‪(รีสตาร์ท)
‪(ฟาสต์บูต โหมด "ดีลเลอร์")
‪(ผลิตภัณฑ์ - บอร์เดอร์โฟน)
‪(รีสตาร์ท หมดเวลา)
‪(โหมดภายใน)
‪(โหมดภายใน สถานะล็อก - ปลดล็อกแล้ว)
‪- อ๊ะ ใช้ได้แล้ว ‪- เอ๊ะ
‪นั่นมือถืออาซาฮิเหรอ
‪เปล่าหรอก ฉันเก็บมันได้น่ะ
‪ถ่ายติดด้วยเหรอ
‪อือ
‪ดูเหมือนกล้องจะทำงานอยู่นะ
‪คือว่า…
‪ไม่มีใครอยู่ในเมืองเลยค่ะ
‪ทุกคนในโตเกียวหายตัวไปหมดเลย
‪อยู่ในฮาราจูกุแต่ไม่มีใครเลย
‪อือ
‪เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย
‪ผ่านมาห้าวันแล้ว
‪ตั้งแต่ที่คนหายตัวไป
‪นี่ยังจะถ่ายวิดีโออยู่อีกหรือไง
‪แค่บันทึกไว้
‪บันทึกไปเพื่ออะไรล่ะ
‪ก็เผื่อมีใครมาดูเข้าไง
‪หลังจากนั้นพวกเราก็ได้…
‪เจอใครคนหนึ่งเข้า
‪แล้วเขาคนนั้น ‪ก็พาเราไปยังที่ที่หนึ่ง
‪ตอนนี้พวกเราก็เลยได้ทำงานที่นั่นค่ะ
‪ที่นี่เหรอ
‪จะเข้าไปจริงๆ เหรอ
‪(สถานีมินามิ-อาโอยามะ)
‪โมโมกะ มันมืดมากเลยนะ
‪โมโมกะ
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยายภาพเรื่อง ‪"อลิสในแดนมรณะ" โดย ฮาโระ อาโสะ)
‪เหลือเวลาอีก 15 นาที
‪ฆ่ามันให้หมด
‪จุน…
‪- ฉันทำไม่ไหวแล้วล่ะ ‪- ตอนนี้มันหยุดไม่ได้แล้ว
‪ฆ่าไปตั้งขนาดนี้
‪ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรอก
‪ไม่ได้ยินที่สั่งเหรอ
‪ใครขัดขืนฉัน คนนั้นคือแม่มด
‪ยิงผมเลยครับ
‪พอได้แล้ว
‪มาจบเกมนี้กัน
‪ฉัน…
‪ถูกพวกนายขังไว้ในห้องตลอด
‪ตลอดเวลาที่พวกนายไล่ฆ่าคน
‪ฉันไม่มีทางเป็นแม่มดได้
‪พวกนายก็น่าจะรู้ดี
‪แล้วถ้านายไม่ใช่แม่มด ‪ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าฉันเลย
‪มาร่วมมือกับฉัน หาแม่มดดีกว่า
‪อะริสุ
‪- หยุดเดี๋ยวนี้นะ ‪- เฮ้ย
‪เท่านี้ก็รู้แล้วล่ะ
‪นายทำร้ายอะริสุ
‪ที่มีหลักฐานชัดเจนคนเดียวในนี้
‪ก็เพราะว่า นายนั่นแหละคือแม่มด
‪อะริสุ
‪นี่คุณ…
‪เป็นแม่มดเหรอ
‪เออ ฉันนี่แหละแม่มด
‪ยิงเลยสิ
‪ยิงเลยสิวะ
‪- ยิงสิ ‪- อะงุนิไม่ใช่แม่มดหรอก
‪นี่มันเกมสิบโพแดงนะ
‪เป็นเกมที่จะเล่นตลกกับจิตใจคนอื่น
‪ถ้าเป้าหมายคือการฆ่าอะงุนิ ‪แบบนั้นก็ไม่ใช่เกมโพแดงแล้ว
‪นายไม่ใช่แม่มดหรอก
‪แล้วทำไมกัน
‪เพราะมีเป้าหมายอื่นอยู่ใช่ไหม
‪เป้าหมายอื่นเหรอ
‪คนที่นายฆ่าไปน่ะ
‪ไม่ใช่โมโมกะ
‪แต่เป็นคนขายหมวก
‪เอ๊ะ
‪พอมองตานายถึงได้เข้าใจ
‪ทั้งเกลียดตัวเอง ทั้งสิ้นหวัง
‪แววตาคู่นั้น ‪มันเหมือนกับฉันในวันนั้น
‪แววตาของคนที่ฆ่าเพื่อนตัวเอง
‪นายไม่ใช่คนโง่
‪แต่วิธีการสังหารหมู่แต่แรกแบบนี้
‪มันไม่สมเป็นนายเลย
‪จะต้องมีเป้าหมายอื่นอยู่อีกแน่
‪ตั้งแต่มาถึงที่บีช ‪ฉันก็ว่ามันแปลกอยู่
‪เพราะถ้ามีอาวุธขนาดนี้
‪กองกำลังน่าจะยึดที่นี่ได้ไปนานแล้ว
‪แต่ก็ไม่เป็นแบบนั้นจนถึงตอนนี้
‪จริงๆ แล้วนายน่ะ
‪ไม่ได้ต่อต้านคนขายหมวกเลย
‪แต่ร่วมมือกันอยู่ใช่ไหม
‪เพื่อไม่ให้พวกตัวอันตราย
‪อย่างลาสต์บอสหรือนิรากิอาละวาด
‪นายถึงได้คุมพวกเขาไว้
‪นายน่ะ…
‪จริงๆ แล้วนายน่ะ ‪เป็นเพื่อนกับคนขายหมวกไม่ใช่เหรอ
‪งั้นทำไมถึงฆ่าเขาล่ะ
‪เพราะเหตุผลบางอย่าง
‪นายถึงยกโทษให้กับ ‪วิธีการของคนขายหมวกไม่ได้
‪ก็เลยอยากจะหยุดความบ้าคลั่ง ‪ของคนขายหมวกเอาไว้
‪นายอยากให้เพื่อนของนายคนเดิมกลับมา
‪มันจะยังมีต่ออยู่อีกเหรอ
‪ไอ้เกมพรรค์นั้นน่ะ
‪ฉันน่ะ…
‪จะสร้างแดนในฝันขึ้นที่นี่
‪เพื่อเจ้าพวกนั้น ‪ที่พ่ายแพ้ให้กับความสิ้นหวัง
‪ถ้าไร้ซึ่งความหวัง
‪ก็สร้างมันขึ้นมาซะเลย
‪ที่นี่คือแดนแห่งความหวัง
‪เป็นไปไม่ได้หรอก
‪ไม่หรอก
‪ถ้าเป็นพวกเราต้องทำได้แน่
‪ทุกคนที่อยู่ที่นี่ในตอนนี้
‪คือสิ่งมีชีวิตหนึ่งเดียว
‪มาผนึกกำลังตามล่าไพ่ทุกใบ
‪และกลับโลกเดิมด้วยกันเถอะ
‪ไอ้พวกนี้มัน…
‪บังอาจซ่อนไพ่ไม่ให้ฉันรู้
‪อะงุนิ
‪ตั้งแต่วันนี้ไป
‪จะขอตั้งกฎข้อที่สามขึ้นมา
‪"คนทรยศต้องตาย"
‪อย่างแกจะไปเข้าใจอะไร
‪หยุดเดี๋ยวนี้
‪แกจะไปรู้อะไร
‪(พื้นที่เล่นเกม เชิญทางนี้)
‪ทางนี้ครับ
‪ขอแสดงความยินดีด้วย
‪(บีช)
‪คิดถึงชะมัดเลยนะ
‪ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยสักนิด
‪ฉัน…
‪ไม่ไหวแล้วล่ะ
‪นิรากิกับพวกกองกำลัง ‪เริ่มจะคุมไม่ไหวแล้ว
‪จบเรื่องบีชแค่นี้เถอะ
‪จบงั้นเหรอ
‪สมาชิกชาวบีชทุกคน
‪กำลังหรรษากับความสุข ‪ด้วยความหวังเต็มเปี่ยมไม่ใช่หรือไง
‪การรวบรวมไพ่ให้ครบ ‪เพื่อกลับไปยังโลกเดิม
‪มันก็แค่เรื่องโกหกที่นายสร้างขึ้นมา
‪ให้มันจบได้แล้ว
‪หรือว่า นายจะทรยศฉันเหรอ
‪"คนทรยศต้องตาย"
‪เป็นกฎเหล็กสูงสุดของบีชเลยนะ
‪บีชมันไม่มีความหมายหรอก
‪พอสักทีเถอะ
‪พวกเราจำเป็นต้องมีความหวัง ‪เพื่อจะก้าวต่อไปนะ
‪พูดบ้าอะไรของนายวะ
‪บีชมันมีความหวังตรงไหน
‪ในโลกแบบนี้
‪มันมีความหวังอยู่ด้วยหรือไง
‪เมื่อก่อนนี้…
‪ฉันมีเพื่อนเคียงบ่าเคียงไหล่ ‪ไว้ใจได้คนหนึ่ง
‪สำหรับฉันแล้ว หมอนั่น…
‪เป็นความหวังเดียวของฉัน
‪ราชาน่ะ…
‪ก็มีบางครั้งที่ต้องเจอกับ ‪การตัดสินใจที่ขมขื่น
‪น่าเสียดายจริงๆ โมริจัง
‪(บีช)
‪ฉันเคยปล่อยให้เพื่อนฉันตายมาก่อน
‪ถึงได้เข้าใจแววตานั้นดี
‪นายเป็นคนฆ่าเพื่อนตัวเอง
‪และพยายามฆ่าล้างพวกคนที่บีช
‪ที่ทำให้เพื่อนนายต้องเป็นบ้าไป
‪ความรู้สึกที่พังพินาศนั่นแหละ ‪ที่เกมมาสเตอร์ใช้ประโยชน์จากมัน
‪- เกมนี้ถึงได้เป็นเกมโพแดงไง ‪- หุบปากซะ
‪อะริสุ
‪ถ้าเป็นความจริง อะงุนิก็แค่…
‪อยากฆ่าทุกคนโดยไม่เกี่ยวกับเกม ‪เท่านั้นเองงั้นเหรอ
‪โกหกน่า
‪แล้วพวกเราก็ดันไปเออออด้วยเนี่ยนะ
‪ถ้างั้น ที่จริงแม่มดเป็นใครกันล่ะ
‪ฉันรู้แล้วล่ะ
‪ว่าใครคือแม่มดตัวจริง
‪ตัวเกมน่ะ มักจะต้องมี ‪นิสัยติดตัวของเกมมาสเตอร์อยู่ด้วย
‪เกมโพแดงน่ะ
‪เป็นเกมที่จะดูถูกผู้เล่นอยู่เสมอ
‪(ขอต้อนรับ สวนพฤกษศาสตร์)
‪ระดับความยาก เจ็ดโพแดง
‪เป็นเกมหักหลังที่จะเล่นกับหัวใจคน
‪ทุกคน
‪คนที่ต้องซ่อนก็คือหมาป่างั้นสินะ
‪ไม่แน่บางที…
‪มันอาจมีวิธีที่จะเคลียร์เกม
‪โดยไม่ต้องฆ่าทุกคนก็ได้
‪มีทางออกที่…
‪ไม่มีใครต้องตายเลยสักคนเดียว
‪แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้นี่
‪เพราะแม่มดจะต้องถูกฆ่า ‪แล้วจับมาเผาไฟไม่ใช่เหรอ
‪ไม่หรอก
‪คนที่เป็นแม่มดแล้วทุกคนจะรอด
‪มีอยู่คนเดียว
‪ถ้าแม่มด…
‪คือตัวโมโมกะเอง ทุกอย่างจะลงล็อก
‪โมโมกะเขาใช้มีดแทงตัวเองเหรอ
‪ใช่
‪ถ้าฉันเป็นเกมมาสเตอร์ล่ะก็
‪เกมนี้คงให้เล่นแบบนี้แหละ
‪อย่ามาพูดอะไรเพ้อเจ้อ
‪แม่มดคือฉันโว้ย
‪พวกแกน่ะ อยากฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ
‪อะงุนิคิดจะให้ทุกคนตายตามตัวเองไป
‪ทาเครุ
‪ทาเครุๆ
‪ทาเครุ
‪ที่ที่ทำให้หมอนั่นเป็นบ้าไป ‪ก็คือบีช
‪พวกแกเองก็ทำให้หมอนั่นเป็นบ้า
‪ฉันนี่แหละโว้ย แม่มด
‪ฉันรู้ ฉันรู้วิธีจะหยุดอะงุนิได้
‪ฉันจะเบนความสนใจอะงุนิ
‪ตอนนั้นก็เอาโมโมกะไปเผาซะ
‪อะริสุ
‪ช่วยหยุดการเข่นฆ่า ‪ที่ไร้ความหมายนี่ที
‪อาซาฮิ
‪ทุกคน ฟังฉัน
‪ฉันนี่แหละ คือดีลเลอร์ของเกมนี้
‪มันจับแบบกลับด้าน
‪รอยนิ้วมือบนด้ามมีดน่ะ ‪มันกลับด้านอยู่
‪ก็หมายความว่า…
‪โมโมกะถือมีดหันเข้าหาตัวเอง
‪แล้วก็แทงทะลุอกตัวเอง
‪แม่มดก็คือเธอนั่นแหละ
‪แล้วทำไมเธอถึงได้…
‪ฆ่าตัวตายเพื่อเกมด้วยล่ะ
‪เพราะโมโมกะก็คือ ‪เกมมาสเตอร์ตัวจริงงั้นเหรอ
‪เด็กคนนั้นบอกว่าตัวเองเป็นดีลเลอร์
‪นี่พวกเรา ‪โดนพวกนี้ปั่นหัวมาตลอดเลยงั้นเหรอ
‪แต่เธอคนนั้นก็เป็นมนุษย์ ‪เหมือนกับพวกเรานะ
‪คนปกติ…
‪พวกเธอทั้งสองคน…
‪ก็อาจถูกใครบางคนควบคุมอยู่ก็ได้
‪อะงุนิ
‪อย่าให้ความรู้สึก…
‪ของผู้คนที่ต้องตายไป ‪สูญเปล่าไปมากกว่านี้อีกเลย
‪ความรู้สึกที่ต้องฆ่าเพื่อน ‪ฉันเข้าใจนายดี
‪แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควร ‪ให้คนที่ยังอยู่ต้องรับเคราะห์ด้วยสิ
‪พวกเรายังมีชีวิตอยู่นะ
‪ยังต้องเผชิญหน้ากับความสิ้นหวัง
‪และก็สู้ไปจนถึงวาระสุดท้าย
‪อย่ามาดูถูกคนที่ยังมีชีวิตอยู่นะ
‪ไฟมันลามมาแล้ว
‪หนีเร็ว
‪- เอาศพเข้ากองไฟเลย ‪- เร่งมือเข้า
‪มันเจ็บนะ
‪ฉันน่าจะใช้ไฟแห่งการพิพากษา…
‪เผาไอ้บีชเวรนี่ซะตั้งแต่ทีแรกแล้ว
‪นิรากิ
‪ฉันจะได้เคลียร์เกมนี้ไงล่ะ
‪พวกแกทุกคน…
‪ฉันจะฆ่าให้หมดเลย
‪อะงุนิ
‪เหลือเวลาอีกสามนาที
‪ไม่มีเวลาแล้ว
‪เธอยกขาไว้นะ
‪- ถอยไปๆ ‪- ไปเร็วเข้า
‪ขอแสดงความยินดีด้วย
‪(เกมเคลียร์ ขอแสดงความยินดีด้วย)
‪ในโลกใบนี้น่ะ ไม่มีที่ไหน ‪ที่มันปลอดภัยกับชีวิตหรอก
‪ขั้วโลกเหนือที่นักผจญภัยได้เห็น
‪คือโลกที่แท้จริงในแบบที่มันเป็น
‪โดยปราศจากภาพลวงตาของอารยธรรม
‪เมื่อทุกอย่างจบลง ‪สุดท้ายก็จะกลับกลายเป็นธุลี
‪ดินแดนนี้น่ะ
‪คือตัวตนที่แท้จริงของโลกนี้
‪ต้องขอขอบคุณที่นี่
‪ตอนนี้ฉัน…
‪รู้สึกอิสระกว่าที่เคยเป็นมา
‪แดนสวรรค์จบสิ้นแล้วสินะ
‪ทุกคนตายหมดแล้ว
‪เจ้าพวกนั้น…
‪ยกโทษให้ไม่ได้
‪- ปล่อยฉันนะ ‪- ไม่ได้นะ
‪ก็พวกนั้น มันฆ่าเพื่อนๆ ของเรานะ
‪ยกโทษให้ไม่ได้
‪พอทีเถอะนะ
‪พวกเราทุกคนต้องอยู่ต่อไป
‪ไม่ต้องสนเรื่องอื่นหรอก
‪แค่นั้นพอแล้วล่ะ
‪อะริสุ
‪เข้าใจแล้ว
‪เข้าใจแล้วล่ะ
‪อะริสุ
‪นายนี่มันรั้นซะจริงนะ
‪ชักคิดว่าการรวบรวมไพ่ ‪มันไม่ได้อะไรแล้วล่ะ
‪อะไรล่ะนั่น
‪แต่ว่า ด้วยสิ่งนี้
‪เราก็จะมีครบหมดยกเว้นไพ่หน้าคน
‪ทีมเกมมาสเตอร์ต้องการให้พวกเรา ‪เห็นอะไรกันแน่
‪- ถ่ายติดด้วยเหรอ ‪- อือ
‪ดูเหมือนกล้องจะทำงานอยู่นะ
‪นี่อะไรเนี่ย
‪วิดีโอที่อาซาฮิถ่ายทิ้งเอาไว้
‪คือว่า…
‪ไม่มีใครอยู่ในเมืองเลยค่ะ
‪ทุกคนในโตเกียวหายตัวไปหมดเลย
‪หลังจากนั้นพวกเราก็ได้…
‪เจอใครคนหนึ่งเข้า
‪แล้วเขาคนนั้น ‪ก็พาเราไปยังที่ที่หนึ่ง
‪ตอนนี้พวกเราก็เลยได้ทำงานที่นั่นค่ะ
‪พวกเราทั้งสองคน ‪เป็นคนช่วยจัดการงานแข่งเกมค่ะ
‪จะเข้าไปจริงๆ เหรอ
‪(สถานีมินามิ-อาโอยามะ)
‪คนที่จัดการงานแข่งเกมนี้ ‪คือกลุ่มคนที่เรียกกันว่าดีลเลอร์
‪บางครั้งพวกเราก็เข้าร่วม ‪การแข่งเกมด้วย รับบทเป็นยักษ์
‪ไม่ก็แฝงตัวเป็นผู้เล่นให้ทุกคนสับสน ‪หรือช่วยติดตั้งพื้นที่เล่นเกม
‪แต่ว่าระหว่างที่เล่นเกม ‪พวกเราก็จะถูกจับตามองอยู่
‪ถ้าดีลเลอร์ ‪เปิดเผยตัวให้ผู้เล่นรู้ก็จะถูกฆ่า
‪ยังจะถ่ายอยู่อีกเหรอ ‪ถ้าพวกนั้นเจอเข้าจะทำไงล่ะ
‪(สายไฟฟ้าอยู่ข้างบน ระวังไฟดูด)
‪นี่คือฐานของดีลเลอร์เหรอ
‪ไม่นะ
‪เยส เกมโอเวอร์
‪ฉันได้วีซ่าสิบวัน
‪รีบๆ กันหน่อยสิวะ
‪(เกมโอเวอร์)
‪(ดีลเลอร์ชนะ)
‪นี่มัน…
‪ไอ้พวกนี้คือเกมมาสเตอร์ไงล่ะ
‪มีคนมากมายที่ตายไป
‪และมีเด็กผู้หญิง ‪ที่อายุเท่าๆ เราด้วย
‪พวกเราต้องเตรียมความพร้อมของเกม ‪ตามที่พวกเขาสั่ง
‪แล้วก็เข้าร่วม
‪จากนั้นก็ทำให้ผู้เล่นพวกนั้นตาย
‪เป็นเพราะพวกเราเอง
‪ผู้คนมากมายถึงต้องตายไปทุกวัน
‪ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‪เราชนะเกมแล้วก็ฆ่าคน ‪เพื่อต่ออายุวีซ่า
‪ไม่รู้มีคนตายมากแค่ไหน
‪เพื่อให้เราได้ชีวิตแค่สองอาทิตย์
‪ฉันทนไม่ไหวแล้วล่ะ
‪โมโมกะ
‪นี่น่ะ มันเป็นความฝันเท่านั้น
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪เพราะสักวันเราก็ต้องตื่นจากความฝัน
‪อยากให้มันจบๆ ไปซะ
‪(แผนที่เส้นทางรถไฟโตเกียว)
‪ที่นี่ไงล่ะ
‪เจอแล้ว
‪(สายไฟฟ้าอยู่ข้างบน ระวังไฟดูด)
‪เอาจริงเหรอเนี่ย
‪เก่งมากที่อุตส่าห์หาที่นี่เจอ
‪สมกับที่ฉันคาดหวังไว้สูงเลย
‪เจอกันอีกแล้วนะ
‪พวกเธอสองคน…
‪เป็นเพราะพวกนาย ‪ฉันได้ไพ่ตัวเลขทั้งหมดจนครบแล้ว
‪ขอบใจนะ
‪พวกนายเจอที่นี่ได้ยังไง
‪ใช้เวลาสักพัก ‪กว่าจะรู้ว่าที่จริงเจ้านี่คือ
‪เส้นทางเดินรถใต้ดินน่ะ
‪จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเรารวบรวมไพ่ได้ครบ
‪ก็คิดว่าถ้ามานี่จะได้รู้คำตอบนั้น
‪แต่สิ่งที่ฉันได้รู้ ‪ก็มีแค่อย่างเดียว
‪พวกนี้ไม่ใช่เกมมาสเตอร์สินะ
‪ใช่
‪พอพวกเราได้รับชัยชนะ ‪เจ้าพวกนี้ก็ถูกฆ่าตายเหี้ยน
‪พวกเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนเรา ‪และท่าทาง…
‪จะมีคนที่เหนือกว่าอยู่อีก
‪แล้วพวกนั้นเป็นใครกันล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪มนุษย์ต่างดาวมั้ง
‪หรือพระเจ้า
‪(การออกอากาศด่วนพิเศษ)
‪ยินดีด้วยนะ เหล่าผู้เล่นทุกคน
‪เอ๊ะ
‪โอ้โฮ
‪มิระ
‪นอกจากเกมไพ่หน้าคน
‪พวกคุณได้เคลียร์เกมไพ่ตัวเลขทั้งหมด
‪ชัยชนะเป็นของพวกคุณ
‪ได้สัมผัสชัยชนะอันหอมหวาน
‪ด้วยการสังเวยชีวิตมากมาย
‪แล้วนี่ พวกพ้องต้องตายไป ‪ตั้งกี่คนแล้วนะ
‪ลองนึกให้ออกดูสิ
‪ทั้งคนที่ถูกยิงตายด้วยปืน
‪เด็กผู้หญิงที่ถูกเผาทั้งเป็น
‪คนที่ถูกเลเซอร์ยิงตาย ‪หรือคนที่จมน้ำตาย
‪หรือคนที่ถูกระเบิดหัว
‪ที่เป็นพวกพ้องของคุณ
‪ความสิ้นหวังที่พวกคุณได้สัมผัส
‪ภาพวินาทีมรณะ ที่ไม่มีทางลืมได้ลง
‪ฉันน่ะ ประทับใจมากจริงๆ
‪ถึงเหล่าผู้เล่นทุกๆ คน
‪พวกเราอยากที่จะ ‪มอบของขวัญให้กับพวกคุณ
‪จะส่งเรากลับโลกเดิมเหรอ
‪เกมใหม่ต่างหากค่ะ
‪มาเล่นเกมกับเรา ‪โดยมีไพ่หน้าคนเป็นเดิมพันกันเถอะ
‪เกมใหม่เนี่ยนะ
‪ก็ไม่ได้เกลียดอะไรแบบนี้หรอก
‪พวกเราจะต้องเตรียมเกมที่สุดยอด ‪ยิ่งกว่านี้อีกเพื่อทุกคน
‪ตั้งตารอได้เลย
‪ผู้หญิงคนนี้…
‪คือเกมมาสเตอร์งั้นเหรอ
‪ถ้ามีมนุษย์ต่างดาวโผล่มา ‪ยังจะเข้าท่ากว่าอีก
‪เกมด่านต่อไป ‪จะเริ่มตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้
‪แล้วทุกๆ คนก็มาสนุกด้วยกันเถอะ
‪เราต้องสู้กันอีกสินะ
‪อือ
‪แต่ไม่เหมือนเดิมอยู่อย่าง
‪เพราะคราวนี้ ‪เราเห็นเป้าหมายแล้วไงล่ะ
‪(เดอะดอลลาส์ อัลบั้มแรก ‪"ออลไอวอนนาซีอิสกรีน")
‪(ด่านต่อไป)
‪(ถนนชิบุยะเซ็นเตอร์)
‪(สถานีชิบุยะ)
‪เราต้องได้เจอคำตอบแน่
‪(สร้างจากนิยายภาพเรื่อง ‪"อลิสในแดนมรณะ" โดย ฮาโระ อาโสะ)
‪คำบรรยายโดย เฉลิมพล แพทย์คดี