SERIAL NETFLIX
PIERWSZA WALKA
Tata zawsze mówi, że łowca jest tak dobry jak jego intuicja.
Nie powinien mną kierować instynkt?
Dawać mi pewność?
Czy wpędzać w poczucie winy,
bo robię coś, co jest dobre dla mnie?
Juliette?
Co tu robisz?
Gdzie jesteśmy?
W raju.
Na początku.
Gdy cię ukąsiłam, nie miałam pojęcia, że tak nas to połączy.
Nie wierzysz mi.
Nie wiem, w co wierzyć.
Ani jak się czuć.
Nie powinnam nic do ciebie czuć.
- Ale? - Ale nie jesteś jak inne potwory.
To się z tym pogódź.
Tutaj wszystko jest możliwe.
Juliette.
Uciekaj.
Wstawaj, mała. Cała rodzina już tu jest.
Nieźle, Apollo, dobra postawa.
Trzymaj dystans.
Jak krew Dziedziców dotknie twojej skóry, jesteś sparaliżowany.
- Dobrze. - W porządku.
- Niezły flesz, Apollo. - Sygnalizujesz, Theo.
Dajesz sygnały, Theo.
Dobrze.
Chroń szyję. Chodźmy. Wygrałem.
- Zawsze jest pierwszy raz. - Nie wiem, tato.
Gotowy do Akademii Gildii? Może wyślij młodszego.
Mam prawie 24 lata. Czas na Akademię.
- Ty nigdy nie będziesz gotowy. - Jestem. Od urodzenia.
To samozadowolenie. Najgorsza rzecz dla łowcy.
Dziecinna potrzeba chwały cię zabije.
A może i całą rodzinę.
Mam jeszcze raz przeprosić za Marudera?
O to tu chodzi?
Jesteś szybki i silny. Ale lekkomyślny.
Odrobina pokory twojego brata by ci się przydała.
- Staniesz dziś na czatach. - Co?
To żart? Widziałeś, że go pokonałem.
Teraz będziesz go obserwował.
- Dobrze. - Cal.
- Tess. Wasza kolej. - Patrz na nią.
- Przepraszam. - Za co?
Ośmieszenie cię przed rodziną.
- Patrz na jej barki. - Nie umieraj.
- Chodź. - Dobrze.
- Dawaj, T.! - Dasz radę.
Dobrze.
To Gildia.
Dobrze.
Słuchacie najlepszej stacji w Savannah. Oto najnowsze wiadomości.
Dzisiaj pochowamy Ashley Stanton, uczennicę liceum Savannah.
Co z nimi zrobiłaś?
Według źródeł bliskich rodzinie Ashley była towarzyska.
To niegrzeczne wchodzić, nawet się nie…
Gdzie moje tabletki?
Uspokój się. Już ich nie potrzebujesz.
Chyba że jej nie zabiłaś.
I cała ceremonia konsekracja to tylko…
Elinor,
proszę.
Wysłuchaj mnie. Nie rozwiążą twojego problemu.
Gdzie reszta?
- To nie wystarczy. - Właśnie.
Resztę wyrzuciłam.
Żeby cię zmotywować do działania.
Po co mi ta ceremonia?
Bo skłamałaś, Jules.
Bo to nasza tradycja.
To zabij kogoś, zanim babcia
i reszta Dziedziców zjawi się na wielkiej fecie.
Wiem, że to tradycja.
Nie znoszę tego. Oliver nie musiał tego robić.
Żyjemy w matriarchacie. I tego warto się trzymać.
Naprawdę warto.
A Oliver prawie zniszczył tę rodzinę.
Chcesz iść w jego ślady?
Urocze.
Schowaj je. Znajdźmy dla ciebie korektor, zanim pójdziesz na przymiarki.
Wyglądam, jakbym spała w trumnie.
Być może to nie ten wiek.
Spróbujmy czegoś innego.
- Nie. - Nie.
Skarbie, mogłabyś chociaż spróbować być szczęśliwa?
Robimy to wszystko dla ciebie.
Gdyby to było dla mnie, zaprosilibyście moich przyjaciół.
A nie gości z Madrytu, Tokio i Lagos.
I nie byłoby…
dziwacznego rytuału z wężem ani polowania na ludzi.
Dlatego dzieciom nie powierza się pielęgnowania tradycji.
Myślałam, że zadzwonisz do hotelu.
Niespodzianka.
- Babcia. - Cześć, kochanie.
Dłonie czyste, a ciało dobrze utrzymane?
Jak mnie nauczyłaś.
Juliette.
Ta sukienka jest okropna.
Pokaż się.
Masz oczy po ojcu,
ale mówią, że pragnienie matki.
Babciu, powiedz córce, że ta pułapka na mole należy do muzeum.
Ta pułapka na mole była moją suknią konsekracyjną.
Tak to jest, gdy masz dziecko z wampirem, którego stworzyłaś.
Nie mają w genach szacunku dla starszych.
- Przepraszam, nie chcia… - Kochanie.
Od tysiąca lat nasza rodzina rządzi wśród Dziedziców.
To nam powierzono ochronę Szmaragdowej Malkii,
królowej matki węży, od której czerpią moc wszyscy Dziedzice.
Więc gdy zejdziesz dziś po schodach,
gdy wąż przejdzie z mojego ramienia na twoje, ty…
Zapomniałam odwołać spotkanie z Benem.
To człowiek Juliette.
Miło cię widzieć, matko.
Mam nadzieję, że on smakuje lepiej, niż się zachowuje.
Ona nie karmi się jego krwią.
- To jej przyjaciel. - Kochanie…
Wyświadcz babci przysługę.
Dopilnuj, by mnie nie zawiodła.
To nie łatwe. Ma alergię na słuchanie.
Więc uporanie się z młodszą siostrą jest ponad twoje możliwości, tak?
Zajmę się tym.
Dobra dziewczynka.
Boże, zachowujesz się jak dwulatek. Co ty wyprawiasz?
Zastanawiam się, gdzie moje zaproszenie na ten bal przebierańców.
To tylko kolacja.
Wyszukana kiecka jak na pieczeń z ziemniakami.
Kwiaciarnia w Savannah.
- Dużo kwiatów jak na… - Dla babci.
Przyjechała. Lubi takie rzeczy.
Dosyć tego.
Przyznaj i zapomnij?
Zgoda.
Twoi rodzice robią imprezę, a ja nie jestem zaproszony.
Przyznaję.
Dobrze.
Wybacz i zapomnij.
Dziękuję.
Czyli nie jedziesz ze mną do rodziców Ashley
złożyć wyrazy szacunku?
Wiesz, że śmierć mnie przeraża.
Wygląda, jakbym mogła iść?
Wyglądasz, jakbyś miała w panice uczyć Bestię walca,
nim opadnie ostatni płatek.
Idź się przebrać, potrzebuję cię do śledztwa.
Myślę, że Ashley zamordowano.
Co? A któżby miał…?
Wpadłeś na jej ciało i jesteś w szoku.
Odkryłem. Nie wpadłem.
- A jeśli mam rację? - Dobrze.
Jeśli ją zamordowano, jej rodzice powinni wiedzieć.
Noszę sukienkę ważącą tyle co ja.
Stoję tu i się pocę, a ty pleciesz bzdury.
Zostaw rodziców Ashley w spokoju. Jedź do domu. Zadzwonię później.
Ja mówię, że ją zamordowano.
A ty: „Moja sukienka jest ciężka, idź do domu”?
- Dobra. Dam sobie radę. - Wiesz, że nie o to mi chodziło.
Naprawdę?
Daj spokój.
Przyznaj i zapomnij?
Dobrze. Przyznaję, że cię teraz nienawidzę.
Nie takie są zasady.
Masz powiedzieć „wybaczam”.
Jej intensywność przypomina mi inną groźną łowczynię.
Zasuwa już tak kilka godzin.
- Dobrze. Musi się wiele nauczyć. - Tak.
To wynik twoich treningów z nią.
Widzę to.
Ma tylko 16 lat, Jack.
Theo miał 12 lat, Apollo 14.
Cal miała 15, gdy ta przeklęta zjawa prawie ją zabiła.
Przeprowadziliśmy się tu, stawiła czoła Dziedziczce i wygrała.
Wiesz, że nie do końca tak było.
Wiem, że Gildia wynagrodziła nas za jej czyny.
Wysyłając nas na potwory, których nie umiemy zabić?
- Nie. - To wcale nie znaczy,
- że nie damy rady. - Jack?
I wysłali naszych najlepszych przyjaciół, Mike'a i Sarę, świetnych łowców.
- Kochanie… - Jack?
Cal zidentyfikowała rodzinę Dziedziców, o której nikt nie wiedział.
Gildia powierzyła nam ich likwidację.
Jeszcze nas nie awansowali na Sterników, a już nam to dają.
Wiem, że Szable nie dostają takiej szansy,
ale to niebezpieczne zadanie nawet dla najlepszych,
a co dopiero nowicjuszki.
Nie dopuszczę jej do tego, jasne?
Skarbie, to nie jej pierwsze polowanie.
A po drugie, minęło prawie 400 lat,
od kiedy łowca starł się z Dziedzicem i przeżył.
Aż do Cal.
Naszej córeczki.
Nie zasłużyła, żeby to dokończyć?
Nie, jeśli to zagraża jej życiu.
Chodzi o to, że jeśli jej przy nas nie będzie,
to nie jesteśmy rodziną.
- Rozumiesz? - Dobrze. Przestań.
Przede wszystkim to nasza córka.
Wiem.
Czasem myślę, że zapominasz.
Czasem stawiasz obowiązki łowcy ponad wszystko.
I czasem chcę, żebyś uszanował, co czuję.
Szanuj moje stanowisko, zamiast myśleć o tym, jak sprawić,
bym przyjęła twoje, bo to wyczerpujące.
Nie wiem, czego tu nie rozumiesz.
I nie rozumiesz, jak to mnie frustruje.
W porządku.
Rozumiem.
I przepraszam.
I słusznie.
Wyjdź z mojej kuchni, jeśli nie chcesz gotować.
Z przyjemnością.
Ale mógłbym najpierw dostać deserek?
NA POCZĄTKU
Poduczasz się naszej historii?
Ewa uciekła przed wężem, a Lilith przyjęła jego ukąszenie.
Ta część jest trochę perwersyjna.
Czy wąż naprawdę mnie ukąsi?
Tylko, jeśli kogoś zabiłaś.
Dobrze.
Jeśli jeszcze nie zabiłaś, odrzuci cię
na oczach całej społeczności Dziedziców.
Upokorzysz naszą rodzinę.
I może się zacząć walka o kontrolę nad matką wężem.
Czysta anarchia.
Chodź, mam dla ciebie niespodziankę.
- Dawaj, twoja kolej. - Zobacz. Proszę bardzo.
Czyli wasz wujek Mike zmienił status z Szabli na Sternika
i wreszcie może zabić potwora, przez którego zaczął polować.
To był Kitsune.
Demon, który może przyjąć postać każdego, kogo zabił. Zabił mojego brata.
Szukałem go latami.
Piętnaście miesięcy, skarbie.
- A jak go znalazłeś? - Nie znalazłem.
Podszedł do mnie kiedyś, poklepał po ramieniu,
z twarzą mojego brata.
Nawet udawał, że nim jest.
Muszę to powiedzieć…
Wiem jak trudno zabić potwora, który ma wygląd i zachowanie człowieka.
Szanuję cię, Cal, i dlatego nie chcę tego robić.
- Domino! - Cal, jesteś tam i przegrywasz?
Chyba nadszedł czas na toast.
Gildia przysłała nas tu na jedną, prostą misję:
dowiedzieć się, czemu do Savannah wróciły potwory.
Wszyscy wiemy, jak trudno jest zszokować łowcę.
Bo wyszkolono nas przewidywać nieprzewidywalne.
Ale ty, Cal, zszokowałaś nas wszystkich.
Podjęłaś inicjatywę, zaufałaś intuicji
i doprowadziłaś nas do Dziedziców.
Jeśli wygramy tę bitwę, może dostaniemy awans.
Klasa Szabli pozostanie w lusterku wstecznym.
Dlatego uznaliśmy, że jesteś gotowa na pierwszą ofiarę.
Co?
- Brawo. - Zapraszamy na polowanie.
Dołączasz do polowania, mała.
Tak, będziesz miała zaszczyt zabić Juliette.
- Gratulacje. - Gratulacje.
- Brawo. Jestem dumny. - Dziękuję.
- Siostrzyczka im pokaże. - Tak jest.
Theo, Apollo, jesteśmy gotowi.
Gildia ma w rejestrze tylko jedno zabójstwo Dziedziców.
Ostrza tych sześciu włóczni zostały wykute ze srebrnego kołka, którego użył łowca.
Nigdy nie mieliśmy okazji ich użyć. Aż dotąd.
Dzięki tobie, młoda wojowniczko.
Cal.
To srebro z jedynej włóczni na świecie…
Moja wojowniczka.
Sięga setek lat wstecz.
Chodź tu.
Hej.
To normalne, że się denerwujesz.
Każdy jest za pierwszym razem.
Ale gdy potwory cię zaatakują, włącza się instynkt.
A czy ty…
- Nieważne. - Nie, powiedz.
Zastanawiałeś się co,
jeśli nie wszystkie są potworami?
Jakby w środku?
O co ci chodzi?
Nie wiem, ja…
czasem myślę o tym, jak oni nas widzą.
Może to my jesteśmy potworami z ich opowieści.
- Zabójcy nie mają historii. - My też zabijamy.
Żeby chronić ludzi. Oni nie mają uczuć. Oni nie kochają.
Polowanie ci wszystko rozjaśni.
Tak. Na pewno masz rację.
Dzięki.
- Powiesz mi, co tu robimy? - Ratujemy cię przed tobą.
Och, Elinor.
Juliette, poznaj Ewę.
Cześć.
Idziemy?
Nie będzie lunchu?
Za chwilę. Chodź.
- Pojedziemy na próbę. - I na lunch.
Jestem trochę głodna.
Tam jest jedzenie.
To jest Ewa.
A raczej aktorka grająca Ewę na dzisiejszym polowaniu.
Ale znajdziemy zastępstwo. Napij się.
Mam ją ugryźć?
Dobrze.
Nie, masz ją wyssać.
Nie, nikogo nie zabiję.
Twoja babcia to potwór.
Jak się dowie, że jesteś słaba, że boisz się zabić, odrzuci cię.
To, że nie jestem zabójcą, nie znaczy, że jestem słaba.
W końcu. Prawda. Dziękuję.
Próbowałam.
Naprawdę.
- Nie mogłam. - Nie mogłaś czy nie chciałaś?
Nie chciałam.
Mogłam, ale tego nie zrobię, bo ją lubię.
Zakochałaś się.
Na szczęście to minie.
Może tak, a może nie.
Jaki masz plan, jeśli Malkia odmówi ukąszenia,
bo wie, że nie zabiłaś?
Co potem?
Słodkie maleństwo, dostałaś od losu piękne rozdanie.
Należysz do rodu wampirów Dziedziców z linii Atwood.
Jak dla mnie to najlepsza rzecz na świecie.
Inne wampiry chętnie by patrzyły na swoje odbicie w lustrze
i spędzały czas w słońcu, gdy mają ochotę,
i jeść ludzkie jedzenie, a nie chorować.
A my takie się już urodziłyśmy,
więc błagam cię, ogarnij się
i nie chciej zostać czymś, czym nigdy nie będziesz,
i doceń to, czym jesteś.
Nie rozumiesz.
Zmiana planów. Stawiam lunch.
Dzięki.
Do zobaczenia wieczorem.
Chodźmy.
Zrobił to w niesamowity sposób.
Mike, właśnie mówiłem Cal, jak zabiłeś szyszymorę kluczem francuskim.
Czegoś takiego nigdy nie widziałem.
Poszczęściło mi się.
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
Słuchaj, jesteś moim kumplem.
Znamy się od lat. Będę z tobą szczery.
Cal nie idzie.
- Skąd ten pomysł? - Ode mnie.
- Z błogosławieństwem Gildii. - Gildii?
Nie wiem, o co biega, ale tak nie można.
Jest gotowa.
- To bzdura, Mike. - Jak nie chcesz być dalej Szablą,
to mnie posłuchaj, chłopie.
Hej, wszyscy.
Musimy coś załatwić.
Cal powiedziała wcześniej Tess, że nie chce zabijać wampirów.
Sugerowała, że jesteśmy jak te potwory, na które polujemy.
Daj spokój. Cal by nie…
Calliope?
- Próbowałam wyjaśnić, że… - Tak czy nie, Calliope?
Tess by nie kłamała.
- Tak. - Cholera.
Nie wiem. Nie powiedziałam tak.
To nie tak.
- Widzicie to? Została ugryziona. - O czym ty mówisz?
- Gdyby tak było, wiedziałbym. - Niekoniecznie.
Ukąszenia Dziedziców znikają.
Nie zostawiają śladów i strasznie swędzą.
A jad wpływa na umysł i sprawia,
że i oddana łowczyni kwestionuje swoje przekonania.
Nic bym nie zrobiła przeciw rodzinie.
- To oczywiste. - Nigdy.
Nie możemy ryzykować. Mamy dobre informacje.
Dziedzice będą w jednym miejscu. Drugiej takiej szansy nie będzie.
Wybacz, Talia. Gildia wysyła kogoś, kto przypilnuje Cal.
Dla jej bezpieczeństwa.
Będzie dobrze.
Nie martw się.
Dziś młoda Dziedziczka zwiąże się ze Szmaragdową Malkią,
tak jak Lilith, Pierwsza Strażniczka, w rajskim ogrodzie.
Rodzina Atwood z dumą podtrzymuje imię Lilith,
zarówno w praktyce, jak i w rodowodzie.
Kto przedstawi Juliette Anastazję Atwood na konsekracji Dziedziców?
My.
Margot i Sebastian. Przedstawiamy naszą córkę.
Dzisiaj Juliette Anastasia Atwood Fairmont
zajmie należne jej miejsce w linii sukcesji.
Mówi Ben. Przeciętna osoba żyje 41 milionów minut. Zegar tyka.
Jezu, źle z tobą.
Zwinęłam to z dołu.
Pij. Mama cię zabije, jak ubrudzisz Valentino.
Bo kończą ci się opcje.
Nie. Powiem im prawdę.
Prawda jest przereklamowana.
Weź się w garść, nim dopadnie cię pragnienie
i zabijesz kogokolwiek, kto akurat będzie obok.
Może kogoś obcego.
A może Bena.
Dobrze.
- Wybierzemy ci pierwszą ofiarę. - Nie, ja…
Uszanujemy twoją wrażliwość, ale załatw to.
Przygotuj się, zejdź na dół i opóźniaj polowanie jak długo się da.
Grać na czas? Po co?
Juliette, starsza siostra wie lepiej.
Zaufaj mi, a ja dam radę.
Dobrze. Przeciągać. Jasne.
Jak było i zawsze będzie.
Czas, by dojrzała wampirzyca przeszła przez ogród.
Dziedziczka rodu Atwood.
Pozwólcie, że przedstawię wam swoją wnuczkę, Juliette Anastazję Atwood.
Patrzcie, kto tak wyrósł.
Oliver.
Cześć, siostrzyczko.
Ślady zębów zniknęły. Myślałam, że to bez znaczenia.
- Rozumiemy. - Niekoniecznie.
Należysz do rodziny łowców zatwierdzonych przez Gildię.
Co ważniejsze, jesteś moją córką.
Wszystko, co cię spotyka, jest dla mnie ważne.
Jest coś jeszcze, o czym nie wiemy?
Cokolwiek.
Nie.
Przykro mi, córeczko, ale nie mamy wyjścia.
Juliette i wszyscy Dziedzice w Savannah dziś umrą.
Ruszamy.
- Co dziś oglądamy? - Damy radę.
Co tam masz w kolejce?
- Tato. - Czas na nas.
Dobrze.
Denerwujesz się. Boisz się?
Nie.
- Oliver. - Oboje wiemy, że taka nie jesteś, Jules.
Całe to Dziedzictwo to bzdura.
Margot, Sebastian, witam.
Spójrz na Margot i Sebastiana, jakie mają głupie miny.
Po co przyszedłeś, jak ich nienawidzisz?
- Dla ciebie. - Kochana córko…
mogę cię prosić do tańca?
Witaj, kochanie.
- Mogę na słowo? - Oczywiście.
Miałeś wspaniałe wejście.
Oby twoje pośpieszne wyjście nie było tak dramatyczne.
Tak ostro? Boisz się, że narobię ci wstydu i będziesz musiała mnie odesłać?
- Udawać, że nie istnieję? - Nigdy tak nie twierdziliśmy.
Chciałeś nas zdenerwować. Udało ci się.
Teraz odejdź, nim zepsujesz siostrze wielki dzień.
Raczej zostanę.
Wyglądasz na zmartwioną. Martwisz się o rodzinę
czy znajomą wampirzycę?
Zobacz.
Moja pierwsza ofiara sprzed 20 lat. Kołek w serce.
To na mnie nie działa.
Bracia robią mi to od drugiego roku życia.
Ciekawe, jaki dostałbym awans,
gdybym cię stąd wyciągnął, powiedzmy, że dlatego…
nie wiem, bo zaczęłaś świrować.
Co takiego?
W końcu ugryzła cię Dziedziczka, nie?
Kto wie, jak to na ciebie wpłynie.
Gdybyś mnie zaatakowała, musiałbym cię związać…
i cię poskromić.
- Zachowujesz się nieobliczalnie. - Naruszasz moją przestrzeń osobistą.
Wracaj tu!
Chwileczkę.
- Porozmawiamy? - Jesteś moją najmłodszą córką.
Gdy chcesz rozmawiać, winnam odrzec: „Oczywiście”.
Ale nie z tą niespodzianką od Olivera.
Nie, gdy wszyscy czekają, aż zajmiesz swoje miejsce…
To nie moje miejsce.
Nie chcę tego.
Powtarzam to od miesięcy, ale nikt mnie nie słucha.
I oto jestem, zawstydzam całą rodzinę.
Tego też nie chciałem.
Przepraszam.
Wiem, że wszystko zepsułam…
ale proszę, odwołaj to.
Niczego nie zepsułaś.
Ja to zrobiłam lata temu.
Zastanawiałaś się, czemu mam trzy siostry, które spotkałaś tylko raz?
Bo upokorzyłam rodzinę, uciekając z moją ludzką zabawką.
Mają dzieci, których nigdy nie poznałam.
Rodzinne okazje, na które nie byłam zapraszana.
Dlatego, że nie chciałam wyjść za Henry’ego Davenporta.
Zakochałam się w twoim ojcu.
No i…
w dniu mojego ślubu…
uciekłam.
Od tamtej pory nie utrzymuję kontaktów z rodziną.
Przyszli na ceremonię Elinory, bo matka
to szanowana Dziedziczka.
Nie przyszli na twoją, bo im na to pozwoliła.
Nienawidzą tego, że jestem przyszłą Strażniczką.
Ich…
pogarda wobec mnie jest wręcz namacalna.
- Nie wolno cię tak traktować. - Ciebie też.
Sama wybrałam swoje życie.
Masz robić to samo.
Ale wkrótce będziesz musiała zabić pierwszy raz,
bo inaczej poważnie się rozchorujesz.
Wiesz?
Inaczej by nas tu nie było.
Jesteś dobrą dziewczyną, która kocha rodzinę.
Gdyby najtrudniejsze było za nami,
przeszłabyś przez ceremonię, najłatwiejszą część.
Dobrze.
Powiem twojemu ojcu, że chcemy coś ogłosić.
Nie.
Ja dokonuję wyboru, prawda?
Sama im powiem.
Będzie dobrze, mamo.
Musi być, słodziutka.
ELINOR ZA PIĘĆ MINUT PRZY STAWIE.
JULIETTE BYLE SZYBKO. DUŻO SIĘ DZIEJE.
W czasach nieobjętych historią,
Ewa i jej siostra, Lilith, bawiły się w rajskim ogrodzie.
Gdy podziwiały doskonałe, pełne owoców drzewo brzoskwini,
wąż wypełznął z kryjówki na najwyższej gałęzi.
Przerażona Ewa błagała węża, by jej nie ukąsił.
Gdzie ona jest?
Powinna była zejść, zanim mama się wkurzyła.
- Zostań tu. Pójdę po nią. - Bóg, niezadowolony z tchórzostwa Ewy,
uczynił ją człowiekiem.
A Lilith przytuliła węża.
Przyjęła jego ukąszenie i tak została pierwszą wampirzycą,
z której wywodzą się wszyscy Dziedzice.
A teraz moja wnuczka otrzyma ukąszenie więzi
od królowej węży, na podobieństwo Lilith.
Oto Szmaragdowa Malkia!
Gdy namaści Juliette swym jadem,
wypuścimy uroczyście Ewę,
i zapolujemy na nią.
Chodź, Juliette. Przyjmij swe dziedzictwo.
Cholera.
Gdzie ona, do diabła?
Boże, wystraszyłaś mnie.
Zaczyna się rytuał i muszę wracać.
To się pośpieszmy.
Powiedziałam mamie wszystko. Wspiera mnie.
Wyczuwam krew, Elinor, czuję…
Coś ty robiła?
Przejrzałam twój telefon i znalazłam ją.
Bardzo proszę.
Mówiłam ci, że mama wie. Ja powiem prawdę.
A ja mówię, że nie chcę, by odebrano mi Dziedzictwo,
bo ty i mama nie dbacie o swoje.
- O Boże. - Jestem druga do bycia Strażniczką.
Znasz ją, lubisz ją, wyssij ją.
Koniec z migreną i palącym gardłem, krwawymi łzami i spoconą, bladą skórą.
Jules, to jedyny sposób.
Nie.
- Dokończ, co zaczęłaś. - Albo nie.
Serio?
Calliope? Calliope?
Mówiłam tacie, że Praga to zbyt blisko.
Za nic bym nie przegapił takich błazenad.
Srebrna skrzynia na dnie oceanu by to załatwiła.
Nie musisz tak żyć, Jules.
- Ja jestem dowodem. - Na co?
Ja mam same dobre geny.
Nie, raczej wmówiłaś to wszystkim.
- Dlatego zabieram Juliette. - Obudź się, Calliope.
Rozwiąż przyjaciółkę, Jules. Ja przypilnuję Elinor.
Ale masz wielkie zęby.
- Nie, uciekaj. - Co?
Włącz głośniki. Ruszamy.
Na pozycje!
- Uciekaj. Już! - Nie!
Niektóre decyzje trzeba przemyśleć, rozważyć, przedumać.
Ale czasami wiesz w głębi duszy, co powinnaś zrobić.
Juliette?
Napisy: Roman S. Czarny