SERIAL NETFLIX
PIERWSZE POŻEGNANIE
POLICJA NIE WCHODZIĆ
Czym jest potwór? Facetem, który cię porywa,
zmusza, byś walczyła o życie, a potem traci własne?
Bigotką z sąsiedztwa tak pewna słuszności swojej sprawy,
że niszczy twoją własność, by udowodnić, że nie masz racji?
POTWÓR
A może potwór to ktoś czy coś, co ci zagraża,
tak że musisz uderzyć pierwsza?
I nie chwalić się zwycięstwem,
by przeżyć kolejny dzień?
AKADEMIA LANCASTER
Wiesz, że w parku Tripletta znaleziono ciało?
Czy wiem? Wszyscy o tym mówią.
Nie macie TikToka?
Jest nawet hasztag „masakratriplett”, choć, szczerze mówiąc,
jedno ciało to żadna masakra.
Parę dni temu policja rozpędziła tam imprezę.
Widziałaś coś podejrzanego?
Noah i ja byliśmy tak mega skupieni na sobie.
Ale chyba tak, po namyśle, paru ludzi się dziwnie zachowywało.
Zwykłe spotkanie. Zeszło się kilka osób.
A dokładnie, po co tam byłeś?
Dla piwa?
Cholera. Powinienem mieć prawnika?
To nie był mój pomysł. Wpadliśmy na nich.
- Zasugerowali ognisko. - Podaj ich nazwiska.
Noah Harrington i Phillipa Calhoun.
Sztandarowa parka Lancaster.
- O której opuściłaś imprezę? - Jestem przesłuchiwana?
- Rozmawiamy sobie. - To Juliette Fairmont.
Migdaliła się z tą nową. Poszedłem się wylać i je widziałem.
Proszę tego nie pisać, bo wyjdę na jakiegoś zboka.
Reprezentuję szkołę w koszykówce i lekkiej atletyce.
Jestem rekordzistą na 100 i 200 metrów.
Migdalenie się to nic specjalnego. Tyle że o tym nie rozpowiadam.
Bo to nieładnie.
Skąd pochodzę, nie wolno przesłuchiwać nieletnich bez obecności dorosłego.
Może w Savannah obowiązują inne prawa.
Mam egzamin z angielskiego i już jestem spóźniona.
Oczywiście.
Dla twojej wiadomości, nie sądzimy, że miałaś z tym coś wspólnego.
Ofiara została anemizowana.
- Co znaczy… - Całkowicie wykrwawiona.
Wiem, co to znaczy.
To wiesz, że zabił wampir.
Albo ktoś cierpiący na wampiryzm kliniczny.
- Czyli obsesję na tle picia krwi. - Powodzenia na egzaminie.
- Nie mogę zabrać swojego dziecka? - Może pan.
Ale proszę tu podpisać.
- Niczego nie podpiszę. - Serio, tato? Co jest!
Weź bety, bo zabieram cię z tej szkoły na zawsze!
Nie potrafią zapewnić bezpieczeństwa.
Ale M.A.A.M. potrafi!
Odzyskamy nasze szkoły i odzyskamy nasze miasto.
Policja nie chce? My to zrobimy!
Precz wampiry, ghule, stwory
Z naszej szkoły precz, potwory!
Precz wampiry, ghule, stwory
- Z naszej szkoły precz, potwory! - Ile już dziś wypiłeś?
Jesteś trochę spocony.
To nie ciebie maglowali przez ostatnią godzinę.
Jesteśmy na Facebooku.
To dopiero początek.
- Musisz pogadać z Bunny. - Myślałem, że jej przejdzie.
Zagraża mojej rodzinie.
Ben?
Ben! Ben!
Dobra, pogadam z nią,
bo można na mnie liczyć i cię kocham.
Ja ciebie też.
Zdaje mi się, czy pan Myer wyżywa się
na przydzielaniu projektów? Przyjrzyj się tylko.
Detektyw mi powiedział, że szukają wampira.
- Co robisz? - Dzwonię do taty.
Glin nie obchodzi sprawiedliwość.
Na pewno nie kiedy „Mamuśki” żądają, by poleciały głowy.
Jeśli się dowiedzą, że zabiłam Cooka…
Chodź do mnie. Moi rodzice wiedzą, jak cię ochronić.
Mam pójść na kolację z rodziną łowców,
powiedzieć, że ściga mnie policja i poprosić o sałatę?
Po pierwsze, żadnej sałaty.
Tato gotuje, więc nic zielonego na stole.
To jakieś fantazje, Cal.
- Nie tak wygląda nasz związek. - Posłuchaj mnie.
Jestem już po zerwaniu.
Niech myślą, że się udało. A my i tak jesteśmy razem.
Naprawdę myślisz, że to zaakceptują?
Zaakceptują mnie?
Czas się dowiedzieć.
Wracasz do tworzenia swojego komiksu, co?
„Theo Man”. Taki miał mieć tytuł?
Miałem 12 lat.
A po drugie, chciałem pobyć sam, więc…
Ktoś chyba nie wypił z rana proteinowego szejka.
Co jest?
Siadaj.
I stul gębę.
Tylko mama i tato mogą otwierać te drzwi.
Zaufaj mi na chwilę, okej?
Paolo, przyjacielu. Wszystko dobrze?
Gdy nie ma mroku, wszystko jest w porządku.
Wybaczcie, że zakłócam powitanie,
ale od kiedy znasz hiszpański i kto to jest, do cholery?
To Paolo, z archiwum Gildii.
Pomoże mi znaleźć informacje o Dziedzicach.
Pomoże? Dobra.
A to co takiego?
Klatki Faradaya.
Blokują transmisję bezprzewodową i namierzanie urządzeń.
Skoro tu jesteś, możesz pomóc.
Gdzie byłaś?
W szkole.
- Myślałem, że już skończyłaś. - Spakowałaś się?
Jeszcze nie, ale… Coś muszę wam powiedzieć.
Tylko spokojnie, proszę.
O co chodzi, Cal?
Przyprowadziłam kogoś.
- Cholera, nie. - Stój.
Obiecałam, że będzie tu bezpieczna.
To skłamałaś.
Cal, odsuń się.
Mamo, ona ma kłopoty i potrzebuje naszej pomocy.
Zabraniam ci przekroczyć próg tego domu, rozumiesz?
Tato… na to trochę za późno.
- Za późno? Czy mówisz, że…? - Że ona już tu była.
Wiem, że wam to trudno przełknąć.
Potrzebujecie trochę czasu.
Jak będziecie gotowi, jesteśmy w mojej sypialni.
- Dobra, zabiję ją. - Rety.
- Przecież nie wiemy jak. - Mówiłam o Cal.
Wraca do domu i mówi, że ta wampirzyca już tu była. Kiedy? Po co?
Każe mi się uspokoić. Jestem spokojna.
Nie kazała ci się uspokoić.
Mówiła, że dziewczyna ma kłopoty. Możemy to wykorzystać, nie?
Przemyślmy to na spokojnie.
Nadal żyjesz.
Minęły dwie minuty.
Calliope Antigone Burns, tym razem zdecydowanie przesadziłaś.
Zamykasz się z dziewczyną? Nie tak to działa w moim domu.
Gliny myślą, że wampir zabił tego człowieka z parku.
- Wiesz coś o tym? - Tak jest.
To ciało…
Claytona Cooka.
Wielki Boże.
A skąd ty to wiesz, Cal?
Bo…
to ja…
Ja go zabiłam.
Jasne, że tak.
Cal, odsuń się od tego potwora.
Nie, zabiła go, żeby mnie ocalić.
Gdyby nie Juliette, nie byłoby mnie tutaj.
Czy on cię skrzywdził?
- Dotykał cię czy…? - Nie.
Zagroził, że zawiezie mnie do Gildii. Więc uciekłam.
Dopadł mnie.
Próbowałam walczyć, ale zdobył przewagę.
Na nic się zdało całe moje szkolenie.
Wiem, jak zwalczać potwory, ale nie swoich.
Nie wolno mu było cię dotknąć, przecież wiesz.
To nie twoja wina, rozumiesz?
Gdyby jeszcze żył, sam bym zabił skurwiela.
Zawdzięczam Juliette życie.
Nie możemy pozwolić policji jej zabrać.
Pomożecie nam?
Dziecko, cieszę się, że nic ci nie jest, ale tego zrobić nie możemy.
My nigdy nie pomagamy wampirom.
Ale nie pogorszymy jej sytuacji.
Od nas policja się nie dowie, kim czy czym ona jest.
Macie dziesięć minut.
Żeby się pożegnać.
Potem musisz odejść, Juliette.
Cal, czasem myślę, że zależy mi na nas bardziej niż tobie, ale…
- Teraz jakoś tak nie czuję. - Co ty wygadujesz?
Nie mogę jeść, spać ani myśleć, póki nie jesteśmy razem.
Dziś znowu wyjść spróbuję Bo świetnie się czuję
Nic mi tego nie popsuje
Chcesz spróbować?
Mamo, co robisz?
Robię kołki. Im ostrzejsze, tym lepsze.
Chodziło mi o to, czy dbasz o siebie.
Dbasz? Bo ten cały M.A.A.M. nie zdaje się najzdrowszy.
Ochrona własnej rodziny to chyba zdrowa rzecz.
Nie było cię wtedy, gdy opanowały wszystko.
Szkoły, kościoły. Wszystko było zamknięte.
Siedzieliśmy zamknięci w domach, bo gdybyśmy wyszli,
mogły nas dopaść na ulicy.
I zeżreć żywcem.
Nie każdy potwór to mordercze zagrożenie.
Są i łagodnymi, produktywnymi członkami społeczeństwa,
którzy popiją czasem krew.
Jestem dumna, że wychowałam takiego słodkiego, wrażliwego chłopaka.
Ale jak mówiłam, nie było cię tu.
A gdybym ja był potworem?
- Poszczułabyś M.A.A.M. na mnie? - Nie, Ben, oczywiście, że nie.
Sama bym cię załatwiła.
Rozumiesz?
Wysłali alert, żeby zostać w domach i zachować spokój.
Stać się łatwym celem? Jeszcze czego!
To pewnie pomysł Fairmonta.
Pokażę mu, co sobie może zrobić ze swoim alertem.
Zerwanie nie zadziałało.
Bo Cal jest z nią z własnej, nieprzymuszonej woli.
Dlatego chciałem, by wyszła. I to natychmiast.
Jak dziewczyna stale słyszy: „Tak, skarbie”,
„Co zechcesz, skarbie”, od swojego tatusia,
to będzie robić, co jej się żywnie podoba.
- Spodziewasz się kogoś? - Nie, ale otworzę.
Zobaczę, co u Cal.
Potrzebowałaś wsparcia?
Wiemy, że Claytona Cooka zabił wampir.
- To czemu przychodzisz do mnie? - Bo wiemy, że to wampirzyca Cal.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Ale musimy uciekać.
Po pierwsze, Cal nie ma wampirzycy, więc jej tu nie znajdziecie.
Gdzie Cal, tam jej Dziedziczka.
Jesteśmy przyjaciółmi, Jack, ale coraz trudniej cię wspierać.
Moja słowo powinno wystarczyć.
Proszę.
Daj nam się rozejrzeć.
A jeśli nie, stracisz zaufanie Gildii.
To jest to zaufanie, Jo?
Wiadomo tyle, że ciało Cooka pozbawiono krwi.
Stąd jeszcze daleko do oskarżania nas o ukrywanie wampira.
Przedstawiasz mi tę teorię czy przeczucie jako fakt i patrzysz na moje źrenice.
Wyszkoliła nas ta sama Gildia, pamiętasz?
Gdzie jest Cal?
Ty mi powiedz, JoJo.
To ty śledzisz moją rodzinę.
Dobry wieczór.
Nazywam się Arch McQueen, a ta kupka prochu była kiedyś wampirem,
którego w trybie doraźnym załatwiłem.
Jak to zrobiłem?
Nazywam to cudeńko „Gorączką sobotniej nocy”.
Co za zarozumiały dupek.
Dobrze, że nie mamy nikogo takiego w rodzinie.
Wierzę w swoje umiejętności i mam na to dowody. To duża różnica.
O co chodzi?
Theo?
Zadałem ci pytanie? Skąd to spojrzenie?
Musisz się skupić, Apollo.
- Jesteś w porządku? - Będę,
jak ustalę, który Dziedzic zabił moją matkę.
Prawie urwałaś skrzynię biegów.
Apollo by mnie zabił za to, że ukradłam jego wóz.
- Myślałam, że pożyczamy. - Nie możemy wrócić do mnie.
Po mieście krążą „mamuśki”,
a twój dom, bez urazy, jest pełen potworów.
Czyli musimy wyjechać z miasta.
Wyjechać dokąd?
Miałam nadzieję, że pomożesz mi coś wymyślić.
ŁĄCZENIE OLIVER
Moja ulubiona siostra. W końcu gotowa zostawić to gówniane życie?
Nie całkiem.
I nie wiem, czy chcę być człowiekiem.
- Nie byłoby mi łatwiej. - Prawda.
Nie próbuję być dupkiem, Jules, ale nienawidzę kłamstw.
I kłamców.
Ludzie są jak Przemienione wampiry,
ale tylko na tej ziemi, bo to ich czas.
Oliver, Cal i ja potrzebujemy kryjówki.
I nadal ci nie pomogę skrzywdzić Elinor.
Ale jesteś moim bratem, a ja potrzebuję pomocy.
Przyjeżdżaj.
Zawsze pomogę ci w potrzebie, jak mówiłem.
Jedzie tu Juliette?
Moja siostrzyczka wreszcie przejrzała na oczy.
DIABEŁ
Zerwałem to z ręki Dziedzica.
Theo, zobacz to.
Każdy ród ma swój inny symbol. To jak krzykliwa, śmiercionośna wizytówka.
Raczej paskudny pierścień.
Jak ustalę, do którego rodu to należy,
znajdę zabójcę swojej matki.
Theo, Apollo.
Cześć, JoJo, co tam?
Ona szuka wampirów.
Nagle interesuje mnie bardziej, co się tu dzieje.
Klatki Faradaya?
Domyślam się, że kryje się pan na widoku, panie Villanueva.
Od jak dawna ty i mąż jesteście w Gildii?
- Zabiorę to. - Sama odpowiem.
Zbyt długo, żebyście z synami brali się za rzeczy niesankcjonowane.
Powiesz mi, dlaczego twoi synowie włamują się do biblioteki Gildii?
- Wcale nie. - Stresujesz mi całą rodzinę
tymi paranoicznymi oskarżeniami.
Macie pięć minut, żeby pozbyć się hakera z domu albo napiszę na was donos.
TWOJA BYŁA WRACA NA GÓRĘ
THEO WYJAŚNI DLACZEGO
JACK: NIGDY NIE BYŁA MOJĄ DZIEWCZYNĄ
Nie macie pojęcia, coście zrobili.
W lewo na światłach.
To na pewno dobry pomysł?
Raz tylko widziałam twojego brata, ale zdawał się mało stabilny.
To po trosze wariat, ale dużo przeszedł.
Nie znam dokładnie całej historii.
A to co?
Nie, tylko nie to.
Dobra, spoko.
Jest nakaz pozostania w domu.
- Twój tato wie, że tu jesteś? - Cal wiezie mnie do domu.
Dobrze, tam bezpieczniej.
Stójcie.
Musimy wszystkich przetestować.
Szczere srebro. Super.
Nigdy dość ostrożności, prawda?
Hej!
Uważaj.
Przepraszam, to wóz brata. Dalej się uczę zmiany biegów.
Musimy jechać.
A dokąd tak naprawdę jedziecie? I co ukrywacie?
Że ona jest potworem.
Biorę ją do siebie, żeby zobaczyć zszokowane miny rodziny.
Bardzo śmieszne.
Taki żarcik córki prokuratora, gdy całe miasto żyje w strachu.
Cała moja rodzina to żartownisie.
No to pojadę z wami jako eskorta. I powiem tacie, jak mnie ubawiłaś.
- Ależ nie trzeba. - Trzeba.
Chcę wiedzieć kiedy zaczęliśmy się okłamywać.
Mamo, ja tu jestem przypadkiem.
Dobra, jest twój brat.
Otworzyłeś drzwi bezpieczeństwa, Theo?
Nie wiem, co powiedzieć.
