Hayaan n'yong ipaliwanag ko ang rules.
Ang laro natin ngayon ay may difficulty na Queen of Hearts,
"Croquet."
Croquet?
Tinatawag din na lawn billiards,
isang ball game na sumikat noong 19th-century England.
Pero 'di ito masyadong naging popular sa Japan.
'Di ko alam ang rules.
Ayos lang kung 'di ka marunong maglaro ng croquet.
Alam mo…
'di naman mahalaga kung manalo o matalo.
Ano?
Para ma-clear ang laro,
kailangan lang maglaro ng tatlong round ng croquet nang hindi sumusuko.
Kung susuko kayo bago matapos, game over na.
Puwede kayong gumamit ng armas.
Ang rule lang ay kumpletuhin ang tatlong round ng croquet.
Kung maglalaro kami hanggang matapos, maki-clear ang laro kahit 'di kami manalo?
Tama! Ang dali lang, 'di ba?
Tara na, mag-enjoy tayo!
Ang larong 'to ay gumagamit ng wooden mallet at dalawang bola.
Dapat pumasok ang dalawang bola sa anim na hoop ayon sa pagkakasunod-sunod
at tamaan ang finishing peg bago ang isa pang player para manalo.
Ayos!
Panalo ako sa unang set.
Kung maglalaro tayo ng tatlong set nang 'di susuko, maki-clear na ang laro,
at mananalo tayo.
Dalawang set na lang.
Ano kayang iniisip niya?
Oras na para sa pangalawang set.
Pinapatagal lang niya ang laro.
Nililibang lang niya ang sarili niya.
Kailangang matapos itong laro agad.
Ay, ang saya naman nito!
Ayos!
Hindi ito matatapos.
Ayos!
Panalo ako!
Mukhang natalo ako sa pangalawang set.
Magaling ka, ah!
Simulan na natin ang pangatlong set.
Nakakapagod 'yon, ah.
Gusto mo ba ng tsaa?
Tsaa?
Ayaw namin ng tsaa, bumalik na tayo sa laro.
Ang pag-inom ng tsaa sa laro ay tamang asal para sa mga binibini at ginoo.
Ito na, huwag kayong mahiyang uminom.
'Pag natapos na ang larong ito, makakabalik ba kami sa totoong mundo?
Malalaman ninyo 'pag tapos na.
'Wag mo na siyang kausapin.
'Wag ka nang makinig.
Kailangan lang nating matapos ito.
Gusto mo ba talagang malaman ang sagot?
Namatay ang mga kaibigan ko nang hindi nalaman ang sagot.
Gusto kong malaman ito para sa kanila.
Kaya ako umabot dito.
At gusto mong bumalik sa totoong mundo.
Makakabalik ba kami?
Hindi natin alam 'yan. 'Di ko puwedeng sabihin.
Malay natin na baka ito na ang hitsura ng tunay na mundo n'yo.
Sinasabi mo 'yan pero wala ka ring alam.
Alam ko.
Wala na sigurong ibang magagawa.
Kung gusto mong malaman talaga 'yan,
sasabihin ko sa iyo
ang tungkol sa mundong ito.
Ngunit, dapat tanggapin mo na kahit anong sasabihin ko,
ikaw ang may gustong makarinig nito, ha.
'Wag mong kalimutan 'yan.
Naisip mo na ba,
kung ano ang hitsura ng mundo sa hinaharap?
Hinaharap?
Oo.
Nanotechnology, renewable energy,
iPS cells, virtual reality, cryonics, terraforming…
Puno pa rin ng pag-asa at pantasya ang teknolohiya sa panahon n'yo.
Masaya siguro kayo.
Naging realidad ang lahat ng iyon.
Sa katunayan, nagawa ng teknolohiya ang radikal na mga pag-unlad.
Sa loob ng 30 taon, lumago ang ekonomiya ng mga papaunlad na bansa
at naglaho ang mga hadlang sa pagpapabuti ng antas ng pamumuhay.
Pagkalipas ng 50 taon, pinahaba ng genetic manipulation ang buhay ng tao.
Sandali lang.
Tungkol saan ito?
Sinasabi ko lang naman sa inyo…
ang magiging kinabukasan 1,000 taon mula ngayon.
Isang libong taon?
Kinabukasan?
Dahil ang sangkatauhan ay nahigitan ang kanilang kakayahan sa pag-iisip,
maraming pagbabago ang naganap sa bawat disiplina ng pag-aaral.
Sampung taon pagkatapos ng kasalukuyan, ang panahong pinaniniwalaan n'yo,
ang avatars at virtual reality
ang naging paraan ng pamumuhay sa trabaho at sa libangan.
Pagkalipas ng 50 taon, lahat ng sakit, gaya ng cancer at dementia,
ay nagamot ng genetic engineering.
Matapos ang 100 taon,
dahil sa pag-unlad ng weather control at environment-regulating tech,
nawala ang natural disasters.
Pagkalipas ng 200 taon, dahil sa lubos na pag-unawa sa mekanismo ng utak,
naging posible na ilipat ang mga alaala at kamalayan.
Pagkalipas ng 300 taon, 'di na namamatay ang mga tao dahil sa natural na dahilan
at nabubuhay sila ng mga 300 taon.
Pagkalipas ng 400 taon,
lubos ang pag-unawa sa physics at lahat ng laws of causality,
na nakakapagpaliwanag ng mga bagay gaya ng pagkakataon at kapalaran.
Pagkatapos ng 500 taon, wala nang 'di inaasahang pangyayari.
Sa pagkakaroon ng lubusang kontrol sa lahat ng mga bagay,
maituturing na imortal na ang sangkatauhan.
Makalipas pa ang 500 taon,
nabubuhay tayo hangga't umiinom tayo ng dopamine.
Ganyan ang mundo 1,000 taon sa hinaharap.
Sa katunayan, nilalaro mo ito ngayon sa virtual reality.
Malalim ang tulog mo ngayon kaya nakalimutan mo na.
Ang biyahe sa mundo 1,000 taon sa nakaraan
ang pinakasikat na laro ngayon.
Dahil halos imortal na tayo, wala nang masyadong dahilan para mabuhay.
Ang panahon ng 1,000 taon sa nakaraan,
kung saan totoo pa ang mga banta ng kamatayan at katapusan ng mundo,
ang nakapukaw sa atin.
At ako ang tagapangasiwa ng sistemang ito.
Biro lang! Kasinungalingan lahat 'yon.
Ha?
Itigil mo nga 'yan.
Ang totoo…
dahil sa genetic manipulation,
maraming kakaibang halaman ang lumitaw.
Nakita mo naman, 'di ba?
Ang lungsod ay napuno ng mga halaman.
Napaligiran ang lungsod ng kabundukan.
Aliens ang may gawa nito.
Aliens?
Binihag nila ang mga tao at binura ang mga alaala nila,
at pinilit na maglaro dito para mag-eksperimento sa pag-uugali.
Totoo ba 'yan?
Totoo nga!
Pero…
may bali-balitang kumakalat sa mga taong pinilit maglaro dito.
Ang katotohanan, dahil sa nuclear war,
'di na kayang mabuhay ng tao sa daigdig.
Naglagay ng androids na may pekeng alaala ang mayayamang elite na nasa underground
at pinaglalaro nila ang mga ito sa ibabaw
para magpustahan kung sino sa kanila ang matitira.
Pinaniniwalaan n'yong kayo ay mga api
na sapilitang pinaglaro ng aliens.
Pero ang totoo…
kayo ay androids lamang na tinaniman
ng mga artipisyal na alaala.
Totoo ba talaga 'yan?
Biro lang.
Isang set na lang tayo.
'Wag ka nang makinig kay Mira.
'Di mo talaga alam ang totoo, ano?
Siguro nga.
Mahalaga ba talaga ang katotohanan?
Gusto mo itong malaman para sa mga namatay mong kaibigan?
Kawawa ka naman.
Mukhang ang mga namatay mong kaibigan
ay napakahalaga sa 'yo, ano?
Oo nga pala, ako ang gumawa ng laro sa Seven of Hearts.
Napakalapit n'yo sa isa't isa kaya ginawa ko 'yon.
Arisu!
Sige lang. 'Wag mo siyang pigilan.
Ang pagkakaroon ng kinamumuhian ang isa sa mga nag-uudyok sa aking mabuhay.
Bahagi ito ng plano mo, 'di ba?
Ang mapatay ka
habang naglalaro.
Kung papatayin kita habang nasa laro,
'di ko maki-clear ang laro at wala nang game over para sa akin.
Sa madaling salita, 'di matatapos ang larong ito.
Kapag nangyari iyon,
ang players sa mundong ito ay hihintayin na lang mapaso ang visa nila.
Iyan talaga ang uri
ng matinding kawalan ng pag-asa na gusto mong isaksak sa amin.
Habang naglalaro ka,
'di ka ba nawalan ng interes sa mga nangyayari sa mundo?
May pakialam ka ba sa mundo o sa hangarin nito?
May pakialam ka ba roon?
'Di na mahalaga ang mga 'yon, ano?
Eh bakit mahalaga pa kung ano ang tunay na katotohanan?
Arisu, 'wag kang makinig sa kanya.
-Gusto kong malaman ang totoo. -Arisu!
Gusto mo talagang malaman?
Oo.
Handa ka na sigurong tanggapin ang katotohanan, ano?
Sige na nga.
Titigilan ko na ang pag-iwas sa tanong mo.
Sisimulan ko sa pinakamalaki.
Ang mundong nakikita mo ngayon ay hindi totoo.
Ilusyon ito.
Sinasabi mong ilusyon ang lahat?
Ni minsan 'di ka ba nagtaka simula nang dumating ka rito?
Walang tao sa lungsod, radikal na teknolohiya, at mga kakaibang laro.
Aliens? Mga taong mula sa hinaharap? Kahit na sila pa ang nasa likod nito,
may naiisip ka bang dahilan kung bakit ginagawa nila ito?
Ang habulan at taguan ay parehong pambata.
Walang 'di mangyayari dito na wala sa imahinasyon mo.
Natural lang na mabuhay ang tulad mo hanggang ngayon.
Dahil iyan…
ay nangyayari sa maliit na mundo
na nasa loob ng 1,500 grams na utak mo.
Arisu, 'wag kang makinig sa kanya.
Kung ilusyon lang 'to,
gawa lang ba ng imahinasyon mo ang buhay ko?
Nandito ako't buhay!
Tama.
Nabubuhay ka.
Pero 'di iyan ang realidad na nakikita ni Arisu.
Ano?
Arisu.
Di mo ba naaalala…
ang nangyari noon?
Nang mawala ang mga matalik mong kaibigan.
Masyadong kang natrawma kaya nawala ang mga alaala mo.
Ako ang…
doktor mo, Mira Kano, isang psychiatrist.
Kasalukuyan kang nasa therapy ko.
Sadyang 'di mo lang naaalala.
Hindi mo lang naaalala.
Kumusta?
Naaalala mo na ba?
Unti-unting bumabalik na ba…
ang mga alaala mo?
Kumusta, Arisu?
Unti-unting bumabalik na ba ang mga alaala mo?
Chota…
Karube…
Totoong malapit nga kayo sa isa't isa.
Palagi siyang…
nag-aalala sa 'yo.
Nawalan din siya ng taong mahalaga
at naospital dito.
Sige. Sabihin mo sa akin.
Sabihin mo sa akin kung ano talaga
ang nangyari nang makita mo ang mga paputok.
Sige, subukan mong alalahanin.
Noong panahong 'yon…
-Uy! -Buwisit!
Tumabi kayo! Mga gago!
Bilis!
Uy! Mga paputok!
-'Wag na 'yang mga paputok, takbo! -Ingat!
Kasalanan ko…
na sila ay…
Mukhang naaalala mo na ang lahat.
Ako ang pumatay sa kanila.
Ang gusto mong malaman…
ay hindi ang katotohanan ng mundong ito.
Ang gusto mong malaman ay…
kung ano ka.
Gusto mo ng sagot sa…
kung bakit ka nabubuhay.
Gusto mong malaman kung bakit ka buhay.
Pinalaki kang nangungulila sa pag-ibig.
Bago ka pa pumunta rito…
'yan na ang sagot na hinahanap mo.
Kaya…
sa mga pantasya mo,
lumitaw ang mga kakaibang larong ito.
Habang nakakaligtas ka sa mga laro,
ang kagustuhan mong malaman kung ano ang lugar na ito
at ang pagnanais mong malaman kung bakit ka buhay
ay naging magkaugnay.
May nangangailangan ba…
sa iyo…
sa mundong ito?
Kaya ko ba?
Ano ba? Naghanda ka naman, 'di ba?
Oo, pero…
'Di ko alam ang kailangang gawin…
Ang buhay mo ba sa mundong ito
ay may saysay?
Ano ba ang balak mo sa buhay?
Hanggang kailan ka mabubuhay nang ganyan?
Makinig ka.
May silbi ba ang buhay mo?
Pero…
ikaw ang nakaligtas.
Walang kabuluhan…
ang buhay ko.
Sila ang dapat nakaligtas.
Karube…
Chota…
Pero sa halip,
ako na walang kuwenta ang buhay ang nakaligtas.
Hindi dapat ako ang buhay.
Arisu.
Maghintay ka sa labas.
Hindi pa kita tinatawag.
Arisu!
Itigil mo 'yan.
Sinusubukan niyang alalahanin ang lahat.
Makinig ka! Gising!
Tumigil ka!
Sinusubukan ni Arisu na alalahanin ang nakaraan niya at gumaling,
pero pinipigilan mo 'yon.
-Mali ka! -Umalis ka na.
Ngayon, Arisu.
Tapusin na natin 'to.
Kung makikita kong gusto mo nang sumuko,
matatapos na ang laro.
Matatapos na ang laro?
Sabi ko na nga ba.
Hindi ito ilusyon.
Kasali rin ako sa larong 'yon.
Ngayon, Arisu.
Kumpirmahin natin sa huling pagkakataon.
Susuko ka na…
sa laro, tama ba?
Bubuti ang pakiramdam mo kung iinumin mo itong gamot.
Inumin mo na.
Tapos, sagutin mo ako.
Arisu, huwag.
Arisu, 'wag!
Tumigil ka na.
Arisu…
Sinabi mo, 'di ba?
Na itataya mo ang buhay mo para iligtas ako.
Kahit ano'ng sabihin ni Mira,
nandito lang ako!
Buhay ako!
Kung maniniwala ka pa rin sa sinasabi ni Mira…
ang mga oras na magkasama tayo…
ay magiging ilusyon lang na gawa-gawa mo.
Kung ilusyon lang ang lahat…
kaya mong panoorin na lang akong mamatay sa harapan mo, 'di ba?
Arisu…
Gumising ka.
Arisu…
Arisu.
Gumising ka.
Pakiusap.
Ang ganda naman nito.
Pero…
sa huli ay walang kapangyarihan ang pagmamahal ng isang tao.
Arisu…
Pakiusap…
Ako ay…
hindi dapat mabuhay.
Wala akong dahilan para mabuhay.
Bumalik ka…
Arisu!
Ang sagot...
Ang dahilan para mabuhay…
Kalimutan mo na ang mga bagay na 'yon, Arisu.
Ang sagot ay…
magkakaiba para sa lahat.
Ang dahilan para mabuhay…
'Di na 'yon mahalaga kung mayroon ka o wala.
Nitong panahon na naghahanap tayo…
magkasama tayo palagi, 'di ba?
Sapat na iyon.
Iyon lang…
Ang nagpaunawa sa akin noon…
ay ikaw.
Ikaw 'yon, Arisu.
Kawawa naman.
Panalo ko ito, ano?
Magpapatalo ka sa laro,
'di ba, Arisu?
Kung ganoon…
tapos na ang laro.
Usagi…
Gusto kong…
mahawakan ulit ang kamay mo.
Isang beses pa.
Gusto kong isang beses pang…
maglakad kasama ka.
Gusto kong makasama ka ulit na kumain.
Ako rin.
Gusto kong…
sabihan ka ng "magandang umaga" ulit bukas, Arisu.
Gusto kong tumawa na kasama ka.
Kahit isang beses lang…
gusto kong sabay tayong umakyat ng bundok.
Ang makasama ka…
ay sapat na, Usagi.
At kahit pa…
nagtatalo tayo minsan ay ayos lang.
Gusto ko lang na…
mabuhay ka, Usagi.
Gusto kitang protektahan, Usagi.
Ipagpatuloy natin…
ang laro.
Arisu…
Ayos na ngayon.
Gamitin mo 'to.
Napakaganda naman nito.
Naantig ako.
Para sa kapakanan din niya…
tapusin na natin ang larong 'to.
Ayos.
Okey.
Ayos!
Nagawa ko!
Panalo ako!
Tumagal ka ng tatlong round…
nang hindi sumusuko sa laro.
Pagbati, Arisu.
Tapos na ang laro.
Sa wakas…
Tapos na ba?
Oo.
Nanalo tayo.
Ano…
Ano ba ang lugar na ito?
Arisu.
Malapit mo nang malaman 'yan.
Sa dalawang pagpipilian,
alinman ang piliin mo,
malalaman mo ang sagot.
Malalaman mo kung anong klaseng tao ka.
Malalaman mo 'yan.
Ang buhay…
ay parang laro.
Gawin mo itong mas masaya pa.
Pagbati!
Na-clear na lahat ng laro sa ngayon.
Ngayon, lahat ng natitirang player ay bibigyan ng dalawang pagpipilian.
Piliin kung tatanggapin o tatanggihan ang maging mamamayan
at permanenteng residente sa lupaing ito.
Inuulit ko.
Piliin kung tatanggapin o tatanggihan ang maging mamamayan
at permanenteng residente sa lupaing ito.
Tumatanggi ako.
Ako ay…
tumatanggi!
Tumatanggi ako.
Uuwi tayong magkasama.
TINATANGGAP / TINATANGGIHAN KO ANG PAGIGING PERMANENTENG RESIDENTE
Siyempre, tinatanggap ko.
May pasasalamat na tatanggapin ko rin.
Ako ay…
tumatanggi, sa tingin ko.
Eh, ikaw ba?
Tumatanggi ako.
Ako ay…
tumatanggi sa pagiging permanenteng residente.
Ako rin.
Tumatanggi ako.
'Yong palagi mo ba?
Oo.
Ito.
Ha?
Ano?
Nakalabas ang balahibo mo sa ilong.
Ano? Talaga?
Biro lang.
Ano? Gago ka!
Mukha ka kasing malungkot, eh.
Uy, alam n'yo ba ang pag-wax sa buhok sa ilong? Mukhang napakasakit.
'Di na sila tutubo ulit?
Siyempre, 'di ganyan!
Mas maigi ang paggupit na lang.
Pero 'pag may bumagsak sa ulo mo habang ginagawa 'yon, masakit!
Hindi. Mas masakit ang pagsabog.
-Oo naman. -'Di ba?
Patawad.
Kasalanan ko.
Patawad.
"Kasalanan niya," sabi niya.
Masyado kang kumpiyansa gaya ng dati.
Siguro tingin mo ay buhay ka dahil napili ka o ano.
Hindi! Salamat sa inyo.
Para naman 'yang sinakripisyo namin ang sarili para mabuhay ka.
Hoy, Chota. Ang sakit naman niyang sinabi mo.
Dahil hindi naiintindihan ni Arisu.
Bakit ganyan kayo?
Ano'ng ibig n'yong sabihin?
Sabihin n'yo na.
Isa lang ang masasabi ko…
wala ni isang laro na nalampasan mo na mag-isa ka lang.
'Di sapat na buong buhay ka magpapasalamat sa amin.
Dapat ba akong humingi ng tawad habambuhay?
Tanga ka ba?
Mabuhay ka nang buong-buo hanggang sa huli.
Oo.
Gagawin ko.
SHIBUYA
Nakakatakot siguro kung may zombie sa Shibuya.
'Pag nakagat lahat ng nandito, magiging zombie sila!
-Itigil na ang zombie na 'yan. Saan tayo? -Okey.
Kung may mga zombie, si Karube lang ang makakaligtas.
Papatayin mo ang mga zombie.
Hindi, 'di ako 'yon. Ikaw ang mabubuhay, Arisu.
Ako? Bakit?
Sigurado ako na makakaligtas ka.
Okey.
-Ito na. -Hoy.
Ano'ng ginagawa mo?
Ito ang Araw ng Kalayaan mo!
Makikiraan!
Hoy! Baba na!
-Uy, mga paputok! -Bilis! Takbo!
Mga pulis! Delikado 'to!
Takbo!
Doon!
Naririnig mo ba ako?
-Pakitingnan ito! -Sige!
May pulso siya!
May malay siya! Stretcher!
-Ituloy ang CPR! -Okey!
Stretcher dito! Bilis!
Isang meteorite ang sumabog sa Tokyo,
na nagdulot ng matinding pinsala sa Shibuya at paligid nito.
May katagalan ang pagpatay sa sunog.
Ang mga biktima ay nakilalang sina Kodai Tatta, Saori Shibuki,
Takeru Danma, Sho Okada,
Daikichi Karube, Urumi Akamaki,
Momoka Inoue, Asahi Kujyo,
Chota Segawa…
Parehong namatay sina Karube at Chota.
Bakit ako lang ang nakaligtas?
'Wag mo nang isipin 'yan.
Pinapahirapan mo lang ang sarili mo.
"Survivor's guilt" ang tawag diyan.
"Bakit ako lang ang nakaligtas?"
"Bakit hindi sila nailigtas?"
Ang mga nakaligtas sa sakuna at aksidente ay madalas na sinisisi ang sarili nila.
Pero nang makita ka ng mga nagresponde,
tumigil ang puso mo…
nang isang buong minuto.
Nasa hangganan ka ng buhay at kamatayan ng isang minuto, Kuya.
Isang minuto?
Oo.
Isang minuto?
Parang… Iyon ay…
Ako ay…
nasa malayong lugar nang napakatagal.
Si Papa…
Umiyak siya.
'Di ko pa siya nakitang umiyak simula nang mamatay si Mama.
Ano?
Mukhang tumigil din ang puso mo.
Alam na alam mo, ah.
Ganoon din sa akin.
Pagkakataon nga naman.
Dahil muntik ka nang mamatay,
may nagbago ba?
'Di ko alam.
Mas mukha akong naging masungit.
Sa 'yo ba?
Dahil sinayang ko ang buhay ko hanggang ngayon,
gagawin kong mas kapaki-pakinabang ang buhay ko mula ngayon.
Mga ganoon siguro.
Basura ka rin pala dati, ano?
Oo.
Dok, pakitingnan itong mga chart.
Sige.
Ang tatag niya dahil nalampasan niya ang cardiac arrest.
-Pakidalhan ako ng gasa. -Sige po.
Kilala n'yo ba siya?
Ah, hindi.
Nagpapakatatag din siya, ano?
Oo, ganoon nga.
Sisimulan na ang cardiac massage.
-Ihanda ang defib, ngayon na! -Okey!
Ann! Rizuna Ann, naririnig mo ba ako?
Clear!
Wala pa ring pulso!
Isa pa! Charge!
Opo! Charge complete!
Clear!
May pulso na tayo.
Steady ang blood pressure sa pagitan ng 80 at 90.
Nakabalik na siya! Ituloy ang operasyon. Forceps!
Ayos ka lang?
Oo.
'Di kailangang magmadali, ha.
Okey.
Masaya akong nakabalik ka na.
Hikari.
…at inaprubahan ang dalawang trilyong yen na national treasury disbursement.
Isang linggo makalipas ang pagsabog ng meteorite sa Tokyo, ngayong araw,
maraming bahagi ng serbisyo ng tren ang nananatiling suspendido,
at sarado pa rin ang mga pangunahing highway.
Ano…
Puwede ko na bang gamitin?
Ah, pasensiya na. Sige.
Sandali lang.
Sukli mo.
Ah, maraming salamat.
Pasensiya na. Nagkita na ba tayo dati?
Parang hindi pa.
Teka lang.
'Di pa ba talaga tayo nagkakilala?
Ano?
Nagpapapansin ka ba?
Hindi. Hindi naman sa ganoon.
Ano…
Ayos lang ba kung magpapansin ako?
Patawad, nakakahiya ang sinabi ko.
Baka nga nagkita na tayo dati.
Noong nakaraang taon ba?
Dalawang taon na ba?
Kailan nga ba?
Nakalimutan ko na,
pero parang nagkakilala na tayo.
Ang ganda ng panahon, ah.
Ayos lang ba na maglakad-lakad tayo sa labas?
Sige.
Teka!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Michael Manahan