‪ที่หลังตึกมีไฟไหม้ด้วย
‪ให้หาคนที่ฆ่าโมโมกะให้เจอ ‪แล้วเผามันด้วยไฟพิพากษา
‪ล่าแม่มดงั้นเหรอ น่าสนุกดีนี่หว่า
‪เกมเริ่มไปแล้วด้วย
‪โย่
‪เอาล่ะ ไปล่าตัวแม่มดกันเถอะ
‪นี่ เธอน่ะ
‪ทำไมวันนี้ไม่ได้อยู่กับเขาล่ะ
‪เอ๊ะ
‪แล้วไหงเธอมาช้านักล่ะ ‪ตัวติดกันไม่ใช่เหรอ
‪- หรือว่าเธอคือแม่มด ‪- ไม่ใช่ฉันนะ
‪แค่จับเธอเผาเราก็รู้แล้ว
‪ฉันอยู่ในห้อง ฉันอยู่ในห้องจริงๆ นะ
‪เธออยู่กับเขาตลอดนี่ ‪จะว่าวันนี้บังเอิญก็เกินไปนะ
‪เป็นอันรู้กันแล้ว ยัยนี่แหละแม่มด ‪จับมันไปเผาเลย
‪- มานี่ ‪- อุ้มไปเลย
‪- ไปเร็วเข้า ‪- อย่านะ
‪- พาไปเลย ‪- ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ
‪- หยุดนะ ‪- ใจเย็นกันก่อน
‪ปล่อยอาซาฮิลงเดี๋ยวนี้
‪คนอื่นก็เป็นแม่มดได้ไม่ใช่เหรอ
‪แล้วทุกคนล่ะอยู่ที่ไหนกัน ‪ทำอะไรอยู่ แล้วพิสูจน์ได้ไหม
‪บอกมาสิ
‪พวกเราก็กำลังสนุกสุดเหวี่ยง ‪อยู่ในห้องไม่ใช่หรือไง
‪ทุกคนช่วยผลัดกันบอกสิ่งที่ทำ ‪ในชั่วโมงที่ผ่านมาด้วย
‪เลือดนี่
‪- มันไม่ใช่อย่างนั้น ‪- ชักจะสนุกขึ้นมาแล้วสิ
‪- ยัยนี่อาจเป็นแม่มดก็ได้นะ ‪- ไม่ใช่
‪นี่เป็นเลือดของคนขายหมวก
‪- เอ๊ะ ‪- เลือดคนขายหมวกเหรอ
‪ฉันไปเช็กศพของคนขายหมวก ‪เลือดเขาก็เลยติดมาน่ะ
‪ศพงั้นเหรอ
‪คนขายหมวกถูกฆ่าตายไปแล้ว
‪- คนขายหมวกเขา… ‪- แล้วทำไมถึงไม่ยอมบอกเรา
‪เพราะพวกระดับสูงตกลงกันไว้ ‪เพื่อไม่ให้ทุกคนแตกตื่น
‪นี่พวกแกปิดบังเรื่องนี้ ‪ไม่ให้เรารู้เหรอ เฮ้ย
‪- เลิกกระซิบกระซาบกันได้แล้ว ‪- ใจเย็นกันก่อน
‪ในศพของคนขายหมวกมีกระสุนนัดนี้อยู่
‪ร่องรอยกระสุน ‪ตรงกับปืนที่เรามีอยู่ในบีช
‪หา
‪หรือก็คือ ใครบางคนที่อยู่ในนี้ ‪เป็นคนฆ่าคนขายหมวก
‪นี่ แล้วคนที่ฆ่าคนขายหมวกน่ะ ‪คือแม่มดหรือเปล่า
‪ก็แบบ จังหวะเวลา ‪มันจะไม่เป๊ะเกินไปหน่อยเหรอ
‪แม่มดต้องเป็นหนึ่งในพวกนั้นแน่…
‪น่ารำคาญ
‪จับใครได้ก็เผามันเลยดีกว่า
‪ถ้าใครสักคนในนี้เป็นแม่มดล่ะก็
‪งั้นทุกคนยกเว้นพวกฉัน ‪ก็เป็นแม่มดกันหมด
‪คนไหนคือแม่มด สารภาพมาซะ
‪ถ้าไม่มีใครยอมบอกดีๆ
‪งั้นก็เผาให้หมดทุกคนเลย
‪- บ้าไปแล้ว ‪- หนีเร็ว
‪ไปเร็วเข้า
‪(คนละหนึ่งเครื่อง)
‪ไปเร็ว
‪แยกกันไป แล้วค้นให้ทั่วทั้งกลุ่ม
‪อย่าให้หนีได้แม้แต่คนเดียว
‪จะเอาแบบนี้จริงๆ เหรอครับ ‪เมื่อกี้ยังเป็นพวกเดียวกันอยู่เลย
‪หา
‪ถ้าฆ่าทุกคนแล้วเกมมันไม่จบล่ะ
‪สุดท้ายเราก็ต้องมาฆ่ากันเอง…
‪เผามันซะ ‪ฉันไม่ต้องการคนพล่ามเพ้อเจ้อ
‪เอาล่ะ ไปโว้ย
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยายภาพเรื่อง ‪"อลิสในแดนมรณะ" โดย ฮาโระ อาโสะ)
‪ซูซุกะ เร็วเข้า
‪อย่ามัวแต่เหม่ออยู่สิ ‪เวลาไม่มีแล้วนะ
‪เธอเข้าไปหลบอยู่ในห้องนี้นะ
‪แล้วคุณอุซางิจะไปซ่อนไหนล่ะ
‪ฉันต้องไปตามหาคนคนหนึ่งก่อน
‪พาฉันไปด้วยเถอะค่ะ
‪ขืนรออยู่นี่ ‪มีหวังได้เกมโอเวอร์แล้วตายแน่
‪อ๊ะ นี่ฉันเอง
‪ให้ฉันได้ช่วยอะไรหน่อยเถอะ
‪ก็เกมก่อนหน้า ‪เธอกับคุณอะริสุช่วยฉันไว้นี่
‪ช่วยฉันตามหาอะริสุที
‪เจ้าพวกนั้นมันเอาจริง
‪ใกล้เข้ามาแล้วด้วย
‪ไปกันเถอะ
‪ซูซุกะ
‪หยุดนะ พวกเราไม่ใช่แม่มดสักหน่อย
‪รีบๆ ลงมือเข้าสิ
‪ขอร้องล่ะ
‪อย่าฆ่าฉันเลยนะ
‪ฉันยอมทำทุกอย่าง
‪ขอร้อง ขอร้องล่ะ
‪เจ้านี่มันไม่ใช่มนุษย์
‪ไม่ใช่มนุษย์
‪ไม่ว่าจะใครหน้าไหน ‪ก็เพี้ยนกู่ไม่กลับ
‪ไม่น่าเลย
‪อยากจะรอดจนต้องทำถึงขนาดนี้เชียว
‪ทำแบบนี้จะไปหาแม่มดเจอได้ยังไง
‪อาจจะเป็นคุอินะก็ได้นะ แม่มดน่ะ
‪นายก็ด้วยแหละ
‪ต้อนพวกข้างในออกมาข้างนอกเลย
‪จะขนศพออกมามันยุ่งยากนี่หว่า
‪ยังมีบางคนซ่อนตัวอยู่ในโรงแรมสินะ
‪ฉันจะไล่มันออกไปเอง
‪- อะริสุ ‪- คุณอะริสุ
‪อะริสุ
‪คุณอะริสุ
‪อะริสุ
‪(แก๊สโซลีน น้ำมันก๊าด)
‪ว้าย
‪อาซาฮิ
‪เป็นอะไรไหม
‪ฉันทำไม่ได้หรอก
‪อะริสุอยู่ที่ไหนเหรอ
‪อยู่ที่ตึกหลัก
‪- อะริสุ ‪- อะริสุ
‪เจอแล้วๆ
‪โจ
‪ไซโกะ หน็อยแน่ นังสารเลวเอ๊ย
‪อะริสุอยู่ที่ไหน
‪อยู่ชั้นสี่…
‪สักห้องนี่แหละ
‪เธอแน่ใจนะ
‪ฉันเห็นนิรากิมันออกมาจากห้องนั้น
‪- คุอินะ ‪- อ้าว
‪ทำอะไรของเธอน่ะ
‪ถ้าว่างอยู่ก็ขอแรงหน่อยสิ
‪นี่เธอเป็นแม่มดเหรอ
‪เปล่า โทษที
‪แล้วเธอล่ะ
‪ไม่ใช่หรอกมั้ง
‪ใครก็ตามที่ตั้งใจหาแม่มดตอนนี้ ‪ไม่ใช่แม่มดแน่
‪แล้วถ้าเธอเป็นแม่มด ‪เธอคงไปซ่อนเพื่อรอเวลาแล้ว
‪หรือไม่ก็ไปร่วมก๊วนสังหารหมู่นั่น
‪แล้ว เธอหาอะไรอยู่ล่ะ
‪หาแม่มดน่ะสิ
‪เจอแล้ว
‪นั่นมันอะไรน่ะ
‪กาวไซยาโนอะคริเลต
‪หรือก็คือกาวแห้งเร็วไงล่ะ
‪หา
‪ถ้าทำให้มันร้อน ‪แล้วเอามาจ่อมีดที่ใช้ฆาตกรรม
‪ไซยาโนอะคริเลตจะระเหยและควบรวม ‪กับความชื้น ทำให้เห็นรอยนิ้วมือ
‪รอยนิ้วมือเหรอ
‪ต่อไปเราก็ต้องใช้ผงโกโก้โปรย ‪เพื่อให้รอยนิ้วมือ
‪ปรากฏบนของใช้ของผู้ต้องสงสัย ‪อย่างเช่น แก้วน้ำ
‪แล้วก็ใช้เทปใสพิมพ์เอาลายนิ้วมือมา
‪พอทำอย่างนั้น ‪เราก็จะระบุตัวฆาตกรได้
‪เธอเป็นใครมาก่อนเนี่ย
‪ตำรวจนครบาล แผนกนิติเวช
‪อย่างนี้นี่เอง ‪แบบนี้เราก็เคลียร์เกมได้แล้วสิ
‪อัน ไปซะ
‪เอ๊ะ
‪ฝากเธอช่วยเคลียร์เกมให้พวกเราทีนะ
‪ไฟไหม้
‪ทางนี้ๆ
‪ใครก็ได้ช่วยด้วย
‪- หนีเร็ว ‪- เร็วเข้า
‪หนีไปล็อบบี้ตึกใหม่
‪โธ่เว้ย
‪บ้าเอ๊ย
‪นี่ เล็งให้มันดีๆ หน่อยสิ
‪เอาเลยๆ หวดเลย ใจๆ หน่อย
‪นี่แน่ะ
‪- เฮ้ย แกเห็นไหมวะ ‪- เฮ้ย
‪- ลุกสิ เป้ามันดิ้นได้ที่ไหนกันเล่า ‪- เฮ้ย
‪ถ้าหยุกหยิกอีกเดี๋ยวได้กินอีกนะเว้ย
‪ข้าวคลุกเยี่ยวนั่นน่ะ
‪- เฮ้ย ใครต่อวะ ‪- ฉันต่อๆ
‪เฮ้ย ก็บอกให้ลุกไง หูหนวกเหรอ
‪หูตึงหรือไงวะ นิรากิ
‪นายไม่เบื่อบ้างหรือไง ‪ที่มารังแกคนอ่อนแอแบบนี้น่ะ
‪แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา
‪มีที่ให้ฉันซ่อนตั้งเยอะแยะ
‪แกนี่มันกวนประสาทฉันจริงๆ ว่ะ
‪จะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งหรือกี่ครั้ง
‪ชอบทำเป็นอวดฉลาดอยู่ได้
‪ก็คนมันฉลาดนี่หว่า
‪พอดีเลย
‪มาเคลียร์ให้จบๆ ไปเลยดีกว่า
‪โห
‪ไม่เลวนี่
‪เมื่อก่อนเธอเป็นอะไรวะ
‪ก็แค่พนักงานแผนกเสื้อผ้า
‪อย่าลังเลที่จะเผด็จศึก
‪(อย่าลังเลที่จะเผด็จศึก)
‪- ไอ้ของพรรค์นี้ ‪- อย่านะพ่อ
‪เป็นผู้ชายแท้ๆ ‪จะใช้เครื่องสำอางไปทำไม
‪ฮิคาริ
‪ไม่ต้องกลับมาแล้วนะ
‪ฮิคาริ นี่
‪คุยเรื่องฉันมาพอแล้วมั้ง
‪แล้วนายล่ะ
‪ตั้งแต่ที่เกมเริ่มขึ้น ‪แหล่งจ่ายไฟหลักก็เปลี่ยนไป
‪หา
‪ไฟฟ้าที่พวกเราใช้ๆ กัน ‪จากเครื่องปั่นไฟ
‪กลายเป็นไฟจากเครื่องจ่ายไฟของโรงแรม
‪หรือก็คือ คนจากฝั่งผู้คุมเกม ‪แอบเข้ามาที่บีชแล้ว
‪และคุมแหล่งจ่ายไฟจากชั้นใต้ดิน
‪แกจะพูดอะไรแน่
‪ก็พูดเรื่องใครคือแม่มดนี่ไง
‪จะมีเรื่องอะไรอีกล่ะ
‪จะบอกว่าฉันเป็นแม่มดงั้นเหรอ
‪โทษที แต่ไม่ใช่หรอกเว้ย
‪มีแค่พวกระดับสูงเท่านั้นที่มีข้อมูล ‪ของแหล่งกำเนิดพลังงานหลัก
‪แรกเริ่มเดิมที คนที่มี ‪กุญแจชั้นใต้ดินก็มีแค่พวกนาย
‪เพราะงั้นก็ต้องฆ่าพวกระดับสูงทุกคน ‪เริ่มจากนายก่อนเลย
‪คิดว่าระยะแค่นี้ ‪ฉันจะเล็งไรเฟิลไม่โดนหรือไง
‪เออ
‪ไอ้โง่เอ๊ย
‪ทำบ้าอะไรของแกวะ
‪โรเบิร์ต เอ็ดวิน เพียรี่
‪เขาคือนักสำรวจที่อุทิศทั้งชีวิต ‪เพื่อไปให้ถึงขั้วโลกเหนือ
‪(จักรวาลที่ถูกผูกมัด)
‪เขาล้มเหลวมาหลายครั้ง
‪ทั้งยังเสียนิ้วเท้า ‪ไปถึงแปดนิ้วในอุณหภูมิที่เย็นจัด
‪ในปี 1909 เขาก็เป็นชาวตะวันตก ‪คนแรกที่ได้ไปถึงขั้วโลกเหนือ
‪แม่วางกับข้าวไว้ข้างนอกนะ
‪การที่คนอย่างเขา ‪เผชิญหน้ากับความตายด้วยตัวเอง
‪คนธรรมดาคงไม่เข้าใจ
‪แต่กับฉันแล้ว
‪กลับมองเห็นเขากู่ร้อง ‪ให้แก่อิสระในชีวิต และความตาย
‪- แล้วฉันในตอนนี้ล่ะ ‪- นี่
‪แล้วแม่ควรจะทำยังไงดี
‪เกิดมาในดินแดนที่แม้แต่ ‪จะเลือกกินตับดิบๆ เองก็ไม่ได้
‪ฉันถูกเลี้ยงดูมาในสภาพแวดล้อม ‪ที่ไม่เคยได้รู้จักความตาย
‪แล้วฉันจะรู้จักชีวิตจริงๆ ได้ยังไง
‪ปล่อยฉันออกจากบ้านชั่วคราวนี่ที
‪ฉันอยากจะ ‪ใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่แท้จริง
‪แล้วจากนั้น ฉันก็มายังที่แห่งนี้
‪เกมเคลียร์ ขอแสดงความยินดีด้วย
‪(ขอแสดงความยินดีด้วย)
‪เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ลิ้มรสมัน
‪อิสระของชีวิต
‪คุณน่ะ
‪ได้ยินว่าคุณเคยเป็น ‪ช่างสักที่โลกเดิมใช่ไหม
‪เออ
‪ช่วยสักแบบจัดเต็มทั้งตัวที
‪จัดเต็มเอาแบบที่ ‪ไม่มีทางอยู่ในโลกเดิมได้
‪นี่แหละคือปณิธานของฉัน
‪ฉันจะอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล
‪ฉันน่ะนะ…
‪ไม่มีอดีตหรอก
‪โทษทีๆ
‪ฉันเข้าใจได้แล้วล่ะ
‪ว่าทำไมถึงรู้สึกว่านายกับฉัน ‪มันคล้ายกันอยู่
‪ฉันกับเธอเนี่ยนะ
‪เพราะพวกเราเกลียดอดีตตัวเองไงล่ะ
‪เป็นเพราะนาย ‪ที่ทำให้ฉันตัดสินใจได้สักที
‪นายจะหันหลังให้อดีตต่อไปก็เชิญ
‪แต่ว่าฉันน่ะ…
‪จะเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง ‪เพื่อมีชีวิตอยู่
‪พวกนาย จำร้านตู้เกมอาร์เคด ‪ใกล้โละนั่นได้ไหม
‪มันชื่ออะไรนะ
‪ที่อยู่หน้าโรงเรียนเราใช่ไหม
‪- อะไรนะ ‪- โลกแห่งความฝัน
‪ใช่ โลกแห่งความฝันไง
‪เออใช่ๆ โลกแห่งความฝันนี่เอง
‪ฉันชอบโดดเรียนไปที่นั่นบ่อยๆ ‪แล้วเจออะริสุอยู่นั่น
‪หมอนี่ชอบอ่านหนังสือโป๊ ‪เสียงดังด้วยนะ
‪แต่หนังสือโป๊ยุค 90 เนี่ยสุดยอดนะ
‪นั่นก็จริง ชวนฝันสุดๆ เลยเนอะ
‪ฉันตั้งใจอ่านเรื่องเล่าทางบ้านหรอก ‪เขียนดีมากจริงๆ นะ
‪อะริสุ ตอนที่ร้านตู้เกมอาร์เคด ‪มันเจ๊งน่ะ นายยืนร้องไห้ด้วยนี่
‪เปล่าร้องสักหน่อย
‪เออ ช่วงนั้นเนี่ยเจ๋งไปเลยเนอะ
‪ถึงจะบ่นยังไง ‪แต่ตอนมัธยมปลายนี่แหละดีสุดแล้ว
‪อะริสุ
‪นายต้องใช้ชีวิตให้เต็มที่นะ
‪ต้องมีชีวิตต่อไป เผื่อฉันด้วยนะ
‪ใครก็ได้…
‪ควันเหรอ
‪เอ๊ะ ไฟไหม้เหรอ
‪ได้ยินอะไรด้วย
‪นี่
‪ใครก็ได้
‪ช่วยฉันด้วย
‪อยู่นี่ไง
‪อะริสุ
‪เปิดไม่ออก
‪- สำเร็จ ‪- ฉันไม่ไหวแล้ว
‪อะริสุ
‪อุซางิ
‪ได้แค่นี้เองเหรอ หือ
‪กะแล้วว่าเธอกับฉันน่ะ…
‪ความพร้อมมีชีวิตมันต่างกัน
‪ความพร้อมมีชีวิตเหรอ
‪หือ
‪ฮิคาริ
‪ลูกดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ
‪แต่ว่า…
‪ลูกดูสวยมากเลยล่ะจ้ะ
‪แม่คะ
‪"อย่าลังเลที่จะเผด็จศึก"
‪หนูทำตามที่บอกแล้วนะ
‪พ่อ
‪ค่อยยังชั่ว
‪- ที่ปลอดภัย ‪- ขอบใจนะ
‪ก็ไม่อยากบอกข่าวร้ายหรอกนะ ‪แต่เหลือเวลาแค่ 30 นาทีแล้ว
‪ยังไงก็บอกกฎมาก่อนแล้วกัน
‪กระสุนฉันหมดแล้ว
‪ยังหาแม่มดไม่เจอเลย ‪ทั้งที่ฆ่าไปตั้งเยอะขนาดนี้แล้ว
‪นี่พวกเราทำอะไรกันอยู่เนี่ย
‪นี่เป็นกฎที่แย่ที่สุดที่เคยเจอเลย
‪แต่ก็เหมือนพวกยักษ์หัวม้า ‪ในเกมวิ่งไล่จับ
‪พวกนั้นถูกบังคับให้ร่วมเกม ‪โดยมีกฎอีกกฎของตัวเอง
‪คราวนี้ก็ต้องเหมือนกันแน่
‪แม่มดเองก็ต้องฆ่าผู้หญิงคนนั้น ‪เพื่อเริ่มเกม
‪และต้องอยู่รอดไปให้ได้ ‪จนกว่าจะหมดเวลา
‪หรือก็คือ เกมจะเคลียร์ ‪ถ้าคนในบีชเกมโอเวอร์
‪หรือไม่ก็โดนเลเซอร์ยิงตาย
‪แล้วใครมันเป็นแม่มดกันล่ะ
‪ถ้าหากว่าฉันเป็นแม่มดล่ะก็…
‪คงไปร่วมไล่ฆ่าแล้ว ‪เพราะถ้าโดนจับได้ก็จะเกมโอเวอร์
‪งั้นก็คนในกองกำลังเหรอ
‪นิรากิ ลาสต์บอส หรืออะงุนิงั้นเหรอ
‪ไม่ใช่ ถ้าเป็นกรณีนี้ ‪สุดท้ายพวกกองกำลังก็ต้องฆ่ากันเอง
‪แต่ฉันรู้สึกว่าจุดประสงค์ของเกม ‪มันไม่ใช่แบบนั้น
‪จุดประสงค์ของเกมเหรอ
‪นี่เป็นเกมสิบโพแดง
‪มันไม่ใช่เกมสู้กันธรรมดา
‪ฉันที่เคลียร์เกมโพแดงมาแล้ว ‪ถึงเข้าใจ
‪ว่าเกมโพแดงมันเลวร้ายกว่านั้น
‪ต้องเล่นกับความรู้สึกคนอื่น
‪ต้องหักหลัง ต้องฆ่ากันเอง
‪เป็นเกมที่ถ้าไม่รู้สึกเลวร้ายสุดๆ ‪ก็เคลียร์ไม่ได้
‪ต่อให้พวกกองกำลังชนะไป ‪มันก็ไม่ได้ทำให้จบหรอก
‪แล้วนี่มันหมายความว่ายังไง
‪มันมีบางอย่างไม่ถูกต้องไง
‪อะไรสักอย่าง
‪ถ้าฉันเป็นแม่มด
‪ในเกมนี้ จะเดินเกมยังไง
‪(หมวกดันมะ 17,600 เยน)
‪ไม่เห็นจะเหมาะเลย
‪ใครจะคิดว่าโฮสต์ชื่อดังที่สุด ‪ในคาบุกิโจ
‪จะกลายมาเป็นคนขายหมวก
‪ฉันจะไปขัดคำขอก่อนตายของพ่อได้ไง
‪นายเองก็เป็นทหารด้วยใช่ไหม
‪ไม่คิดเลยว่าจะเป็นอย่างอื่นได้ ‪นอกจากยากูซ่าด้วย
‪พูดถึงยากูซ่าแล้ว
‪โชโกะเพิ่งจะโดนเก็บ ‪เพราะไปยุ่งกับเงินค่าส่วยในแก๊งน่ะ
‪(หมวกดันมะ)
‪เพื่อนเก่าที่เหลืออยู่ของฉัน ‪ตอนนี้ก็เหลือแค่นายแล้วสินะ
‪อยู่ให้นานๆ ล่ะ
‪นายก็ด้วยแหละ
‪ไม่ใช่
‪ที่ฉันต้องคิดแทน ไม่ใช่คิดแทนแม่มด
‪แต่ต้องคิดในฐานะของเกมมาสเตอร์ ‪ต่างหากล่ะ
‪เกมมาสเตอร์เหรอ
‪เกมนี้น่ะ ไม่คิดว่าสถานที่กับเวลา ‪มันค่อนข้างเข้าทางผู้เล่นบ้างเหรอ
‪หลังจากที่คนขายหมวกโดนฆ่า
‪โมโมกะก็โดนฆ่าตาม
‪คนที่รู้ถึงความเป็นไปของที่นี่
‪เริ่มเกมหลังจากคำนวณเวลาเอาไว้แล้ว
‪คำนวณเวลางั้นเหรอ
‪การตายของสองคนนั้น ‪ไม่ได้เกิดพร้อมกันโดยบังเอิญหรอก
‪เป็นไปได้ว่า ‪เกมมาสเตอร์รอคอยเวลานี้มาตลอด
‪จริงเหรอ
‪งั้น แม่มดล่ะ
‪การตายของคนขายหมวกถูกเปิดเผย ‪หลังจากที่สมาชิกรู้ว่าโมโมกะตาย
‪แล้วคนที่รู้ ‪เรื่องคนขายหมวกตายก็มีน้อย
‪ก็เหลือแต่พวกกองกำลัง ‪กับพวกระดับสูง
‪แต่เกมมาสเตอร์อาจจะมีหนทาง ‪รู้ล่วงหน้าว่าคนขายหมวกจะตาย
‪ถ้าอย่างนั้น ทุกคนที่อยู่ที่บีช ‪ก็เป็นผู้ต้องสงสัยสิ
‪ตอนที่ฉันผ่านล็อบบี้ ‪เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนที่เกมจะเริ่ม
‪ศพของโมโมกะยังไม่อยู่ตรงนั้นเลยนะ
‪แปลว่ามีคนย้ายศพของเธอ ‪ในช่วงนั้นงั้นสินะ
‪แม่มดต้องโกหกอยู่แล้ว ‪ถึงถามก็ไม่ได้อะไรหรอก
‪ปัญหาคือ…
‪ทำไมเกม ‪ถึงได้มาเริ่มเอาเวลาแบบนี้ล่ะ
‪ทำไมต้องรอให้คนขายหมวกตาย
‪ก่อนที่เกมของพวกเขาจะเริ่มล่ะ
‪หรือเป็นเพราะต้องการให้บีช ‪อยู่ในความโกลาหล
‪ถ้าหากว่าฉันเป็นเกมมาสเตอร์ล่ะก็…
‪ไม่จริงน่า…
‪เข้าใจแล้ว
‪ถ้าเราหยุดแค่นี้ ‪ที่ทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่า
‪จะหยุดไม่ได้แล้ว
‪เหลือเวลาอีก 20 นาที
‪อะริสุ
‪พอจะมองออกแล้วล่ะ
‪ว่าแม่มดคือ…
‪(สร้างจากนิยายภาพเรื่อง ‪"อลิสในแดนมรณะ" โดย ฮาโระ อาโสะ)
‪คำบรรยายโดย เฉลิมพล แพทย์คดี