SERIAL NETFLIX
117-252. Dahmer.
ZAUFAJ PANU CHRYSTUS SIĘ OCALI
119-942. Bryant.
116-654.
Prosiłem o dwie kapsułki z cyjankiem i żyletkę.
Możesz to załatwić?
Drogi Jeffie, zdaniem znajomych oszalałam, że do ciebie piszę,
ale chcę się przywitać.
Wiesz, że jesteś halloweenową atrakcją?
Trzech chłopaków ze szkoły przebrało się za ciebie i wybuchła afera.
W przyszłym roku nie wolno nam się przebierać.
Wiesz, że wydali o tobie komiks?
Jest czadowy. Zawsze lubiłam horrory.
Wyślesz mi jakiś rysunek? Dorzuciłam pięć dolców.
Wyślę więcej, jeśli odpiszesz. Twoja wielka fanka, Alice.
CZEŚĆ, ALICE! DZIĘKUJĘ! ŚCISKAM, JEFF
Wam też to przypomina kciuk?
Tak wyglądały po mojej obróbce.
Nie, bardziej tak.
Jesteś pojebany.
Posadź białą dupę!
To mi się nie podoba.
Ale moim fanom tak.
Nie musisz tam wracać.
Zostań z nami, jak długo chcesz.
Nie będę dla nikogo ciężarem.
- Mamo… - Nie i już. Ale dziękuję.
Weź resztę rzeczy.
Kiedy odpuszczą?
Za jakiś czas. Pojawi się inna sensacja.
Ja to zrobię.
Chodź, mamo.
- To szaleństwo. - Co?
Nie możesz tu zostać, nie pozwolę ci.
Boże. Nadal czuć,
co im tu robił.
Nadal cuchnie tu śmiercią.
Nie musisz mi przyznawać racji.
Ale nie kłam. Tego mnie uczyłaś.
A gdzie mam się podziać?
Na nic innego mnie nie stać.
- Pozwól mi pomóc. - Nie, Sandro.
Dość odebrał ludziom.
Nie pozwolę, żeby pozbawił mnie domu.
Obiecaj mi, że jak będziesz się bała, pójdziesz do sąsiadów.
Wiesz, gdzie się spotykają w nocy.
Nic mi nie będzie.
Obiecaj.
Dobra, obiecuję. Jezu! Przestaniesz już?
Mówisz, jakby Dahmer miał się tu zjawić i mnie dorwać.
Trafił za kratki. Zniknął na zawsze.
Dobra, ale dzwoń do mnie.
Odpocznij, proszę.
- Dobrze. - W porządku.
Tak zrobię.
Jeśli dam ci dwie dychy, załatwisz mi coś?
Kurwa, co to ma być?
Wyłącz to gówno, Dahmer!
Próbuję spać!
PIEŚNI HUMBAKA
Dahmer, wyłącz to!
Dlaczego? Próbuję zasnąć.
Wyłącz to i oddaj kasetę!
Jest moja. Nie możesz mi jej zabrać.
Dawaj albo trafisz do izolatki.
Czemu mi ją zabierasz?
Kręci cię to? Jęki zabijanych ludzi?
To odgłosy wielorybów.
Uspokajają mnie i pomagają zasnąć.
Nie mogę zgasić światła.
Tak? To pogadaj z dyrektorem.
- Zapłaciłem za to! Tak nie można! - Jeb się, Dahmer.
- Powinni cię usmażyć na krześle. - Prosiłem o to.
A oni skazali mnie na 900 lat.
Daj spokój, stary.
Zdobędę nowe pieśni wielorybów!
Stul pysk, Dahmer!
Zamknij mordę!
Droga pani Hughes, mogę prosić o autograf?
Dołączam znaczek i kopertę zwrotną.
Dziękuję. Josh Mahoney. Champaign, Illinois.
Rozumiem pani wściekłość,
ale sprawy cywilne trwają latami.
Nawet jeśli wygramy, nie wiadomo, ile wypłaci miasto lub małe wydawnictwo,
jak to, które wydało komiks.
Nie robię tego dla pieniędzy.
Żadne pieniądze nie przywrócą mi syna.
Ten komiks jest zły.
Czyste zło i złe zamiary.
Ktoś musi za to zapłacić i ponieść odpowiedzialność.
Zgadzam się. Proszę spojrzeć.
Ojciec Jeffreya Dahmera napisał książkę.
Pewnie sprzeda się lepiej niż komiks.
Poznałam Lionela i Shari podczas procesu.
Porządni ludzie.
Powinniśmy pozwać także Dahmera i jego rodzinę.
Przejmiemy pieniądze z książki, z praw do filmów, programów i wywiadów.
Nawet małe sumy, które fani wysyłają Dahmerowi do więzienia.
Czytałem o tym w gazecie.
Nie powinien dostać ani centa.
No nie wiem. Pozwanie miasta i Dahmera brzmi słusznie.
Ale ściganie rodziny? Po tym, przez co przeszli?
Mogą zarobić miliony.
Możliwe, że to przyzwoici ludzie,
ale raczej nie podzielą się pieniędzmi z panią
lub z rodzinami ofiar.
Nie z własnej woli.
Chce pani zawalczyć?
„Analiza Lionela Dahmera dotycząca jego beznadziejnej relacji
z synem Jeffreyem to nieprzyjemna lektura dla rodzica.
Można by zignorować Historię ojca,
gdyby nie namacalny ból i rozpacz, które płyną z opowieści.
Historia Lionela Dahmera jest tak fascynująca”…
Rety, „fascynująca”.
„…ponieważ próbuje zajrzeć nie tylko w duszę swojego syna,
ale też we własną”.
Skarbie, fantastycznie.
Jest całkiem nieźle.
Co mówił twój agent?
Leonard jest zachwycony. W końcu to New York Times.
Kochanie, to…
Fantastycznie. Wznieśmy toast.
Za mojego męża, autora bestsellera.
Nie przesadzajmy, skarbie.
Wracamy do Lionela i Shari Dahmerów.
Wkrótce ukaże się jego książka, Historia ojca,
o seryjnym mordercy Jeffreyu Dahmerze.
Wspominałeś, że pojawiło się zainteresowanie adaptacją filmową.
- Rozważamy to. - Tak.
Dostaliśmy propozycję.
Dwóch filmowców z Kansas City, Ambler i Dickinson,
chce zaadaptować tę historię…
- Dahmer, bierz się za robotę. - …na film.
- Historię ojca. Przepraszam. Zawiesiłem się.
- Zgodził się pan? Ojciec jest w telewizji.
Kto mógłby was zagrać?
Nie wiem.
Może Jon Voight i Faye Dunaway.
Mam oddać część zysków?
Niby jak? Nie mamy zysków.
W pewnym sensie to nawet lepiej.
Książka sprzedała się w mniej niż 50 tysiącach egzemplarzy.
- Nie ma czego przekazywać. - Ale jeśli się sprzeda?
Sędzia orzekł, że rodzinom należy się część zysków.
- Chcą też odebrać pieniądze Jeffowi. - Nie ma pieniędzy.
W więzieniu zarabia 25 centów na godzinę. Dostaje też pieniądze w listach.
Kupuje tylko kawę i papierosy.
Już niedługo. Sędzia uznał, że należą się rodzinom.
Boże, to po prostu…
Rozumiem, że rodziny cierpią. Naprawdę.
Ale 25 centów?
Kto dokładnie…?
Kto się tego domaga?
Wszystkie rodziny.
Halo?
Wracajcie, skąd przypłynęliście.
Halo?
Nikt was tu nie chce. Pakujcie się na statek i wracajcie.
Odpręż się.
Cyknę tylko parę fotek.
Chodź.
Coś ci pokażę.
Musimy stąd uciec.
Wiedzieliście o nim!
Patrz, co się stanie.
Co robisz?
Czemu wycinasz go ze zdjęć?
Nie wypowiadamy już jego imienia.
Nie rozmawiamy o tym, co się stało
i nie wypowiadamy jego imienia.
Mój synek.
Zebraliśmy się dziś, by uczcić waleczność,
męstwo, determinację i przykładną odwagę.
Odwagę w obliczu zagrożenia i zwątpienia.
Bohaterowie.
Widzę ich na tej sali.
Każdy z was reprezentuje to, co najlepsze.
Oto obywatele, których nie motywuje nagroda.
Kierują się zasadami, by postępować słusznie i sprawiedliwe.
W obliczu nagonki ci dwaj pozostali nieugięci.
Wspieraliśmy ich, walczyliśmy o nich
i o wszystkich, którzy noszą odznakę.
Niech to będzie niepodważalny dowód na to,
że dbamy o swoich.
Zmagając się z przeszkodami, ta dzielna kobieta
broniła swojej społeczności.
Wykazała się ogromną determinacją
i stanowi wzór postawy obywatelki Milwaukee.
Z przyjemnością zapraszam na scenę tegoroczną laureatkę
Nagrody Obywatelskiej.
Z wielką dumą i zaszczytem
zapraszam na scenę laureatów
Dorocznej Nagrody Stowarzyszenia Policji Milwaukee.
Glendę Cleveland.
Johna Balcerzaka i Josepha Gabrisha.
Dziękuję, komendancie. To krok w dobrą stronę.
Szczerze mówiąc, brak mi słów.
Powiem tylko…
Przyjmę tę nagrodę pod jednym warunkiem.
Że postaracie się bardziej.
Ze względu na chłopca o imieniu Konerak i pozostałe ofiary.
To nie może się powtórzyć.
Zamierzamy pozwać miasto do sądu
za pogwałcenie prawa pana syna do równej ochrony.
Policja miała konstytucyjny obowiązek go chronić, ale zawiodła.
Żądamy 10 milionów dolarów odszkodowania dla rodziny.
Wiem, że nawet taka suma nie złagodzi cierpienia po stracie syna.
Ale to silny przekaz.
Taka kwota może ułatwić wam życie.
Chcą pozwać miasto o 10 milionów dolarów.
Odbędzie się też aukcja rzeczy Jeffreya Dahmera.
Dopilnuję, by wszelkie zyski trafiły do rodzin ofiar.
W tym oczywiście do państwa.
Jesteśmy tu, Kolak, Luk.
Są wszyscy bliscy.
Cała twoja rodzina,
twoi przyjaciele.
Jesteśmy z tobą, Luk.
Mamy dla ciebie suszone mięso
i gulasz wieprzowy.
Nawet ciasta, które lubisz, Luk.
- Zamknij się! - Pomocy!
Na pomoc!
Odłóż to!
Pomocy!
Pokochasz ten produkt.
Wystarczy założyć na ramiona.
Może służyć jako plecak.
Jest niepowtarzalny. Łatwy w użyciu, łatwy w noszeniu.
Poza tym w niskiej cenie.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Widziałam cię już.
Dana. Spod 201 na końcu korytarza.
Miło cię w końcu poznać. Jestem Glenda.
Czytałam o tobie, próbowałaś pomóc chłopcu.
Dobrze, że się starałaś.
Co z tego, skoro nie wyszło z tego nic dobrego?
Nadal nie mogę spać we własnym łóżku.
Masz koszmary?
Ja też, dlatego szukamy tu pocieszenia.
Powiedziałam córce, że tu przyjdę, jeśli będę się bać.
Mówiłam, że wszystko gra, żeby się nie martwiła.
„Nie dam mu się zastraszyć”.
Ale słyszę go w głowie. Nie mogę się go pozbyć.
Mam paskudny artretyzm w kolanach.
Nie znoszę wchodzić po schodach.
Ale gdy muszę wynieść śmieci, idę na trzecie piętro,
na koniec korytarza i w dół na zewnątrz.
Byleby nie przechodzić obok mieszkania tego sukinsyna.
Następnym razem wystaw śmieci za drzwi.
To miłe, ale nie musisz.
Daj spokój, powinniśmy sobie pomagać.
No dobrze.
Spierdalaj.
Halo?
Dziesięć milionów dolarów? Pieprzony żółtek.
Daj ludziom żyć i spieprzaj na pole ryżowe.
Przepraszam.
Przepraszam państwa.
Proszę o uwagę.
Przykro mi, ale ze względów bezpieczeństwa
nie mogę pozwalać lokatorom spać w holu.
Ale rozmawiałem z właścicielami budynku.
Jeśli ktoś chce zostać, z przyjemnością informuję,
że czynsz zostanie obniżony o 25%.
Jeśli ktoś zechce zerwać umowę najmu, nie będzie żadnej kary.
Dziękuję.
Przepraszam, jestem Glenda Cleveland…
Wiem, kim pani jest. Miło poznać.
George Hecker. Pomogłem sprowadzić tę rodzinę z Laosu.
Nie znaleźli całego ciała. Tylko fragmenty.
W końcu zebraliśmy fundusze na pogrzeb.
Archidiecezja dołożyła na trumnę, żeby urządzić porządny pochówek.
Zastanawiam się, czy mogłabym…
Czy to matka chłopca?
Tak.
Nie chcę…
Mogę pomówić z ojcem?
Oczywiście.
Przepraszam.
Panie Sinthasomphone,
jestem Glenda Cleveland.
To ja wezwałam policję w sprawie pańskiego syna.
Mieszkam w tym budynku.
Ja…
Bardzo mi przykro.
Wiedziałam, że coś jest nie tak.
Nie powinnam ufać policjantom, gdy mówili, że wszystko gra.
Bo tak nie było.
W porządku.
Nie. Wcale nie.
Zrobiła pani, co mogła.
Chcę odwiedzić Catherine Dahmer.
Jednak nie będzie filmu.
Producenci chyba stchórzyli.
Nie wiem, czy to był dobry pomysł.
Ja tylko chciałem uczulić innych rodziców,
by byli bardziej czujni.
Cóż…
Mogła cię zagrać Raquel Welch, mamo.
Zawsze ją lubiłaś.
Byłaby dobra.
Naprawdę cię kochał, mamo. Na swój sposób.
Byłaś dla niego dobra.
Jak nikt inny.
Dla mnie też jesteś dobrą matką.
No dobrze.
Do zobaczenia jutro.
W dechę.
Jeszcze jedno.
Co wy wyprawiacie?
- Nic. To tylko zabawa. - Zabawa?
- Sandro, spokojnie. - To nie lunapark, tylko dom mojej mamy.
Chodnik jest terenem publicznym. Możemy robić zdjęcia.
Co ty…?
Pojebało cię?! Nie masz do tego prawa!
Mordowano tu ludzi!
Dociera?
Wynocha do domu!
Wybacz, nie powinnam.
Zabierzmy dziecko do środka.
Już dobrze.
Jeff, twój tata zadaje w książce pytanie,
kiedy to się zaczęło.
Nie wydaje się wam, że przytył?
Na to wygląda.
- Pewnie dobrze go tam karmią. - …punkt bez powrotu.
Miałem jakieś 14 albo 15 lat.
Pojawiły się obsesyjne
myśli na temat…
przemocy połączonej z seksem.
Ekscytowało cię zabijanie?
Czy to, co się działo po zabójstwie?
Nie, zabójstwo było tylko środkiem do osiągnięcia celu.
To było najmniej satysfakcjonujące.
- Nie oglądaj tego w tym domu. Wyłącz to.
Dlatego próbowałem
stworzyć żywe zombie,
za pomocą kwasu solnego i wiertarki.
Jeden z tych eksperymentów przeprowadził na czternastolatku.
Wywiercił mu dziurę w czaszce i wlał kwas.
Prymitywnej lobotomii nie przeżyła żadna z jego ofiar.
W porządku, mamo?
Tak nie można.
Dlaczego występuje w krajowej telewizji
i opowiada swoją wersję wydarzeń.
Może jeśli zrozumiemy jego motywy…
Mam tego dosyć!
Żyję w jego cieniu.
- To nie horror na Halloween. - Wiem.
To moje życie…
- Kto tam? - Policja.
- Tak? - Glenda Cleveland?
- Tak. - Możemy wejść?
Nie możecie.
Zarządca powiedział, że znajdziemy tu Sandrę Smith. To pani córka?
Jestem Sandra Smith.
- Ma pani prawo zachować milczenie. - Nic nie zrobiłam.
- Czemu aresztujecie moją córkę? - Spokojnie.
Z powodu skargi.
Córka zaatakowała mężczyznę i zniszczyła aparat.
- Wnosi oskarżenie. - Ten człowiek wtargnął.
Czy córka go zaatakowała?
Dokąd ją zabieracie?
- Komisariat na State Street. - Kojarzę.
Widziałeś? Wyprzedają rzeczy Jeffreya Dahmera.
Dzień dobry.
Czaszki i tak dalej?
Wziąłbym wiertarkę, którą tworzył zombiaki.
Cześć, szefie.
Rito, połącz mnie z Deanem Reynoldsem z robót publicznych.
Ile by nie dali, przebiję o 100 tysięcy.
W porządku?
Ale chcę, kurwa, każdy przedmiot. Dobrze?
Właśnie tam!
To wszystko?
Rany, spójrz na to.
Odłóż to, natychmiast! To moja własność, dupku!
Nie gap się tak.
Twój związkowiec to mój dobry kumpel.
Zwolnię cię, gnoju!
Zakop to kurewstwo!
Sędzia odrzucił nasz argument, że policja miała obowiązek chronić syna.
Miasto zgodziło się na ugodę,
przyznając, że naruszyli jego prawo do równej ochrony.
Oczekiwaliśmy innej sumy.
Oferują 850 tysięcy.
Ale radzę ją przyjąć.
Żeby zakończyć tę sprawę.
Jestem Joe Zilber. Nie znasz mnie.
Wiem, że dochód z aukcji był przeznaczony dla rodzin ofiar.
Ale nie mogłem znieść, że te rzeczy trafią do kolekcjonerów.
Wykupiłem wszystko i kazałem zniszczyć.
To część dla państwa.
Podzieliłem na 11 rodzin.
Trzydzieści dwa tysiące.
Halo?
Weź te 850 tysięcy, wsiądź do jebanego samolotu
i wypierdalaj do dżungli, skośnooki gnoju.
Nie dzwoń więcej, bo pożałujesz!
Co wy robicie?
Nic, sierżancie.
Jesteście po robocie.
- Właśnie kończymy. - Krótki telefon.
Dobranoc.
Kareem.
Jak się masz?
Chyba dobrze.
- Wyglądasz zdrowo. Tak.
Gdy dostałem pozytywny wynik, odciąłem się od ludzi.
Już nie wychodzę.
Nie bywam w klubie.
Nie odwiedzam przyjaciół.
Ani rodziny.
Sam nie wiem.
Po prostu czuję
wstyd.
Trudno mi być wśród ludzi.
To bardzo boli.
Ron!
Rozumiem, co czujesz.
- Nie ściemniaj. - Mówię serio.
Uwierz mi, rozumiem.
Nie możesz wiecznie się ukrywać.
Prędzej czy później
musisz stawić czoło swoim lękom
i zacząć żyć na nowo.
Glendo.
Pan Princewill.
Dostaniesz oficjalne zawiadomienie,
ale chcę uprzedzić, że miasto kupuje budynek.
Zostanie wyburzony.
Wyburzony? Wyrzucą nas?
Pokryją koszty przeprowadzki wszystkich lokatorów.
Ale musicie się wyprowadzić.
Ile mamy czasu?
Sześćdziesiąt dni.
- Co tu powstanie? - Nie wiem. Słyszałem, że może park.
Powinni postawić pomnik,
żeby ludzie nie zapomnieli o ofiarach.
Coś, co uczci ich pamięć.
Chociaż tyle powinni zrobić.
Przekażę im.
Przepraszam, Glendo.
Za wszystko.
Dziękuję.
Dobry z pana człowiek.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Jestem słaby, ale Ty jesteś silny
Jezu, strzeż mnie przed złem
Będę zadowolony, jeśli tylko
Będę mógł kroczyć przy Tobie
Być bliżej Ciebie chcę
Pozwól, Jezu, proszę Cię
Należało ci się!
Nagrabiłeś sobie!
Nie zasługujesz, żeby tu być!
- Należało ci się! - Zamknąć kaplicę.
Atak z użyciem broni.
Obrażenia szyi.
Poczta.
Ale niewielu z nas to rozumie.
Nie było dość czasu ani odpowiedniego sprzętu.
Próbowaliśmy o tym zapomnieć.
Skupić się na innych sprawach.
A przede wszystkim nie tracić nerwów.
Nie było to takie trudne.
Już nie.
DAM SOBIE GŁOWĘ UCIĄĆ, ŻE DOJDZIE PRZED ŚWIĘTAMI
W ciągu kolejnych 20 minut pokażemy państwu
ćwiczenia z podnoszeniem ciężarów.
Poprawiają tężyznę fizyczną
oraz wzmacniają serce.
Tylko 30 minut trzy dni w tygodniu.
Poniedziałek, środa i piątek.
Drogi Jeffie, jestem twoim wielkim fanem.
Znalazłem tę kartkę w lokalnym sklepie.
Fajna, co?
Czytałem w gazecie, że próbowali cię zabić w pudle.
Ubawiłem się.
Nigdy cię nie zabiją.
Jesteś jak Michael Myers albo Freddy Krueger.
Jeffrey Dahmer nigdy nie umrze. Wyślesz mi autograf?
Załączam kopertę zwrotną.
Wesołych Świąt. Ściskam, Dave.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk