SERIAL NETFLIX
PIERWSZA RANDKA
Gdy w Savannah niebo ciemnieje, wiemy, że nadciąga potężna burza.
Z każdym rykiem gromu zadajesz sobie pytanie:
„Kiedy niebiosa się otworzą i dadzą wytchnienie”?
Dalej! Musimy uciekać!
Puść mnie!
Puszczaj!
Hej, krwiopijco!
Margot!
Talia?
- W porządku? - Tak.
Dobrze. Chodźmy.
- Użyliśmy srebrnych grotów. - Czemu nie umierają?
Idziemy. Chodź.
Hej.
Tato zostawił cię na czatach.
A mama kazała mi iść za bratem.
Jest dobrze.
Potrzebowaliście mojej pomocy.
To wampiry na sterydach, i tak dalej.
- Cholera. - Nie miało tak być.
Wynośmy się stąd. Chodź.
- Odwrót. - Nie zostawimy Tess.
Mamy się spotkać przy strumieniu.
Jesteś z Gildii. Masz pomagać mej rodzinie.
Kim ty jesteś, żeby pleść o rodzinie?
Sprzedałaś swoją, gdy kazałaś wampirowi uciekać.
Obiecuję, że za to zapłacisz.
Ty też.
Hej!
Zabieraj tyłek do auta.
Patrzcie, nasi goście.
Już się wymykacie?
Wynoś się, Jules.
- Uciekaj. - Już!
- Cal. - Zamierzam się tym nacieszyć.
Zabawmy się.
Wsiadaj do auta.
Cal!
Rusz się, a nakarmię tobą rodzinę.
Cholerny krwiopijca!
Czy on…?
Zdecydowanie.
Co ja zrobiłam?
Uratowałaś mnie.
Złap go za nogi.
- A potem? - Coś wymyślimy.
- Zabiłeś moich rodziców. - Ktoś mi pomógł.
- Wybacz, Tess. Musimy stąd uciekać. - Czekaj!
- Idź! Musimy uciekać. - Może nie są martwi.
- Idź! - Sprawdź.
Sprawdź.
Kiedy przestaniesz zbierać trofea?
- Nie chciała iść. Co miałem robić? - Utrzymać pozycję!
Zachowałeś się jak zawsze.
Ten dupek zabił moich rodziców.
Wiem. Tak mi przykro. Czy Cal wie, że wróciliśmy?
Cal!
Nie ma jej w pokoju. Zostawiła telefon.
- Wóz Cooka nie stoi za domem. - Zadzwoń do niego.
- Zadzwoń. - Dzwoniłam do niego i Gildii.
- Namierzą jego telefon. - Wątpię.
Podsłuchałam rozmowę rodziców.
Gildia wie, dokąd ją zabrał.
Kochanie, chodź tu.
- Chcę do domu. - Wiem.
Hej. Nie chcę psuć tej rodzinnej sceny…
ale to srebro mnie obciera.
Mam alergię.
Nie mieliśmy pojęcia. To niespodziewane. Nigdy byśmy was nie postawili
- w takiej sytuacji. - Elinor? Pomóż mi.
O Boże. Tato!
- Gdzie jest Juliette? - Nie wiem.
- Elinor? - Jest w porządku.
Dobrze.
Nic mi nie jest. Żebyś widziała tamtego.
Ochrona poinformowała mnie, że te potwory porwały twojego syna.
Matko.
On za wolno się goi.
Nie wiem, czy uda mi się naprawić wyrządzone tu szkody.
Nie słyszałaś mnie?
Nie jest pełnym Dziedzicem.
Za wolno się goi.
To, czy twój mieszaniec przeżyje, to nasz najmniejszy problem.
Najmniejszy problem? Wiesz, że jest dla mnie wszystkim.
Proszę cię o pomoc. Nie przeżyje. Jeśli ty nie…
Każdy obecny tu Dziedzic uważa,
że to my zdradziliśmy ich łowcom.
Nie rozumiesz powagi sytuacji?
Przepraszam, muszę zorganizować eskortę,
by zabrać gości z tego uroczego, pełnego łowców miasta.
Lepiej się dowiedz, dokąd zabrali twojego syna.
- Dzwonienie do kumpla to załatwi? - Dalej kombinuję.
- Co się stało? - Boże.
- To moja kurtka? - Było mi zimno.
Pamiętasz, jak przysięgaliśmy, że zawsze będziemy sobie pomagać?
- Bez pytań. - Zawsze, wszędzie, cokolwiek. Co jest?
Spójrz.
- Niezły bajzel. - Wiem.
Co zrobimy?
Zacznij od wywalenia starego fast foodu.
Co?
- Gdzie on jest? - Kto?
Ten upiorny truposz.
O Boże!
Czego szukamy?
Bunny, to Calliope, nowa przyjaciółka Juliette.
Przyjaciółka czy „przyjaciółka”?
- Mamo. - Co?
Mówiłeś, że Jules wymieniała z kimś ślinę
na imprezie twojego sekretnego chłopaka.
- To ona? - Bunny.
Kieliszek ci się poci.
Niedopuszczalne.
Wejdźcie na placek z czekoladą, jeśli macie ochotę także na jedzenie.
Do widzenia, pani Wheeler.
Dobranoc, Letty. Wróć, gdy zaczniesz mówić z sensem.
Nie.
Nie, Ben!
- Ktoś ty? - Upiorny truposz.
Ben.
- Letty, uciekamy! - Jules!
Letty, chodź! Chodź. Odejdź od niego. Chodźmy!
O Boże.
Czym ty jesteś? O Boże.
Kochanie. Źle wyglądasz.
Nic mi…
Nic mi nie jest.
Hej.
Połóż się.
- Nie chcę leżeć. - To usiądź.
Dobrze.
Pij.
Boże.
Już raz mnie ocaliłaś. Dałaś mi lepsze życie, niż marzyłem.
Nie.
Nie będzie żadnych pożegnań.
Obiecałeś mi, że będziemy razem co najmniej tysiąc lat.
- Co? - Babcia sugeruje,
żebyśmy spalili nasz dom.
Dobrze.
Hej. Chodź tu. Usiądź ze mną.
- Hej. - Hej.
- Boli cię? - Nie.
Obiecaj, że nie pozwolisz Davinie zgnębić mamy, okej?
Nie.
Nie ma mowy.
Nawet nie próbuj umierać.
Nie zostawisz mnie z tym samej.
Mogę ci jakoś pomóc?
Tak.
Pomóż mamie.
Nie poprosi, ale potrzebuje tego.
Nie. Nie zostawię cię teraz.
Nie zadziałały.
Dziedzice wciąż żyją, a ja nie wiem, gdzie jest moje dziecko.
Gildia szuka już Claytona Cooka.
Dopilnuję, żeby Cal wróciła do domu. Masz moje słowo.
Słowo? To samo, które mieli Mike i Sarah?
Mają Cal?
W żadnym wypadku. Niedługo wróci.
Idź na górę się położyć.
Dobrze? Zaraz do ciebie przyjdę.
Może powinna z nami zostać.
Protokół Gildii…
W dupie mam teraz protokół Gildii.
Wiem, że cię boli.
Ale taka jest misja.
Mamy zwycięstwa i porażki.
Z punktu widzenia Gildii odnieśliście dziś spore zwycięstwo.
Nasi przyjaciele nie żyją,
a moje dziecko zaginęło.
To ma być zwycięstwo?
Znajdź Cooka.
Niech przyprowadzi Cal. I to już.
Słyszeliście o obopólnej zgodzie?
Nic nie działa.
Jest tu coś o jakimś kiurze, który niby je osłabia.
Ale to radioaktywne i super toksyczne. I trudne do zdobycia.
Zróbmy to po staremu. Kołek i na dno rzeki.
- Niech czas i erozja zrobią swoje. - Rzeka Savannah jest niedaleko.
Jak unikniecie aligatorów w ściekach, to może się uda.
Ale ja potrafię wstrzymać oddech na bardzo długo,
więc lepiej sprawdźcie kalendarz.
Rozwalmy go kawałek po kawałku.
Brzmi fajnie. Obciąłeś kiedyś ogon wężowi
i patrzyłeś, jak odrasta? Tak zróbcie.
- Więc pozwól, że spróbuję. - Czekaj.
Znam ten znak.
Co? Pierścień?
Czarna magia.
Co to ma być?
Chyba się pruję.
Sabat Daedr.
- Jest związany z czarownicą? - Ma na imię Carmen.
Ale oficjalnie jeszcze nie jesteśmy parą.
- Jak tam? - Nie zbliżaj się.
Ben,
to ja.
Dobrze? To tylko ja.
Shreveport, Wielkanoc 2012.
O co chodzi?
- Prawdziwa Letty by wiedziała. - Mieliśmy po osiem lat.
Twoja matka uprawiała hazard w kasynie Cotton Gin.
Zamówiliśmy ptysie, a ty zadławiłeś się cukrem pudrem.
Co miałem na sobie?
To była twoja faza Biebera.
Bezrękawnik i luźne białe portki ze skóry.
Może i wiesz, kim jestem, ale ja nie wiem, kim ty jesteś.
- Kumpela by mnie nie okłamała. - Próbowałam cię chronić. Rozumiesz?
Jak to ukrywasz przed rodziną?
Twoja matka oszaleje.
- Ona to wie. - I akceptuje?
Tak. Cała rodzina to akceptuje.
Muszą, bo to też wampiry.
- Jasny gwint. - Tak.
- Nawet Elinor? - Ben.
A w Sylwestra,
w 2016, gdy mnie pocałowałaś, to tylko próbowałaś?
O Boże.
- Żeby ugryźć? - Ty mnie pocałowałeś.
Żadne z nas nie wiedziało, co robiliśmy.
Nie chcę ssać wszystkich w okolicy.
Siedem minut spędziłaś w spiżarni z Cal
i ona poznała twój wielki sekret.
Ja cię znam całe życie. To ma być fair?
Całe życie mi mówili…
żeby nie mówić, czym jesteśmy.
Bo rodzina będzie w niebezpieczeństwie.
Więc masz rację.
To nie fair.
Nic tu nie jest sprawiedliwe.
Uwierz mi, Juliette najbardziej zaskoczyła mnie.
Ale dzisiaj uratowała nam życie.
- Dokąd idziesz? - Po klucze i koc Taylor Swift,
i ręczniki, żebyś wytarła twarz.
Naprawdę wyjeżdżasz.
Wracam do Paryża opracować strategię. Muszę być gotowa do walki,
gdyby ktoś chciał pozbawić mnie za to tronu.
A mój ojciec?
Co się z nim stanie?
To mieszaniec, skarbie.
Gdy odnoszą rany, umierają szybciej, niż zdrowieją.
Twoja matka to wiedziała, gdy go przemieniła.
To kolejny powód, dla którego powinna wyjść za tego,
którego jej zaaranżowałam.
Pozwolisz mu umrzeć ze złości na mamę,
- bo porzuciła Davenporta przed ołtarzem. - Nie.
Ze smutku.
I wstydu, oczywiście. Ale złość dawno temu mi przeszła.
Nie byłoby mnie tu, gdyby cię posłuchała.
Nadal byłabyś sobą.
Masz po mnie imponującą połowę DNA.
Jesteśmy podobne, pod każdym względem.
Wykorzystujesz swą moc do zdobycia, czego pragniesz.
Ja też.
To powiedz, czego chcesz w zamian za życie mojego ojca?
Niczego, co mi możesz dać, kochana.
Klan Davenportów ma dwóch synów.
Bardzo pożądani kawalerowie.
Naprawię, co zepsuła matka.
Chwila.
- Kupiłaś mi ten koc po jej koncercie. - Wypiorę go jeszcze raz.
Nie da się zmyć smrodu morderstwa.
Ziemia jest za miękka. Wyczują go aż w Atlancie.
Tam.
Daleko, a muszę to szybko zrobić i wracać do domu.
Boże. Moi rodzice pewnie już zorganizowali poszukiwanie.
No to ruchy. Musi być lepiej ukryty, pod wiatr, i tak dalej.
Dobrze.
Ile razy to robiłeś?
Nie jestem psycholem, jeśli to sugerujesz.
Słucha podcastów o sprawach kryminalnych. Tego typu rzeczy.
Sebastian, hej.
Już dobrze. Napij się.
- Pij. - Jestem zmęczony, Margot.
- Wiem. - Margot.
Rozumiem, ale nie możesz się poddać. Pij.
- Staram się. - No już, skarbie. Proszę cię.
Nie mogę.
- Wynocha! - W porządku. Babcia pomoże.
Nie mogłam pozwolić, by ma biedna Elinora poniosła taką stratę.
Nie zostawię cię z nim samej.
Chyba nie masz wyboru.
Mamo, proszę.
Gdzie ty, tam i ja.
Cześć, kochanie.
Ostrożnie.
Wyczuwa strach.
Chciałam pozwolić ci umrzeć,
ale twa córka zaproponowała, że wyleczy moje rany,
więc wyleczę twoje.
Grzeczna dziewczynka.
W lewo.
W jej lewo. Cal…
- Rodzice mnie zabiją. - Moi są wściekli.
Dostanę wieczny szlaban.
Bunny ogląda Below Deck beze mnie.
- O Boże. - Co?
- Ktoś tu jest. - Ktoś nas śledził?
- Noah. - Ben.
- Phillipa. - Cześć, Ben.
Jechaliśmy na imprezę i zobaczyliśmy auto. Wszystko dobrze?
Dobrze.
Nie wyglądasz dobrze.
Nie.
My…
- Nie jest dobrze. - Co się stało?
Ben martwił się o Ashley. Więc przyjechaliśmy tutaj.
Żeby ją powspominać.
O rany.
- Benny! - W porządku.
Mój słodki Benny.
Uwielbiała pić w parku.
Mogłeś mi powiedzieć, że jest ci ciężko. Mnie też.
- Jest idealnie. - Tak?
Ulubione bąbelki Smashley.
Powspominajmy ją razem.
Za Ashley.
Wynoście się.
Już!
- Kochanie. - Kochanie.
Będziemy za drzwiami.
Chodźmy.
Na razie.
Dobrze się bawiłem.
Gildia namierzyła Cal w domu twoich rodziców.
Gdzie moja córka, cholerny krwiopijco?
Moja siostra ją tam zabrała.
Elinor, ta zła.
Cały czas wiedziałeś, że Cal porwano i nie powiedziałeś ani słowa.
Zacznij gadać.
Elinor dała Cal Juliette w prezencie.
Ja dałem jej kartę podarunkową i forsę, ale Elinor lubi zaszaleć.
Gdzie jest teraz Cal?
Widziałem ją przywiązaną do drzewa.
Gdzie moja cholerna córka?
Oddałabyś życie za córkę, prawda?
Gdybym wiedział, gdzie jest, powiedziałbym ci.
Rany, być tak kochanym.
Chciałbym, żeby rodzice tak o mnie dbali, ale im nie zależy.
Na pewno są szczęśliwi i myślą, że nie żyję.
Gówno prawda.
Rodzic nigdy nie chce stracić dziecka.
Ja jestem inny.
Przeszkadzam im.
I razem z siostrą zdecydowali, że jestem zły.
Ukryli mnie na drugim końcu świata,
by chronić swoje życie i ukochane Savannah.
Oliver, wiesz, gdzie jest Calliope?
Pewnie jest z Jules, tą nieszkodliwą.
- Biedaczka. - Dobra.
Ta twoja biedaczka próbowała zabić moją córkę.
- Halo? - Margot?
- Oliver? - Mają go?
Słyszysz to?
To dźwięk śrubokręta, który wbijam w szyję twojego syna.
Mam w dupie to, jak głośno krzyczy.
Chcę odzyskać córkę.
Twoją córkę?
Spotkajmy się u mnie? Oczywiście wiesz, jak tu dotrzeć.
Mój dom też jest dostępny.
No to miejsce neutralne.
- Głowa mi pęka. - Musimy się ich pozbyć.
Wkurzają mnie.
Przejdziemy się?
Nie wierzę, że wszystkich tu…
Tak. Chodźmy.
Chcesz o tym pogadać?
A ty?
Tak.
Ale nie wiem, co powiedzieć.
- Zacznij od… - Jakie to uczucie?
Dobrze.
Dobre.
To dobre…
odczucie.
I czuję się inaczej.
A ty jak się czujesz, po tym, co zrobiłam?
Dziwnie.
Naprawdę… dziwnie.
Ale teraz jakby znam cię lepiej.
Wiem, co zrobisz dla tych, na których ci zależy.
Wiedziałeś o tym drzewie?
Jasne, że nie.
A dlaczego?
Widziałam je we śnie.
Twoim śnie.
Wiesz, o czym mówię.
Oskarżasz mnie o zaplanowanie tego?
Serio?
To czemu wróciłaś, żeby mi pomóc?
Czemu nie uciekłaś?
- Słyszałam jak krzyczysz. - Nie mogłam nawet krzyknąć.
Darłam się w środku, ale on zakleił mi usta.
Nie mogłam wydać dźwięku.
Siedzisz mi głowie.
Ugryzłaś mnie i nie wiem, czy to ty, czy ja, ani nawet…
Zdradziłam rodzinę, żeby cię uratować.
Zrobiłam to, bo moje uczucia do ciebie są prawdziwe.
Jeśli tego nie czujesz, to ja powinnam się pytać…
- Phillipa wygląda na szczęśliwą. - Aha.
- Ben. - Pan Fairmont.
- Co pan tu robi? - Mógłbym spytać o to samo.
My tylko…
Wspominamy… Ashley.
Gdzie jest Juliette?
Pewnie dalej… szuka skarbów.
Oto i one. Tak, wygrałyście.
Właśnie wróciłyśmy.
Z niby szukania skarbów.
Nieźle, Ben.
- Chodźmy. - Pojedziemy za tobą.
- Ben mnie podwiezie. - Jestem pewien, że nie.
Sugeruję, żebyście wszyscy pojechali.
Gliniarz, który dał mi cynk, że córka jest na nielegalnym ognisku,
zgodził się dać wam dziesięć minut na ucieczkę.
Zgaście ogień i odjedźcie.
- My chyba się nie znamy. - Tato, to jest Cal.
- Mieliśmy ją zabrać do domu. - Nie.
Nie pozwolę ci usiąść za kółkiem.
Odwiozę Cal do domu. Chyba że wolisz, żeby policja w Savannah to zrobiła.
Juliette, przed wschodem słońca.
Jesteś ze mną bezpieczna.
Obiecuję.
SEBASTIAN ZNALAZŁEM JĄ!
- Nie słuchasz mnie. - Nie teraz!
On jest zły. Tak samo było wcześniej.
A jeśli im powiedział, że można nas załatwić…
Nie, żaden Dziedzic by tego nie zrobił.
- Nigdy. - Ale Oliver tak.
Twój brat nadal jest jednym z nas.
Nie rozmawiajmy o tym.
Oliver to autodestrukcyjny psychopata z problemami z rodziną.
- Kogo wolisz? - Nie wysiadaj.
Nikogo nie zabijamy.
Wysiadaj z wozu.
Nie tak ostro.
- Nie prowokujmy jej. - Wypowiedzieliśmy jej wojnę.
Już na to za późno.
Dostanę szlaban na wieki.
Zawsze możemy widywać się we śnie.
Żartuję.
Jakby.
Miał skręcić.
Tato,
- nie skręciłeś. - Wiem, dokąd jadę.
To nie droga do mojego domu.
Tato,
źle jedziesz.
Co ci się stało?
Uważaj. Tato, uważaj!
Cal!
Juliette!
Co się dzieje?
- Ty to robisz? - Kocha, nie kocha.
Możesz wezwać całą rodzinę, ale dopiero jak odzyskam córkę.
- Słyszysz mnie? - Przepraszam.
Nie widzę swojej córki.
Dziewczyny miały co innego na głowie.
To co tu robisz?
Chcę porozmawiać z synem.
Cześć, mamuśka.
Fajna kurtka.
Dość tych tanich sztuczek.
Nie nazywałbym jej tak.
Dlaczego to robisz?
Dlaczego ludzie robią różne rzeczy?
Z miłości.
Oliver.
Zaczekaj, proszę, Oliver.
Co robisz?
I z zemsty.
Jak miło tu wrócić.
Nie!
Oliver!
Oliver.
Cholera! Gdzie on jest?
Cal!
Nie powinnam była cię słuchać.
Przepraszam.
Wciąż to powtarzasz.
A ty nigdy tego nie mówisz.
Boję się, rozumiesz?
- Twój tata mnie przeraża. - Juliette!
Wracaj tu.
Obie wracajcie.
Kiedy wokół szaleje burza, taka, że niebo ciemnieje,
i nie widać światła na końcu tunelu,
masz dwa wyjścia.
Możesz czekać, aż niebiosa się otworzą i dadzą ci wytchnienie.
- Juliette! - Albo uciekać.
Juliette, stój!
I biec, póki nie zostawisz za sobą ryku grzmotów.
Napisy: Roman S. Czarny