
Gdzie my jesteśmy?
To niemożliwe.
Proszę pana.
Włamał się do jednostki centralnej.
Próbuje chyba zmienić architekturę symulacji.
Modyfikuje przestrzeń, by zatrzeć swoje ślady.
Chce, by się obudziła, zanim odda nam klucz.
Utkniemy tu na zawsze.
Znajdź ją.
Zdobądź klucz.
Tak jest.
Jest tam ktoś?
Gdzie jesteśmy?
Jak się tu znaleźliśmy?
Ratunku!
Jest tam.
Nie chcę umierać.
- Ling Yi! - Mei Mei?
Wypuść mnie stąd!
Nie!
Nie uciekaj!
Pomóż mi!
Czemu manipulujesz kodem?
Infekujesz wirusem cały program.
Co próbujesz ukryć?
Ramiro!
- Ángel! - Ramiro, pomóż mi!
Nie rozumiem. Ty żyjesz?
Co ja tu robię?
- Clémence? - Lucien?
Wyciągniemy cię!
Olek.
Wszystko będzie dobrze.
Olek?
Dobry Boże.
Chodź. Trzeba się stąd wydostać.
Twój ojciec jest głupcem.
Jego próba zhakowania kodu zniszczy całą symulację.
Myślisz, że ojcu na tobie zależy?
On nie robi tego dla ciebie, tylko dla niej.
Gdyby miał wybierać między tobą a twoją matką,
zawsze wybrałby ją.
Nasze wspomnienia są ze sobą połączone.
Jak twój ojciec to robi?
Jak dostał się do naszych umysłów?
Nie wiem.
Ale wiem, że zrobił coś z moją pamięcią.
W tym budynku.
Olek.
Olek!
Jak się tu dostałeś?
Widziałaś Ángela? Był w studni, a potem…
Olek?
Widziałyście go?
Co się dzieje?
Czy ktoś widział Olka?
On nie umarł!
Co?
Przed chwilą tu był!
Jak to?
Ángel?
- Ángel? - Dokąd idziesz?
Dokąd on idzie?
Nie wiem, ale tam powinna być maszynownia.
Chodźmy!
Nie rozumiem.
Gdzieś tu musi być gabinet ojca.
To szaleństwo. To tylko zły sen.
To nie jest sen.
Daniel mówił o „symulacji”, fałszywej rzeczywistości,
w której utknęliśmy.
To niepojęte.
Niepojęte jest to, że wciąż nic nie rozumiecie.
Nie radzę.
Wiedziałeś.
Wiedziałeś, co tu się dzieje.
Klucz.
Nie ma czasu.
Symulacja została uszkodzona. Wszystko się rozlatuje.
Daj mi to, czego chcę.
Klucz.
Przepraszam, kapitanie.
Nie!
Nie! Wróć.
Sprowadź go. Proszę!
To niemożliwe.
Proszę!
Wróć.
Eyk.
Wstawaj.
Ojciec na ciebie czeka.
Nic ci nie jest?
Wie, co mu zrobiłaś.
Co ja ci zrobiłam?
Elliot, proszę.
- Czemu nie pamiętam? - To wciąż niewłaściwe pytania.
Przestań!
Jestem twoją córką. Jaki ojciec zrobiłby coś takiego?
Klucz.
Masz go?
Obserwowałeś mnie.
Cały czas.
Dlatego Ciaran wysłał list. Dowiedział się, co zrobiłeś.
Gdzie jest mój brat?
Co zrobiłeś Ciaranowi?
Zaufaj mi, on jest ostatnią osobą, o którą powinnaś się martwić.
Odpuść sobie gierki i powiedz, co tu się wyprawia!
Co się dzieje?
Jak to zrobiłeś?
Przychodzimy na świat jako poszukiwacze lub unikacze.
Unikanie to czysta rozkosz.
Z drugiej strony, bycie poszukiwaczem
przynosi tylko ból.
Człowiek otworzy każde drzwi, wkroczy w najciemniejszą pustkę,
wiedziony chęcią zdobycia większej wiedzy.
W przeciwieństwie do brata ty urodziłaś się jako poszukiwacz.
Wolałbym, żeby było inaczej.
Próbując uśmierzyć swój ból, zadałaś go sobie jeszcze więcej.
Przestań!
To tylko twoja chora gra.
Przeceniasz moje możliwości.
To nie jest moja chora gra.
Tylko twoja.
To ty jesteś Stwórcą.
Kłamiesz! To nieprawda.
Zaprojektowałaś to razem z mężem.
Zmusiłaś do tego wszystkich.
Wszyscy utknęli w tej pętli przez ciebie.
Ja opuszczę teraz to przeklęte miejsce.
A ty znowu zapomnisz.
Cokolwiek ci powiedział, to nieprawda. To nie ja to stworzyłam.
Nie ja to stworzyłam!
Nie bój się.
Zapomnisz o tym wszystkim.
Zrobiłaś to już tyle razy.
Dopilnuję, żebyś została tu na zawsze.
Ángel?
To nie może być prawdziwe.
OBUDŹ SIĘ
Czas się obudzić.
Dlaczego to nie działa?
Zmienił kod.
Symulacja została uszkodzona.
Co się dzieje?
Usunięcie symulacji za…
dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem, sześć,
pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden, zero.
Udało się.
Nie zaczęło się od nowa.
Gdzie ja jestem?
Czy to jest prawdziwe?
Nie.
To pierwsza symulacja, którą stworzyliśmy.
Nasz dom z dala od domu.
My to stworzyliśmy?
Czemu nie pamiętam?
To już nieważne.
Dlaczego tu jestem?
Obiekty w symulacji to tylko wizualizacje kodów.
To tylko fasady, jak wszystko inne.
Zamieniłem ich wartości.
Przeprogramowałem je.
Tym razem strzykawka nie sprawiła, że zapomniałaś.
Sprowadziła cię tutaj.
Podmieniłem obiekty.
Piramida, którą ma twój ojciec, jest bezużyteczna.
Tak samo jak klucz.
OBUDŹ SIĘ
Twoja obrączka zawiera kod do wyjścia.
Tym razem
uda ci się stąd wydostać.
Twój brat przejął cały program, gdy ty byłaś tutaj.
Co zrobił mój brat?
To on to kontrolował.
Wiele razy próbowałem cię stąd wyciągnąć.
Sądziłam, że to mój ojciec…
On utknął tu jak wszyscy inni.
Nie wiem, jak szybko twój brat zrozumie to, co zrobiłem.
Musisz już iść.
To jest o wiele większe, niż myślisz.
Musisz się obudzić.
Musisz go powstrzymać.
Inaczej stracimy wszystko.
Będziesz tam, gdy się obudzę?
Zawsze.
Zawsze będę przy tobie.
PROMETEUSZ
NIECH KAWA CIĘ OBUDZI, ZANIM ZROBI TO RZECZYWISTOŚĆ.
„Projekt Prometeusz”.
MISJA PRZETRWANIA CEL: 42,043240 – 44,375760
PASAŻEROWIE: 1423
ZAŁOGA: 550
DATA: 19 PAŹDZIERNIKA 2099 ROKU
Wiadomość przychodząca.
CZEŚĆ, SIOSTRO.
WITAJ W RZECZYWISTOŚCI.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka