UNHA SERIE DE NETFLIX
Un, un, sete, dous, cinco, dous. Dahmer.
TEN FE NO SEÑOR CRISTO SALVARATE
Un, un, nove, nove, catro, dous. Bryant.
Un, un, seis, seis, cinco, catro.
Ei, solicitei dúas cápsulas de cianuro
e unha coitela.
Pode ir buscalas por min?
TEN FE NO SEÑOR
Querido Jeff: Os meus amigos pensan que estou tola por escribirche,
pero quería saudarte.
Sabías que agora es un disfrace de Halloween?
Tres tipos do meu insti foron de ti en Halloween
e todos se puxeron coma tolos.
Agora disque temos prohibido disfrazarnos o ano que vén.
Sabes que fixeron un cómic sobre ti?
Está xenial. Sempre me prestaron as cousas de medo.
Podes enviarme un debuxo ou algo así?
Mandeiche 5 dólares.
Se me contestas, mándoche máis. A túa maior fan, Alice.
OLA, ALICE! GRAZAS!! CON CARIÑO, JEFF
Reparastes en que é igualiño a un polgar humano?
Polo menos así eran cando acababa con eles.
Non, en realidade era máis ben así.
Es raro de collóns, tío.
Senta, puto branco!
Non che me gusta iso.
Pois aos meus fans si.
Sabes que non tes por que volver.
Podes quedar o tempo que precises.
Non, non quero ser unha molestia. Marcho e punto.
- Pero, mamá, non es… - Dixen que marcho, pero grazas.
Cólleme iso de aí.
Non o van deixar estar nunca?
Dálle tempo. Xa pasará algunha outra cousa.
Xa as collo eu.
AVISO. CONDADO DE MILWAUKEE FORENSE
Vamos, mamá.
- Non, perdoa… Isto é de tolos. - O que?
Non podes quedar aquí. Non che vou deixar.
É que… Meu Deus, aínda o cheiro.
O que lle fixo a esa xente…
A morte, os asasinatos? Ti tamén o cheiras.
Se queres ser testana e non admitilo, estupendo,
pero ensináchesme a non mentir.
E a onde vou ir se non, eh?
Aínda que quixese, non podo pagalo.
- Pois déixame axudarche. - Sandra, non.
Xa levou bastante deste mundo.
Non levará tamén a miña casa. Non lle deixarei.
Prométeme unha cousa.
Se te asustas, vai onde van os demais.
Sabes onde van todos á noite, non?
Estou ben.
Prométemo.
Vale! Prométocho. Señor.
Podes parar xa?
Actúas coma se Jeff fose saír das sombras
para vir a por min.
Está preso.
Marchou. Para sempre.
Vale, pois chámame, polo menos.
E faime o favor de descansar un pouco.
- Fareino. - Vale?
Si.
Eh!
Se lle dou 20 dólares, conségueme unha cousa?
Pero que carallo é iso?
Apaga esa puta merda, Dahmer!
Intento durmir, hostia!
CANTOS E SONS DA BALEA XIBARDO
Dahmer, apaga iso!
Por que? Só intentaba durmir.
Apágao e dámo!
É meu.
Non pode quitarmo.
Dámo ou mándote ao buraco.
Merda.
Quen dixo que non o podo ter?
Gústanche, non? Os sons que fai a xente cando a matan.
Son cantos de baleas.
Reláxanme. Axúdanme a durmir.
Aquí non podo apagar as luces.
Ai, si? Pois cóntallo ao alcaide.
Pagueino eu! Non mo pode quitar!
Que te fodan.
- Merecías ir á cadeira eléctrica. - Pedino.
No canto diso, caéronme 900 anos.
Veña, ho.
Conseguirei máis sons de baleas, tío!
Cala a puta boca, Dahmer!
Cala a boca, hostia!
SERVIZO POSTAL DOS ESTADOS UNIDOS
Querida señora Hughes:
Sería tan amábel de asinarme isto?
Envíolle un sobre franqueado para a súa comodidade.
Grazas. Josh Mahoney, Champaign, Illinois.
Comprendo o seu enfado, señora Hughes,
pero as demandas civís poden levar anos
e, mesmo se gañamos, non se sabe canto nos darían
a cidade ou as pequenas editoriais
como a que publicou o cómic.
Señor Goldstein, non o fago por diñeiro.
O diñeiro non me vai devolver o meu fillo Tony.
Este cómic é cruel.
Fíxose con mala intención.
Alguén debe pagar por isto e facerse responsábel.
Coincido.
Tome, quero que vexa isto.
O pai de Jeffrey Dahmer escribiu un libro.
Dáme a min que vai vender moitas máis copias ca un cómic calquera.
Coñecín un pouco a Lionel e a súa muller, Shari, durante o xuízo.
Parecían boas persoas.
Ademais de denunciar a cidade, suxiro irmos a por Dahmer e súa familia.
Así interceptamos o diñeiro dos libros,
da película, das entrevistas…
Mesmo as pequenas doazóns
que lle envíen ao cárcere os fans de Dahmer.
Porque as envían. Lino no xornal.
Non lle deixaremos que saque nin un can.
Non lle sei. Denunciar a cidade e ir a por Dahmer paréceme ben.
Pero ir a pola súa familia? Despois de todo o que pasaron tamén?
Poderían gañar millóns.
Si, se cadra son boas persoas,
pero non creo que vaian compartir ese diñeiro con vostede
nin co resto das familias.
Non voluntariamente.
Está disposta a participar nesta loita?
"A análise de Lionel Dahmer da súa complexa relación
co seu fillo Jeffrey é particularmente desagradábel de ler para un pai.
Un podería desestimar Historia dun pai
de non ser pola evidente dor e desesperación que mana do texto.
O que fai a narración de Lionel Dahmer cativadora…"
Oh, "cativadora".
"…é o feito de que non intenta mirar só na alma do seu fillo,
senón tamén na súa."
Meu amor, isto é estupendo.
Non sei… Está bastante ben, penso.
Que di o teu axente?
Leonard? Está entusiasmado. É o New York Times…
Cariño, isto é…
É fantástico. Isto ben merece un brinde, eh?
Polo meu maridiño, o autor supervendas.
Non botemos o carro antes ca os bois, miña rula.
E volvemos con Lionel e Shari Dahmer.
O seu libro, Historia dun pai,
está a piques de chegar ás librarías.
Lionel, na publicidade comentabas que hai interesados
en adaptar o libro ao cine?
- É posíbel. - Hai, si.
Hai. É o que lle chaman opción.
Hai un par de tipos que se chaman Ambler e Dickinson
en Kansas City aos que lles gustaría facer unha longametraxe…
- Eh, Dahmer. Veña. - …de toda a historia.
Historia dun pai.
- Síntoo. Que quere? - Historia dun pai.
- Vostede cooperou. - Si.
Sae o meu pai na tele.
…algunha idea de quen os interpretaría a vostedes?
Uf, non sei.
Jon Voight, igual. Faye Dunaway.
Como que debo pagarlle os beneficios?
Como? Non hai beneficios.
Xa, en certo modo esa é a boa noticia.
Non se venderon as 50 000 copias necesarias para obtelos.
Non haberá que darlle nada.
Como…? Pero e se as vendese?
Entón, si. O xuíz dixo que as familias terían dereito a recibir eses cartos.
- Van tamén a polo diñeiro de Jeff. - Jeff non ten diñeiro ningún.
Gaña 25 céntimos á hora traballando no cárcere
e a xente mándalle diñeiro.
Só o usa para comprar café e cigarros.
Pois xa non poderá. As familias teñen dereito a levalo.
Xesús. Isto é unha… Isto é…
Entendo que a xente estea doída, de verdade.
Pero en serio? Vinte e cinco céntimos?
Quen foi exactamente…
Cal delas foi?
Son todas as familias.
Diga?
Por que non marcha por onde veu?
Diga?
Ninguén o quere aquí! Métase no carallo do barco e marche!
Reláxate.
Só quero tirar unhas fotos.
Veña.
Ensinareiche unha cousa.
Temos que saír de aquí.
Sabiádelo!
Mira o que pasa.
Que fas?
Por que o recortas das fotos?
Xa non volveremos dicir o seu nome.
Non falaremos do que pasou
e non diremos o seu nome.
O meu meniño.
Hoxe reunímonos para celebrar a valentía,
o valor, a determinación, a coraxe exemplar.
A coraxe ante o perigo,
ante as grandes dúbidas.
Heroes.
É o que vexo cando observo esta sala.
Cada un de vós representa o mellor de nós.
Cidadáns de a pé, motivados por principios,
non por recompensas,
por facer o correcto, o que é xusto.
Cando chegou a turba, estes dous homes mantivéronse firmes.
E nós apoiámolos. Loitamos por eles
e por todos os que pomos a placa
e servimos, como sagrado recordatorio
de que sempre coidamos dos nosos.
Tras atopar enormes obstáculos, esta muller fixo o imposíbel
por protexer a súa comunidade.
Amosou unha determinación inquebrantábel,
todo un exemplo do grande espírito de Milwaukee.
É un pracer chamar ao escenario a gañadora deste ano do Premio ao Mérito Cidadán…
É un gran pracer e un honor
chamar ao escenario aos gañadores
do Premio Axentes do Ano da Asociación da Policía de Milwaukee.
Glenda Cleveland.
John Balcerzak e Joseph Gabrish.
Grazas, xefe. Este é un paso na dirección correcta.
Sinceramente, non sei que dicir.
Eu só…
Acepto este premio cunha condición:
que no futuro o fagan mellor.
Isto é para o rapaz, Konerak,
e para todas as demais vítimas.
Non permita que volva pasar.
Denunciaremos a cidade no tribunal
por violar o dereito á igualdade de protección.
A policía tiña a obriga constitucional de protexer o seu fillo e fallou.
Pediremos dez millóns de dólares por danos e perdas.
Sei que nin sequera esa cantidade aliviará o sufrimento
que senten neste momento.
Pero daría bo exemplo.
Unha suma así contribuiría a facerlles a vida un pouquiño máis fácil.
Van denunciar a cidade por 10 millóns de dólares.
Ademais, van poxar as pertenzas de Jeffrey Dahmer.
Lograremos que o 100 % dos beneficios sexa para as vítimas,
incluída a súa familia, por suposto.
Aquí, Kolak, Luk.
Están os teus favoritos…
Toda a túa familia,
os teus amigos…
Estamos todos aquí, Luk.
Trouxémosche chacina
e estufado de porco…
Mesmo as tortas esas que tanto che gustan, Luk…
Cala!
Axuda!
Socorro!
Silencio!
Axuda!
…este produto vailles encantar.
Só hai que colocalo directamente sobre os ombreiros
e xa o podemos usar de mochila.
Non hai nada igual no mercado. É doado de usar e moi cómodo.
Ten un prezo moi accesíbel…
- Grazas. - De nada.
Téñoa visto polo edificio.
Dana, do 201, ao fondo do corredor.
É un pracer coñecela por fin. Eu son Glenda.
Lin no xornal que tentou axudar aquel neno.
Foi unha boa cousa o que tentou facer.
Xa, pero por moi boa que fose, de que nos serviu?
Non damos durmido nas nosas camas.
Ten pesadelos?
Eu tamén, pero vimos todos aquí en busca de consolo, non?
Díxenlle á miña filla
que baixaría se me asustaba.
Díxenlle: "Estou ben, Sandra. Non te preocupes por min.
Ese tipo non vai poder comigo".
Pero metéuseme nos nervios, no cerebro. Non o dou parado.
Eu teño unha artrite malísima nos dous xeonllos.
Odio subir e baixar escaleiras,
pero cando teño que sacar o lixo, subo ao terceiro piso
e, do fondo do corredor, baixo todo até o calello
só para non ter que pasar polo apartamento dese fillo de puta.
A próxima vez que teña que sacar o lixo, déixeo ao lado da porta.
Moi amábel, Glenda, pero non é necesario.
Ah, diso nada. Temos que mirar uns polos outros, muller.
De acordo.
Saca de aí, cariño. Déixame.
Diga?
Dez millóns? Puto ching chong do carallo.
Deixa de dar polo cu e volve ao arrozal do que viñeches.
Desculpen.
Desculpen, señores.
Poden atenderme un segundo?
Síntoo, pero infórmanme de que, por motivos de seguridade,
non podo permitirlles aos residentes seguir durmindo no vestíbulo.
Porén, tras falar cos propietarios do edificio,
alégrame comunicarlles aos que desexen quedar
que o seu alugueiro se reducirá un 25 %.
Aqueles que desexen rescindir o contrato non sufrirán penalizacións.
Grazas.
Desculpe. Chámome Glenda Cleveland e…
Xa, sei quen é. É un pracer coñecela.
Eu son George Hecker. Axudei a traer a familia desde Laos.
Non atoparon todo o corpo. Só… partes.
Custounos, pero ao final demos reunido fondos para isto.
A arquidiocese puxo a caixa para termos unha homenaxe en condicións.
Preguntábame se podería…
Esa é a nai do neno?
É, si.
Non quero…
Se cadra podería falar co pai.
Por suposto, claro.
Desculpe.
Señor Sinthasomphone,
son Glenda Cleveland.
Fun a que chamou a policía polo do seu fillo.
Vivo no edificio.
Eu…
Síntoo moitísimo.
Sabía que algo pasaba.
Nunca debín confiar na policía cando dixeron que todo ía ben.
Porque non era así.
Non pasa nada.
Non, si pasa.
Fixo todo o que puido.
Ola. Veño ver a Catherine Dahmer.
Así que ao final non vai haber película.
Os produtores colleron medo, imaxino.
A verdade é que non sei se era boa idea.
Pero o único que quería eu era axudar outros pais a… non sei,
a detectar os sinais de alarma.
En fin…
Elixiría a Raquel Welch para facer de ti.
Ben sei que che gustaba.
Seguro que o facía ben.
El queríate moito, mamá. Á súa maneira.
Fixeches o que puideches.
O que faría todo o mundo.
Fuches boa nai, iso está claro.
Ben.
Volvo mañá, vale?
Si, así está xenial.
Unha máis.
APARTAMENTOS OXFORD
Que raio facedes, rapaces?
- Nada, divertirnos. - Divertirvos?
- Sandra, acouga. - Isto non é unha feira.
- É a casa da miña nai. - Eh.
Estamos na beirarrúa, nun lugar público. Pódense tirar fotos.
Eh, pero que…?
Que hostia fixeches? Non tiñas dereito!
Aquí asasinaron xente!
Pilládelo?
Marchade para a casa. Xa!
Síntoo, mamá. Non debín perder os nervios.
Veña, metamos o neno na casa.
Non pasa nada.
Jeff, unhas das preguntas que se fai o teu pai no libro
é cando empezaches a querer matar.
Parécemo a min ou engordou un pouco?
Si, parece que si. Debe de comer ben no cárcere.
…non volviches?
Creo que tiña 14 ou 15 anos.
Empecei a ter…
pensamentos…
obsesivos coa…
violencia entrelazada co sexo.
Era o feito de matar o que te excitaba?
Ou era o que pasaba despois de matar?
Non, matar era só un medio para acadar un fin.
Esa era a parte menos satisfactoria…
Non podes ver iso nesta casa!
Apágao, anda.
Por iso intentei
crear zombis con…
ácido clorhídrico e co trade.
Un dos experimentos frustrados para crear un zombi
fíxose con este neno de 14 anos.
Jeffrey furoulle a cabeza e meteulle ácido,
unha sorte de lobotomía á que non sobreviviu ninguén.
Estás ben, mamá?
Isto non está ben.
Non sei por que o levan á televisión nacional
a contar a súa versión da historia.
Enténdote, moza, pero, se cadra, se entendemos o que o motivou, podemos…
Xa estou farta!
Farta de vivir á súa sombra, non…
- Isto non é unha historia de Halloween. - Xa o sei.
É a miña vida. E eu…
Quen é?
A policía.
Si?
- Glenda Cleveland? - Si.
Podemos pasar?
Non, non poden.
O caseiro díxonos que Sandra Smith está aquí. É a súa filla?
Sandra Smith son eu.
- Ten dereito a gardar silencio. - Non fixen nada.
- Por que arresta a miña filla? - Acougue.
Temos unha queixa.
Un mozo di que lle rompeu a cámara.
- Vai denunciar. - Ese mozo entrou na nosa propiedade.
Pero a súa filla atacouno?
A que comisaría a levan?
- Á do Distrito Un. Está en… - Sei onde está.
Viches? Van sacar a poxa todas as cousas de Jeffrey Dahmer.
Bo día, Rita.
O que? Os cranios e así?
Si, eu quero o trade co que facía os zombis.
Bo día, xefe.
Rita, pásame con Dean Reynolds, de Obras Públicas.
Dá igual canto lle ofreceran. Eu ofrézolle 100 000 máis.
Estamos?
Pero quedo con todos e cada un dos obxectos, si?
Si, xusto aí!
Isto é todo?
Mimá, mira isto.
Deixa iso agora mesmo! É meu, cabrón!
Nin se che ocorra mirarme así.
O representante do sindicato é amigo.
Unha palabra e mándovos á puta rúa, cachos de merda!
Entérrao, cona!
Desestimouse a nosa demanda de que a policía debía protexer a Konerak.
A cidade chegará a un acordo,
non obstante, por violaren o seu dereito á protección igualitaria.
É menos do que nos gustaría.
Ofrécennos 850 000,
pero recoméndolles que o acepten.
Así poderemos deixar isto atrás e comezar a sandar.
Son Joe Zilber. Vostede non me coñece.
Sei que os beneficios da poxa ían ser para as vítimas,
pero non podía aturar a idea
de que todo acabase en mans de coleccionistas,
así que paguei algo máis e asegureime de que o destruísen todo.
Esta é a súa parte.
Dividino entre 11 familias.
Son 32 000.
Ola?
Por que non usas os 850 000 para coller un avión
e volver á puta selva, cabrón amarelo?
Se volve chamar, vaino lamentar!
Que facedes?
Ola, sarxento.
Aínda non marchastes?
- Xa acabamos. - Quedaba unha chamada.
Boa noite.
Ben, Karim.
Como che foi desde que falamos?
Ben, supoño.
Pareces ter boa saúde.
Si.
Desde que dei positivo, distancieime da xente.
Xa non saio.
Non vou á discoteca.
Non visito os meus amigos.
Nin sequera á familia.
Non sei.
Síntome…
avergonzado.
É complicado estar coa xente.
Doe demasiado.
Ron!
Entendo como te sentes.
- Tío, non mintas. - Non minto.
Creme.
Enténdote.
Non podes agocharte para sempre.
Antes ou despois,
terás que enfrontarte aos teus medos
e empezar a vivir de novo.
Glenda.
Señor Princewill.
Ola.
Xa recibirá a notificación oficial,
pero que saiba que a cidade vai comprar o edificio
e demolelo.
Demolelo? E vannos botar sen máis?
Cubrirán os gastos de traslado de todos os inquilinos,
pero si, ten que mudarse.
Canto tempo temos?
Sesenta días.
E que van construír no sitio?
Non sei. Oín que igual un parque.
Deberían facer algún tipo de monumento conmemorativo
para que a xente non esqueza as vítimas.
Algo que honre a súa memoria.
É o mínimo que poden facer.
Diréillelo.
Síntoo, Glenda.
Por todo.
Grazas.
É boa persoa, señor Princewill.
DOUS MESES DESPOIS
Eu son feble, mais ti es forte.
Xesús, líbrame de todo mal.
Só unha cousa che quero pedir:
nesta viaxe, déixame camiñar xunto a ti.
Andar o camiño canda ti.
Oh, Xesús, podes o meu desexo cumprir?
Merecíalo, fillo de puta!
Merecíalo!
Non mereces estar aquí!
- Merecíalo! - Bloqueen a parte traseira da capela.
Recluso ferido de arma.
Trauma no pescozo.
Tes correo.
Pero non moitos o conseguimos.
Nunca había tempo abondo nin o equipamento axeitado.
Ao final, tentamos esquecelo.
Concentrámonos noutras cousas
e, por enriba de todo, procuramos non sacar a camisa.
Non é moi difícil cumprir esa promesa.
Pero iso acabou.
Só se precisan tres cousas:
coñecemento,
ganas e o equipamento axeitado.
Nos próximos 20 minutos, mostraremos
unha clase de levantamento de pesos.
Está deseñada para conseguir unha musculatura proporcionada
e un corazón máis forte.
Levaranos uns 30 minutos, tres veces por semana:
luns, mércores e venres.
Querido Jeff: Son o teu fan número un.
Atopei esta tarxeta nunha tenda de regalos.
Está xenial, non si?
Lin no xornal que intentaron matarte no cárcere.
Fíxome graza.
Nunca te van matar, tío.
Agora es como Michael Myers ou Freddy Krueger.
Jeffrey Dahmer non vai morrer nunca. Podes mandarme un autógrafo?
Envíoche adxunto un sobre franqueado.
Bo Nadal. Con cariño, Dave.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso