Pozwólcie, że wyjaśnię wam zasady.
Poziom trudności: Królowa Kier.
„Krokiet”.
Krokiet?
Często nazywany bilardem trawnikowym.
Ta gra w piłkę rozpowszechniła się w XIX-wiecznej Anglii.
Obawiam się, że jest słabo znana w Japonii.
Nie znam zasad.
Nie ma problemu, jeśli nie umiesz grać w krokieta.
Prawda jest taka…
że wygrana lub przegrana nie ma znaczenia.
Co?
Aby zaliczyć tę grę,
wystarczy zagrać trzy partie i nie zrezygnować.
Wycofanie się to koniec gry.
Możecie nawet mieć broń.
Jedyna zasada to ukończyć trzy rundy krokieta.
Jeśli zagramy do końca, ukończymy grę, nawet jeśli nie wygramy?
Zgadza się. Proste, prawda?
A teraz się zabawmy!
Gra się drewnianym młotkiem i dwiema kulami.
Trzeba uderzać kule przez sześć bramek w ustalonej kolejności.
Należy trafić w końcowy kołek przed drugim graczem, aby wygrać.
Tak!
Wygrywam pierwszą partię.
Jeśli zagramy trzy partie do końca, przechodzimy grę
i wygrywamy.
Jeszcze tylko dwie.
Co ona sobie myśli?
Dobra, czas na drugą partię.
Po prostu przeciąga grę.
Dobrze się bawi.
Musimy szybko skończyć.
Jaka fajna zabawa!
Dobrze!
To się nigdy nie skończy.
Tak!
Wygrałem.
Zdaje się, że przegrałam drugą partię.
Ale masz talent!
Dobra, czas na trzecią partię.
Ależ to było męczące.
Może herbatki?
Herbatki?
Nie chcemy herbaty, wróćmy do gry.
Delektowanie się herbatą podczas gry to dobra etykieta dla dam i dżentelmenów.
Proszę, smacznej herbaty.
Kiedy gra się skończy, możemy wrócić do prawdziwego świata?
Dowiesz się po wszystkim.
Nie zagaduj jej już.
Nie słuchaj, co mówi.
Po prostu musimy skończyć.
Aż tak ci zależy na odpowiedzi?
Moi przyjaciele umarli, nie poznawszy odpowiedzi.
Dla nich chciałbym ją poznać. Dlatego zaszedłem tak daleko.
Pragniecie wrócić do prawdziwego świata.
Możemy tam wrócić?
Kto to wie? Nie powiem wam tego.
To równie dobrze mogą być ruiny pierwotnego świata.
Mówisz tak, ale pewnie sama nic nie wiesz.
Wiem.
Widać nie mam wyboru.
Jeśli tak bardzo chcecie wiedzieć,
będę musiała wam powiedzieć…
prawdę o tym świecie.
Jednakże musicie pogodzić się z tym, że nieważne, co wam powiem,
sami chcieliście to wiedzieć.
Nie zapominajcie o tym.
Wyobrażaliście sobie kiedyś,
jaki będzie świat w przyszłości?
W przyszłości?
Tak.
Nanotechnologia, energia odnawialna,
komórki macierzyste iPS, VR, krionika, terraformowanie…
Technologia waszej ery wciąż była pełna nadziei i fantazji.
Powinniście się cieszyć.
To wszystko się urzeczywistni.
Tak naprawdę te technologie pozwoliły na radykalny rozwój i postępy.
Przez 30 lat ekonomie krajów rozwijających się rosły,
a poziom życia mógł się bez przeszkód polepszać.
Po 50 latach manipulacje genetyczne przedłużyły ludzkie życie.
Chwila.
O co tu chodzi?
O co chodzi?
Zwyczajnie wam mówię,
jak będzie wyglądać przyszłość za tysiąc lat.
Tysiąc lat?
Przyszłość?
Ponieważ ludzkość jeszcze powiększyła pojemność umysłową,
dojdzie do nieustannych odkryć w każdej dziedzinie wiedzy.
Za dziesięć lat od waszej teraźniejszości,
czy też od czasu, w którym wierzycie, że żyjecie,
awatary i wirtualna rzeczywistość
staną się istotą życia. Tak będziemy pracować i się bawić.
Po 50 latach wszystkie choroby, takie jak rak i demencja,
będzie można wyleczyć inżynierią genetyczną.
Po 100 latach
rozwój technologii sterowania pogodą i regulowania środowiska
zlikwiduje katastrofy żywiołowe.
Po 200 latach doskonałe rozumienie mechaniki mózgu
umożliwi transfer wspomnień i świadomości.
Po 300 latach nie umierano już z przyczyn naturalnych
i żyło się średnio 300 lat.
Po 400 latach doskonale pojęliśmy fizykę i związki przyczynowo-skutkowe,
co umożliwiło nam naukowe zrozumienie takich spraw jak przypadek i los.
Po 500 latach nie dzieje się już nic niespodziewanego.
Osiągając idealną kontrolę nad wszystkim,
ludzkość stała się nieśmiertelna.
Przez ostatnie 500 lat
możemy przeżyć, dopóki zażywamy dopaminę.
To obraz świata za tysiąc lat.
Właśnie w tej chwili gracie w wirtualnej rzeczywistości.
Zapadliście w tak głęboki sen, że o tym zapomnieliście.
Ta podróż po świecie sprzed 1000 lat
jest naszą najpopularniejszą grą.
Odkąd staliśmy się prawie nieśmiertelni, nie mamy już powodu, aby żyć.
Era sprzed tysiąca lat,
w której groźby śmierci i koniec świata były rzeczywiste,
zafascynowały nas na całego.
Nawiasem mówiąc, jestem administratorką tego systemu.
Żartuję! Kłamałam na całego.
Co?
Dość tych bzdur.
Prawda jest taka…
że dzięki manipulacji genetycznej świat opanowała zmutowana roślinność.
Też to widzieliście, prawda?
Miasto opanowała zieleń.
Zostało otoczone przez góry.
To wszystko sprawka kosmitów.
Kosmitów?
Pojmali nas, ludzi, i wykasowali nam pamięć.
Zmusili do grania w te gry w ramach eksperymentów behawioralnych.
To prawda?
To prawda.
Ale…
wśród ludzi zmuszonych do grania rozpowszechniła się pogłoska,
że w następstwie wojny nuklearnej
powierzchnia Ziemi stała się niezdatna do życia.
Bogate elity, żyjące pod ziemią, wszczepiły androidom fałszywe wspomnienia
i zmuszają je do grania na powierzchni.
Obstawiają, kto przeżyje.
Wierzycie, że jesteście uciskanymi ludźmi,
których obcy zmuszają do gry.
Ale prawda jest taka…
że jesteście tylko androidami, którym wszczepiono
sztuczne wspomnienia.
Mówisz teraz prawdę?
Tylko żartuję.
Jeszcze tylko jedna partia.
Nie słuchaj już Miry.
Założę się, że nie znasz prawdy.
Może i tak.
Czy prawda jest aż tak istotna?
Chcesz wiedzieć dla swoich zmarłych przyjaciół?
Moje biedactwo.
Widzę, że twoi zmarli przyjaciele
byli dla ciebie bardzo ważni, prawda?
Tak przy okazji, to ja stworzyłam grę siódemki kier.
Byliście sobie tacy bliscy. Musiałam.
Arisu!
W porządku. Nie powstrzymuj go.
Nienawiść do kogoś to jeden z kluczowych motywatorów w życiu.
To część twojego planu, prawda?
Miałbym cię zabić,
gdy gra wciąż się toczy.
Jeśli zabiję cię w trakcie,
nie będę mógł przejść krokieta ani skończyć gry.
Innymi słowy, nigdy się nie skończy.
A wtedy…
wszyscy gracze będą zmuszeni czekać, aż skończą im się wizy.
W taką właśnie
desperacką sytuację chciałaś nas wrzucić.
Gdy graliście,
czyż nie straciliście wszelkiego zainteresowania światem?
Interesuje was, jak on działa i jaki jest cel ostateczny?
W ogóle was to Interesuje?
Te sprawy przestały się liczyć, prawda?
Więc jakie to ma znaczenie, jaka jest prawda?
Arisu. Nie słuchaj jej.
- Chcę poznać prawdę. - Arisu!
Aż tak bardzo?
Tak.
Zatem jesteś gotów pogodzić się z rzeczywistością?
No dobrze.
Przestanę unikać odpowiedzi na twoje pytania.
Zacznę od odsłonięcia wielkiej prawdy. Świat…
który widzisz, nie jest prawdziwy.
Jest iluzją.
Twierdzisz, że to wszystko jest iluzją?
Ani razu od czasu przybycia cię to nie dziwiło?
Opuszczone miasto, radykalna technologia i absurdalne gry.
To kosmici? Ludzie z przyszłości? Nawet gdyby za tym stali,
jaki mieliby sensowny powód, aby organizować te gry?
Berek i zabawa w chowanego to dziecięce koncepcje.
Nic, co się tutaj dzieje, nie wykracza poza twoją wyobraźnię.
To naturalne, że ktoś taki jak ty przeżył tak długo.
To dlatego, że…
to wszystko odbywa się w tycim świecie,
który istnieje w zaledwie 1500 gramach twojego mózgu.
Arisu, nie słuchaj jej.
Gdyby to była iluzja,
moje życie byłoby wytworem twojej wyobraźni?
Jestem tu i żyję!
Zgadza się.
Ty istniejesz.
Ale Arisu widzi inną rzeczywistość.
Co?
Arisu.
Nie pamiętasz,
co się wtedy stało?
Utrata drogich przyjaciół
była tak traumatyczna, że wyzbyłeś się wspomnień.
Jestem…
twoją lekarką, Mirą Kano, psychiatrą.
Właśnie prowadzę z tobą terapię.
Po prostu tego nie pamiętasz.
Nie pamiętasz.
Więc?
Przypomniałeś sobie?
Czy twoje wspomnienia…
powoli wracają?
No i? Arisu?
Czy twoje wspomnienia powoli wracają?
Chota.
Karube.
Ale jesteście sobie blisko.
Zawsze…
się o ciebie martwi.
Też straciła kogoś bliskiego
i hospitalizowano ją tutaj.
Dobrze, powiedz mi.
Powiedz mi, co się naprawdę stało…
kiedy zobaczyłeś te fajerwerki.
No, spróbuj sobie przypomnieć.
Wtedy…
- Hej! - O cholera!
Uważaj! Kurwa!
Szybko!
Hej! Fajerwerki!
- Zapomnij o nich! Biegnijcie! - Uwaga!
To była moja wina…
że…
Słyszę, że sobie przypomniałeś.
To ja ich zabiłem.
Wcale nie chciałeś
poznać prawdy o tej krainie.
Chciałeś wiedzieć…
jaki jesteś.
Chciałeś poznać odpowiedź na to,
dlaczego żyjesz.
Chcesz wiedzieć, dlaczego istniejesz.
Gdy dorastałeś, pozbawiono cię miłości.
Na długo przed przybyciem tutaj…
szukałeś odpowiedzi.
Dlatego…
w twoich fantazjach
pojawiły się te absurdalne gry.
Przeżywałeś te gry,
a twoje pragnienie zrozumienia, czym jest to miejsce,
i poznania powodu do istnienia,
stopiły się ze sobą.
Czy jest ktoś…
na tym świecie,
kto ciebie potrzebuje?
Tak uważasz?
No dalej, przygotowałeś się, prawda?
Tak, ale…
Nie wiem, ile muszę zrobić…
Czy twoje istnienie
ma jakiś sens?
Jaki masz cel w życiu?
Jak długo zamierzasz tak żyć?
Słuchaj.
Po co żyjesz?
Ale wyszło,
że to ty przeżyłeś.
Moje życie jest…
na wskroś bezsensowne.
To oni powinni byli przeżyć.
Karube…
Chota…
Zamiast tego…
to ja przeżyłem ze swoim bezsensownym życiem.
Nie powinienem żyć.
Arisu.
Musisz poczekać na zewnątrz. Jeszcze ciebie nie wezwałam.
Arisu!
Przestań.
Próbuje sobie wszystko przypomnieć.
Słuchaj! Obudź się!
Przestań!
Arisu próbuje przypomnieć sobie swoją przeszłość i wydobrzeć,
ale ty temu zapobiegasz.
- Mylisz się! - Odsuń się.
Dobrze, Arisu.
Zakończmy to.
Jeśli potwierdzę, że chcesz odejść,
gra się zakończy.
Gra się zakończy?
Wiedziałam.
To nie była iluzja.
Też brałam udział w tej grze.
Zatem Arisu…
Potwierdźmy to po raz ostatni.
Zrezygnujesz…
z gry, prawda?
Weź te leki. Poczujesz się lepiej.
Weź.
A potem mi odpowiedz.
Arisu, nie.
Arisu, nie!
Przestań.
Arisu…
Pamiętasz, co mówiłeś?
Że zaryzykujesz dla mnie swoje życie.
Nieważne, co mówi Mira.
Bez wątpienia tu jestem!
Żyję!
Jeśli wciąż wierzysz w słowa Miry,
to nasz wspólny czas będzie…
niczym więcej niż iluzją, którą wymyśliłeś.
Jeśli to wszystko było iluzją,
będziesz mógł patrzeć, jak umieram na twoich oczach.
Arisu…
Obudź się.
Arisu…
Arisu.
Obudź się.
Proszę.
Co za piękny widok.
Ale…
czyjaś miłość jest ostatecznie bezsilna.
Arisu…
Proszę…
Nie…
powinienem żyć.
Nie mam powodu, by żyć.
Wracaj…
Arisu!
Odpowiedź…
Powód do życia…
Zapomnij o tym, Arisu.
Odpowiedź…
jest inna dla każdego.
Powód do życia…
Nie ma znaczenia, czy go masz.
Cały ten czas, gdy razem szukaliśmy…
Szukaliśmy siebie.
Samo to wystarczało.
Samo to…
Zrozumiałam to…
dzięki tobie.
Dzięki tobie, Arisu.
Och, biedactwo.
Wygrałam.
Zrezygnujesz z gry.
Prawda, Arisu?
Zatem…
koniec gry.
Usagi…
Chcę…
znów trzymać cię za rękę.
Jeszcze raz.
Chcę…
znów z tobą chodzić.
Chcę znów z tobą jeść.
Ja też.
Chcę…
powiedzieć ci jutro „dzień dobry”, Arisu.
Chcę się z tobą śmiać każdego dnia.
Choć raz…
chcę wspiąć się z tobą na górę.
Samo bycie z tobą…
wystarczy mi, Usagi.
Nawet…
mogę się czasami z tobą pokłócić.
Chcę tylko…
abyś żyła, Usagi.
Chcę cię chronić, Usagi.
Kontynuujmy…
grę.
Arisu…
Już dobrze.
Użyj tego.
Jakże wspaniale.
Poruszyło mnie to.
Dla jej dobra…
zakończmy tę grę.
Tak!
Dobrze.
Tak!
Wygrałam!
Zagraliście trzy partie…
i nie zrezygnowaliście z gry.
Gratuluję, Arisu.
Gra dobiegła końca.
Czyżby…
nareszcie koniec?
Tak.
Wygraliśmy.
No więc…
czym jest to miejsce?
Arisu.
Wkrótce i tak się dowiesz.
Będą do wyboru dwie opcje.
Nieważne, którą wybierzecie…
poznacie odpowiedź.
Dowiecie się, jakimi jesteście osobami.
Odkryjecie to.
Życie…
jest niczym gra.
Cieszcie się nim bardziej.
Gratulacje.
Przeszliście wszystkie gry.
Każdy z graczy dostanie do wyboru dwie opcje.
Proszę wybrać, czy przyjmujecie, czy odrzucacie stałe obywatelstwo
i prawo do pobytu w tej krainie.
Powtarzam.
Proszę wybrać, czy przyjmujecie, czy odrzucacie stałe obywatelstwo
i prawo do pobytu w tej krainie.
Odrzucam.
Ja…
odrzucam.
Odrzucam.
Wróćmy razem.
PRAWO DO STAŁEGO POBYTU PRZYJMUJĘ/ODRZUCAM
Rzecz jasna przyjmuję.
Też przyjmuję z wdzięcznością.
No cóż…
chyba odrzucam.
A ty?
Odrzucam.
Zatem…
odrzucam prawo do stałego pobytu.
Ja też.
Odrzucam.
To co zawsze?
Tak.
Proszę.
Co?
Wystają ci włoski z nosa.
Serio?
Żartuję.
Co? Ty dupku!
Wyglądałeś na nieźle przybitego.
Co myślicie o wyrywaniu woskiem włosków z nosa? Musi boleć.
Nigdy nie odrosną?
Jasne, że odrosną.
Trymer do nosa byłby lepszy.
Ale zabolałoby, gdyby w trakcie coś ci spadło na głowę.
Nie, wybuch bardziej boli.
- Jasne. - Prawda?
Przepraszam.
To moja wina.
Przepraszam.
Mówi, że to jego wina.
Zadufany w sobie jak zawsze.
Pewnie myślisz, że żyjesz, bo jesteś jakimś wybrańcem.
Nie, to wszystko dzięki wam.
Brzmi tak, jakbyśmy poświęcili się, aby utrzymać cię przy życiu.
Kurde, Choto. Strasznie tak mówić.
Bo Arisu w ogóle nic nie łapie.
Co z wami?
Do czego zmierzacie?
Powiedzcie to.
Jedno wiem na pewno…
Żadnej gry nie przeszedłeś bez czyjegoś wsparcia.
Nie wystarczy, że będziesz dziękować do końca życia.
Mam was przepraszać do końca życia?
