Czysto na sterburcie.
Nie ma powodów do obaw.
Paktowcy są cywilizowani.
Grozili, że nas zatopią.
Strzały ostrzegawcze
wymuszają uległość. To formalność. Nic nam nie grozi.
Mamy płynąć do Paktu, bo trzymają nas na muszce?
Pakt to skorumpowany kraj. Rządzą nim pieniądze.
Wszystko da się w nim kupić, w tym naszą wolność.
-Tak działa cywilizacja. -Jestem Burgijką.
Niedawno prowadziliśmy z nimi wojnę. A my...
Ty i ja, jesteśmy...
Jesteśmy czym?
Ty pochodzisz z arystokracji,
a ja jestem zamożny. Tylko to się liczy.
Majątek i pochodzenie.
Proszę.
Przybijamy do portu.
-Gdzie? -W Ragusie.
Świetnie.
Mam tu znajomości. Pójdzie gładko.
Chodź, kochanie. To piękne, stare miasto. Zatoka jest bardzo urokliwa.
Idziemy?
PORT W RAGUSIE
Szybciej!
Ruszać się!
Do szeregu.
Jeńcy gotowi.
Dobra robota.
Brawo, towarzysze.
To skandal.
Nie panuje pan nad podwładnymi
czy mieli rozkaz mnie okraść?
Okraść? To nie kradzież.
To raczej...
redystrybucja.
Poruczniku.
Zabierzcie stąd królewnę.
-Nie dotykaj mnie. -Imogen, spójrz na mnie.
Nie...
-Nie zabierajcie mnie... -Puśćcie ją!
-Nie. -Dość!
Agreus! Zostawcie go!
Imogen.
Człowiek nie umieściłby ciała ofiary tak wysoko.
Słuchasz mnie w ogóle?
Bardzo uważnie. Mówiłaś, że twoi nikogo nie zabili.
Nikogo. Choć sobie zasłużyli.
Sama uratowałam tego oficera.
Wiem, że ufasz swoim przyjaciołom.
Może policja nas wrabia.
Twoi byli kumple nie są do tego zdolni?
Zrobiliby to, gdyby im się to opłacało,
ale tobie już i tak grozi stryczek za pociąg.
-Nie traktujesz tego poważnie. -Przeciwnie.
I co z tym zrobisz?
Wieczorem w Balefire jest bankiet.
Będzie tam połowa Parlamentu.
-Dyplomaci, dygnitarze... -Co to ma do rzeczy?
Nie chcesz...
Nie dziś.
A kiedy?
Nie wiem. Może nigdy?
Gadaliśmy już o tym.
Stawiam wszystko na jedną kartę.
To samobójstwo.
Ktoś mnie tam wprowadzi. Kolejnej szansy nie będzie.
Przepraszam.
-Nie chciałem ci tego mówić w ten sposób. -No tak.
Wolałbyś się wymknąć, a ja znowu dowiedziałabym się od mimy.
Vignette...
Widzę, że nie zmienisz zdania.
Raczej nie.
A te eleganckie szuje na pewno ci uwierzą.
Mieszańcowi, który twierdzi,
że Jonah Breakspear nie powinien być kanclerzem.
Nie oczekuję, że zaproszą mnie na rodzinny obiadek.
Ale usłyszą prawdę. To jest najważniejsze.
Wrzucą cię do celi i zapomną o tobie przed deserem.
Niech cię szlag!
Po wszystkim przekażę ci wiadomość.
Ciekawe.
Z więzienia? Czy z cmentarza?
Mną się nie przejmuj.
Tym razem nie będę po tobie płakać.
-No to idę. -Świetnie.
Philo.
Jesteś głupcem.
Nie wychylajcie się.
Od jutra władze będą miały poważniejszy problem niż Czarny Kruk.
Akos!
Cześć!
-Jak się masz? -Dobrze.
Co to za miejsce?
Co ja tu robię?
A wy dokąd? Mówię do was!
Ej, ty. Kto jest panem tego domu?
Leonora.
Tak mam na imię.
Tak się do mnie zwracaj.
Uroczo.
Dobrze, Leonoro.
Gdzie jest pan tego domu?
Gdzieś się kręci.
To on? Ten żołnierz?
Czemu mnie tu zostawiono?
Wkrótce się dowiesz, ziska.
-Co to za miejsce? -Chętnie powiem. Podaj mi to.
Wykluczone. Mów.
To dom.
Ludzie tu śpią.
To jest kuchnia.
Tu się gotuje i jada to,
co się ugotowało.
Wiem, czym jest kuchnia.
Tak? A umiesz obrać ziemniaka?
Nie potrzebuję twoich docinek,
tylko odpowiedzi.
Jestem daleko od domu, jestem zmęczona
i nie wiem, gdzie jest Agreus.
To jakiś koszmar.
A to czemu, ziska?
Jestem Burgijką.
Co ty powiesz?
Nie o takim Pakcie się uczyłam.
-Nie? -Nie.
W Pakcie panuje ustrój feudalny. I jest potwornie.
Było.
-Było? -Było potwornie.
Aż nastał nowy świt.
Dawny Pakt nie istnieje.
Prawie.
Ale to było silne państwo.
Ludzie są silni.
Rząd był pasożytem, który się na nich upasł.
Stanęliśmy do walki i odsunęliśmy go władzy.
Mówisz o rewolucji?
Oczywiście.
Była nieunikniona.
Do ludzi dotarło, że są wolni. Zawsze byli.
A co stało się z władcami Paktu?
Podasz marchewki?
Proszę?
Dziękuję.
Czemu tak niechętnie mi pomagasz?
Jesteś służącą.
Ale zupę zjemy obie. Nie pomożesz mi jej ugotować?
To mi nie przystoi.
Podobnie jak sypianie z pukiem.
Że co, proszę?
Przybyłaś tu z pukiem.
To ci dopiero.
Nie twoja sprawa.
Ludzie plotkują.
W ich życiu nic się nie dzieje,
więc czepiają się innych.
Tak uważasz?
Agreus jest wyjątkową osobą. Rasa nie ma znaczenia.
Powiedz to plotkarzom.
Chętnie go poznam.
Zostaniesz na kolację?
Pomogłaś przy zupie, więc możesz ją zjeść.
Nie chcę zupy.
Chcę się widzieć z panem domu i z Agreusem!
Zabierzcie oficerów.
Ty, ty i ty.
Na litość, poruczniku, dokąd ich zabieracie?
Jeśli chcecie okupu...
Broń do zbrojowni.
Złoto i srebro do skarbca.
Cholerni piraci!
Gdy zjawią się moi znajomi, będziecie mieli kłopoty.
Czyżby?
Nasze kraje nie są już w stanie wojny.
Obowiązują traktaty.
A teraz łamiecie konwencje i przepisy
prawa morskiego ustanowionego przez cywilizowane narody.
Do diabła z traktatami.
Teraz mamy nowe prawo.
Zostaniesz wychłostany za swoje słowa.
Poruczniku!
Znalazłem.
Dziennik pokładowy.
Dobra robota.
Szukamy...
Agreusa Astrayona,
właściciela Łabędzia.
Agreus Astrayon to ja.
Ciekawe.
Przysięgam.
Jestem właścicielem tego okrętu i spółki armatorskiej.
A teraz...
czekam na przeprosiny.
Załatwimy sprawę jak dżentelmeni.
Jesteś pan zdrajcą, Astrayon.
Masz na rękach pot i krew setek istot.
Załoga Łabędzia
zostaje niniejszym zwolniona ze służby.
Możecie odejść.
To nieporozumienie.
Pod ścianę!
Hrabia Bozak za mnie poręczy!
-Litości! -Milcz.
Błagam.
Wiecie, co wam zrobi, gdy tu dotrze?
Wiecie?
Na wprost patrz!
Do nogi...
broń!
Prezentuj broń!
Baczność!
-Witamy w Burgu, ambasadorze. -Dziękuję.
Proszę ze mną.
Panie kanclerzu,
w moim kraju wybuchło powstanie. Ludzie i małoludy zjednoczyli się
w groteskowym ruchu zwanym Nowym Świtem.
Jeśli ta hałastra zwycięży,
kwestią czasu będzie,
nim ruszą na Burg.
Ale nie zwyciężą.
Nasz symboliczny zakup burgijskiej broni
pokaże całemu światu,
że konflikt pomiędzy nami zakończył się
i nastała nowa era przymierza i jedności.
Major Vir? Miło mi. Runyan Millworthy, do usług.
Poznaliśmy się w Burgu.
Jakiś miesiąc temu.
-Nie pamięta pan. -Proszę wybaczyć.
Chyba pamiętam. Bankiet w Święto Ognia.
W czym mogę pomóc?
Chciałbym z panem pomówić. Na osobności.
Proszę wybaczyć, nie znam się na protokole dyplomatycznym.
Ja też nie. Jestem żołnierzem.
Będę więc mówił wprost.
Ten zakup broni to nie jest symboliczny gest, prawda?
Prawda jest taka, że potrzebujecie pomocy.
Ja również będę mówił wprost. Nasza strategia to nie przejaw słabości.
Oficjalnie to jedynie wymiana mieczy
pomiędzy dawnymi wrogami.
Gest przyjaźni.
Oczywiście, ale czyż nie jest prawdą,
że wasze kuźnie i fabryki pracują wolniej
przez działania tak zwanego Nowego Świtu i jego egalitarną ideologię.
O tym proszę mówić z ambasadorem.
Naturalnie. Choć doniesienia o strajkach i niedoborach wyposażenia
mogą wam zaszkodzić.
Dobrze więc.
Jako sojusznik i przyjaciel powiem otwarcie:
zakup tych karabinów nie jest wyłącznie symboliczny.
Nasza piechota na własnej skórze odczuła,
o ile lepsza jest burgijska broń na dłuższych dystansach.
Zamierzamy to wykorzystać.
Przeciwko Nowemu Świtowi.
Zaburzają naturalny porządek rzeczy.
Małoludy i ludzie walczą ramię w ramię.
Marzenie każdego uciskanego chłopa.
Jak zamierzacie ich tych marzeń pozbawić?
O ile mi wiadomo,
trupy o niczym nie marzą.
Za kogo ten ambasador się uważa?
Sądzi, że uwierzymy,
że ten zakup to symboliczny gest?
Dlatego potrzebuje dwustu ton symbolicznych prochu.
Wiemy, że jego armia jest w rozsypce, i że potrzebuje tej broni.
A on wie, że my wiemy.
Otóż to. Kto twierdzi inaczej, obraża nasz wywiad.
Ale wsparcie Paktu w tej wojence może nam przynieść pewne korzyści.
Jakie?
Nikt nie zarządzi wyborów, jeśli będziemy w stanie wojny.
Na pętlę Męczennika. Myślisz, że aż tak mi zależy?
Nie będziemy walczyć.
Tylko sprzedamy im broń.
Przez lata walczyliśmy z Paktowcami.
Ale Nowy Świt zagraża nam bardziej.
Ich szalona ideologia szerzy się jak zaraza.
Lepiej zdusić tę epidemię na ziemiach Paktu niż w Burgu.
Nasze karabiny odwrócą losy konfliktu?
Nie.
Nie, jeśli uzbroimy także Nowy Świt.
Wtedy osłabimy obie strony,
a nasze wojsko odbije Tirnanog.
Żal mi głupców, którzy cię nie doceniają.
Oboje widzimy przyszłość równie jasno.
Wiemy, co się wydarzy.
Ale ja mam odwagę o tym mówić głośno.
Twój ojciec chciałby, żebyśmy odbili Tirnanog.
Przeszedłbyś do historii jako człowiek...
jako kanclerz, który odbudował imperium.
On by tego nie dokonał.
Po co komu przepowiednia,
jeśli sami potrafimy pokierować własnym losem?
-Myślisz, że Parlament to poprze? -Nienawidzą Paktu.
Twoja partia nie chce wojny. Jak ich przekonasz?
Nigdy mnie nie doceniasz.
Możesz przepuścić tę okazję,
zaczekać na wybory, które możesz przegrać,
i wrócić do dawnego życia.
I tak będę cię wspierać.
Decyzja należy do ciebie.
Wyjdźcie.
Pojawiły się komplikacje.
Nie dotrzymasz umowy?
Nie żartuj sobie ze mnie.
My dotrzymujemy słowa, nie to, co wy.
Ale to jest tymczasowa kwatera, rozumiemy się?
Głupi desperat.
Tak bardzo cierpi, że nie myśli trzeźwo. Zabiją go.
Samolubny gnojek.
Musi być inny sposób.
Masz jakiś pomysł?
Na razie nie, Vin. Wybacz.
A co z tym zamordowanym żołnierzem?
To nie ma sensu.
Nie chciałem nic mówić, ale...
od czasu akcji z pociągiem Dahlia krzywo na ciebie patrzy.
Niemożliwe.
Nie zabiłaby człowieka, żeby mnie wrobić. Nie ryzykowałaby tak,
żeby się zemścić.
Oczywiście, że nie!
Za nic w świecie.
Wystarczy, Wilson,
to wszystko na dziś.
Nilly?
Miałaś zaczekać do zmroku. Nikt cię nie widział?
Przyniosłam ci ciasto z podrobami.
Proszę.
Jeszcze ciepłe.
Jesteś głodna.
Mogłam przyjść wcześniej.
Służba się kręciła.
Jak się dowiedzą, że mnie ukrywasz...
Musiałam cię zobaczyć.
Po południu mam spotkanie z przemysłowcami.
Ile nam zostało?
Siedemset tysięcy guldenów.
Możemy też sprzedać konie.
-To wystarczy? -Musi.
Masz włosy w nieładzie.
Nie mam twojego talentu do układania.
-Dwie lewe ręce. -Pomogę ci.
Jak będą się gapić na ciebie, nie zwrócą uwagi na zapisy umowy.
Popytałam dyskretnie
o adres twojego brata na Row...
Jest uparty jak osioł.
Znajdzie się, jak wyda ostatniego stivera.
Nie martwisz się?
Przeżyje.
Jak my wszyscy.
Musimy się tylko jeszcze trochę wysilić.
Wkrótce będzie po wszystkim.
Obiecuję.
Darius.
Patrzcie, kto przyszedł.
Miło cię widzieć na wolności.
Co tak długo?
Nie służę już w policji. Tylko tak mogłem cię uwolnić.
Nawet nie jestem człowiekiem.
No tak.
Głupek ze mnie.
Tylko ty masz ciężko.
Ja obrywałem,
głodowałem i zamarzałem w więzieniu,
ale mam cię żałować, bo straciłeś robotę.
To bazylijska jagnięcina?
Aż tak źle tam było?
Skurwiele dowiedzieli się, że marroka, który mnie ugryzł, nasłali Paktowcy.
Badali mnie.
Codziennie.
Zmuszali do różnych rzeczy.
Zamykali mnie
z innymi więźniami.
Wchodzili do celi,
ale z niej nie wychodzili.
Wybacz, Dari. Próbowałem.
Co mam ci, kurwa, powiedzieć?
Zrobiłem, co mogłem, by cię wydostać.
Kiedy? Jak rzuciłeś odznaką i zostawiłeś mnie na śmierć?
No dobra.
-Pójdę już. -Dokąd to?
Nie ty jeden myślisz fiutem zamiast mózgiem.
To nie było tak.
Skończyłeś, czy mnie też zjesz?
Zdejmę ubranie, ułatwię ci to.
Dobra.
Zostaw buty, będziesz bardziej chrupiący.
W sumie...
Zjadłbym jeszcze trzy takie.
Bardziej krwiste.
Muszę się gdzieś ukryć.
Tu jesteś bezpieczny. Dogadałem się z gospodarzem.
Znam to spojrzenie.
Co kombinujesz?
Wiem, jak wyzwolić Row.
Ty? Mieszaniec z nieprawego łoża?
I syn Absaloma Breakspeara.
Herbaty, panie Marlow?
Poproszę.
Dziękuję panom za przybycie.
Wiem, że polityka kanclerza wydaje się panom niejasna.
Bez pokurczów, którzy pracowali w naszych fabrykach i sklepach,
wielu z nas musiało zamknąć firmy.
Nie znam się na sprawach biznesowych,
ale wiem, że musimy wspierać kanclerza.
-Dla dobra Burgu. -Co proszę?
Jego polityka podniosła koszty naszej działalności.
Proszę wybaczyć,
ale czy to nie gang pix napadł ostatnio na pociąg?
Proszę sobie wyobrazić, jaki chaos rozpętałyby,
gdyby mogły swobodnie chodzić po mieście.
Wczorajsze egzekucje na pewno dały im do myślenia.
Bezpieczeństwo jest ważne,
ale musimy wykarmić rodziny.
Oczywiście.
I chronić dzieci.
Nie oczekuję, że będą panowie cierpieć z powodu lojalności wobec partii.
Lojalność trzeba nagradzać.
I w imię tejże lojalności
chcę zwiększyć inwestycje ojca w wasze fabryki.
Przedłożyłam już tę ofertę innym członkom partii.
Zaakceptowali ją.
Ta umowa zwiększa pani udziały w mojej fabryce.
I to znacząco.
To panowie są biznesmenami,
ale wiem, że nie pożycza się bez zabezpieczenia,
prawda?
Jeśli pokurcze pozostaną na Row, nie będziemy mieli pracowników.
A bez taniej siły roboczej
nigdy pani nie spłacimy.
Zdradzę panom sekret.
Sądzę, że zdołam przekonać kanclerza, by wysłał Paktowcom pomoc
w walce z Nowym Świtem.
Wówczas nasze fabryki
będą musiały pracować na najwyższych obrotach.
Zrobimy wyjątek
dla wykwalifikowanych małoludów. Wrócą do pracy.
A panowie
zarobią na tym fortunę.
Pani ojciec
nigdy by się nie zgodził na pomoc Paktowcom.
Nie jestem swoim ojcem.
Jestem panom wdzięczna za poparcie
w tych trudnych czasach.
Nigdy cię nie opuszczę.
Zamieniłbym się z tobą, gdybym mógł.
Kocham cię.
Bez ciebie jestem...
głupcem.
Moim głupcem.
Już dobrze.
Jestem przy tobie. Nie opuszczę cię.
Trzymasz się?
Już niedługo.
Nadal możemy się odegrać na tych burgijskich szujach.
Jak to?
Chyba mam plan, ale musicie mi pomóc. Oboje.
Prosiliśmy o pomoc, a oni ją zastrzelili.
To potwory, Dahlia.
Ludzie się nie zmienią.
Vignette jest naiwna.
Uważaj!
Idź.
Tędy.
Agreus?
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
-Co to za miejsce? -Dom. Na razie.
Dom? Mamy tu mieszkać?
Powiedzieli mi, że zamieszkają tu jeszcze trzy rodziny.
Trzy?
Póki nie wykupię nam wolności.
Na pewno da się odzyskać nasz statek
i uwolnić załogę.
Co się dzieje? Wszystko dobrze?
Tak. Postaram się.
A co było z tobą?
-Ja... -Usiądź.
To było bardzo dziwne.
Zaprowadzili mnie do jakiegoś domu i sobie poszli.
Jakiego domu? Nie rozumiem.
Ja też nie. Odstawili mnie jak bagaż.
Rozmawiałam tylko ze starą służącą.
Kazała mi obrać ziemniaka
i drwiła sobie ze mnie...
To znaczy?
Żartowała z nas.
Wiedziała o nas?
Tak.
Dziwnie się czułam.
Nie mówiła jak służąca.
Wspomniała o rewolucji.
Przyglądała mi się, była ciekawa, jak zareaguję.
-To była próba. -Tak.
Może...
Nie wiem, co o tym sądzić.
Miała ułamany róg. Przedstawiła się jako Leonora.
Leonora?
Tak.
Ona?
Czy to ona?
Tak.
Zgadza się.
Kim ona jest?
Nie mogłam się obudzić,
choć próbowałam, a potem ona...
Rzuciła na mnie jakiś czar i...
Nagle znalazłam się w czyimś ciele,
patrzyłam jego oczami.
Wybacz, mimo. Nie wiedziałam, komu się zwierzyć.
Dobrze, że przyszłaś, dziecko.
Na pewno widziałaś Aoife Tsimani?
Oszalałam, prawda?
To może być coś gorszego.
Wiedźma czerpie moc ze śmierci.
To czarna magia.
Podobno Tsimani wyczarowała bestię, która ją zabiła.
Mówi się też, że za pieniądze
włamywała się do cudzych umysłów i zmuszała ludzi
do złych rzeczy.
Opętała mnie?
Jak? Nie żyje. Widziałam, jak zginęła.
Mogę?
Proszę.
Mimo?
Widziałaś, jak Tsimani umiera?
Byłaś przy tym?
Tak.
Tuż przed śmiercią
przekazała ci swoją moc.
Ale ja jej nie chcę.
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Mam nadzieję, że nie chcesz. Dla twojego dobra.
Ta moc to klątwa.
Kto z niej korzysta, ulegnie siłom zła.
Oona jest gotowa poświęcić życie.
Kaine, Phaedra i ja także.
Dahlio, możemy obnażyć ich hipokryzję.
Za twoją zgodą zadamy im cios.
Jeszcze dziś.
Bracia i siostry,
od miesięcy patrzymy, jak nasi bliscy umierają z głodu,
jak cierpią z powodu Bás Dubh, a dwunożni się z nas śmieją.
Zapominają jednak...
kim jesteśmy.
Pokażmy Burgowi
naszą krew i nasze cierpienie.
Niech odczują je na własnej skórze.
Niech zobaczą je na własne oczy.
Niech się nim udławią.
Plan Vignette jest śmiały i genialny.
Ale nie możemy sobie pozwolić na błędy.
Dlatego ja poprowadzę atak.
Dahlia.
Dahlia, proszę.
Nie możesz się narażać.
Jesteś ich przywódczynią.
Dam sobie radę.
Jestem gotowa oddać za was życie.
A ja nie?
Chyba nadal nie wiesz, kto tu dowodzi.
Wciąż uważasz, że ty.
Spróbuj mnie obalić, a cię uziemię.
-Czekaj! -Spieprzaj.
Albo męcz mnie dalej.
A popamiętasz.
Uda się. Obiecuję.
Musi się udać.
Nie poruszyłeś jego sumienia?
Obawiam się, że nie.
Cóż...
Próbowałeś.
Wyczuwam obecność twojej matki.
Jest z ciebie dumna. Twój ojciec też by był.
Poprę cię i zażądam powołania komisji śledczej.
Mam do tego prawo jako obywatel.
Dzięki zeznaniom świadków, na przykład Afissy,
prawda wyjdzie na jaw, bez względu na to, co będzie z nami.
Tak sądzę.
Oby.
Na pewno tego chcesz?
Nie.
Ale nie mam wyboru.
Jak się czujesz po burgijskiej stronie?
Tu mniej cuchnie.
Modlimy się za pana, Spurnrose.
Dziękuję pani.
Wiadomo coś o pańskiej siostrze?
Podjąłem wszelkie możliwe działania,
władze także dokładają starań, by ją odnaleźć,
ale jej porywacz był miecznikiem,
osobą zamożną, i dotąd pozostawał nieuchwytny.
Bogaty puk. Do czego to doszło!
Porywają nasze kobiety.
Proszę wybaczyć, ale na samą myśl...
Biedaczysko.
Że też kanclerz nie pozamykał małoludów wcześniej.
Właśnie.
Jest przywódczynią opozycji, ale w wielu kwestiach się zgadzamy.
Domyślam się, że ma pani dar przekonywania.
Nawet nie musi się pani odzywać.
Za to kiedy przemawiam...
Mężczyźni drżą.
Panie i panowie!
Zastrzelić ich!
-Nie mogę wycelować! -Chrońcie kanclerza!
Kolacja smakuje?
Nie wiecie, co to głód.
My wiemy.
Harowaliśmy w waszych fabrykach, niańczyliśmy wasze dzieci.
Teraz dogorywamy w getcie, a wy się tu opychacie.
To jest Oona.
Umiera na Bás Dubh.
Przez was.
Już sam widok boli, prawda?
Nie chcecie widzieć naszej krwi, naszych odchodów.
Nic przyjemnego, co?
Nie odwracajcie wzroku!
To jest Bás Dubh.
Pixy umierają dziesiątkami. Nie mamy leków.
Ich bliscy patrzą, jak ich ciała gniją.
Sami zobaczcie, co nam zrobiliście.
Teraz, najdroższa.
Leć.
Nie!
Żegnaj, ukochana.
Wiedziałaś o planie Kruka?
To był mój plan.
-Vignette, jesteś tam? -W porządku.
Chodź, szybko.
Tu są dzieci. Zdejmijcie ich!
-Zdejmijcie ich! -Zobacz, co zrobili.
Ludzie.
Zabili Dahlię i Bolera.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska