‎ฉันขออธิบายกติกาให้ฟังนะ
‎เกมที่เรากำลังจะเล่น ‎ระดับความยาก ควีนโพแดง
‎เกม "โครเกต์"
‎โครเกต์เหรอ
‎หรือที่เรียกกันว่าบิลเลียดสนามหญ้า
‎เป็นกีฬาที่นิยมเล่นกันในอังกฤษสมัยศตวรรษที่ 19
‎แต่ฉันเกรงว่าที่ญี่ปุ่นน่าจะไม่เป็นที่รู้จัก
‎ฉันไม่รู้กติกา
‎ถึงจะเล่นโครเกต์ไม่เป็นก็ไม่เป็นไรเลย
‎คือว่านะ
‎จะชนะหรือแพ้ก็ไม่สำคัญหรอก
‎หา
‎การจะเคลียร์เกมนี้
‎ก็แค่ต้องเล่นโครเกต์สามเซต ‎โดยไม่เลิกไปกลางคัน
‎ถ้าเลิกเล่นก่อนเกมจบ ก็จะเกมโอเวอร์
‎จะใช้อาวุธด้วยก็ได้นะ
‎กฎข้อเดียวคือต้องเล่นโครเกต์ให้ครบสามเซต
‎ถ้าเราเล่นจนจบเกม ‎ถึงจะไม่ชนะ เราก็จะเคลียร์เกมได้เหรอ
‎ใช่แล้ว ง่ายใช่ไหมล่ะ
‎เอาละ มาสนุกกันเถอะ
‎(อลิสในแดนมรณะ)
‎เกมนี้เล่นโดยใช้ตะลุมพุกกับลูกบอลสองลูก
‎ต้องตีลูกบอลทั้งสอง ‎ลอดห่วงหกห่วงตามลำดับที่กำหนดไว้
‎แล้วก็ต้องตีให้โดนหมุดก่อนผู้เล่นอีกคนจึงจะชนะ
‎เยี่ยม
‎ฉันชนะเซตแรก
‎ถ้าเราเล่นจนครบสามเซตก็จะเคลียร์เกมได้
‎และเราจะชนะ
‎เหลืออีกแค่สองเซต
‎เธอคิดจะทำอะไรกันแน่
‎เอาละ เริ่มเซตสองกัน
‎เธอเอาแต่ยื้อเกมไปเรื่อยๆ
‎เธอแค่กำลังเล่นสนุกอยู่
‎เราต้องรีบจบเกมนี้
‎แหมๆ สนุกจริงๆ เลย
‎นั่นละ
‎เล่นแบบนี้ไม่มีวันจบแน่
‎เยี่ยม
‎ฉันชนะ
‎ดูเหมือนเซตที่สองฉันจะแพ้นะ
‎คุณนี่มีพรสวรรค์จริงๆ
‎เอาละ เริ่มเซตสามกันเลย
‎เหนื่อยจังเลย
‎พักดื่มชากันหน่อยไหม
‎ชาเหรอ
‎เราไม่อยากกินน้ำชา เล่นต่อเลยเถอะ
‎การดื่มชาระหว่างการแข่งขัน ‎เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของพวกผู้ดี
‎เอาละ เชิญดื่มได้เลย
‎พอเกมนี้จบ เราจะได้กลับไปโลกจริงไหม
‎พอเกมจบก็จะรู้เอง
‎อย่าไปพูดอะไรกับเธออีก
‎อย่าไปฟังเธอ
‎เราแค่ต้องจบเกมให้ได้
‎อยากรู้คำตอบขนาดนั้นเลยเหรอ
‎เพื่อนๆ ฉันต้องตายไปโดยไม่รู้คำตอบ
‎ฉันอยากรู้คำตอบเพื่อพวกเขาด้วย
‎ฉันถึงได้สู้มาจนถึงขั้นนี้
‎และก็อยากกลับไปโลกจริงด้วย
‎เรากลับไปได้ใช่ไหม
‎ใครจะไปรู้ เรื่องนั้นฉันบอกไม่ได้
‎เท่าที่รู้ นี่อาจเป็นเศษซาก ‎ของโลกเดิมนั้นก็ได้นะ
‎ถึงจะพูดแบบนั้น ‎แต่ฉันว่าเธอเองก็ไม่รู้อะไรเหมือนกัน
‎ฉันรู้สิ
‎สงสัยฉันคงไม่มีทางเลือก
‎ถ้าอยากรู้ขนาดนั้น
‎ฉันคงต้องบอก
‎ความจริงของดินแดนนี้
‎แต่ว่านะ ต้องยอมรับก่อน ‎ว่าไม่ว่าฉันจะบอกอะไรไป
‎เป็นคุณเองที่อยากฟัง
‎อย่าลืมล่ะ
‎เคยลองคิดไหม
‎ว่าโลกในอนาคตจะเป็นยังไง
‎อนาคตเหรอ
‎ใช่
‎นาโนเทคโนโลยี พลังงานหมุนเวียน
‎สเต็มเซลล์จากการปรับแต่งยีน โลกเสมือนจริง ‎การเก็บรักษาร่าง การปรับสภาพดาวอื่นให้อยู่ได้
‎เทคโนโลยีในยุคสมัยคุณ ‎ยังเปี่ยมล้นด้วยความหวังและจินตนาการ
‎คุณควรดีใจนะ
‎ที่ของพวกนั้นกลายเป็นจริงขึ้นมา
‎ที่จริงเทคโนโลยีพัฒนา ‎และก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด
‎ภายในเวลาแค่ 30 ปี ‎เศรษฐกิจของประเทศกำลังพัฒนาเติบโตขึ้น
‎อุปสรรคในการพัฒนามาตรฐานชีวิตถูกทำลาย
‎หลังผ่านไป 50 ปี ‎การดัดแปลงพันธุกรรมก็ยืดอายุขัยมนุษย์ได้
‎เดี๋ยวนะ
‎เธอพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ
‎พูดอะไรอยู่เหรอ
‎ฉันก็แค่กำลังบอกคุณ
‎ว่าอนาคต 1,000 ปีจากนี้ไปจะเป็นอย่างไรไง
‎พันปีเหรอ
‎อนาคตเหรอ
‎เมื่อมนุษยชาติได้มาซึ่ง ‎ความสามารถในการคิดที่สูงขึ้น
‎การค้นพบไม่สิ้นสุดในทุกสาขาวิชาก็เกิดขึ้น
‎สิบปีถัดจากปัจจุบัน ‎หรือก็คือช่วงเวลาที่คุณเชื่อว่าคุณอยู่ ณ ตอนนี้
‎ร่างอวตารและโลกเสมือนจริง
‎กลายเป็นรูปแบบการดำรงชีวิต ‎ทั้งในการทำงานและความบันเทิง
‎หลังผ่านไป 50 ปี โรคทุกอย่าง ‎เป็นต้นว่ามะเร็งและโรคสมองเสื่อม
‎สามารถรักษาได้ด้วยพันธุวิศวกรรม
‎หลังผ่านไป 100 ปี
‎จากความก้าวหน้าของเทคโนโลยี ‎การควบคุมสภาพอากาศและสิ่งแวดล้อม
‎ภัยธรรมชาติก็หมดไป
‎หลังผ่านไป 200 ปี
‎จากความเข้าใจกลไกของสมองโดยสมบูรณ์
‎ทำให้การย้ายความทรงจำ ‎และสภาวะจิตเป็นไปได้
‎หลังผ่านไป 300 ปี
‎มนุษย์ก็ไม่ตายจากสาเหตุธรรมชาติอีกต่อไป
‎และมีอายุขัยเฉลี่ยอยู่ที่ 300 ปี
‎หลังผ่านไป 400 ปี
‎เราเข้าใจฟิสิกส์โดยสมบูรณ์ ‎จึงเข้าใจกฎแห่งเหตุและผลทั้งหมด
‎ทำให้เราสามารถใช้วิทยาศาสตร์มาอธิบาย ‎ได้แม้กระทั่งความบังเอิญและโชคชะตา
‎หลังผ่านไป 500 ปี ไม่มีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นอีก
‎ด้วยการควบคุมทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ
‎มนุษย์จึงเป็นอมตะเลยก็ว่าได้
‎ห้าร้อยปีจากนั้นมา
‎เราสามารถอยู่รอดได้ ‎ตราบใดที่เรารับโดพามีนเข้าสู่ร่างกาย
‎นี่แหละโลกในอนาคตอีก 1,000 ปี
‎ที่จริงตอนนี้คุณกำลังเล่นเกมนี้ ‎อยู่ในโลกเสมือนจริง
‎อยู่ในภาวะหลับลึก จึงลืมมันไป
‎การท่องโลกเมื่อ 1,000 ปีก่อน
‎กำลังเป็นเกมยอดนิยมของเรา
‎ในเมื่อเราแทบจะเป็นอมตะแล้ว ‎จึงแทบไม่เหลือเป้าหมายในการมีชีวิต
‎ยุค 1,000 ปีก่อน
‎ยุคที่ความตายและจุดจบของโลก ‎ยังคงเป็นภัยคุกคามอยู่
‎จึงทำให้เราหลงใหล
‎บังเอิญว่าฉันเป็นผู้ดูแลระบบนี้
‎เรื่องพวกนั้นจริงซะที่ไหน ฉันอำน่ะ
‎หา
‎เลิกไร้สาระซะที
‎ความจริงก็คือ…
‎เพราะการดัดแปลงพันธุกรรม
‎จึงเกิดพืชกลายพันธุ์ปรากฏขึ้นมามหาศาล
‎พวกคุณก็เห็นนี่
‎เมืองนี้ ถูกต้นไม้ใบหญ้ารุกล้ำเข้ามา
‎เมืองนี้ ถูกล้อมไปด้วยภูเขา
‎นี่เป็นฝีมือของพวกมนุษย์ต่างดาว
‎มนุษย์ต่างดาวเหรอ
‎พวกเขาจับมนุษย์อย่างเราไว้ ‎และลบความทรงจำทิ้ง
‎บังคับให้เราเล่นเกมพวกนี้ ‎เพื่อทำการทดลองด้านพฤติกรรมกับเรา
‎ที่พูดมา จริงเหรอ
‎จริงสิ
‎แต่ว่า…
‎มีข่าวลือแพร่อยู่ในหมู่มนุษย์ ‎ที่ถูกบังคับให้เล่นเกมพวกนี้
‎ว่าอันที่จริงเป็นเพราะสงครามนิวเคลียร์
‎มนุษย์จึงไม่สามารถอาศัยบนพื้นผิวโลกได้อีก
‎พวกคนรวยๆ ที่อาศัยอยู่ใต้ดิน ‎เอาหุ่นแอนดรอยด์มาฝังความทรงจำปลอมๆ
‎และให้พวกหุ่นเล่นเกมพวกนี้บนพื้นผิวโลก
‎ให้พวกนั้นได้พนันกันว่าตัวใดจะรอด
‎คุณเชื่อว่าตัวเองเป็นมนุษย์ที่ถูกกดขี่
‎ที่ถูกมนุษย์ต่างดาวบังคับให้เล่นเกม
‎แต่ความจริงแล้ว…
‎ก็แค่หุ่นแอนดรอยด์ที่ถูกเอามาฝัง…
‎ความทรงจำเทียม
‎นั่นคือเรื่องจริงงั้นเหรอ
‎ล้อเล่นน่ะ
‎เราต้องเล่นให้จบอีกแค่เซตเดียว
‎ไม่ต้องไปฟังมิระอีกแล้ว
‎ฉันว่าเธอเองก็ไม่รู้ความจริงหรอก
‎อาจจะใช่
‎ความจริงมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ
‎อยากรู้เพื่อเพื่อนๆ ที่ตายไปงั้นเหรอ
‎น่าสงสารจัง
‎เพื่อนๆ ที่ตายไปของคุณ
‎คงมีความหมายต่อคุณมากเลยสินะ
‎บังเอิญจัง ฉันนี่แหละที่สร้างเกมเจ็ดโพแดงนั่น
‎เห็นสนิทกันมาก ก็เลยอดใจไม่ได้
‎อะริสุ!
‎ไม่เป็นไร อย่าไปห้ามเขา
‎การมีอะไรให้เกลียด ‎เป็นแรงกระตุ้นที่ดีที่สุดในชีวิต
‎เธอวางแผนไว้แบบนี้ใช่ไหม
‎ให้ตัวเองถูกฆ่าตาย
‎ในระหว่างที่เล่นเกมอยู่
‎ถ้าฉันฆ่าเธอในเกมนี้
‎ฉันจะไม่สามารถเคลียร์เกมได้ ‎และฉันจะไม่เกมโอเวอร์
‎พูดอีกอย่างก็คือ เกมนี้จะไม่มีวันจบ
‎ถ้าเป็นแบบนั้น
‎ผู้เล่นทุกคนที่นี่จะได้แต่รอจนวีซ่าหมดอายุ
‎นั่นต่างหาก
‎คือความสิ้นหวังถึงก้นบึ้ง ‎ที่เธออยากยัดเยียดให้เรา
‎ตอนที่เล่นเกมพวกนี้
‎คุณไม่ได้หมดความสนใจ ‎ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกไปแล้วรึไง
‎คุณยังสนใจกลไกของโลก ‎หรือโลกดำรงอยู่เพื่ออะไรอีกเหรอ
‎คุณยังสนเรื่องพวกนั้นอยู่เหรอ
‎เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญแล้วไม่ใช่เหรอ
‎ถ้างั้นมันสำคัญตรงไหนว่าความจริงคืออะไร
‎อะริสุ อย่าไปฟังเธอ
‎- ฉันอยากรู้ความจริง ‎- อะริสุ
‎อยากรู้มากเลยเหรอ
‎ใช่
‎งั้นก็คงพร้อมจะยอมรับความจริงแล้วสินะ
‎เข้าใจแล้ว
‎งั้นฉันก็จะเลิกเฉไฉเสียที
‎ฉันจะเริ่มจากเรื่องสำคัญที่สุด
‎โลกที่เห็นอยู่นี้ไม่ใช่ของจริง
‎นี่คือภาพลวงตา
‎จะบอกว่าทั้งหมดนี่เป็นภาพลวงตาเหรอ
‎ไม่เคยเอะใจเลยเหรอตั้งแต่มาที่นี่น่ะ
‎เมืองร้าง เทคโนโลยีสุดโต่ง ‎กับเกมบ้าบอคอแตกพวกนี้
‎มนุษย์ต่างดาวเหรอ คนจากอนาคตเหรอ ‎ต่อให้เป็นพวกนั้นที่อยู่เบื้องหลัง
‎แต่พอจะนึกเหตุผลจริงๆ ได้สักข้อไหม ‎ว่าทำไมพวกนั้นต้องจัดเกมพวกนี้
‎เกมวิ่งไล่จับกับเล่นซ่อนหาเป็นความคิดแบบเด็กๆ
‎ที่นี่ สิ่งใดที่เกินจินตนาการคุณไม่อาจเกิดขึ้นได้
‎เป็นธรรมดาที่คนอย่างคุณ ‎จะรอดมาได้จนถึงตอนนี้
‎นั่นก็เพราะ…
‎สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นในโลกเล็กจิ๋ว
‎ข้างในสมองที่หนักแค่ 1,500 กรัมของคุณ
‎อะริสุ อย่าไปฟังเธอ
‎ถ้านี่เป็นภาพลวงตา
‎งั้นนายจะบอกว่าชีวิตฉัน ‎เป็นผลจากจินตนาการของนายงั้นเหรอ
‎ฉันยังมีชีวิตอยู่ตรงนี้นะ
‎ถูกต้อง
‎คุณมีตัวตนอยู่จริง
‎แต่นั่นไม่ใช่ความเป็นจริงที่อะริสุเห็น
‎หา
‎อะริสุ
‎จำไม่ได้เหรอ
‎สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้นน่ะ
‎ตอนที่คุณ…
‎เสียเพื่อนๆ ที่คุณรักที่สุดไป
‎ความสะเทือนใจมันรุนแรงมาก ‎จนคุณสูญเสียความทรงจำ
‎ฉันคือ…
‎หมอของคุณ คาโน่ มิระ เป็นจิตแพทย์
‎ตอนนี้ฉันกำลังบำบัดคุณอยู่
‎คุณแค่…
‎จำไม่ได้
‎คุณก็แค่จำไม่ได้
‎แล้วยังไง
‎ตอนนี้จำได้หรือยัง
‎ความทรงจำคุณ…
‎ค่อยๆ กลับมาแล้วใช่ไหม
‎เป็นไง อะริสุ
‎ความทรงจำค่อยๆ กลับมาแล้วใช่ไหม
‎โจตะ
‎คารุเบะ
‎พวกคุณสองคนสนิทกันจริงๆ ด้วย
‎เธอมักจะ…
‎เป็นห่วงคุณตลอด
‎เธอเองก็สูญเสียคนสำคัญของเธอไป
‎และเข้ามารักษาตัวที่นี่
‎เอาละ ทีนี้บอกฉันหน่อย
‎บอกมาว่าที่จริงเกิดอะไรขึ้น
‎ตอนคุณเห็นดอกไม้ไฟนั่น
‎เอาเลย
‎พยายามนึกให้ออก
‎ตอนนั้น…
‎- เฮ้ย ‎- อ้าว เฮ้ย
‎ระวัง! บ้าเอ๊ย
‎อ๊ะ ดอกไม้ไฟ
‎- เออ ช่างแม่งเถอะ รีบวิ่งเร็ว ‎- ระวัง!
‎ความผิดผม…
‎ที่พวกเขา…
‎ดูเหมือนคุณจะจำได้หมดแล้ว
‎ผมเป็นคนฆ่าพวกเขา
‎สิ่งที่คุณอยากรู้
‎ไม่ใช่ความจริงเกี่ยวกับโลกนี้หรอก
‎สิ่งที่คุณอยากรู้
‎คือคุณเกิดมาทำไม
‎คุณต้องการคำตอบ
‎ว่าทำไมคุณถึงมีชีวิตอยู่
‎อยากรู้ว่าจะมีคุณไปทำไม
‎คุณเติบโตมา โหยหาความรัก
‎คุณเฝ้าหาคำตอบนั้น…
‎มานานแล้วตั้งแต่ก่อนจะมาที่นี่
‎เพราะอย่างนี้
‎ในจินตนาการของคุณ
‎เกมบิดเบี้ยวเหล่านี้จึงปรากฏขึ้น
‎ในขณะที่คุณรอดจากเกมพวกนี้เกมแล้วเกมเล่า
‎ความปรารถนาที่จะรู้ว่าที่นี่คืออะไร
‎และความปรารถนาที่จะรู้ว่าจะมีคุณไปทำไม
‎จึงปนเปรวมกันในที่สุด
‎มีสักคนไหม
‎ในโลกนี้
‎ที่ต้องการคุณ
‎ผมจะทำได้เหรอ
‎อะไรกัน แกเตรียมตัวดีแล้วนี่
‎ก็ใช่ครับ แต่…
‎ผมไม่รู้ว่าต้องทำอะไรแค่ไหน…
‎การมีตัวตนอยู่ของคุณในโลกนี้
‎มีความหมายบ้างไหม
‎เป้าหมายในชีวิตแกคืออะไร
‎แกจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
‎นี่
‎แกจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรฮึ
‎แต่ตอนนี้
‎คุณคือคนที่รอดชีวิต
‎ชีวิตผม…
‎ไร้ความหมายสิ้นดี
‎พวกนั้นต่างหากที่ควรรอดชีวิต
‎คารุเบะ
‎โจตะ
‎แต่กลับเป็น…
‎ชีวิตที่ไร้ความหมายอย่างผมที่รอดมา
‎ผมไม่ควรมีชีวิตอยู่เลย
‎อะริสุ
‎กรุณาไปรอข้างนอก
‎ฉันยังไม่ได้เรียกคุณเลย
‎อะริสุ
‎พอได้แล้ว
‎ตอนนี้เขาพยายามนึกทุกอย่างให้ออกอยู่
‎นี่ ฟังฉันนะ ตื่นสิ
‎พอได้แล้ว!
‎อะริสุกำลังพยายามระลึกถึงอดีต ‎เพื่อกลับมาเป็นปกติ
‎แต่คุณกำลังขัดขวางอยู่
‎- เธอผิดแล้ว ‎- ถอยไป
‎เอาละ อะริสุ
‎เรามาจบเรื่องนี้กัน
‎ถ้าคุณยืนยันกับฉันว่าต้องการเลิก
‎เกมก็จะจบ
‎เกมก็จะจบเหรอ
‎นึกแล้วเชียว
‎มันไม่ใช่ภาพหลอน
‎ฉันเองก็เข้าร่วมอยู่ในเกมนี้ด้วย
‎เอาละ อะริสุ
‎มายืนยันกันเป็นครั้งสุดท้าย
‎คุณจะ…
‎เลิกเล่นเกมนี้แล้วใช่ไหม
‎กินยานี้ แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้น
‎กินเลยสิ
‎แล้วก็…
‎ตอบฉันมา
‎อะริสุ อย่า
‎อะริสุ อย่านะ!
‎พอเถอะ
‎อะริสุ
‎จำที่นายพูดได้ไหม
‎นายบอกว่าจะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยฉัน
‎ไม่ว่ามิระจะพูดอะไร
‎แต่ฉันอยู่ที่นี่ตรงนี้จริงๆ
‎ฉันยังไม่ตาย
‎ถ้านายยังเชื่อสิ่งที่มิระพูด
‎ตลอดเวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกันมาก็จะ…
‎เป็นเพียงแค่ภาพหลอนที่นายคิดไปเอง
‎ถ้าทั้งหมดนั่นเป็นแค่ภาพหลอน
‎งั้นนายก็คงทนดูฉัน…
‎ตายไปต่อหน้าต่อตาได้ใช่ไหม
‎อะริสุ
‎ตื่นสิ
‎อะริสุ
‎ตื่นสิ
‎ขอร้องล่ะ
‎ช่างเป็นภาพที่งดงามจริงๆ
‎แต่ว่านะ
‎สุดท้ายแล้ว ความรักของคนไม่มีพลังอะไรหรอก
‎อะริสุ
‎ขอร้องล่ะ
‎ฉัน…
‎ไม่ควรมีชีวิตอยู่
‎ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะมีชีวิตอยู่
‎กลับมา…
‎อะริสุ
‎คำตอบ…
‎เหตุผลในการมีชีวิตอยู่…
‎ลืมพวกมันไปเถอะ อะริสุ
‎คำตอบ…
‎ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
‎เหตุผลในการมีชีวิตอยู่น่ะ
‎ไม่สำคัญหรอก… ว่านายจะมีไหม
‎ทั้งที่เราก็สับสน…
‎เราก็ยังค้นหามาด้วยกัน
‎เพียงแค่นั้นก็พอแล้ว
‎ก็พอแล้ว…
‎คนที่ทำให้ฉันเข้าใจเรื่องนั้น
‎ก็คือนายนะ
‎ก็คือนาย อะริสุ
‎น่าสงสารจัง
‎ฉันชนะแล้ว
‎คุณจะเลิกเล่นเกมนี้แล้ว
‎ใช่ไหมอะริสุ
‎ถ้างั้น…
‎ก็เกมโอเวอร์แล้ว
‎อุซางิ
‎ฉันอยากจะ…
‎จับมือเธออีก
‎ฉันอยากจะ…
‎เดินเคียงข้างเธอ…
‎อีกสักครั้ง
‎อยากกินข้าวด้วยกันอีก
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎ฉันอยากจะ…
‎พูด "อรุณสวัสดิ์"…
‎กับนายอีกครั้ง… พรุ่งนี้
‎ฉันอยากหัวเราะกับเธอทุกวัน
‎ฉันอยากให้เรา…
‎ได้ปีนเขาด้วยกันสักครั้งนึง
‎แค่ได้อยู่กับเธอ
‎ก็พอแล้ว อุซางิ
‎แล้วถ้าจะ…
‎ทะเลาะกันบ้างฉันก็ไม่ว่า
‎ฉันแค่อยากให้เธอ…
‎มีชีวิตอยู่ต่อไป
‎ฉันอยากปกป้องเธอ
‎พวกเรามา…
‎เล่นเกมกันต่อเถอะ
‎อะริสุ
‎ไม่เป็นไรแล้วนะ
‎ใช้นี่สิ
‎งดงามเหลือเกิน
‎ฉันซาบซึ้งใจจริงๆ
‎เพื่อเธอด้วยอีกคน
‎เรามาจบเกมนี้กันเถอะ
‎เยี่ยม
‎โอเค
‎นั่นละ
‎ได้แล้ว
‎ฉันชนะ
‎คุณเล่นทั้งสามเซต
‎โดยไม่เลิกไปก่อน
‎ยินดีด้วย อะริสุ
‎เกมจบลงแล้ว
‎ในที่สุด…
‎ก็จบแล้วเหรอ
‎ใช่
‎เราชนะแล้ว
‎แล้ว…
‎ตกลงว่า ที่นี่มันคืออะไร
‎อะริสุ
‎อีกไม่นานคุณก็จะรู้เอง
‎ในสองทางเลือกที่มี
‎ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน
‎คุณก็จะได้รู้คำตอบ
‎คุณจะได้รู้ว่าคุณเป็นคนแบบไหน
‎คุณจะได้รู้
‎ชีวิตน่ะ
‎ก็เหมือนเกม
‎สนุกกับชีวิตให้มากๆ นะ
‎ขอแสดงความยินดี
‎ตอนนี้ทุกเกมเคลียร์หมดเรียบร้อยแล้ว
‎ผู้เล่นที่ยังรอดชีวิตอยู่ทุกคน ‎จะมีทางเลือกสองทาง
‎กรุณาเลือกว่าคุณจะยอมรับการเป็นพลเมือง
‎และพำนักอย่างถาวรในดินแดนนี้ หรือจะปฏิเสธ
‎ขอย้ำอีกครั้ง
‎กรุณาเลือกว่าคุณจะยอมรับการเป็นพลเมือง
‎และพำนักอย่างถาวรในดินแดนนี้ หรือจะปฏิเสธ
‎ฉันขอปฏิเสธ
‎ฉัน…
‎ปฏิเสธ
‎ฉันปฏิเสธ
‎กลับไปด้วยกันนะ
‎(พำนักอย่างถาวร ‎ยอมรับ / ปฏิเสธ)
‎ฉันยอมรับอยู่แล้ว
‎ฉันเองก็น้อมรับไว้เช่นกัน
‎ก็นะ
‎ฉันว่าฉันขอ…
‎ปฏิเสธ
‎แล้วนายล่ะ
‎ฉันขอปฏิเสธ
‎ฉัน…
‎ขอปฏิเสธการเป็นพลเมือง
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎ฉันขอปฏิเสธ
‎เหมือนเดิมใช่ไหม
‎อือ
‎นี่
‎หา
‎อะไร
‎ขนจมูกนายโผล่มาแล้ว
‎หา จริงเหรอ
‎ล้อเล่นน่ะ
‎อะไรเนี่ย ไอ้เวรนี่
‎ก็นายทำหน้าเซ็งโลกซะขนาดนั้น
‎นี่ นายเคยรู้เรื่องที่เขาใช้แว็กซ์ถอนขนจมูกไหม ‎ฟังแล้วเจ็บน่าดูเลย
‎แล้วมันจะไม่งอกมาอีกเหรอ
‎ก็ต้องงอกสิ
‎ใช้กรรไกรตัดขนจมูกน่ะดีแล้ว
‎แต่ถ้ามีอะไรหล่นใส่หัวตอนตัดอยู่ ‎คงเจ็บสุดๆ ไปเลย
‎ใครบอก ระเบิดสิเจ็บกว่า
‎- แหงสิ ‎- ใช่ไหมล่ะ
‎ขอโทษนะ
‎ฉันขอโทษ
‎ฉันผิดเอง
‎ขอโทษนะ
‎มันว่ามันผิดเองว่ะ
‎แกก็ยังมั่นใจจนเว่อร์เหมือนเดิมนะ
‎นายคงคิดว่าที่นายยังมีชีวิตอยู่ ‎เพราะนายเป็นลูกรักพระเจ้าประมาณนั้นสิ
‎ไม่ใช่ เพราะพวกนายต่างหาก
‎ฟังแล้วเหมือนเราเสียสละตัวเอง ‎เพื่อให้นายรอดงั้นแหละ
‎ให้ตายสิโจตะ พูดแบบนั้นมันโหดร้ายนะเฟ้ย
‎ก็เจ้าอะริสุมันไม่เข้าใจอะไรเลยนี่
‎พวกนายเป็นอะไร
‎พยายามจะบอกอะไรงั้นเหรอ
‎ก็พูดมาเลยสิ
‎อย่างนึงที่ฉันบอกได้แน่ๆ
‎ก็คือไม่มีสักเกมเลย ‎ที่นายเคลียร์ได้ด้วยตัวเองล้วนๆ
‎ขอบคุณเราไปตลอดชีวิตก็ยังไม่พอหรอก
‎ถ้างั้น…
‎ฉันควรขอโทษไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ
‎โง่รึไง
‎นายต้องใช้ชีวิตให้เต็มที่จนถึงที่สุดสิ
‎ได้
‎เข้าใจแล้ว
‎(ชิบุยะ)
‎ถ้าเกิดซอมบี้โผล่กลางชิบุยะ ‎ก็คงจะแย่เนอะ
‎ถ้าเกิดทุกคนโดนกัด ‎คงได้กลายเป็นซอมบี้กันหมดแน่
‎- ช่างหัวซอมบี้มันสิวะ รีบเลือกร้านสักที ‎- ก็ได้
‎แต่ถ้าเกิดมีซอมบี้จริงๆ ‎คารุเบะเนี่ยต้องเอาตัวรอดได้แน่
‎คงฟาดซอมบี้จนเละเป็นซาก อะไรแบบนี้
‎เป็นฉันก็บ้าแล้ว ‎คนที่รอดมันนายต่างหาก อะริสุ
‎ฉันเหรอ ทำไมล่ะ
‎คนที่จะรอดมันต้องเป็นนายแน่
‎โอเค
‎- โอเค ‎- เฮ้ย
‎จะทำอะไรของนายเนี่ย
‎นี่ไง ที่ระลึกสู่ความเป็นไท
‎เฮ้ยๆ ถอยโว้ย
‎เฮ้ยๆ ลงมาๆ
‎- อ๊ะ ดอกไม้ไฟ ‎- ช่างแม่งเถอะ รีบวิ่งเร็ว
‎แย่แล้ว ตำรวจ…
‎รีบเผ่นเถอะพวกเรา
‎ตรงนั้น
‎ได้ยินไหมครับ
‎- ดูคนนี้ด้วย ‎- ครับผม
‎ยังมีชีพจรอยู่
‎เขารู้สึกตัวแล้ว เปลหาม มานี่
‎- ทำซีพีอาร์ต่อสิ ‎- ได้
‎แคร่หามมานี่เลย เร็วเข้า
‎อุกกาบาตลูกหนึ่งระเบิดเหนือกรุงโตเกียว
‎สร้างความเสียหายรุนแรง ‎แก่เขตชิบุยะและพื้นที่โดยรอบ
‎การดับเพลิงดำเนินการได้อย่างไม่เร็วนัก
‎ผู้ประสบภัยที่ระบุตัวได้แล้วได้แก่ ‎คุณทัตตะ โคได
‎คุณชิบุกิ ซาโอริ
‎คุณดันมะ ทาเครุ ‎คุณโอคาดะ โช
‎คุณคารุเบะ ไดคิจิ ‎คุณอาคามากิ อุรุมิ
‎คุณอิโนะอุเอะ โมโมกะ ‎คุณคุโจ อาซาฮิ
‎คุณเซงาว่า โจตะ…
‎ทั้งคารุเบะกับโจตะตาย
‎ทำไมถึงมีแต่ฉันที่รอด
‎อย่าไปคิดถึงมันเลย
‎คิดไปก็มีแต่ทรมานตัวเอง
‎แบบนี้เขาเรียกว่าความรู้สึกผิดของผู้รอดชีวิต
‎"ทำไมมีแต่ฉันที่รอดมาได้"
‎"ทำไมพวกเขาถึงไม่รอด"
‎คนที่รอดจากภัยพิบัติและอุบัติเหตุ ‎มักจะโทษตัวเองแบบนั้น
‎แต่ตอนที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยมาเจอ
‎หัวใจพี่หยุดเต้นไปแล้ว
‎ตั้งหนึ่งนาที
‎พี่คาบเกี่ยวอยู่ระหว่างเป็นกับตายอยู่หนึ่งนาที
‎หนึ่งนาที
‎ใช่
‎หนึ่งนาทีเหรอ
‎มันเหมือนกับว่า…
‎ฉัน…
‎ไปอยู่ในที่ที่ไกลมากๆ มานานมาก
‎พ่อน่ะ
‎ร้องไห้ด้วยนะ
‎ฉันไม่เคยเห็นพ่อร้องไห้อีกเลยตั้งแต่แม่ตาย
‎มีอะไร
‎คุณก็หัวใจหยุดเต้นสินะ
‎แล้วรู้ได้ยังไง
‎เพราะผมก็เหมือนกัน
‎บังเอิญจริง
‎เฉียดตายมาแล้วแบบนี้
‎คุณมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างไหม
‎ไม่รู้สินะ
‎หน้าตาคงดูเยินกว่าเดิมมั้ง
‎แล้วคุณล่ะ
‎ผมเคยใช้ชีวิตสูญเปล่ามาตลอด
‎แต่จากนี้ไปผมคงใช้ชีวิตอย่างมีค่าได้แล้ว
‎อะไรประมาณนั้น
‎งั้นคุณก็เคยเหลวแหลกมาเหมือนกันล่ะสิ
‎ใช่
‎คุณหมอ ช่วยดูชาร์ทพวกนี้หน่อยค่ะ
‎ได้สิ
‎คนนี้ขนาดหัวใจหยุดเต้น แต่ฟื้นตัวได้ดีเลย
‎- ขอผ้ากอซหน่อยสิ ‎- ค่ะ
‎รู้จักคนไข้คนนี้หรือคะ
‎อ๋อ ไม่ค่ะ
‎เขาเองก็กำลังพยายามสู้เต็มที่อยู่ใช่ไหมคะ
‎ใช่แล้วค่ะ
‎เริ่มการนวดหัวใจ
‎- เตรียมเครื่องกระตุ้นหัวใจ ‎- ค่ะ
‎คุณอัน คุณอัน ริสุนะ ได้ยินไหมครับ
‎เคลียร์
‎ยังไม่มีชีพจร
‎อีกครั้งนึง ชาร์จ
‎ค่ะ ชาร์จแล้วค่ะ
‎เคลียร์
‎ชีพจรกลับมาแล้ว
‎ความดันเลือดคงที่ที่ 80 ถึง 90
‎คนไข้กลับมาแล้ว ผ่าตัดต่อเลย ขอคีม
‎คุณไม่เป็นไรนะคะ
‎ค่ะ
‎ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ
‎ค่ะ
‎กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ
‎ฮิคาริ
‎และได้อนุมัติการเบิกจ่ายเงินคงคลัง ‎เป็นจำนวนสองล้านล้านเยน
‎ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ‎หลังเหตุอุกกาบาตระเบิดเหนือกรุงโตเกียว
‎แต่จนถึงตอนนี้ การเดินรถไฟในหลายส่วน ‎ยังคงปิดให้บริการชั่วคราว
‎และถนนสายหลักๆ ยังคงปิดอยู่
‎ขอโทษนะ
‎ฉันขอใช้ได้หรือยัง
‎อ้อ ขอโทษที เชิญครับ
‎เดี๋ยวครับ
‎เงินทอนคุณ
‎อ้อ ขอบคุณมากค่ะ
‎ขอโทษนะ เราเคยเจอกันที่ไหนไหม
‎ไม่มั้ง
‎เดี๋ยวสิ
‎เราไม่เคยเจอกันมาก่อนจริงๆ เหรอ
‎เอ๊ะ
‎นี่คุณ… จีบฉันเหรอ
‎เอ่อ เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น
‎เอ่อ ถ้างั้น…
‎คือ… จะเป็นไรไหม… ถ้าผมจะจีบคุณ
‎ขอโทษนะ ที่พูดอะไรแปลกๆ
‎เราอาจจะเคยเจอกันมาก่อน
‎ปีก่อน
‎หรือสองปีก่อนนะ
‎เมื่อไหร่กันนะ
‎ฉันลืมไปแล้ว
‎แต่เราต้องเคยเจอกันที่ไหนแน่ๆ
‎เอ่อ คือ… อากาศดีจัง
‎ไปเดินเล่นที่สนามกันดีไหม
‎อื้ม
‎รอด้วยสิ
‎(โจ๊กเกอร์)
‎(อลิสในแดนมรณะ)
‎คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์