‎เรียวเฮ อย่าไปสัมภาษณ์สายล่ะ
‎เกมฆ่ากันมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ
‎โดนซะ!
‎ไปๆๆ
‎(13 นาทีก่อน)
‎(ด่านต่อไป ‎เริ่ม)
‎ยังไม่มีเกมเลย
‎หนึ่งชั่วโมงหรือยัง
‎สงสัยพวกนั้นจะลืมกดปุ่มสตาร์ทละมั้ง
‎กติกาเล่นเกมก็ไม่มีเลยรึไง
‎มีอะไรเหรอ
‎ฉันได้ยินเสียง
‎พวกที่บีชนี่
‎พวกนายมาทำอะไรที่นี่
‎เราเห็นเรือเหาะ
‎เราได้ยินข่าวลือว่าด่านต่อไปจะเริ่มแล้ว
‎ก็…
‎ที่จริง…
‎ปืนไรเฟิล
‎วิ่งเร็ว
‎ไปหลบในรถ
‎ปืนไรเฟิลต่อต้านรถถัง
‎หลบในรถไปก็ไร้ประโยชน์
‎- บ้าเปล่าวะเนี่ย ‎- ไม่จริงใช่มั้ย
‎วิ่งเร็วเข้า วิ่ง!
‎- นี่แปลว่าเกมเริ่มแล้วเหรอ ‎- ฉันไม่รู้
‎กติกาล่ะ บอกมาแล้วเหรอ
‎มีซะที่ไหน นี่มันสังหารหมู่กันชัดๆ
‎ปืนไรเฟิลนั่นยิงได้ไกลเป็นกิโลเลย
‎เสียงฟังดูคุ้นหูนะ
‎ตอนนี้พวกเขามีปืนไรเฟิลจู่โจม
‎เราไม่รู้ว่าพวกเขามีกี่คน
‎ผู้เล่นคนอื่นก็กำลังมา
‎มือปืนอาจจะมีหลายคนก็ได้
‎คนที่ยังรอดอยู่มีเยอะจัง
‎พวกเขาใกล้เข้ามาแล้ว
‎เราต้องไปแล้ว
‎เอาจริงสิ
‎ไปกันเถอะ
‎อะริสุ
‎แบบนี้ไม่ดีเลย
‎แยกย้ายกันไปเถอะ
‎ไปๆๆ
‎อะริสุ ทางนี้
‎บ้าจริง
‎โดดสัมภาษณ์งานอีกแล้วเหรอ
‎แต่ชีวิตจริงมันรีเซตเหมือนเกมไม่ได้นะ
‎อะริสุ
‎ตั้งสติหน่อย เดี๋ยวก็ตายหรอก
‎พวกนั้นยิงมาจากไหนเนี่ย
‎คิงโพดำ
‎(อลิสในแดนมรณะ)
‎เอ้านี่ เครื่องรางนำโชค
‎นี่อะไร ระเบิดเหรอ
‎ไว้ใช้ในยามจำเป็นจริงๆ
‎อะริสุ ได้โอกาสแล้ว
‎ไปกันเถอะ
‎- อะริสุ ‎- เขายังไม่ตาย
‎นี่ อย่าสลบนะ
‎คิงโพดำ…
‎เร็วเข้า
‎อดทนไว้ ลุกขึ้น
‎ไม่เป็นไรนะ
‎พวกนายโอเคไหม มีใครบาดเจ็บรึเปล่า
‎ไม่ดีแล้ว วิ่ง!
‎คิงโพดำ…
‎คนเดียวเหรอ
‎เราอยู่ตรงนี้ไม่ได้
‎ถ้าเราออกไป เราจะถูกยิง
‎ขึ้นมา!
‎ทัตตะ
‎- รีบขึ้นรถซะ ‎- อัน
‎รีบวิ่งเข้า
‎- บ้าเอ๊ย ขับไป ‎- เร็วเข้า
‎จิชิยะ
‎โอเค เราสลัดหลุดแล้ว
‎จิชิยะจะเป็นไรไหมเนี่ย
‎เขาดูแลตัวเองได้น่ะ
‎เกมนี้มันอะไรกัน
‎กติกาคืออะไร เราไม่ได้ลงทะเบียนด้วยซ้ำ
‎- หรือว่าเราต้องเอาชนะศัตรู ‎- กี่คนล่ะ
‎อาจจะแค่คนเดียว
‎แค่คิงโพดำ
‎นี่เป็นศึกวัดความแข็งแกร่ง ‎เขาเป็นลาสต์บอสที่แกร่งที่สุด
‎เรือเหาะนั่นเคลื่อนที่ในระหว่างที่เขายิง
‎พื้นที่เล่นเกมอาจเป็นทั้งเมือง
‎เราไม่มีอาวุธ จะไปสู้กับพวกมันได้ยังไง
‎ด่านต่อไปความยากยกระดับขึ้น
‎ด่านต่อไป
‎แล้วทุกๆ คนก็มาสนุกด้วยกันเถอะ
‎แล้วมิระนี่ใครเนี่ย เป็นคนรึเปล่าเหอะ
‎ฉันไม่รู้
‎แต่ที่แน่ๆ คือเธอมีส่วนร่วมในการสร้างเกมพวกนี้
‎มิระเหรอ สร้างเกมเหรอ
‎ถ้าหมอนั่นคือคิงโพดำ
‎ถ้างั้นไพ่หน้าคนแต่ละหน้าก็ต้องมีเกมมาสเตอร์
‎เมื่อพวกนั้นถูกโค่นจนหมด ‎ก็ถือว่าด่านต่อไปเคลียร์
‎พอเราทำแบบนั้นแล้ว…
‎จะเป็นยังไง
‎เราจะได้กลับบ้านเหรอ
‎ฉันก็ไม่รู้
‎แต่มีแค่ทำแบบนั้นเราถึงจะรอด
‎นายจะขับพาเราไปไหนเนี่ย
‎ไงนะ ฉันแค่ขับตามรถคันหน้า
‎- หา มันจะดีเหรอ ‎- แล้วจะให้ไปที่ไหนล่ะ
‎อย่าทะเลาะกัน ‎อย่างน้อยตอนนี้เราก็หนีจากเกมมาได้แล้ว
‎นั่นใช่เกมซะที่ไหน
‎นี่ หรือเราจะหนีไปเรื่อยๆ ดี
‎ยังไงเราก็ไม่มีทางชนะ
‎อาจจะได้ผลนะ วีซ่าเรายังเหลือเวลากันทุกคนนี่
‎จริง เราแค่รอให้คนอื่นเคลียร์เกมนี้ให้เรา
‎อะไรวะเนี่ย
‎ถึงเราจะชนะไพ่หน้าคนได้หมด
‎ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะได้กลับไป
‎ยังเชื่อเรื่องไร้สาระของคนขายหมวกอยู่อีกเหรอ
‎แต่ด่านต่อไปเริ่ม ‎หลังจากเราได้ไพ่ครบ 40 ใบจริงๆ นี่
‎อยู่ๆ เราก็มาอยู่ในโลกนี้
‎พอเราเคลียร์เกมได้
‎เราก็ได้วันเพิ่มในวีซ่า ขึ้นอยู่กับเลขบนไพ่
‎เราถึงยังอยู่ที่นี่กันได้
‎เมื่อวีซ่าหมด เราจะถูกฆ่าด้วยเลเซอร์
‎อย่างที่คนขายหมวกบอก ‎พอได้ไพ่ครบ เราก็จะได้กลับบ้าน
‎ก็ดูจะเป็นตามกฎทั่วไป
‎นายแค่อยากจะเชื่อแบบนั้น
‎ทุกเกมที่เราเล่นก็ยึดตามกฎพวกนั้นนี่
‎ถึงมันจะงี่เง่า แต่ก็ยังเป็นไปตามกฎง่ายๆ
‎อ้าว พวกที่บีชนี่
‎ทัตตะ รีบหนีเร็ว
‎หา จับแน่นๆ นะ
‎ทัตตะ
‎ทัตตะ รีบพาเราหนีเร็ว
‎- ยังไงล่ะ ‎- ทัตตะ
‎ให้ฉันขับเอง
‎- หา ‎- เร็วเข้าสิ
‎- นี่ เดี๋ยวสิ บ้าไปแล้วเหรอ ‎- หลบไป
‎อัน แน่ใจนะ
‎จับแน่นๆ นะ
‎เราฉีกมาได้แล้ว
‎- ดี ‎- เยี่ยมมากอัน
‎มันกลับมาอีกแล้ว
‎อัน จะขับไปไหนเนี่ย
‎บ้าเอ๊ย!
‎ไม่เป็นไรกันนะ
‎คอผมเคล็ด
‎เล็บฉันหัก
‎มันมาอีกแล้ว
‎ไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว
‎ถ้าอยู่ตรงนี้เธอตายแน่ ไปกันเถอะ
‎ถึงสู้ไป เดี๋ยวก็ต้องเล่นเกมอื่นอีก
‎ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‎ฉันไม่ได้ยินเสียงปืนแล้ว เขาคงอยู่ไกลพอดู
‎- เราซ่อนอยู่ที่นี่แหละ ‎- ได้
‎หวังว่าจิชิยะกับอันจะไม่เป็นไรนะ
‎สองคนนั้นน่าจะไม่เป็นไร
‎พวกเขาฉลาดสุดๆ เลย
‎นายพูดถูก
‎แต่ยังไง
‎เราต้องช่วยกันรวบรวมของที่จำเป็น ‎คืนนี้จะได้อยู่รอด
‎อือ
‎เฮ้อ ฉันจะหลับแล้วเนี่ย
‎แต่เราไม่รู้ว่าคิงโพดำจะโผล่มาเมื่อไหร่
‎เราไปหาของกินกันดีไหม
‎ฉันจะไปหารถ
‎เธอไปกับฉันหน่อยได้ไหม
‎หา
‎ฉันรู้จักที่ดีๆ แถวนี้
‎เฮ้อ ก็ได้
‎โอเค พวกเธอสองคน หาของกินอร่อยๆ มานะ
‎- ได้เลย ‎- เอ้านี่
‎ขอบคุณ
‎- โอเค ไปกันเถอะ ‎- หือ อะไรเนี่ย
‎รู้น่าว่านายไม่เคยควงแขนกับสาวสวย รีบไป
‎เงียบเลย
‎ที่นี่แหละ เจ๋งใช่ไหมล่ะ
‎ใช่ มีรถเก่าๆ เพียบเลย
‎แบบนี้เขาเรียกว่ารถคลาสสิค
‎เอาที่สบายใจ
‎โอ๊ะ นี่ๆๆ
‎สุดยอดไปเลย
‎บอดี้แจ่มสุดๆ
‎เลิกลูบๆ คลำๆ ได้แล้ว ‎นี่มันคุกคามทางเพศแล้วนะ
‎ให้ตาย ชอบจังโครงแบบนี้
‎ไอ้โรคจิต
‎พนันได้เลยว่าคนรวยคือพวกที่เจ็บที่สุด ‎ตอนถูกส่งมาที่โลกนี้
‎พวกนี้ตั้งหน้าตั้งตาหาแต่เงิน ‎แต่ตอนนี้ทั้งหมดนี่มันไร้ค่า
‎ก็จริง
‎ฉันอาจจะโชคดีก็ได้
‎ได้หลุดพ้นจากค่าเช่าค้างจ่าย
‎ฉันก็เหมือนกัน ‎ฉันก็ได้รอดจากนรกหนี้บัตรเครดิต
‎แต่ว่านะ
‎ถึงจะมีหนี้พวกนั้น ฉันก็ยังอยากกลับไปอยู่ดี
‎นั่นสิ
‎(ยากิโซบะ โคเร!บัน รสชอร์ตเค้ก)
‎ยากิโซบะรสชอร์ตเค้กเหรอ
‎เราเคยเห็นโฆษณาแล้วนี่เนอะ
‎นั่นสิ
‎พวกนายบ้าไปแล้วเหรอ ‎รสชาติแปลกๆ พวกนั้นเคยมีที่อร่อยด้วยเหรอ
‎อันนี้อาจจะอร่อยก็ได้
‎- อือ ‎- นี่ไงนายถึงยังเวอร์จิ้นอยู่
‎แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย
‎- ถ้างั้นต้องกินให้หมดนะ ‎- แน่นอนสิ
‎- สาบานนะ ‎- ฉันจะกินเอง
‎- สัญญานะ ‎- อะริสุก็จะกินด้วย
‎กินคำนึง
‎จะกินหมดไหมนะ
‎ยินดีต้อนรับค่ะ
‎ดีจังที่ได้ยินคำนั้น ไม่ได้ยินนานแล้ว
‎นี่
‎อันนี้อร่อยเหรอ
‎อือ น่าจะนะ
‎รับตะเกียบกี่คู่คะ
‎ขอสี่คู่ครับ
‎ได้ค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ ไว้มาอุดหนุนอีกนะคะ
‎เธอดัดเสียงสูงกว่าปกติไปหน่อยนะ
‎เพิ่มแรงจูงใจให้ผู้ซื้อไง
‎คงจะมีหนุ่มๆ มาหาเธอเยอะเลย
‎เธอน่ารักดี
‎หา
‎เอ๊ะ
‎เธอหน้าแดงเหรอ
‎เปล่านี่ ฉันได้ยินจนชินแล้ว
‎จริงเหรอ
‎อยากทำงานที่ร้านสะดวกซื้อจัง
‎- จริงเหรอ ‎- จริง
‎ฉันอยากสแกนบาร์โค้ด
‎รู้เปล่า แคชเชียร์มืออาชีพที่คิดเงินไวมากๆ น่ะ
‎ฉันชื่นชมพวกเขานะ
‎อยากกลับไปที่โลกของเราจัง
‎ฉันจะไปกินยากิโซบะร้อนๆ ‎ในร้านที่เปิดแอร์แรงๆ
‎แล้วก็อ่านมังงะเล่มล่าสุดไปด้วย
‎พอได้แล้ว
‎เลิกกะลิ้มกะเหลี่ยได้แล้ว น่าขนลุกชะมัด
‎ช่วยไม่ได้นี่
‎- นายลองดูนี่สิ ‎- อะไร
‎ดูเธอทำหน้าสยิวสิ ไหนจะนมนี่อีก
‎สุดติ่งไปเลย
‎นั่นมันนิตยสารมังงะ
‎มังงะคือสาระ ไม่ใช่สาวยั่วสวาท
‎- พวกเธอไม่ใช่นะ ‎- ไหนๆ ขอดูหน่อย
‎- เห็นปะ งามใช่ไหมล่ะ ‎- เดี๋ยวก็สำลักบะหมี่หรอก
‎- ทำเสียงอะไรของนาย ‎- คารุเบะ ดูสิ
‎- ดูสิ นี่ เห็นมั้ย ‎- อะริสุ
‎ขืนยังทำแบบนั้น ‎นายจะติดโรคเวอร์จิ้นของมันไปนะ
‎- นี่ พอได้แล้ว ‎- อย่าเอามาติดฉันนะ
‎- นายจะติดจากฉันได้ไง ‎- นายติดแล้วเนี่ย
‎เดี๋ยว ฉันเวอร์จิ้นแล้วเนี่ย
‎เป็นช่วงเวลาที่สนุกที่สุดเลย
‎อุซางิ
‎เรากลับไปที่โลกเดิมให้ได้กันเถอะ
‎มีอะไรเหรอ
‎(เคนิชิโร ชิบาซากิ พยายามฆ่าตัวตาย ‎เพราะบทความเท็จ)
‎พ่อคะ
‎- คุณอุซางิ ‎- คุณคืออุซางิ ชิเงโนริใช่ไหม
‎นักปีนเขาชื่อดังของญี่ปุ่นหายตัวไป
‎ระหว่างปีนภูเขาทานิงาวะ ‎ตรงรอยต่อระหว่างจังหวัดกุนมะและนีงาตะ
‎เจ้าหน้าที่กล่าวว่า ‎ชายที่หายตัวไปคืออุซางิ ชิเงโนริ
‎ผู้เคยปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ ‎และทำงานเป็นไกด์ปีนเขา
‎แม้จะมีการค้นหาในวงกว้าง…
‎ดูเหมือนว่าอุซางิ ชิเงโนริ ‎จะประสบเหตุร้ายระหว่างปีนเขาทานิงาวะ
‎และแม้ว่าการค้นหาเขาจะดำเนินต่อไป ‎แต่ไม่พบเบาะแสที่เป็นประโยชน์…
‎อุซางิ
‎เป็นอะไรไป
‎อะริสุ
‎ชีวิตนายก่อนหน้านี้สนุกมากเลยเหรอ
‎ไงนะ
‎ก่อนมาที่นี่
‎พ่อฉันตาย
‎พ่อฉันน่ะ
‎ถูกคนอื่นเรียกว่าคนโกหก
‎พ่ออยู่ในสภาพหลังชนฝา
‎พ่อไปภูเขา
‎แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย
‎พ่อเป็นนักปีนเขา
‎แล้วมันก็ไม่ใช่ภูเขาที่สูงนัก
‎ฉันเลยไม่เคยคิดว่าพ่อจะตายที่นั่น
‎แต่ว่า…
‎ฉันได้เรียนรู้บางอย่างในโลกนี้
‎ฉันคิดว่าพ่อฉันเอง
‎ก็คงอยากจะ…
‎ไปโลกอื่นเหมือนกัน
‎วิธีคิดของพ่อ…
‎ตอนนี้…
‎ฉันเข้าใจดีเลย
‎แม้แต่ตอนนี้…
‎ฉันก็ยังเกลียดโลกใบนั้น
‎ฉันขอโทษนะ
‎ฉันรู้ว่าทุกคนพยายามทุกอย่างเพื่อจะกลับไป
‎อุซางิ
‎ความรู้สึกนั้น ฉันก็เข้าใจ
‎ฉันเข้าใจจริงๆ
‎ฉันก็เคยคิดว่าโลกมันงี่เง่าไร้สาระ
‎แต่ตอนนี้ไม่แล้ว
‎ตอนนี้…
‎ฉันอยากกลับไปที่โลกนั้น
‎และเริ่มต้นใหม่
‎ฉันจะปกป้องเธอ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต
‎ดังนั้นกลับไปด้วยกันเถอะนะ
‎ฉันขอโทษ
‎ใครๆ ก็พูดว่า…
‎เข้าใจความรู้สึกฉัน
‎พวกเขาบอกให้ฉันลืมอดีตและร่าเริงเข้าไว้
‎แต่ไม่มีทางที่ใครจะเข้าใจได้ง่ายๆ หรอก
‎คือ…
‎ฉันมองไม่ทะลุถึงหัวใจนาย อะริสุ
‎และฉันไม่ต้องการให้นายมาเข้าใจฉัน
‎มันก็แค่…
‎เวลาที่ใครถามฉันว่าอยากกลับไปไหม
‎ฉัน…
‎ฉันคิดว่าอยู่ที่นี่น่าจะดีกว่า
‎แต่ถ้าอยู่ที่นี่ เธอจะไม่มีวัน…
‎กลับกันเถอะ
‎ทุกคนรออยู่
‎อะริสุ อุซางิ ขึ้นมาเลย
‎แบบนี้เราจะโล่งโจ้งไปไหม
‎มีแค่คันนี้ที่วิ่งได้
‎โกหก นายก็แค่หลงคันนี้สุดๆ
‎นายพูดว่า "บอดี้เซ็กซี่มาก" ‎ให้ตายสิ พิลึกที่สุด
‎ฉันพูดว่าบอดี้แจ่มต่างหาก
‎โรคจิตที่สุด
‎โรคจิตเหรอ มาบอกว่าฉันโรคจิตได้ไง
‎ขึ้นรถเร็ว
‎อะริสุ
‎อือ
‎คิงโพดำใกล้เข้ามาแล้ว
‎ทั้งเมืองนี้คือพื้นที่เล่นเกม
‎การหนีจากเขา ‎คือทางเลือกเดียวของเรางั้นเหรอ
‎มีทางเดียวที่เราจะไม่โดนโจมตี
‎อะไรเหรอ
‎เราจะเข้าร่วมเกมอื่น
‎หา
‎ถ้าฉันเป็นพวกศัตรูของเรา
‎ฉันจะไม่มีวันเข้าไปยุ่งกับเกมของคนอื่น
‎เหมือนมารยาทขั้นพื้นฐานในหมู่ศัตรูงั้นสิ
‎พวกเขาจะไม่ยุ่งกับเกมคนอื่นงั้นเหรอ
‎ทุกเกมมีกติกาเข้มงวดที่พวกเขาต้องทำตาม
‎ถ้าเกมรุกล้ำกันและกัน เกมก็จะพัง
‎แต่ว่า…
‎จะเกมอะไรฉันก็ไม่อยากเล่นนี่
‎จะอยากรึไม่อยาก ‎เราก็ถูกบีบให้เล่นคิงโพดำแล้ว
‎ต่อให้เราซ่อนตัวอยู่อย่างนี้
‎ในที่สุดคิงโพดำก็จะหาเราเจอแล้วฆ่าทิ้งอยู่ดี
‎หรือไม่งั้นวีซ่าก็จะหมดอายุ
‎ในเมื่อพวกเขาเป็นคนสร้างเกม
‎เราอาจจะได้รู้ซะทีก็ได้ว่าโลกนี้คืออะไร
‎หรือทำไมเราต้องเล่นเกมพวกนี้
‎ฉันต้องรู้คำตอบให้ได้
‎ไม่งั้นฉันคงยอมรับไม่ได้ที่ทุกคนต้องมาตาย
‎มาโหวตกันดีไหม
‎ฉันเห็นด้วยกับอะริสุ
‎ก็ได้ ฉันเอาด้วย
‎แล้วเธอล่ะอุซางิ
‎ใช้วิธีนับเสียงข้างมากนี่ ก็ได้คำตอบแล้วไง
‎ถ้าอย่างนั้นเราจะไปที่ไหน
‎ในบรรดาไพ่ทั้งหมดที่ฉันเห็น ใบนี้อยู่ไกลที่สุด
‎คิงดอกจิกเป็นไง
‎เดี๋ยวนะ จะเริ่มจากคิงเลยเหรอ
‎คิงอาจจะมีข้อมูลสำคัญมากกว่า
‎จะห้าวไปไหมเนี่ย
‎ยิ่งไปกว่านั้น เกมดอกจิกอาศัยทีมเวิร์ก
‎พวกเรามีโอกาสชนะ
‎- ถ้ากลุ่มนี้ก็คงมีสิทธิ์ ‎- ใช่แล้ว
‎- แต่กับนายฉันไม่รู้นะ ‎- นี่!
‎นั่น
‎(ไม่อนุญาตให้ใช้อาวุธ)
‎(จำนวนผู้เล่น ห้าคน ‎กรุณาสวมกำไลและรอ)
‎ห้าคนเหรอ
‎มีแค่สี่อัน
‎ในที่สุดก็ครบห้าคนซะที
‎นิรากิ
‎ไม่เจอกันนานนะ
‎ยังไม่ตายอีกเหรอ
‎เราร่วมมือกับหมอนี่ไม่ได้หรอก
‎เราจะไม่มีวันเคลียร์เกมนี้ได้
‎หมอนี่ไม่มีทางร่วมมือกับเราดีๆ แน่
‎ไอ้นี่มันถอดไม่ได้
‎และเป้าหมายเดียวของฉันคือสนุกกับเกม
‎ถ้าไม่อยากเล่นเกมนี้กับฉัน
‎ก็ไสหัวไปซะ
‎อุซางิ
‎ฉันไม่สนว่าเป้าหมายของเขาคืออะไร
‎ถ้าเราไม่เล่นเกม เราก็จะตายอยู่ดี
‎ถ้าอย่างนั้น
‎ฉันก็ขอตัดสินใจสู้และรอดไปให้ได้
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎ฉันต้องการคำตอบ
‎พวกนายนี่โง่จริงๆ
‎แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ
‎อย่าเป็นตัวถ่วงเราละกัน
‎ทีมเวิร์กคือหัวใจสำคัญของเกมนี้
‎แล้วจะได้เห็นกันว่าใครถ่วงใคร
‎ยืนยันการลงทะเบียน
‎กรุณาไปยังพื้นที่เล่นเกม
‎ที่นี่มันอะไรเนี่ย
‎(เดอะโซโลจี้)
‎ทีมคิงดอกจิกมาถึงแล้ว
‎ขอต้อนรับ…
‎สู่พื้นที่เล่นเกมของเรา
‎ฉันคือคิงดอกจิก…
‎คิวมะ
‎โอเค
‎ขอแนะนำสมาชิกของเรานะ เริ่มจากชิทาระ
‎อุตะ
‎มากิ
‎โกเค็น
‎ยินดีที่ได้รู้จัก
‎ไม่มีวี้ดวิ้วอื้อฮือกันเลยรึไง
‎นายทำพวกเขาไปไม่เป็นแล้ว
‎ไปหากางเกงใส่ซะ
‎อะไร ทำไมล่ะ
‎คนเปลือยกายมีมาตั้งกี่ศตวรรษแล้ว
‎นี่คือวิถีชีวิตที่มีความชอบธรรม
‎การใส่เสื้อผ้าเป็นสิ่งที่สังคมกำหนด
‎แต่ในทางชีวภาพมันไม่มีความจำเป็น
‎การใช้ชีวิตตามธรรมชาติของเรา ‎คือรูปแบบที่แท้จริงของมนุษยชาติ
‎อะไรของเขาเนี่ย
‎นี่คือคิงดอกจิกงั้นสิ
‎โคตรบ้าเลย
‎ช่างมันเถอะ
‎พวกนายเป็นใคร
‎เราคือใครเหรอ
‎เราคือพลเมืองของประเทศนี้
‎พลเมืองเหรอ
‎ใช่แล้ว พลเมือง
‎คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์