Spalić Row!
Chyba wetknęliśmy kij w mrowisko.
O to chodziło.
Sprowokowaliśmy ich.
Po co ich tu ściągać?
Sprawdźmy.
Jak mogłem się nie domyślić? Zrobili nas w konia.
Vignette, musimy iść.
Philo, wracaj.
Trzymaj się planu. Tylko tam damy radę go zabić.
Row to dywersja. Chcą wyrżnąć parlamentarzystów.
Walić Parlament i Nowy Świt!
Tourmaline jest ważniejsza. To ją ściga sparas.
Ona wie. Zgadza się ze mną.
Musimy to powstrzymać.
Za bardzo troszczy się o ludzi. Wiesz o tym.
Dlatego prosiłeś, żeby go tu zwabiła, prawda?
-Tak czy nie? -Tak.
To przeze mnie jest zagrożona.
Przepraszam, ale co miałem zrobić?
Tourrmaline.
Philo miał rację. Musiał iść.
Bez niego
też sobie poradzimy.
Karabin maszynowy
rozprawi się z potworem.
-Ty też idź. -Jasne.
Nie zostawię cię na pastwę sparasa.
Nie musisz mnie chronić.
Nic nas nie łączy.
Wiem. Kochasz Vignette. Ale to ja tutaj jestem.
A jak cię zrani i zmienisz się w marroka?
Powstrzymasz mnie.
Jak ostatnio.
Mam walczyć z dwoma potworami naraz?
Uważasz mnie za potwora?
Sama mam większe szanse.
Mówię niewyraźnie? Idź!
Odejdź!
Nie jest to miła niespodzianka,
ale Imogen Spurnrose jest Burgijką,
więc mamy obowiązek jej wysłuchać.
Sesja nieco się opóźni.
Z całego miasta zjeżdżają posłowie, na posterunkach panuje chaos.
Rozumiem konieczność wzmożonej ochrony.
Panie Millworthy, czy Pakt powinien się martwić,
że zamierzacie wysłuchać naszego wroga?
Chodzi wyłącznie o protokół dyplomatyczny.
Sprytne. Wykorzystują prawo przeciwko wam.
Fakt.
Jak tylko Nowy Świt powie swoje,
przyjdzie kolej na panów. Tędy, proszę.
Chwileczkę.
Czy to oznacza, że mamy czekać na zewnątrz?
Nie będę panów zmuszał do wysłuchania wroga.
Ambasadorze,
jeśli Nowy Świt zamierza karmić was kłamstwami,
powinniśmy przy tym być.
Będziemy mogli podważyć ich słowa.
Major Vir ma rację. Powinniśmy obejrzeć
-to żenujące widowisko. -Rozumiem.
Przekażę waszą prośbę posłom.
I wstawię się za wami.
Tymczasem
proszę się rozgościć.
Na ile to możliwe w obecnych okolicznościach.
Jego Ekscelencja Ambasador Paktu.
Drobnomieszczański głupiec.
Kuzyn króla, rzecz jasna.
Ciekawe, jak będzie wyglądał, gnijąc w polu.
Nie oczekuj współczucia.
Drugi raz mnie nie nabierzesz.
Odcięliście mu róg!
Klepiecie frazesy o walce w imieniu uciśnionych,
po czym ucinacie faunowi róg?
Twoja mowa.
Obiecasz, że go nie skrzywdzicie?
Nie.
Spójrz, co mu zrobili.
Działał przeciwko nam.
Dzięki odważnym czynom naszych towarzyszy
nadciąga wściekła tłuszcza.
Mała sugestia.
Rzućcie ich na pastwę sparasa!
-On ma inne zadanie. -Co?
Nie zjawi się na Row?
Zgadza się.
Szlag.
Mogłaś wspomnieć, że mamy walczyć sami.
Mamy wszystko, czego nam trzeba.
Broń w ręku,
odwagę w sercu
i uwagę Burgijczyków.
Co teraz?
Motłoch przedrze się przez kordony policji
i wtargnie na Row.
Ale jak ich powstrzymamy? Jest ich mnóstwo.
Nie powstrzymamy ich.
Wpuścimy ich tu.
Nie będziemy walczyć,
póki nie dotrą tutaj.
Wtedy otworzymy ogień i wybijemy ich.
Jeśli tu dotrą, zrównają Row z ziemią.
Jeśli mamy pokonać wrogów, musimy być gotowi
wiele poświęcić.
Plac Oberona lepiej się nada
do waszego planu.
Tam jest więcej kryjówek, lepszą osłonę dla strzelców.
Możemy ich atakować z każdej strony.
Tylko jeśli tłum ruszy w tamtym kierunku.
Ci ludzie nie szukają was,
tylko tych, którzy ostrzelali ich przyjaciół.
Mów dalej, ziska.
Przyjdą tu, zgodnie z twoim planem.
A potem ja im się pokażę.
Ruszą za mną prosto w pułapkę.
Wówczas nasze zwycięstwo będzie zależało wyłącznie od ciebie.
Jeśli zawiedziesz albo cię złapią...
Pogonią też za mną.
Pójdę z nią.
Ściągniemy tych drani prosto do was.
A ty dokąd, pokurczu?
-Nie. -Chwila!
Czekaj!
Pozdrów Berwicka, jak go spotkasz.
Wciągnijcie go.
No już! Niech zawiśnie.
Do góry. Dalej.
Wybiła twoja godzina, inspektorze!
Czas na ciebie.
Zrobię to. Dla Agreusa.
Odczytam tę mowę, słowo w słowo. Ale kto ją napisał?
Nasi najwięksi dyplomaci ślęczeli nad nią dzień i noc.
Nie mają pojęcia, jak przemawiać przed parlamentem.
To formalna okazja.
Wywalą mnie, zanim w ogóle wspomnę o traktacie pokojowym.
Ty wiesz najlepiej. Wyraź to własnymi słowami.
Własnymi?
To sprawa życia i śmierci.
Możesz odrzucić prośbę ambasadora.
Nowy Świt nie miałby nic przeciwko.
Ministerstwo uznało, że to byłby błąd.
Do diabła z protokołem. Jeśli to przyspieszy sprawę,
niech Pakt i Nowy Świt rzucą się sobie do gardeł.
Już czas.
Posłowie czekają.
Wody, szybko!
Nic pani nie jest?
Pośpieszcie się! Wody!
Panno Spurnrose.
Stanie się coś strasznego.
Jak to?
Kastor i emisariusz Paktu wymieniali znaczące spojrzenia.
Są w zmowie. On należy do Nowego Świtu.
Niemożliwe. Major Vir?
Co za wstyd.
Przepraszam za Imogen.
Mdleje w najmniej dogodnych momentach.
Nic nie szkodzi. Dajmy jej chwilę.
To nie będzie konieczne. Jesteśmy gotowi.
Śmierć pokurczom!
Już czas.
Całe życie spędziłem na scenie,
ale podziwiam
pański kunszt. Dałem się nabrać.
Co pan sugeruje?
„Te ich mrzonki zagrażają naturalnemu porządkowi świata.”
Czy nie tak pan o nich mówił?
O Nowym Świcie? Tak.
Od jak dawna pan dla nich pracuje?
Pakt jest skończony. Wszyscy to wiedzą.
Ale mój rząd będzie walczyć do ostatniej kropli krwi
zamiast zawrzeć pokój.
Skoro wojna jest już przegrana, to co pan tu robi?
Jestem patriotą.
Nie chcę, by mój kraj
popadł w ruinę.
Zamierzam poprzeć traktat pokojowy.
Pański ambasador każe pana stracić za zdradę.
Wtedy zginę, nie zdradziwszy własnych wartości. To pan chyba rozumie.
Sam pan broni Małego Ludu.
Całe życie.
-Cóż... -Jest pan
rzadkim okazem. Uczciwym człowiekiem.
W innych okolicznościach zostalibyśmy przyjaciółmi.
Ale tak, pracuję dla Nowego Świtu
i zaryzykuję wszystko w imię pokoju.
Będzie pan ze mną
czy przeciwko mnie?
Śmierć pokurczom!
Sierżancie.
Konstablu.
To już przesada, Thatch.
Jeśli to zrobisz, czeka cię dzień sądu.
To jest dzień sądu, sierżancie.
Pamiętaj, kim jesteś ty i czym są oni.
Co mamy robić, szefie?
Sierżancie?
Otwórzcie bramę!
Ruszajcie!
Naprzód!
Ruszcie się, kurwa!
Wypierdalaj! Z drogi!
Chodźcie tu!
Dalej!
Jebane pokurcze,
dostaniecie za swoje!
Pourywam wam skrzydła!
W mordę!
Urżnijcie im skrzydła!
Z drogi, ścierwo!
Obcinać im skrzydła!
Kurwa!
Stać!
Przepuśćcie mnie! Mam sprawę!
Mam ważną sprawę!
Oszaleliście?
Do kogo wy mierzycie?
Sparas jest w środku.
Spocznij.
-Ogłosić alarm! -Nie!
To tylko pogorszy sprawę.
Gdzie Runyan Millworthy?
Rozwal mu te rogi!
Przytrzymajcie go!
Dalej!
Ruchy!
Znaleźć ich i spalić!
Muszą gdzieś być.
Czekaj, aż zbierze się ich więcej.
Dawaj tę pochodnię!
-Wykurzymy ich. -Na pewno się tu chowają.
Spalić wszystko!
Do gołej ziemi!
Panie i panowie, zaczynajmy.
-Co ty robisz? -Patrz na mnie, jak będę mówił.
-Dobra? -Dobrze.
-Major Vir jest... -Wiem. Powiedział mi,
-dla kogo pracuje. -To sparas.
Coś ty powiedział?
Vir jest sparasem.
Patrz na mnie.
Co robimy?
Straż ewakuuje parlament. Musimy dać im więcej czasu.
Co to znowu za opóźnienie?
Majorze.
O co chodzi?
Nadciąga sparas! Drzwi!
Zabarykadować drzwi!
Pomóżcie nam, na Męczennika!
Słyszeliście go! Trzymać drzwi!
Zablokujcie drzwi!
Trzymajcie je!
Robi wrażenie.
Nie powinno go tu być.
Dzięki bogom, jest.
Muszę lecieć.
-Vini! -Puszczaj.
Odciągniesz ich.
Trzymaj się planu. Nie porzucaj nas.
Puszczaj, Kaine. Proszę!
Vini, nie rób tego!
Co robi Vignette?
-Przestań! -Tam są!
Vini!
Pierdolone pokurcze!
Przepraszam. Nie!
Strzelają do nas!
Mają snajperów!
Kurwa!
Ja pierdolę!
Darius?
Darius!
Udało ci się.
Nam.
Jesteśmy żołnierzami Burgu.
Ja...
Sierżancie, musimy to przerwać.
Co robimy?
Co ja zrobiłam?
Posłuchałaś głosu serca.
Zawsze ją kochałam.
Wiem.
Ja zawsze będę kochać ciebie.
To się nigdy nie skończy, prawda?
Nie dla mnie.
Postaraj się nie zginąć.
Proszę.
Posłowie są bezpieczni!
To koniec!
Nie.
Odłożymy tę walkę na później.
Ukryjcie się, towarzysze.
Przegraliśmy bitwę, ale nie wojnę.
Towarzyszko.
Przegrałaś.
Ale ziarno
zostało zasiane.
Jest tutaj.
Mam przywódczynię Nowego Świtu.
Posprzątajcie to!
Zgasić pożary!
WIELE CYKLI KSIĘŻYCA PÓŹNIEJ
Czy śmierć to koniec wszystkiego?
Tylko w jej obliczu jesteśmy równi.
Tylko jej możemy być pewni.
Co decyduje o tym, kim jesteśmy?
Kolor skóry, ziemia, status? Czy to, z czym się mierzymy?
Nasze życie kształtuje ten, kto ma władzę.
Nasz chwiejny los tkwi na ostrzu jego noża.
Jego ostrze wywołuje ból i rozkosz.
Wybór koloru skóry i przeszkód na naszej drodze nie należy do nas.
Czy nie stąpamy jednak wszyscy
po tej samej ziemi?
Pod tym samym rozgwieżdżonym niebem?
Czyż nie przeżywamy tych samych miłości i rozterek?
Prawda jest taka, że sami wytyczamy swoją ścieżkę.
Podobnie jak nasze dzieci.
Co ty wyrabiasz? Psujesz zakończenie widowiska.
Dość tego.
Co ja tu robię?
Podobno nie chcecie kanclerza-mieszańca.
A fakt, że jestem
najstarszym synem Absaloma Breakspeara,
nie ma znaczenia.
Dziękuję za ten zaszczyt.
Ale bądźmy szczerzy.
Widzicie we mnie człowieka,
wychowanego i ukształtowanego
przez instytucje kierujące się waszymi wartościami.
Burgijskie szkoły, wojsko, policję.
Nie widzicie za to
blizn na moich plecach
po skrzydłach, które mi odebrano.
Łatwo wam przeoczyć tę część mnie, której nienawidzicie.
Część, którą nauczyłem się nienawidzić dzięki wam.
Całe życie musiałem się ukrywać
tylko po to, by dostąpić przywilejów należnych ludziom,
podczas gdy moi pobratymcy byli prześladowani.
Nawet przeze mnie.
Zapewne dlatego wydaję się wam idealnym kandydatem.
Małolud, która nienawidzi samego siebie, niczego nie zmieni.
I o to właśnie wam chodzi.
Nie chcecie niczego zmieniać.
Zbyt wiele poświęciliście,
by zachować status quo.
Ale nie doceniacie nieludzi.
My potrafimy się zmienić.
Gdybym to rozumiał i mógł wcześniej się zmienić,
może nie straciłbym miłości swojego życia.
Zasługuje na kogoś lepszego.
Jak wszystkie małoludy.
Mają takie samo prawo zasiadać w tych ławach jak wy.
Kolejny kanclerz powinien mieć rogi.
-Co? -Albo skrzydła!
Czy to żart?
Ale to nie będę ja.
Nie chcę być waszą wymówką, by się nie zmieniać.
Nie ukrywaj tego.
Jesteś wspaniały.
PRZYSZŁOŚĆ NADESZŁA SPURNROSE & ASTRAYON ELECTRIC
A ty dokąd?
-Zostałeś inspektorem? -Podobno sobie zasłużyłem.
Chyba cię nie znają.
Spierdalaj.
Dam z siebie wszystko.
Lepiej późno niż wcale.
Mogłeś napomknąć, że jesteś synem Breakspeara.
Nie byłbyś dla mnie takim gnojem?
Nie.
Przynajmniej nie oficjalnie.
Tak. Wiem.
Ale spektakl był niezły.
Tak. Philo!
Nie sądziłem, że tego doczekam.
Pokój na Row.
Pokój.
Pytanie, na jak długo.
Świat się zmienia, ale masz rację.
Zbyt wolno.
Ile czasu musi minąć,
żeby ktoś z Małego Ludu zasiadał w parlamencie?
Liczyłem, że to ty ich poprowadzisz.
Byłbyś świetnym kanclerzem.
Nie.
Ale byłby z tego niezły scenariusz.
Pora na zupełnie nowe historie.
Tu się zgodzę.
Twoja matka powiedziałaby to samo. Jakbym ją słyszał.
Byłaby z ciebie dumna.
Kochałeś ją, prawda?
Tak.
Odwzajemniała to?
Z ciebie też byłaby dumna.
Czyli kariery w polityce nie zrobisz.
Co teraz planujesz? Wrócisz do policji?
Czy kolejny rozdział napiszesz z dala od domu?
Co będzie dalej?
Przekonamy się.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska