SERIAL NETFLIX
PIERWSZA MIŁOŚĆ
Juliette!
Wracaj tu.
Histeria,
załamanie
i szalone, podniecające wzloty i dramatyczne upadki.
Nieciekawie.
Nie jak w poezji czy piosenkach.
Bogowie Olimpu nie mogli się jej oprzeć.
Czemu ja mam być odporna na szaleństwo pierwszej miłości?
Co teraz?
Wampiry potrafią przejść przez zamknięte drzwi.
Bardzo proszę.
Co to było na drodze?
Jakiś demon.
Może żywiołak.
Potwory zdecydowanie wróciły do Savannah.
AKADEMIA LANCASTER
Co wyprawiał twój ojciec?
Nie wiem.
Nie był sobą.
Możemy pogadać o czymś innym?
A ta… cała sprawa z włamaniem.
- Pogadajmy o tym. - Nigdy nawet nie zbiłam szklanki.
Nie wiem nawet, czemu wybiłam to okno. Po prostu…
Jak jesteśmy razem, to…
- robię, na co mam ochotę. - A nie to, czego oczekują.
Właśnie.
Ja tak samo.
Jakby…
łączyła nas więź.
Nie mówię o dziwnych snach.
To coś więcej.
Dwa rody,
zacne jednako i sławne,
tam gdzie się rzecz ta rozgrywa, w uroczej Weronie.
Dobrze.
Mów dalej.
Do nowej zbrodni pchają złości dawne,
plamiąc szlachetną krwią szlachetne dłonie.
Pradawna uraza.
- Brzmi znajomo. - Aż za bardzo.
W każdej mojej szkole wystawiali Romea i Julię.
Przeczytałam to z dziesięć razy.
Widzę, że oczarował cię bard.
Najbliższa osoba?
Ben. Od zawsze.
Tess.
Przynajmniej kiedyś była.
- Powód? - Powiedzmy po prostu, że…
„Jeśli to nie wypali, będziemy najlepszymi przyjaciółmi”
to najgłupsze słowa na świecie.
Tak.
Ulubione wspomnienie?
Pierwsze ferie wiosenne mojej siostry.
Wtedy się zbliżyłyśmy.
Powiedziała mi o wszystkim, czego nigdy wcześniej nie robiła.
Rozmawialiśmy całą noc i powiedziałam, że lubię dziewczyny.
Pierwszy raz powiedziałam to na głos.
Ja już w brzuchu mamy byłam homo.
Mama mi mówiła: „Nic złego, jeśli lubisz dziewczyny”.
Byłam wkurzona, bo miałam wyjść za Bruno Marsa.
Więc jak śmiała?
Ale lubię dziewczyny, które wyglądają jak Bruno Mars.
Dobra, ulubione jedzenie?
- Przepraszam, ja… - W porządku.
Nazywamy to „karmieniem”.
Mimo że krew to nie karma.
- To skomplikowane. - Chyba rozumiem.
Zawsze będę łowczynią.
Ale na ciebie nigdy nie zapoluję.
A ja nigdy cię nie skrzywdzę.
Kiedy jesteśmy razem, możemy być tylko Jules i Cal.
Co to było?
Nie wiem. Pewnie jakiś szczur.
Żartuję.
AKADEMIA LANCASTER
Dobrze, że zapomniałam telefonu.
TATA NIEODEBRANE (4)
MAMA GDZIE JESTEŚ? MASZ WRACAĆ DO DOMU!
ELINOR SERIO?
- Gotowa? - Nie.
Będzie dobrze.
Powiemy, że chcemy zostać w szkole,
żeby zrobić sobie przerwę od rodzinnych dramatów.
My?
Jules, dla Talii i Jacka Burns nie ma żadnych „nas”.
Ich to nie obchodzi.
Cokolwiek to jest.
No to powiemy, że uciekniemy, jeśli będą chcieli nas zabrać.
Chcę spędzić dzień z tobą.
Spróbujmy.
Dobrze?
Gdzie jesteś?
- Jesteśmy w szkole. - My?
Z tą dziewczyną?
- Ona ma imię. - Tak: krwiopijca.
Uciekłaś i spędziłaś z nią całą noc.
I walić konsekwencje.
Chyba oszalałaś.
Ma na imię Calliope. Dzięki niej widzę prawdziwą siebie.
Jesteś Dziedziczką z najstarszego rodu.
Oni są bezwzględnymi łowcami potworów.
Jej rodzina by nas zabiła, gdyby tylko wiedziała jak.
Nie wiedzą, więc zamiast tego torturowali Olivera na moich oczach.
Fairmontowie to mordercze potwory.
Musisz wrócić do domu.
Mamy wiele do omówienia, nie przez telefon.
- Wieczorem. - Nie rozumiesz, co mówię?
- Że to potwory? - Nie znasz jej.
Cal by mnie nie skrzywdziła.
Jules, nie psuj mi zaręczyn.
- Co? - Niespodzianka, miłośniczko łowczych.
Wychodzę za mąż.
- Jadę po ciebie. - Nie, mamo. O czym ona mówi?
Gdybyś była w domu, wiedziałabyś. Do zobaczenia za 20 minut.
Dobra. Przyjedź. I tak nie jadę z tobą.
- Na zewnątrz za kwadrans. - Mamo, nie.
Co?
Proszę, posłuchaj przez trzy minuty.
Nigdy nie należałam do żadnego klubu,
żadnej drużyny sportowej ani organizacji.
Za krótko jesteśmy w jednym miejscu.
Kazali mi budować scenografię do Romea i Julii.
Proszę, mogę zostać?
Chcę mieć jeden normalny dzień.
Proszę.
Trzymaj się też z dala od rodziny Cal.
A jeśli nie, znów uciekniemy. Tym razem na zawsze.
Jules, tu tata.
Wszystko w porządku?
Tato, cześć.
Przepraszam, że uciekłam, ale byłeś…
- przerażający. - Najwyraźniej…
przechodzę pewne zmiany.
Zaraz, jakie zmiany?
Powiesz mi w domu.
Czy możesz trzymać mamę z dala?
Chcę mieć choć jeden normalny dzień w szkole.
Zasługujesz na to po tym, jak twój własny ojciec cię przestraszył.
Zostań w szkole, pogadamy wieczorem.
Jest bezpieczna.
Mogę zostać.
Ja też.
Wreszcie coś, w czym nie jesteś dobra. Malowanie.
Naprawdę?
Juliette?
Mogę cię prosić?
Udajemy, że nie jesteś wampirem i że nie zakopaliśmy ciała?
Chodź tu, cudny.
Wiem, co robisz. Odwrócenie mojej uwagi językiem miłości?
To się udawało, jak mieliśmy po siedem lat i do wczoraj,
ale dziś musisz odpowiedzieć na moje pytanie.
Cal i ja…
- Chyba jesteśmy parą. - Twoją dziewczyną?
Nie jestem pewna, ale już mamy plan. Akceptuje mnie taką, jaka jestem.
Co to znaczy? Że będzie ci nitkowała kły?
Nie bądź dupkiem.
Nie próbuję ci psuć radości, ale jestem fanem rzeczywistości.
Zabawy z ludźmi nie zrobią z ciebie człowieka.
Tak samo jak zabawa lalką Barbie nie czyni cię Barbie.
Fan rzeczywistości?
Dobrze.
Czyjej rzeczywistości, Ben? Nie swojej.
Bo w twojej jest Noah, heteroseksualny chłopak z dziewczyną.
Jesteś dodatkiem w szafie, z której on nie chce wyjść.
Przepraszam.
- Nie… - Udanej zabawy w udawanie.
- Hej. - Hej.
Mam wrażenie, że w okamgnieniu stałaś się pewną siebie kobietą,
co już nie potrzebuje ojca.
- Zawsze będę cię potrzebować. - Doceniam to.
- Co mnie prowadzi do Davenportów. - Moich przyszłych teściów?
Doceniam to, że chciałaś zrobić wszystko, by ocalić mi życie, ale…
Nie musisz tego robić. Nie chcę tego.
- Sebastianie, proszę. Matka usłyszy. - Nie wierzę,
że nie masz problemu ze sprzedażą córki, by zadowolić matkę.
Przepraszam.
Ze sprzedażą?
Nie wiedziałem, że tak działają matriarchaty.
Szmaragdowa Malkia cię ocaliła i uczyniła pełnym Dziedzicem.
Kiedy zaczniesz szanować tradycje naszego rodu?
Przyjęłaś moje nazwisko na złość matce i jej tradycjom, pamiętasz?
Z miłości.
Sprawa Elinor jest szlachetna.
Davenportowie są głodni, Sebastianie.
Od wieków chcieli nas zastąpić
i zawładnąć Szmaragdową Malkią.
Ten cholerny nalot łowców
dał im szansę, której szukali.
Matka uważa też, że co stało się podczas konsekracji
tylko doleje oliwy do ognia. Pewnie ma rację.
Nie wystawiamy naszej córki na aukcji.
- Sebastianie… - Spuśćmy nieco z tonu.
Tato…
Chcę tych zaręczyn.
I nie, nie chodzi o miłość.
Szczerze mówiąc, nie wiem, czy jej chcę.
Ale chcę – i bardzo mi na tym zależy
od czasów podstawówki –
władzy.
Chcę prawowitego tytułu, jako dziedziczka rodu Atwood,
Strażniczki Szmaragdowej Malkii.
Pewnego dnia.
Ale nie pójdę tą drogą bez twojego błogosławieństwa.
Tak. Zawsze dokładnie wiedziałaś, kim jesteś.
I jeśli weszłaś na tę ścieżkę…
to dlatego, że tego chcesz, a ja cię wesprę,
ale możesz zmienić zdanie w każdej chwili. Mówię poważnie.
- Kocham cię, tato. - I nie przebiorę się dla Daviny,
i nie przyjdę na kolację z twoimi gośćmi.
- O to chodzi? O Henry'ego? - Nie mam ochoty na posiłek
z twoim byłym narzeczonym.
Sebastianie, proszę.
Nie stawiaj się.
Zgadzam się z tatą.
Nie wygląda najlepiej.
Wypłynęliśmy na nieznane wody.
Jeszcze nigdy żaden Przemieniony wampir nie zmienił się w Dziedzica.
Oby linienie skończyło się przed ślubem.
Żadnego linienia przed ślubem. Jasne.
Dzwoniła. Jest w szkole i nie chce wracać do domu.
Dlaczego?
Bo chce mieć normalny dzień.
Odbiorę ją, jak tylko wezmę prysznic.
JACK DOBRA DECYZJA.
JACK MÓWIŁEM, ŻE NIC JEJ NIE JEST.
CAL DZIĘKI, MAMO. CAŁUSKI
To tortura.
Ledwo oddycham.
Oddech jest przereklamowany.
Tom Davenport ci się nie oprze.
Gdy rodziny się połączą, przestaną próbować mnie zdetronizować
i nasza przyszłość będzie bezpieczna.
No to mamy to jak w banku.
Albo w Spanksie.
To nie są żarty.
Struktura władzy Dziedziców to wymyślna gra w szachy.
Wpływy, strach i sojusze
utrzymały naszą rodzinę u władzy przez wieki.
Poczucie humoru to reakcja Elinor na stres.
Będziesz nią dalej tak poniewierać,
a odpowie tym samym. To twoja wnuczka.
Ośrodkiem wszelkiej mocy i siedzibą wszystkich pragnień jest serce.
Taka jest wola Szmaragdowej Malkii.
Ośrodkiem wszelkiej mocy i siedzibą wszystkich pragnień jest serce.
Taka jest wola Szmaragdowej Malkii.
Kołek nas nie zniszczy.
Lilith zawsze będzie nas chronić,
a Atwoodowie na zawsze pozostaną Strażnikami Malkii.
Mam tylko pięć minut. Idę na trening.
No to pięć minut teraz, a więcej u mnie wieczorem.
Nie mogę.
Urodziny babci Phillipy. Kończy 80 lat.
Więc teraz mam kolejkę za babcią twojej dziewczyny?
Znowu zaczynasz?
Dobrze.
Chłopie, skasuj to.
Jak nie mogę mieć ciebie, daj mi coś do banku sprośności.
Nie wygłupiaj się. Żadnych dowodów. Jestem z Phillipą na poważnie.
Ja z tobą też, Noah. To co robimy?
- Mówisz poważnie? - Bez lipy.
Robimy to, co zawsze. Bawimy się.
Nie zachowuj się, jakby to było coś więcej.
Daj mi to.
Co to było?
Cokolwiek to jest…
- Letty będzie wiedzieć. - Co? Dlaczego? Co to było?
Proszę zamknąć drzwi.
Cal, ten alarm oznacza potwora.
Jesteśmy zamknięci.
Wiecie, jak to działa.
Na ziemię. Ja zadzwonię i upewnię się, że to nie ćwiczenia.
JULIETTE ALARM O POTWORZE? GDZIE JESTEŚ?
- Nie odpisuje. - Daj mu chwilę ochłonąć.
On się chyba długo nie złości.
Dobrze. To nie są ćwiczenia. Jesteśmy zamknięci.
Nikt nie wychodzi aż do odwołania.
- To Ben. - Widzisz?
BEN CO DO CHOLERY?!
To dziwne.
To jakieś… kule?
To nie kule.
To oczy. To cholerny zombie.
Zombie?
Maddy, na słówko.
B Rh+, drogie panie.
- Gdzie dziewczyna AB? - Zaraz ją poproszę.
Bosko. Dziękuję. Są z wolnego wybiegu.
Zazdroszczę wam, Kanadyjczykom.
Populacja ludzi gotowych serwować krew
prawie się kończy.
Wystarcza pozwolenie na pracę.
Co sądzisz, jak tam idzie?
Wygląda na to, że idzie dobrze.
Zgadza się.
Skoro tylko my tu jesteśmy, powiedz,
jak ci łowcy znaleźli was w Savannah?
Zapewniam, że już zneutralizowaliśmy to zagrożenie.
Najdroższa Juliette nam w tym pomogła.
Przy zagrożeniu, pani Strażniczko?
Unieszkodliwiła ich nastoletnia wnuczka,
która nie pojawiła się na własnej konsekracji
ani na ważnej rodzinnej kolacji.
Wynajęliśmy ochronę, by wywiodła nas z miasta.
Wiem. To było okropne.
A Szmaragdowa Malkia?
Niech będzie błogosławiona.
Nic jej się nie stało.
Mój były oddział specjalny przeniósł ją w bezpieczne miejsce.
Ale trzeba się zastanowić, skąd wiedzieli, jak cię znaleźć.
Nic dziwnego, że w radzie panuje wrzawa.
Jak mówiłam, mam wszystko pod kontrolą.
Od 300 lat żywię się ludźmi.
Powinienem się już nauczyć.
W porządku.
Daje mi to okazję przeprosić cię.
To, co zrobiłam, było niewybaczalne.
Zostawienie cię przed ołtarzem.
Nie wiem, czemu wcześniej tego nie powiedziałam.
Bo twoja matka by na to nie pozwoliła.
Ale w końcu zrozumiałem.
Pomimo naszego wychowania wierzę w miłość.
Sebastiana z nami nie będzie?
- Wciąż się kuruje. - Proszę go pozdrowić.
Jak miło.
Przyjaciele?
Teściowie, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem.
Byłaś w Argentynie?
- Niestety nie. - Spędziłem tam parę miesięcy po Bostonie.
- Harvard? - Licencjat, studia biznesowe.
Krew w Buenos Aires jest boska.
Pewnie przez położenie i przestrzeń.
Nieporównywalny smak.
Może mnie kiedyś zabierzesz?
Dla małżonki wszystko.
Do rzeczy, Tom.
Czego chcesz? I oszczędź mi bzdur o miłości.
Komu potrzebna miłość, gdy ma władzę?
Mężczyzna, którego nie onieśmiela potężna kobieta.
Niepozbawiona problemów.
Podobno Strażniczka się nie nadaje.
A skąd o tym wiem?
Od kogoś, kto usłyszał o tym od twojego brata.
Oliver to patologiczny kłamca z matczynymi kompleksami.
Proszę państwa, B Rh+?
No dobrze.
Za małżeństwo!
Za pierwsze małżeństwa.
- Wyluzuj. - A jak ktoś nas razem znajdzie?
Przyjaźnimy się, należymy do tej samej ekipy.
- Odpadam. - Noah, proszę.
- Może grasować tu potwór. - To szaleństwo.
Od lat nie ma tu potworów. Nigdy ich nie widziałem.
Może to całe „żadnych potworów” wcale nie jest prawdą,
- więc zaczekaj, aż odpisze. - Nie mogą mnie z tobą złapać!
Letty miała rację.
Najsmutniejsze jest to, że wiem, że ci się podobam.
Dzwonisz po kilku piwach i wysyłasz mi słodkie memy.
Rozmawiasz ze mną o 3.00 na FaceTimie.
Nie ze swoją dziewczynę. Boisz się jej wyznać, kim jesteś.
Zasługuję na więcej niż bzykanko na siłowni.
Warto o mnie krzyczeć z dachów.
Może tobie będzie lepiej… ale lepiej niż ja już nie będzie.
Powtarzam, że to nie był związek.
Nigdy.
I nie będzie.
To zdjęcie… Mam nadzieję, że Ben się do niego nie zbliżył.
Skup się, dobrze? Bądź gotowa do biegu.
To miejska legenda, że zombie są powolne.
Prawdziwe są szybkie i zabójcze.
- Skąd to wszystko wiesz? - Jestem z rodziny łowców potworów.
W wieku sześciu lat poprosiłam Mikołaja o katanę.
Zostaw mnie!
Co to? Co się dzieje?
Proszę!
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Pomocy!
Ratunku!
Jesteś ze mną bezpieczna.
Ochronię cię.
Wiem.
Ja ciebie też.
Pij. Muszę wracać na dół.
Ktoś był głodny.
Umieram z głodu. Nieważne, co jem.
Żałuję, że nie ma więcej, ale ta Davenport ma apetyt.
ELINOR TATA GŁODNY I ZŁY.
Jest odrażająca.
- A ten jej okropny syn? - Wydaje się fajny.
Chyba żartujesz.
Jest zabawny. Rozśmiesza mamę.
To prawdziwy śmiech? Czy taki z grzeczności?
Tato, serio?
- Powinienem tam iść. - Absolutnie nie.
Nie psuj mi tego.
Więc podoba ci się Tom?
To tępak, ale i tępe narzędzie się przyda.
Cieszę się, że jesteś ambitna i zdeterminowana, ale te hieny
tylko cię wykorzystają.
- Niech próbują. - Twoja babcia jest jedną z nich.
Jeśli coś pójdzie nie tak, nie ochroni cię.
To mama, tato. W porządku. Jest dobrze. Muszę tam wracać.
- Jeśli chcesz się wycofać… - Ja ciebie też.
- Dostałaś mojego SMS-a. - Jeśli to sequel do tamtej nocy,
nie mam czasu i cierpliwości, by dać ci żyć.
Mój mąż omal nie umarł.
Zamordowano moich przyjaciół. Mike'a i Sarę Franklin.
Oni nie żyją. A ich córka, Tess, którą znam od dziecka,
- nie ma już nikogo. - A czyja to wina?
Jadę odebrać córkę ze szkoły.
Skoro jesteś po drodze…
Nie ma jej tu, jeśli o to pytasz.
Zakładam, że odebrałaś ten sam SMS co my.
„Pozwól mi zostać w szkole. Obiecuję wrócić do domu”.
„Przyjedźcie po mnie, a Cal i ja uciekniemy”.
Moja była na tyle bystra, że to pominęła.
Słuchaj, Margot. Chcę tylko mieć córkę w domu.
Nie wie jeszcze o Franklinach.
Nie chciałam mówić o tym przez telefon.
Ojciec Juliette był bardzo chory. Prawie go zabiłaś.
- Nie powiedzieliśmy jej. - Chciałabym zawrzeć rozejm.
Póki nasze córki nie będą tam, gdzie powinny.
Oczywiście. Zgoda.
Gdyby to było tak proste.
Ale to jest proste. Widziałam tu dwóch uzbrojonych strażników.
Nic wam nie grozi.
Spacyfikuję rodzinę. Tylko nie zrób ze mnie idiotki.
Nie będę cię lekceważyć, jeśli ty nie zlekceważysz mnie.
Margot, pozdrów Olivera.
Napięta sytuacja, co?
Wszystko w porządku?
Nowa sąsiadka wypytuje o zakupy w historycznej dzielnicy.
Osobliwe, że wciąż zadajesz się z ludźmi.
Udaję człowieka w życiu.
Są tacy… delikatni.
Gdybym był innym potworem,
może wyrwałbym Sebastianowi gardło.
Proszę się zebrać.
Gotowa?
Jules, to ja, Smashley, twoja kumpela.
Wystraszyłaś mnie, włamując się do teatru.
Ashley?
Powtarzałam swoje kwestie, gdy weszłyście.
Gram panią Montague.
A gdzie jest Romeo?
Widziałaś go dzisiaj?
Odwieziesz mnie do domu?
Próbowałam go odnaleźć, ale ciągle się gubię.
Zadzwonisz do mnie? Telefonu też nie mogę znaleźć.
Przestraszyłaś mnie.
Cześć, skarbie. Spokojnie. Wyluzuj.
Przepraszam.
Łatwo poszło.
Jules, posłuchaj. To nie jest Ashley, którą znałaś.
Już nie.
- Nic już nie jest normalne. - Nie jesteś Ashley!
Te zaręczyny wymagają błogosławieństwa Szmaragdowej Malkii.
Tylko ona ma autorytet, by pobłogosławić ten związek,
a także go rozwiązać.
Idealnie. Jest tylko jedna ważna sprawa i wszystko jasne.
Trzeba dowodu.
Dowodu, że po monumentalnej katastrofie,
jaką była konsekracja Dziedziczki Juliette,
nasza cenna stwórczyni nie trafi do żałosnego herpetarium łowców.
I że ty, Davino Atwood, jesteś nadal Strażniczką Szmaragdowej Malkii.
Nie ma mowy.
Bez dowodów nie ma związku.
Może nie powinno być związku.
- Sugimotowie mają syna. - Tak.
Znasz Akio, miłego, przystojnego, dwa razy bogatszego.
Zeszłego lata leciał 16 godzin z Tokio, tylko po to, by przywieźć Elinor piwonie.
Obrażasz mnie, Davino.
Twoja prośba mnie znieważa.
Chłopcy, przyprowadźcie służbę.
Wychodzimy.
Może i masz wpływy, Loretto,
ale bez Malkii nie skosztujesz mocy, której pragniesz.
Zakładamy, że matka wąż jest bezpieczna.
Słusznie.
Dziedzice.
- Chcemy siódemki. - Piątka.
- Jeśli pierwsza jest dziewczynka – troje. - A jeśli pierwsza trójka to synowie?
To próbujecie dalej.
To ty musisz przedłużyć ród Atwood.
Zgodzę się na dziedziców, ale nie na to, że będę miała dziesięcioro dzieci.
Na pewno tak się nie stanie.
Przestań.
Dogadajmy się, zabierzmy łup i omówmy szczegóły później.
Pani Davenport, proszę tylko, żeby umowa i oczekiwania się pokrywały.
Dlaczego ona zabiera głos?
Nikt w tej rodzinie nie przestrzega zasad?
- Elinor. - Mamo, muszę porozmawiać z tatą.
- Oczywiście. - Przepraszam.
Margot, bądź tak miła i kontynuuj,
a ja sprawdzę, co u Elinor.
Oczywiście.
- To nie ona. - Nie.
Już nie.
Wszystko w porządku?
Cała jesteś pokrwawiona.
Mój pierwszy raz.
Moja pierwsza ofiara.
W porządku?
Nie ruszała mnie krew Noaha, ale…
twoja…
Jest źle.
Wiem. Nie chcesz mnie skrzywdzić.
To też wiem.
Oczywiście.
Dobrze.
Przenieśmy ciało przed dzwonkiem.
Walczę o naszą pozycję.
Skończ z tą dziecinadą i zrób, co do ciebie należy.
Zmieniłam zdanie, babciu.
Nie przeniosę się do Toronto, by wynajmować macicę.
Jesteś beznadziejna jak twój obłąkany brat i anemiczna siostra.
Zmieniłaś zdanie?
- Tak. - Dobrze.
- Dokąd się wybierałeś? - Nie wiem.
Chciałem podsłuchać czy coś.
Powiedz, co się stało.
- Elinor. - Davina.
To koniec. Musisz się wycofać.
Nie masz prawa niczego ode mnie żądać.
Elinor, cała twoja bezużyteczna rodzina…
Mam już dość tego obrażania mojej rodziny. To koniec.
Wygrały jej gorsze geny.
- Nie mogę oddychać. - Davino, to koniec. Daj sobie spokój.
Jestem Strażniczką Szmaragdowej Malki i masz mnie traktować…
Jak na to zasługujesz. Wynoś się z mojego domu. Już.
Ocaliłam twe bezwartościowe życie i masz mnie traktować z szacunkiem.
I ty również.
Jesteś w połowie Atwoodem. Zachowuj się, jak przystało.
Nie!
Do tyłu! Cofnąć się!
Mój pierwszy zombie.
Sprawdź ciało.
Juliette? Co się dzieje?
Nie mogłaś tego zrobić, zanim cię wyniosłyśmy?
Gdy znajdą ciało Noaha, wszyscy się dowiedzą.
Potwory wróciły.
Musisz iść.
- Musisz to zwalczyć. - Staram się.
- Wiesz, że to mnie nie zabije. - Pamiętasz pszczołę?
Na moim ramieniu. Gdy zaprosiłaś mnie na imprezę Noaha.
Myślałam, że też jesteś potworem.
Ale wzięłaś pszczółkę i poprosiłaś mnie, żebym pomyślała życzenie.
Potwory tak nie robią.
Nie skrzywdziłaś tej pszczoły i nie skrzywdzisz mnie.
Odejdź… już!
Davenportowie się niecierpliwią.
- Na litość Lilith! - Kochanie…
Davina…
zagalopowała się. Stale obrażała naszą rodzinę.
Zaatakowała mnie fizycznie.
Chciała zaciągnąć Elinor na dół. Za daleko się posunęła.
Gdzie matka?
Zjadłem ją.
Zjadłeś moją matkę?
Tak.
Nie wiedziałam, że to możliwe.
Margot… Zostawiłaś jednego ze swoich przed ołtarzem.
Oddałaś wszystko, co miałaś, bo zakochałaś się we mnie. W człowieku.
Gdy zachorowałem, uzgodniliśmy, że mnie przemienisz, żebyśmy byli razem.
Tak bardzo się kochaliśmy.
Stworzyliśmy razem wspaniałe życie.
Ty, Elinor i Juliette jesteście dla mnie wszystkim.
I nie pozwolę na żaden atak na was.
Powiedz Davenportom, że zmieniliśmy zdanie.
Zaręczyny zerwane.
Są wolni.
Na pewno?
Jako nowa Przyszła Strażniczka Szmaragdowej Malkii…
ty decydujesz.
Dziękuję, matko.
Śmierć wszędzie za tobą podąża.
Puść ją, Oliver!
Zniszczyły naszego zombiaka.
Zabiłeś Ashley?
Wróciła do szkoły gnijąca i zagubiona.
- Jak mogłeś to zrobić? - Zrobiłem to dla ciebie.
- O czym ty mówisz? - Jestem tu od miesięcy.
Patrzyłem, jak Margot kupuje tabletki z krwią.
Nie dla Elinor, czyli ty się nie karmiłaś.
Na pewno byłaś głodna. Znam to. Chciałem ci pomóc.
Poszedłem na tę imprezę.
Znalazłem łatwy cel. Zgasiłem światła i zostawiłem ci prezent.
Myślałem, że jak zobaczysz to świeże, sączące się dobro, twoja żądza krwi wygra.
A skoro już nie żyje, czemu nie zmienić jej w zombie?
A Carmen potrzebowała wątroby do eliksiru.
Dzięki, kochanie.
Chciałeś mi pomóc?
Chciałeś, żebym kogoś ugryzła, tak samo jak Elinor.
Nie jestem jak Elinor.
To była ona.
To ona była na imprezie u Noah.
-To ją spotkałyśmy na drodze. - Masz dobrą pamięć.
No i wisisz nam zombie.
- Zastąpisz go. - Niczego nie będzie zastępować.
Uciekaj. Nie skrzywdzi mnie.
- Uciekaj. - Nie zostawię cię!
Kochanie, nie widzisz?
Siostra się zakochała.
Proszę. Musisz uciekać, Cal.
Cal, błagam cię.
Nie da się uodpornić na szaleństwo pierwszej miłości.
Na związek zapisany w gwiazdach.
Tylko tak potrafię sobie to wyjaśnić. Ale każda łza,
każde zamarcie serca, cała pasja i ból są tego warte.
Dlaczego wróciłeś?
Myślałem, że nie zapytasz.
Chcę nabić na pal śliczną główkę Elinor.
Nie wiem, co ci mówiono, ale to Elinor kazała rodzicom mnie wyrzucić.
Jakbym był śmieciem.
Na pastwę losu.
Chcę, żeby zapłaciła za swoje grzechy, a ty mi w tym pomożesz.
- Oszalałeś? - Nie.
A gdybyśmy mogli zamienić cię… w prawdziwą dziewczynę?
Jest na to zaklęcie.
Pomóż mi zniszczyć Elinor, a będziecie żyły długo i szczęśliwie.
Bez zobowiązań. Obiecuję.
Napisy: Roman S. Czarny