‪ขอบคุณสำหรับอาหาร
‪คนเมื่อคราวก่อนนี่
‪ยังอยากมีชีวิตไหม
‪ฉันก็…
‪จะตายด้วย
‪เหรอ
‪เข้าใจแล้ว
‪กินล่ะนะคะ
‪("วอลเดน" โดยเฮนรี เดวิด ทอโร)
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยายภาพเรื่อง ‪"อลิสในแดนมรณะ" โดย ฮาโระ อาโสะ)
‪สวยจังเลยเนอะ
‪อือ
‪นี่พ่อคะ
‪ถ้าหากว่าพระเจ้ามีจริงล่ะก็
‪พ่ออยากขออะไรเหรอ
‪ขอให้โลกนี้ ‪มีภูเขาเพิ่มอีกเยอะๆ ด้วยครับ
‪ภูเขาที่ไม่เคยมีใครเคยปีนมาก่อน
‪ขอร้องล่ะครับ
‪พิลึกคน
‪แต่ไอ้ภูเขาแบบนั้น ‪ก็คงไม่มีที่ไหนบนโลกนี้แล้วมั้ง
‪ยูสุฮะล่ะ
‪ขอให้เป็นแบบนี้ไปตลอดด้วยเถอะค่ะ
‪ภูเขาน่ะ
‪เป็นเพียงที่เดียว
‪ที่ทำให้หนูสามารถ ‪เป็นตัวของตัวเองได้
‪แล้วพ่อเองก็เป็นคนเพียงคนเดียว ‪ที่ยอมรับในตัวตนที่หนูเป็นเช่นกัน
‪อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไปจัง
‪พิลึกคน
‪นั่นลูกสาวเขานี่
‪- คุณอุซางิใช่ไหมครับ ‪- รบกวนหน่อยนะครับ
‪ช่วยเล่าเรื่องที่เกิดกับคุณพ่อหน่อย ‪ได้ไหมคะ
‪การปีนเดี่ยวเส้นทางตะวันตกเฉียงใต้
‪ของเขาเอเวอเรสต์ ‪เป็นการจัดฉากเหรอครับ
‪- ตอบคำถามด้วยครับ ‪- พ่อคุณว่ายังไงบ้างคะ
‪- คุณอุซางิคะ ‪- คุณอุซางิครับ
‪มาแล้วเหรอ
‪พ่อคะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ‪พ่อไม่รู้นะว่าใครกุข่าว
‪แต่พ่อของลูกไม่โกหกหรอก
‪จะไปไหนน่ะ
‪ขึ้นเขาน่ะ
‪คุณพ่อคะ
‪ภูเขาน่ะ
‪เป็นที่ที่ยอมรับตัวตนของพ่อ
‪- คุณอุซางิคะ ‪- คุณอุซางิ ชิเงโนริใช่ไหม
‪(หรือว่าจัดฉาก)
‪(ปีนเขาคนเดียวโดยไร้ออกซิเจน ‪ส่อแววลวงโลก)
‪(ใช้ออกซิเจนสำรอง)
‪(เป็นความท้าทาย ‪ที่เป็นไปไม่ได้เลยตั้งแต่แรก)
‪(หรืออุซางิเป็นคนจัดฉากทุกอย่าง)
‪(จัดทีม 550 คน ‪ค้นหานักปีนเขาที่สูญหายไป)
‪(ไม่พบร่องรอยเบาะแสใดๆ ‪ในการตามตัวเขาเลย)
‪(นักปีนเขาชื่อดังระดับโลกหายสาบสูญ)
‪(หรือว่าอุซางิ ชิเงโนริฆ่าตัวตาย ‪หลังข่าวลือเรื่องการจัดฉากปีนเขา)
‪(ฆ่าตัวตาย)
‪กินล่ะนะคะ
‪ทำไมถึงช่วยฉันไว้
‪ก็ร่างกายนายมันบอกว่าอยากอยู่ต่อนี่
‪ร่างกายฉัน…
‪บอกว่าอยากอยู่ต่อเหรอ
‪ทั้งที่อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์แท้ๆ
‪ทุกคนตายหมดแล้ว
‪เพราะว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่รอดมาได้
‪ทุกคนต้องมาตายเพราะว่าฉันรอดชีวิต
‪ฉันเป็นคนฆ่าทุกคนกับมือ
‪ฉันเป็นคนฆ่าเจ้าพวกนั้นเอง
‪ไอ้คนอย่างฉัน…
‪มันไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่
‪ฉันอยากตาย
‪อยากตาย
‪อยากตายโว้ย
‪ตายๆ ตามทุกคนไปซะ
‪จะได้คุกเข่าต่อหน้า ‪แล้วก็อ้อนวอนขอโทษพวกนั้น
‪ต้องรีบไปขอโทษเจ้าพวกนั้นเดี๋ยวนี้
‪ทั้งอย่างนั้น
‪แล้วทำไม…
‪ทำไมท้องฉัน…
‪ถึงยังหิวอยู่อีก
‪ฉันก็เหมือนกัน ‪เคยคิดอยากจะตายไปซะให้พ้น
‪แต่ก็เหมือนนาย
‪ไม่ว่าจะลงไปนอนเท่าไร
‪ท้องก็ร้องอยู่ร่ำไป
‪ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี
‪ฉันอาจจะตายในเกมพรุ่งนี้ก็ได้
‪หรือไม่ก็ตอนวีซ่าหมดอายุ
‪ไหนๆ ก็ทำมาให้แล้ว
‪กินก่อนแล้วค่อยตายก็แล้วกัน
‪เตรียมตัวเร็ว
‪จะเล่นเกมไม่ใช่เหรอ
‪หรือคิดจะตายเพราะวีซ่าหมด
‪ทำไมตอนนั้นถึงตะโกนบอกล่ะ
‪ตอนวิ่งไล่จับ
‪ที่นายยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยทุกคน
‪- ทุกคน ‪- เฮ้ย
‪ตอนนี้ยักษ์ ‪มันอยู่ตรงกลางของชั้นสอง
‪ให้ทุกคนคอยบอกตำแหน่งของยักษ์
‪แล้วตามหาเซฟโซนด้วยกันเถอะ
‪เพราะว่าฉันไม่อยากตาย
‪แล้วก็ไม่อยากให้ใครตายด้วย
‪ฉันก็เหมือนกับนาย
‪ก็เลยไม่อยากให้นายตายไง
‪ถ้านายไม่ตะโกนบอกตอนนั้น ‪ฉันคงตายไปแล้ว
‪ให้ฉันได้ตอบแทนเถอะ
‪(พื้นที่เล่นเกม เชิญทางนี้)
‪(พื้นที่เล่นเกม ตรงไปข้างหน้า)
‪(พื้นที่เล่นเกม เชิญทางนี้)
‪(คนละหนึ่งเครื่อง)
‪(กำลังจดจำใบหน้า กรุณารอสักครู่)
‪ดูแล้วคงไม่ใช่มือใหม่
‪แล้วทางพวกนายล่ะ
‪พวกเราสามคนเคลียร์ไปสี่เกมแล้ว
‪บังเอิญมาเจอกันในเกมแรก
‪แล้วก็จับกลุ่มกัน
‪เพราะการจะเคลียร์เกม ‪พรรคพวกคือสิ่งสำคัญ
‪ขานายน่ะ เจ็บเหรอ
‪อ้อ คิดว่าแค่เคล็ดน่ะ
‪เพราะเกมเหรอ
‪ก็ใช่
‪นี่ กำลังจะเริ่มแล้วล่ะ
‪ปิดรับลงทะเบียนแล้ว
‪เกมจะเริ่ม ณ บัดนี้
‪ระดับความยาก สี่ดอกจิก
‪เกม "ดิสแทนซ์"
‪"ดิสแทนซ์" เหรอ
‪กติกา ให้อดทนกับการทดสอบ ‪และไปถึงเส้นชัยภายในเวลาที่กำหนด
‪เงื่อนไขการเคลียร์ ‪ไปถึงเส้นชัยอย่างปลอดภัย
‪อะไรกันเนี่ย
‪เกมสตาร์ท
‪เหลือเวลาอีก 120 นาที
‪(เวลา ระยะห่าง)
‪มันจะให้เราวิ่งหรือไง
‪เซซัน คิดว่าไง
‪"ดิสแทนซ์"
‪ระยะห่าง
‪หรือว่าเราต้องวิ่งบนทางด่วน
‪วิ่งเนี่ยนะ โอ๊ย
‪ทาคุมะ ไม่เป็นไรนะ
‪นั่งตรงนั้นแหละ
‪รถบัสนี่ใช้คาบูเรเตอร์ ‪จากต้นยุค 1970
‪ขอแค่สตาร์ทเครื่องยนต์ได้
‪บ้าเอ๊ย น้ำมันหมด
‪มีแต่ต้องวิ่งจริงๆ สินะ
‪ทิ้งฉันไว้นี่แหละ
‪- ทาคุมะ ‪- ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ฉันไม่ได้จะเสียสละตัวเอง ‪แล้วตายมันที่นี่หรอก
‪ไว้ฉันจะหาทางรอดให้ได้เอง
‪พวกนายไปเถอะ
‪- จะไปทำอย่างนั้นได้ไงเล่า ‪- ยามาเนะ
‪นายจะไม่ไปเคลียร์เกมไม่ได้นะ
‪อยากเจอเมียอีกไม่ใช่เหรอ
‪เมียนายเพิ่งจะตั้งท้องอยู่ด้วยนี่
‪ถ้านายตาย ‪แล้วครอบครัวนายจะเป็นยังไงล่ะ
‪ไม่ต้องสนใจฉันหรอกน่า ‪ฉันจะหาทางอื่นเอง
‪ยามาเนะ
‪ไปเถอะ
‪รีบไปเถอะน่า
‪นะ
‪ฉันสนุกมากเลยล่ะ
‪ไปกันเถอะ
‪ไปเถอะ
‪เป็นทางเลือกที่ถูกแล้วล่ะ
‪เหลือเวลาอีก 110 นาที
‪(เวลา)
‪อะริสุ
‪มีชีวิตต่อไปนะ
‪ขอบใจมากนะ
‪ระยะห่าง 1,000
‪เหลือเวลาอีก 90 นาที
‪มันบอกให้เราหาเส้นชัย ‪แล้วต้องวิ่งไปอีกไกลแค่ไหนกันล่ะ
‪ระยะห่าง 5,000
‪นี่
‪ไอ้นั่นอะไรน่ะ
‪(จุดพักดื่มน้ำ)
‪รอดตายไปที
‪เดี๋ยว
‪มันดื่มได้แน่เหรอ
‪ไม่ใช่ว่ากำลังทดสอบเราอยู่หรือไง
‪จะเป็นงั้นได้ไงเล่า
‪ดื่มเจ้านี่แทน
‪ขอบใจนะ
‪รอดไปที
‪จะดีเหรอ
‪อือ
‪ระยะห่าง 6,000
‪รู้สึกมันมืดๆ ยังไงก็ไม่รู้
‪โหดแฮะ เหมือนเกมโพดำ ‪มากกว่าเกมดอกจิกอีกนะเนี่ย
‪มีอะไรอยู่ด้วย
‪ไม่เห็นมีอะไรเลย
‪ไม่นะ มีจริงๆ
‪อะริสุ
‪บ้าเอ๊ย
‪หนีเร็ว
‪ซวยแล้วไง ซวยโคตรๆ ซวยแล้วโว้ย
‪ไปซะ
‪ไปเร็วๆ สิ
‪เซซัน
‪- ไปเร็ว ‪- ไปสิ
‪เซซัน
‪เซซันๆ
‪- ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว ‪- สู้อีกหน่อย
‪ฉันตัวคนเดียว…
‪อีกแล้วสิ
‪ฉันเพิ่งอยู่กับพวกนั้น ‪ได้แค่อาทิตย์เดียวเอง
‪แต่ที่ผ่านมาฉัน…
‪รู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนกันมานานมาก
‪นายต้องรอด ‪แล้วไปเล่าเรื่องพวกนั้นให้ภรรยาฟัง
‪นั่นสินะ
‪ระยะห่าง 8,000
‪มีอะไรเหรอ
‪มอเตอร์ไซค์นี่…
‪รอยัลเอนฟิลด์
‪รู้ดีนี่นา
‪เป็นรุ่นหายากที่ใช้เครื่องยนต์ดีเซล
‪แต่ไอ้แบบนี้ดันใช้ได้ซะงั้น
‪ไอ้ที่ไม่ได้ฝัง ‪ไอซีชิปไว้ข้างในเนี่ย
‪อย่างนี้นี่เอง
‪วงจรไฟฟ้าไง
‪ของที่มีวงจรไฟฟ้า ‪รอบบริเวณนี้ทั้งหมดพังหมดเลย
‪แล้วยังไง
‪ในทางกลับกัน ‪อุปกรณ์ที่เป็นแอนะล็อกจะยังทำงานได้
‪แปลว่าทั้งมอเตอร์ไซค์ ‪หรือรถเก่าๆ ก็อาจใช้ได้
‪ไม่ว่าจะมอเตอร์ไซค์คันนี้ ‪หรือรถบัสตรงจุดสตาร์ทด้วย
‪แต่ว่าไม่มีแบตเตอรี่
‪นายบอกว่าเจ้านี่เป็นรุ่นหายาก ‪ที่ใช้เครื่องยนต์ดีเซลใช่มั้ย
‪อือ
‪เท่ากับมันใช้น้ำมันดีเซล ‪แทนแก๊สโซลีน
‪แล้วรถบัสนั่นก็เหมือนกัน
‪เอ๊ะ หรือว่าเราต้อง ‪เข็นเจ้านี่กลับไปที่จุดสตาร์ทเหรอ
‪ถ้าเราเอาน้ำมันกลับไปได้ ‪เราก็กลับไปช่วยหมอนั่นได้
‪- นี่นายจะไปช่วยทาคุมะงั้นเหรอ ‪- แต่ถ้าทำอย่างนั้น
‪- ก็จะเคลียร์เกมไม่ได้นะ ‪- ยังพอมีเวลา
‪ตอนเรามาเพิ่งผ่านไปครึ่งเดียวเอง
‪อุซางิไปเส้นชัยกับเขาก่อนเลย
‪เดี๋ยวฉันตามไปเอง ‪ถ้ารถบัสใช้ได้ก็แป๊บเดียว
‪การรอดมาได้ด้วยการทิ้งให้ใครตายน่ะ
‪ฉันไม่เอาแล้วล่ะ
‪ระยะห่าง 7,000
‪ระยะห่าง 10,000
‪ระยะห่าง 12,000
‪ระยะห่าง 4,000
‪เอ๊ะ
‪เส้นชัยเหรอ
‪แล้วเราต้องรอหมอนั่นที่นี่สินะ
‪ระยะห่าง 1,000
‪เหลือเวลาอีก 15 นาที
‪นี่
‪(ห้ามผ่าน)
‪ภรรยาเหรอ
‪ลูกของฉัน จะคลอดฤดูใบไม้ร่วงนี้แล้ว
‪ต้องปลอดภัยอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่
‪แน่นอน
‪ทุกๆ คนด้วย
‪ต้องอยู่ไหนสักที่แน่
‪ไม่ได้หายไปเลยสักหน่อย
‪เพราะงั้นเราต้องรอดกลับไปให้ได้
‪เหลือเวลาอีกห้านาที
‪หมอนั่นจะทำได้ไหมนะ
‪เมื่อกี้มันอะไรน่ะ
‪อะไรน่ะ
‪น้ำเหรอ
‪- วิ่งต่อไม่ไหวแล้ว ‪- วิ่งต่อไป อย่ามองไปข้างหลัง
‪โธ่เว้ย
‪อุซางิ
‪อะริสุ
‪เจ็บจัง
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ขอบใจนะ ขอบใจ
‪(เส้นชัย)
‪เส้นชัย
‪นี่ฉันอยู่ข้างใน…
‪เส้นชัยมาตลอดเหรอ
‪มันเขียนไว้ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
‪ว่านี่คือเส้นชัย
‪แล้วตัวเลขมันหมายถึงอะไรล่ะ
‪ระยะห่างจากเส้นชัย
‪(เวลา ระยะห่าง)
‪มันควรจะเป็นศูนย์
‪เกมเคลียร์
‪ขอแสดงความยินดีด้วย
‪ยังไหวนะ
‪ขอบใจนะ
‪จะไปไหนน่ะ
‪ไม่รู้
‪ฉันเองก็ไม่รู้
‪ถ้าเรายังไม่ตายล่ะก็…
‪ไว้ค่อยมาเจอกันนะ
‪ชายหาดเหรอ
‪คนที่หายไปอาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้
‪หรือไม่ก็อาจเป็นที่หลบภัย
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪แต่ที่นั่นต้องมีคำตอบแน่
‪ฉันอยากเชื่อในสิ่งที่คารุเบะพูด
‪ฉันจะแก้แค้นให้ทุกคน
‪ต้องหยุดผู้บงการเกมนี้ให้ได้
‪เปลี่ยนโลกนี้กลับไปเป็นเหมือนก่อน
‪ฉันจะอยู่ต่อไป
‪และเพื่อการนั้น ฉันต้องไปที่ชายหาด
‪เธอขี่จักรยานไม่เป็นจริงเหรอ
‪ไม่เคยหัดเลยสักครั้ง
‪ทั้งที่ดูเป็นสาวนักกีฬาเนี่ยนะ
‪แบบนี้ก็ดีเนอะ
‪(สร้างจากนิยายภาพเรื่อง ‪"อลิสในแดนมรณะ" โดย ฮาโระ อาโสะ)
‪คำบรรยายโดย เฉลิมพล แพทย์คดี