‪(ภูเขาไฟเต็มแม็กซ์)
‪(เรขาคณิตแบบแฟร็กทัล)
‪(ทุกเรื่อง ‪ว่าด้วยรูปทรงเรขาคณิตศักดิ์สิทธิ์)
‪(เรขาคณิตสามมิติ ‪ของบีเอ็มดับเบิลยูและอาวดี้)
‪เป็นพี่ชายที่เฮงซวยจริงๆ
‪โอ๊ย
‪(คุณตายแล้ว)
‪บ้าเอ๊ย
‪ยังไม่ไปสัมภาษณ์งานอีกเหรอ
‪ฉันอุตส่าห์ก้มหัวขอบริษัทให้ ‪แต่ดันอยู่บ้านเล่นเกมเนี่ยนะ
‪ฉันขอให้นายก้มหัวหรือไงวะ
‪พ่อบอกว่าจะช่วยรอบนี้ ‪ครั้งสุดท้ายแล้วนะ
‪คราวหน้าให้ไปหางานเอง
‪บอกแล้วไง ‪ว่าฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ
‪ทุกวันนี้ก็ต้องให้ช่วยตั้งเยอะ
‪เอาแต่เกาะพ่อกินมาตลอดแบบนี้เนี่ย
‪โอเค
‪งั้นฉันไม่อยู่แล้วก็ได้
‪แต่ชีวิตจริง ‪มันรีเซตเหมือนเกมไม่ได้นะ
‪ตอนแม่อยู่ ‪ยังเป็นผู้เป็นคนกว่าตั้งเยอะ
‪เรียวเฮ
‪อย่ามาเป็นตัวถ่วง ‪ของฮาจิเมะก็แล้วกัน
‪(บ้านอะริสุ)
‪(เซงาว่า โจตะ คารุเบะ ไดคิจิ)
‪(อะริสุ: ขอไปที่ร้านได้ไหม)
‪(อะริสุ: ฉันออกจากบ้านมาแล้ว)
‪อ๊ะ ผู้จัดการ
‪- เหนื่อยหน่อยนะครับ ‪- คารุเบะ มาไวดีนี่
‪อ๋อไม่หรอกครับ แค่บังเอิญน่ะ
‪แล้วคาสึมาทำอะไรล่ะเวลานี้
‪มีธุระนิดหน่อยน่ะ
‪(อะริสุ: คารุเบะ อ่านอยู่หรือเปล่า)
‪(คารุเบะ)
‪กล้ามายุ่งกับหญิงฉันเหรอ ‪รู้ไหมว่าถ้ามายุ่ง
‪- แล้วจะเจออะไร ‪- เดี๋ยวเขาก็ตายหรอก
‪ถอยไปเลย นังตัวดี
‪ค่อยโล่งหน่อย
‪(อะริสุ: โจตะ ทำงานอยู่หรือเปล่า ‪ขอค้างคืนนี้ได้ไหม)
‪(โจตะ)
‪เอ้า
‪ขอบใจนะ ‪ที่ช่วยตอนกำลังยุ่งๆ อยู่น่ะ โจตะ
‪เท่านี้แม่ก็ใจชื้นขึ้นเยอะ
‪ขอเป็นครั้งสุดท้ายทีได้ไหม
‪จะเป็นครั้งสุดท้ายได้ไงล่ะ
‪(อะริสุ: เฮ้ย นี่พวกเอ็ง ‪อ่านไม่ตอบกันสักคนเลยเหรอ)
‪สภาพอากาศในโตเกียว
‪มันแปดเปื้อนจิตชั่วร้าย ‪ของคนยุคนี้นะ
‪จำเป็นต้องมีการชำระล้าง
‪ตรงนั้นตรงนี้ตรงนู้น ‪ก็จำเป็นต้องชำระล้างนะ
‪เออ รู้แล้ว เข้าใจแล้วน่า
‪งั้นไปนะ
‪ขอบใจนะ
‪(อะริสุ: ช่างมันเถอะ)
‪(คารุเบะ: ฉันโดนไล่ออกแล้วว่ะ)
‪โธ่เอ๊ย มาตอบอะไรตอนนี้วะคารุเบะ
‪(อะริสุ: จริงเหรอ เมื่อไหร่)
‪(คารุเบะ: เมื่อกี้นี้เลย ‪ตกงานเรียบร้อย)
‪(อะริสุ: จริงเหรอ เมื่อไหร่ ‪คารุเบะ: เมื่อกี้นี้เลย)
‪(โจตะ: ว่าไงพวกตกงาน ‪ส่วนฉันตอนนี้อู้งาน)
‪(คารุเบะ: ทำงานไปเถอะน่า โจตะ ‪ไอ้ยาจกเอ๊ย)
‪(อะริสุ: ส่วนฉันเพิ่งออกจากบ้านมา)
‪(โจตะ: ว่าไงพวกไร้บ้าน)
‪(อะริสุ: อยากก๊งว่ะ)
‪(โจตะ: ฉันด้วย)
‪(คารุเบะ: งั้นไปกัน)
‪(อะริสุ: คารุเบะ เอ็งไปหางานเถอะ)
‪(โจตะ: อะริสุก็ด้วยนะ)
‪(คารุเบะ: งั้นไปรวมพล ‪หน้าสถานีชิบุยะแล้วกัน)
‪(อะริสุ: รับทราบ)
‪(โจตะ: รับทราบ)
‪(อะริสุ: เดินเหยียบอ้วกว่ะ)
‪(โจตะ: ว้าย ไอ้อ้วก)
‪(อะริสุ: วันนี้มันโคตรเฮงซวยเลย)
‪(โจตะ: ฉันด้วย)
‪(คารุเบะ: เหมือนกันเด๊ะ)
‪(อะริสุ: มีแต่เรื่อง ‪ชวนให้ฟอร์มตกแต่เช้า)
‪(คารุเบะ: นั่นมันเรื่องเกมนี่หว่า)
‪(อะริสุ: อ๊ะ เจอคารุเบะแล้ว)
‪(ค้นพบตัวตนใหม่ของคุณ)
‪(คารุเบะ: หวัดดี)
‪(โจตะ: เย่)
‪(อะริสุ: เย่)
‪ก็พูดต่อหน้าสิวะ
‪แล้วจะเลือกร้านไหนดีล่ะ
‪ร้านเหล้าที่ไหน ‪มันจะเปิดแต่หัววันเล่า
‪เฮ้อ
‪พวกโดนเนรเทศอย่างเรา ‪คงไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้วมั้ง
‪เฮ้อ
‪อยากไปประเทศไหนก็ได้ที่ไม่รู้จักจัง
‪ถ้าเกิดซอมบี้โผล่กลางชิบุยะ ‪ก็คงจะแย่เนอะ
‪ถ้าเกิดทุกคนโดนกัด ‪คงได้กลายเป็นซอมบี้กันหมดแน่
‪ช่างหัวซอมบี้มันสิวะ ‪รีบเลือกร้านสักที
‪แต่ถ้าเกิดมีซอมบี้จริงๆ ‪คารุเบะเนี่ยต้องเอาตัวรอดได้แน่
‪คงฟาดซอมบี้จนเละเป็นซาก อะไรแบบนี้
‪เป็นฉันก็บ้าแล้ว
‪คนที่รอดมันนายต่างหาก อะริสุ
‪ฉันเหรอ ทำไมล่ะ
‪คนที่จะรอดมันต้องเป็นนายแน่
‪อะริสุ นายเนี่ยนะ
‪เลิกมายุ่งกับคนอย่างพวกเรา ‪แล้วตั้งใจใช้ชีวิตเถอะ
‪เพราะนายทำได้
‪หา
‪อะไรของนายวะ
‪โอเค
‪เอ้า
‪- จะทำอะไรของนายเนี่ย ‪- เฮ้ย
‪นี่ไง ที่ระลึกสู่ความเป็นไท
‪เฮ้ย โจตะ ถ่ายรูปซิ
‪โอเค
‪เฮ้ยๆ ถอยโว้ย
‪ถอยไปๆ
‪- ถอยๆ ‪- เฮ้ยๆ อันตราย อันตรายนะโว้ย
‪- เฮ้ย อันตราย ‪- นี่ๆ อะริสุ หันมองกล้องหน่อย
‪เฮ้ยๆ นี่ โจตะก็เลิกถ่ายได้แล้ว
‪อะริสุ มองกล้องสิ
‪โจตะ เลิกถ่ายได้แล้ว
‪เฮ้ยๆ อะริสุ มองกล้องหน่อย
‪มองหน่อยๆ อะริสุ
‪- เฮ้ยๆ ‪- ยิ้มสิ
‪ก็บอกให้หยุดไงเล่า ปัดโธ่
‪ทำหน้าให้มันๆ หน่อย
‪แจ่มเลยๆ
‪แจ่มเลย
‪ชิบุยะ
‪สุดยอด
‪- เฮ้ย ‪- เฮ้ย ระวัง
‪- โอ๊ยๆ ‪- เกือบไปแล้ว
‪- เฮ้ยไปเร็ว ‪- อ๊ะ ดอกไม้ไฟ
‪เออ ช่างแม่งเถอะ รีบวิ่งเร็ว
‪แย่แล้ว ตำรวจ…
‪รีบเผ่นเถอะพวกเรา
‪ไปทางไหน
‪- ทางนั้นๆ ‪- ทางนั้นเหรอ
‪เฮ้ย ตำรวจๆ
‪ไปห้องน้ำๆ
‪ขอโทษนะครับ
‪เร็วสิ
‪- เร็วสิวะ ‪- เร็วเข้าๆ
‪(โจตะ: เมื่อกี้ใครมันตดวะ)
‪(โจตะ: ใครตดก็รับผิดชอบ ดมเข้าไปซะ)
‪แกเองสินะ
‪ไฟดับเฉย
‪ให้ออกไปดูไหม
‪ระวังด้วยนะ
‪หา
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยายภาพเรื่อง ‪"อลิสในแดนมรณะ" โดย ฮาโระ อาโสะ)
‪เอมิ
‪(เอกสารรายงานได้หรือยังวะ ‪ให้มันน้อยๆ หน่อยนะโว้ย - ทาคากิ)
‪เอาจริงเหรอเนี่ย
‪นี่
‪โทษนะครับ
‪นี่
‪เจอใครบ้างไหม
‪ไม่เจอเลย
‪เป็นไงบ้าง
‪ไม่มีใครอยู่สักคน
‪โทรศัพท์ก็ใช้ไม่ได้ เปิดไม่ติดเลย
‪อาจจะซ้อมอพยพก็ได้นะ
‪อะไรวะนั่น
‪เป็นอีเวนต์หรือเปล่า ‪เหมือนแฟลชม็อบน่ะ
‪มันจะเล่นใหญ่เกินไปแล้วมั้ง
‪หรือมันจะเหลือแค่เราแล้วจริงๆ
‪ที่จริงมันก็ไม่เลวนะ
‪หา
‪ก็มันน่าตื่นเต้นดีออก
‪บ้าหรือเปล่าเนี่ย
‪ถูกของนาย อาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้
‪เฮ้ย
‪ไม่ต้องไปทำงานแล้วด้วย
‪นี่พวกแกเพี้ยนไปแล้วใช่ไหม
‪ไม่มีใครมาคอยโมโหใส่
‪กินเท่าไร ดื่มเท่าไรก็ได้ เนอะ
‪แต่แกจะไม่ได้เสียซิงนะ
‪แบบนั้นก็แย่ว่ะ
‪ดีล่ะ
‪เออ
‪- ใช้ได้เลยนี่หว่า ‪- สุดยอด
‪- เฮ้ย ‪- อะริสุ
‪เลิกบ้าบอได้แล้วน่าพวกแก
‪โอ๊ย คารุเบะ
‪- มันเจ็บนะเว้ย ‪- ช่างมันเถอะน่า
‪เฮ้ย
‪(ยินดีต้อนรับผู้เล่นทุกท่าน ‪อีกไม่ช้า “เกม” จะเริ่มต้นขึ้น)
‪เกมเหรอ
‪(พื้นที่เล่นเกม เชิญทางนี้)
‪ดูนั่น
‪มีแสงไฟด้วย
‪มีใครอยู่งั้นเหรอ
‪ไปกันเถอะ
‪อือ
‪(ตึกจีเอ็ม)
‪(พื้นที่เล่นเกม ตรงไปข้างหน้า)
‪(คนละหนึ่งเครื่อง)
‪(กำลังจดจำใบหน้า กรุณารอสักครู่)
‪โดนบันทึกใบหน้าแล้ว
‪เราใช้มือถือนี่ได้ไหม
‪ไม่มีสัญญาณเลย
‪ไม่มีแอปโทรศัพท์ด้วย
‪("เกม" กรุณารอสักครู่)
‪กรุณารอจนกว่าเกมจะเริ่ม
‪จะปิดรับลงทะเบียนในอีกสองนาที
‪ขณะนี้มีผู้เข้าร่วมแล้วสามคน
‪นี่มันอะไรวะเนี่ย
‪เกมไง
‪มีคนอยู่ด้วย
‪นี่
‪รู้ไหมว่าคนอื่นหายไปไหนกัน
‪เมื่อกี้มันอะไรน่ะ
‪เลเซอร์เหรอ
‪(เซงาว่า โจตะ)
‪เมื่อข้ามบอร์เดอร์ไลน์มาแล้ว ‪ก็ไม่มีทางกลับไปได้
‪มีแต่ต้องลงแข่งเกมเท่านั้น
‪อย่าเดินก้าวออกไปมากกว่านี้จะดีกว่า
‪โล่งอกไปที
‪นึกว่าชาตินี้ ‪จะไม่ได้เจอใครอีกแล้วนะเนี่ย
‪ฉันเสียใจด้วยนะ
‪ปิดรับลงทะเบียนแล้ว
‪เกมจะเริ่ม ณ บัดนี้
‪เกมเหรอ
‪ชื่อเกม “อยู่หรือตาย”
‪(อยู่หรือตาย)
‪ระดับความยาก สามดอกจิก
‪สามดอกจิกเหรอ
‪หมายความว่าไงเนี่ย
‪กติกา
‪เลือกประตูที่ถูกต้อง ‪ภายในเวลาที่กำหนด
‪เอ๊ะ
‪เงื่อนไขการเคลียร์
‪ออกไปภายนอกตึกให้ได้ ‪ภายในเวลาที่กำหนด…
‪(ออกไปภายนอกตึกให้ได้ ‪ภายในเวลาที่กำหนด)
‪(จุดสตาร์ท)
‪มัวยืนบื้อเดี๋ยวก็ตายหรอก
‪มีแต่ต้องไปแล้ว
‪เวลาจำกัดของห้องนี้…
‪(เวลา)
‪สองนาที
‪มันอะไรวะเนี่ย
‪(อยู่)
‪จะอยู่…
‪(ตาย)
‪หรือว่าจะตาย
‪มันเป็นเกมจริงๆ เหรอเนี่ย
‪ชักจะน่าสนุกขึ้นมาซะแล้วสิ
‪กะแล้วเชียว ‪ว่าต้องเป็นอีเวนต์อะไรสักอย่าง
‪แต่ว่าฉันอยากกลับบ้านแล้ว
‪พวกเราอยู่ด้วย ‪เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก
‪รีบเคลียร์เอารางวัล ‪แล้วรีบกลับกันเถอะ
‪รางวัลเหรอ
‪ถ้ามันมีให้ก็คงจะดีน่ะ
‪หนึ่งนาที
‪อะริสุ
‪คิดว่าเป็นบานไหน
‪มันก็…
‪จะอยู่หรือจะตายก็แปลว่า…
‪ไม่ควรเลือกโครงกระดูกหรือเปล่า
‪ถ้าเลือกผิดจะเป็นยังไงเหรอครับ
‪คำตอบคือ “อยู่”
‪เปิดประตูบาน "อยู่" สิ
‪แล้วรู้ได้ยังไง
‪ก็มันต้องเลือกบาน "อยู่" ‪อยู่แล้วน่ะสิ
‪ได้กลิ่นอะไรบ้างไหม
‪เฮ้ย ดูสิ
‪ไฟไหม้
‪สามสิบวินาที
‪คำตอบคือ "อยู่"
‪รีบๆ เปิดสักทีสิ
‪ก็ไปเปิดเองสิวะ
‪- ถ้าเวลาหมดจะเกิดอะไรขึ้น ‪- ไม่มีเวลาแล้ว เร็วเข้า
‪- ทำไมถึงมั่นใจว่าเป็นบานนั้นเล่า ‪- ใครมันจะเลือกบานตายล่ะ จริงไหม
‪ยี่สิบวินาที
‪ไม่เอาแล้ว
‪ตายแล้วเหรอ
‪อีกสิบวินาที
‪(ตาย)
‪ห้า
‪สี่ สาม สอง
‪- โจตะ ‪- หนึ่ง
‪มาเร็ว
‪เวลาจำกัดของห้องนี้
‪หนึ่งนาทีห้าสิบวินาที
‪ตายจริงๆ เหรอวะเนี่ย
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‪เธอทำให้เด็กคนนั้นต้องไปตาย
‪แต่ที่พวกนายรอดมาได้ ‪ก็เพราะฉันใช่ไหม
‪หา
‪จะต่อยก็เชิญ
‪ถ้าพวกนายมัวแต่ยืนบื้อ ‪เดี๋ยวก็ตายเหมือนกัน
‪โธ่เว้ย
‪งั้นอันนี้ต้องเลือก "ตาย" เหรอ
‪เดี๋ยวสิ ‪พอ "ตาย" แล้ว ก็ต้อง "อยู่"
‪ใช่ไหม จะ "ตาย" ติดกันไม่ได้หรอก
‪- แต่ให้เลือก "ตาย" ก็ไม่ไหวมั้ง ‪- เข้าใจแล้ว
‪เกมนี้ต้องให้เรา ‪เลือกเหยื่อในเวลาที่กำหนดแน่
‪เหยื่อเหรอ
‪จะอยู่หรือตายก็ไม่เกี่ยว
‪ไม่สำคัญเท่าใครเป็นคนเปิด
‪มันคือเกมที่จะให้เรา ‪ตัดสินใจเลือกใครสักคน
‪เด็กคนเมื่อกี้เป็นเหยื่อไปแล้ว
‪งั้นต่อไปเธอเปิดแล้วกัน
‪ถ้าฉันมีชีวิตรอดต่อไป ‪มันจะเป็นผลดีกับโลกนะ
‪พูดจาแบบนั้นไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ
‪หนึ่งนาที
‪เป็นแบบนี้ไม่มีใครเปิดแน่
‪ให้มันหมดเวลาแล้วก็โดนเผาตาย ‪ให้หมดเนี่ยแหละ
‪งั้นนายก็ลองเปิดเองสิ
‪มาสั่งคนอื่นเขา ‪ตัวเองนั่นแหละไปเปิดซะ
‪นายก็ผลักให้คนอื่นไปตายเหมือนกันนี่
‪ฉันเปิดเองก็ได้
‪อะริสุ
‪(อยู่)
‪(ตาย)
‪อย่านะ อะริสุ ‪อย่าโดนปั่นหัวง่ายๆ สิ
‪เปิดให้ก็ได้วะ
‪สามสิบวินาที
‪อะริสุ
‪เห็นไหม
‪ก็เปิดไม่ได้นี่ นายเอง พอถึงเวลา ‪ก็ปล่อยให้เด็กนั่นตายอยู่ดี
‪พูดอะไรเยอะแยะ หนวกหู
‪ยี่สิบวินาที
‪เออ งั้นฉันเปิดเองก็ได้
‪อะริสุมันดวงซวยนี่หว่า
‪- คารุเบะ ‪- แต่ต้องเรียงตามลำดับ
‪ถัดจากฉันก็ตาเธอ
‪อีกสิบวินาที
‪คารุเบะ
‪ห้า
‪- สี่ สาม ‪- คารุเบะ
‪- สอง หนึ่ง ‪- เร็ว
‪เวลาจำกัดของห้องนี้
‪หนึ่งนาทีสี่สิบวินาที
‪ค่อยๆ ลดทีละสิบวินาที
‪ฉันไม่ไหวแล้วๆ
‪เรียงตามลำดับ
‪ต่อไปเธอเป็นคนเปิดประตู
‪- เดี๋ยวฉันเลือกให้เอง ‪- เดี๋ยว
‪บาน "อยู่"
‪เปิดสิวะ
‪ไม่เอา
‪อะริสุ มีแผนอะไรบ้างไหม
‪แผนเหรอ
‪นายชอบบอกนี่ ‪ว่าเกมมันต้องมีคำตอบอยู่เสมอ
‪- แต่นี่มันไม่ใช่เกมแล้ว ‪- ถ้าเป็นนายต้องรู้แน่
‪นายไขปริศนาพัซเซิล ‪ที่ฉันไขไม่ออกได้ทุกครั้งเลยนี่
‪- ไขมันทีสิ ‪- คารุเบะ นี่มันไม่ใช่เกมแล้ว
‪มีแต่ดวง
‪- อะริสุ คิดเข้าสิ ‪- หนึ่งนาที
‪มันอาจเป็นคำใบ้ก็ได้
‪เริ่มแรก พวกเรามาถึงที่ตึกนี่
‪พอทีเถอะ ไม่มีเวลาแล้ว
‪- แล้วจากนั้น ประตูลิฟต์ก็เปิด… ‪- ทำไม่ได้หรอก
‪อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ อะริสุ ‪ชีวิตจริงมันรีเซตไม่ได้นะ
‪อะไรที่ไม่ได้มันก็ไม่ได้นะโว้ย
‪- เราไม่รอดแล้ว ‪- คิดเข้าสิวะ
‪ตอนที่ฉันทำงานงกๆ แทบตาย ‪แกเอาแต่เล่นเกมไม่ใช่หรือไง
‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกันวะ
‪แกก็แค่ต่อยเก่งอย่างเดียว ‪อย่ามาทำอวดดีจะได้ไหม
‪เออ โทษทีแล้วกันนะ ไอ้เฮงซวย
‪อย่าทะเลาะกันตอนนี้สิ
‪(ตึกจีเอ็ม)
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪มีอะไร อะริสุ
‪สามสิบวินาที
‪บีเอ็ม 523 ดี
‪รถบีเอ็ม 523 ดี
‪แล้วทำไม
‪คำตอบคือ "ตาย"
‪- นายรู้ได้ไงน่ะ ‪- อีกสิบวินาที
‪ไม่มีเวลาแล้ว
‪ฉันจะเปิดประตูเอง
‪อะริสุ เลือก "ตาย" นี่ดีแล้วแน่เหรอ
‪- มั้งนะ… ‪- ห้า…
‪สาม
‪- แปลว่าเลือกถูกสินะ ‪- สอง หนึ่ง
‪เวลาจำกัดของห้องนี้
‪- หนึ่งนาทีสามสิบวินาที ‪- อะริสุ ยังไงเนี่ย
‪นายรู้เหรอว่าต่อไปบานไหน
‪บ้านฉันก็มีบีเอ็ม 523 ดี ‪ความยาว 4 เมตร 94 เซนติเมตร
‪มีคันหนึ่งจอดอยู่หน้าตึกนี้
‪ความยาวของตึกนี้ ‪เท่ากับรถคันนั้นสี่คันรวมกัน
‪ก็ประมาณได้ว่าตึกนี้ ‪ยาวราวๆ 20 เมตร
‪ส่วนห้องนี้ ‪เท้าฉันยาวประมาณ 28 เซนติเมตร
‪หนึ่ง สอง สาม…
‪ก็เท่ากับประมาณหกเมตร
‪ถ้าดูจากแผนผังทางหนีไฟ ‪จะมีลิฟต์อยู่ที่สุดทางเดิน
‪(ผังทางหนีไฟชั้นหนึ่ง)
‪รูปทรงของตึกนี้ ‪เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส
‪ห้องแต่ละห้อง ‪ก็เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส
‪อนุมานว่าด้านหนึ่งของตึกยาว 20 เมตร
‪และห้องแต่ละห้องมีขนาดหกเมตร
‪เต็มที่ด้านนึงก็มีได้สามห้อง
‪- หนึ่งนาที ‪- มีอะไรให้เขียนไหม
‪เอานี่ไป
‪ตึกเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส
‪ถ้าห้องเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ‪ทุกห้อง
‪เท่ากับในชั้นนี้ ‪จะมีห้องอยู่ทั้งหมดเก้าห้อง
‪- อย่างกับเกมพัซเซิลเลย ‪- ของถนัดอะริสุเลย
‪พวกเราเริ่มสตาร์ทจากห้องนี้
‪ห้องนี้สาวม.ปลายตาย ‪เราไปต่อที่ห้องนี้
‪เพราะคารุเบะเปิดประตูซ้าย ‪เราก็เลยตรงไปข้างหน้า
‪แปลว่าประตูทางขวา ‪คือทางที่เราจะไปตาย
‪จากนั้น ฉันเปิดประตูห้องนี้ ‪พวกเราเลยมาอยู่นี่
‪- ยี่สิบวินาที ‪- ถ้าดูจากที่ผ่านมา
‪ห้องกลางกับห้องล่างคือห้ามเข้า
‪ต้องไม่ผิดแน่
‪อีกสิบวินาที
‪บานที่ถูกคือ "ตาย"
‪บาน "อยู่" คือกับดัก
‪สี่ สาม สอง
‪หนึ่ง
‪เวลาจำกัดของห้องนี้
‪หนึ่งนาทียี่สิบวินาที
‪ถ้าไปตามที่นายบอก เราอาจจะรอดก็ได้
‪สุดยอดเลย อะริสุ
‪นี่ไม่ใช่เกมพึ่งพาดวง ‪เราเคลียร์ไปด้วยกันได้
‪ถ้าตรงตามนี้ล่ะก็
‪- บานต่อไปก็คือ "ตาย" ‪- โอเค
‪เอาล่ะนะ
‪ไชโย
‪- เยี่ยม ‪- สำเร็จ
‪- เวลาจำกัดของห้องนี้ ‪- ต่อไปอะไร
‪หนึ่งนาทีสิบวินาที
‪บาน "อยู่"
‪เอาล่ะนะ
‪เฮ้ย
‪- โอ๊ยเจ็บๆ ‪- เวลาจำกัดของห้องนี้
‪หนึ่งนาที
‪ไม่มีประตูข้างหน้า
‪เอาเลย
‪- เจ็บนะ ‪- เฮ้ยๆ
‪ต่อไปล่ะ
‪ห้องทางขวาคือห้ามไป
‪งั้นก็ต้องประตูอีกฟากน่ะสิ
‪เฮ้ย เดี๋ยวก่อน
‪ฉันอาจจะพลาดอะไรไปก็ได้
‪ห้าสิบวินาที
‪ตอนนี้ห้องที่พวกเราอยู่
‪เป็นห้องตรงมุมซ้ายทางด้านหลังตึก
‪เงื่อนไขการเคลียร์ ‪ก็คือการออกไปนอกตึก
‪ดังนั้นก็ต้องเลือกประตู "ตาย" ‪ที่เชื่อมกับข้างนอก
‪แต่ว่าถ้าจำไม่ผิด ซ้ายขวาของตัวตึก ‪มันไม่มีช่องว่างอยู่เลย
‪ส่วนประตูอีกบาน ‪ก็คือห้องที่สาวม.ปลายเข้าไปตาย
‪ทำไมมันไม่มีประตู ‪เชื่อมไปทางข้างหลังตึกล่ะ
‪เรากำลังพลาดอะไรไป
‪พลาดอะไรนะ
‪ห้องที่เราผ่านมามันไม่น่าจะมี ‪ช่องว่างให้วางกับดักอยู่เลย
‪ถ้าอย่างนั้น…
‪อย่ามัวโอ้เอ้สิ ไม่งั้นตายหมดแน่
‪- เธอยังเปิดไม่ได้เลยนี่ ‪- นายผลักภาระมาให้ฉันเองนี่
‪- พอเถอะน่า คารุเบะ ‪- วิดีโอ…
‪- เอ๋ ‪- โจตะ
‪นายถ่ายวิดีโอที่ห้องแรกใช่ไหม
‪- มันใช่เวลาดูตอนนี้เหรอ ‪- สามสิบวินาที
‪ฉันอาจจะพลาดอะไรไปก็ได้
‪ต้องเป็นอีเวนต์…
‪คิดว่าเป็นบานไหน
‪เฮ้ย ดูสิ
‪ถ้าเวลาหมดจะเกิดอะไรขึ้น
‪ไม่เอาแล้ว
‪ไม่มีประตู
‪ห้องที่สาวม.ปลายเปิด ‪ไม่มีประตูอีกบาน
‪- หมายความว่ายังไง ‪- แต่ห้องนี้มี
‪- อีกสิบวินาที ‪- ก็แปลว่า…
‪ห้องที่เธอตาย ‪ไม่ใช่สี่เหลี่ยมจัตุรัส
‪แล้วประตูบานนี้ล่ะ
‪หลังประตูบานนี้มันยังมีห้องอีกห้อง
‪สี่ สาม
‪สอง หนึ่ง
‪เวลาจำกัดของห้องนี้ สิบวินาที
‪สิบวิเหรอ
‪ล้อกันเล่นหรือไง
‪ไม่ใช่ "อยู่" คำตอบคือ "ตาย"
‪อย่าโดนคำถามมันหลอกเอาสิ
‪ห้า สี่
‪- สาม ‪- เร็วเข้า
‪สอง หนึ่ง
‪ไปข้างล่างๆ
‪แข็งใจไว้นะ
‪เกมเคลียร์
‪(เกมเคลียร์)
‪ขอแสดงความยินดีด้วย
‪รอดมาได้เพราะพวกนาย
‪ขอบใจนะ
‪ฟ้าลงโทษชัดๆ
‪สำหรับผู้เล่นที่รอดชีวิตจากเกมมาได้ ‪จะขอทำการต่ออายุวีซ่าค่ะ
‪(ต่ออายุวีซ่าผู้เล่นที่รอดชีวิต ‪ออกไปอีกสามวัน)
‪วีซ่าเหรอ
‪ฉันไม่อยากเล่น
‪ไอ้เกมนี้อีกแล้ว
‪พวกนาย ต่อให้เคลียร์เยอะแค่ไหน ‪มันก็ไม่จบหรอก
‪วีซ่าฉันหมดอายุวันนี้
‪เท่านี้…
‪ทุกอย่างก็จะจบลง
‪(ตึกจีเอ็ม)
‪คนที่วีซ่าหมดอายุ
‪จะตายเมื่อขึ้นวันถัดไป
‪วีซ่าของพวกเราเองก็จะหมดอายุ
‪ภายในเวลาสามวัน
‪ถ้าไม่อยากตาย
‪ก็มีแต่ต้องเล่นเกมต่อไปเท่านั้น
‪(สร้างจากนิยายภาพเรื่อง ‪"อลิสในแดนมรณะ" โดย ฮาโระ อาโสะ)
‪คำบรรยายโดย เฉลิมพล แพทย์คดี