Odwaliło ci?
Żyj pełnią życia do samego końca.
Jasne.
Tak zrobię.
SHIBUYA
Apokalipsa zombie byłaby słaba, nie?
Wszyscy by się pozmieniali od ugryzień.
Skończ z tymi zombie. Wymyśl, dokąd idziemy.
Tylko Karube przeżyłby atak zombie.
Miałbyś tych leszczy na strzał.
Nie ja. Ty byś przeżył, Arisu.
Ja? Dlaczego?
Jestem przekonany.
No dobra.
Idziemy.
Co robisz?
Oto twoje święto!
Z drogi!
Złaź!
- Fajerwerki! - W nogi!
Policja, przypał!
Wiejemy!
Tam!
Słyszysz mnie?
Słyszysz?
- Sprawdź tego! - Przyjąłem.
Jest puls!
Jest przytomny! Nosze!
- Resuscytacja! - Dobra!
Nosze! Szybko!
Meteoryt uderzył w Tokio,
co spowodowało poważne zniszczenia w i wokół dzielnicy Shibuya.
Walka z ogniem trwa.
Zidentyfikowane ofiary to: Kodai Tatta, Saori Shibuki,
Takeru Danma, Sho Okada,
Daikichi Karube, Urumi Akamaki,
Momoka Inoue, Asahi Kujyo,
Chota Segawa…
Zarówno Karube, jak i Chota zginęli.
Dlaczego tylko ja przeżyłem?
Nie myśl o tym.
Wykończysz się psychicznie.
Fachowo zwą to „winą ocalałego”.
„Dlaczego tylko ja przeżyłem?”
„Nie można było ich uratować?”
Ocaleni z katastrof żywiołowych i wypadków często tak mają.
Kiedy zlokalizowali cię ratownicy,
twoje serce stanęło.
Na całą minutę.
Przez minutę byłeś na granicy między życiem a śmiercią.
Minutę?
Tak.
Minutę?
Wydawało się, że to trwało…
Byłem…
przez długi czas gdzieś daleko.
Tata…
Popłakał się.
Pierwszy raz płakał na moich oczach od śmierci mamy.
Co?
Tobie też ponoć stanęło serce.
A ty co taki na bieżąco?
To samo spotkało mnie.
Co za zbieg okoliczności.
Odkąd prawie zmarłeś,
czy jakoś się zmieniłeś?
Nie wiem.
Na pewno wyglądam bardziej paskudnie.
A u ciebie?
Do tej pory marnowałem swoje życie.
Chyba czas zrobić z nim coś bardziej pożytecznego.
I tyle.
Też byłeś draniem, co?
Tak.
Doktorze, proszę sprawdzić te karty.
Dobrze.
Duży postęp jak na kogoś, kto przeżył zatrzymanie akcji serca.
- Poproszę gazę. - Tak jest.
Zna go pani?
Nie.
Też walczy jak może, prawda?
Zgadza się.
Rozpoczynam masaż serca.
- Defibrylacja! - Tak jest!
Ann! Rizuna Ann, słyszysz mnie?
Odsunąć się!
Brak tętna!
Jeszcze raz! Ładować!
Tak jest! Naładowane!
Odsunąć się!
Mamy puls.
Ciśnienie krwi między 80 a 90.
Mamy ją! Wznowić operację. Szczypce!
Wszystko dobrze?
Tak.
Bez pośpiechu.
Dobrze.
Witam z powrotem.
Hikari.
…przydzieliła dwa tryliony jenów ze skarbu państwa.
Minął tydzień od czasu uderzenia meteorytu w Tokio.
Wiele linii kolejowych jest wciąż zawieszonych.
Podobnie wiele głównych dróg jest zamkniętych.
Przepraszam.
Mogę skorzystać?
Wybacz. Zapraszam.
Zaczekaj.
Reszta.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam. Czy my się skądś znamy?
Chyba nie.
Chwila.
Na pewno się nie znamy?
Co?
Czy ty mnie zarywasz?
Nie. Nic z tych rzeczy.
Ale…
byłoby w porządku, gdybym cię podrywał?
Przepraszam. Dziwnie to zabrzmiało.
Rzeczywiście mogliśmy się kiedyś spotkać.
Rok temu?
Dwa lata temu?
Kiedy to było?
Już nie pamiętam, ale chyba kiedyś się spotkaliśmy.
Cóż, pogoda jest ładna.
Może wyjdziemy na dziedziniec.
Jasne.
Zaczekaj!
Napisy: Przemysław Stępień