Wszystkiemu damy radę.
Wszystkiemu…
o ile nie będziemy się okłamywać.
Od dnia urodzin powtarzałam ci, że…
- Nie było cię podczas urodzin. - Theo.
Nie było jej.
To tylko moja sprawa.
Dalej nie wiem, co zabiło moją matkę, a nikt w tym domu nie chce się dowiedzieć.
Źle to ujęłam.
- Wiesz przecież, o co jej chodzi. - Już dobrze.
Twój brat musi to zrobić tak, jak uważa.
Możesz mnie zostawić samego?
- Na pewno? - Tak.
Dobrze.
To mogę.
Chodź tu.
Pozwól mi. Chodź.
A wiesz…
nie chcę być niewrażliwa…
ale to, co dziś zrobiłeś, łatwo nie odejdzie.
Chodź, Apollo.
Nie wiedziałem, co czujesz.
Ani że nie chcesz ze mną o tym porozmawiać.
Po zerwaniu zacząłem mieć wizje matki.
Więc zacząłem szukać, ale dalej nie wiem.
Znajdziemy to, co zabiło twoją matkę i zniszczymy to.
Jestem z tobą.
Chyba wiem, kto nam powie o tym symbolu.
Posterunkowa Garvey.
Eskorta pod same drzwi.
- Dzięki, już się martwiłem. - Tak też sądziłam.
Zostańcie w środku, bądźcie bezpieczne.
Chyba znalazłam naszego potwora.
Elinor Fairmont.
To skomplikowane.
- Coś między nami zaiskrzyło. - Ona nam nic nie powie.
Z takim nastawieniem dostaniesz w barze tylko piwo.
Mam wierzyć w plan gościa, który przyniósł do domu Przyzywacza?
Kiedyś mi odpuścisz i zrozumiesz, kim chcę zostać,
zamiast czepiać się moich błędów.
Dobra, idziemy.
Albo poda nam nazwisko, albo dostanie kołek w serce.
Może jej to nie zabije, ale popatrzę, jak cierpi.
Zrobimy tak. Ty zostajesz, ja tam idę.
- Nie, nie ma mowy. - Nie znasz Elinor jak ja.
Ma charakter, jest bystra, seksowna. Jesteśmy do siebie podobni.
No proszę.
Mówię tylko, że ją rozumiem.
A jak mi ufasz, ale tak naprawdę,
pozwól mi to zrobić. Dostanę, czego chcesz.
Zgoda.
Nie chcę tu być tak samo, jak wy mnie nie chcecie.
Juliette, co cię napadło, że przyprowadziłaś ją do domu?
Pójdziemy sobie, jak zniknie ta nadopiekuńcza policjantka.
Zostajesz w domu. Policja przeczesuje ulice.
Wiedzą, że tego gościa zabił wampir.
My nie zakopujemy ciał. Jesteśmy na to za mądrzy.
To nie był pomysł Cal.
Tylko mi nie mów, że ten żałośnie głupkowaty pomysł był twój.
- Tak jest. - Co za tępota.
- Margot… - Co?
Jest pani okropna.
Wpadłem w samą porę na déjà vu.
Co ty tu robisz?
Mam czekać, aż mnie zaprosicie?
Nie bądź niedorzeczny.
Oliver, przepraszam. Jechałam do ciebie.
Tak się spodziewałem.
Nie pojawiłyście się, więc postanowiłem przyjechać wam na ratunek.
A niby dlaczego jechałaś do Olivera?
Bo do mnie zadzwoniła i poprosiła mnie o pomoc.
Chodź, Jules.
Możesz już wyjść.
Albo co? Ekskomunikujesz mnie? To już raz ćwiczyłeś, Bash.
- Wezmą się za łby? - Tak.
Przestańcie, obydwaj.
Spoko, tato chce trochę pofiglować.
Nie wiedziałem, że masz to w sobie.
Nie kuś tego, co teraz mam w sobie.
Babcia zrobiła z ciebie ghula?
Zawsze tego chciałeś, ale trudno uwierzyć, że się zgodziła.
Malkia pewnie się zrzygała, gdy w ciebie weszła.
Elinor będzie zawiedziona, że nie widziała, jak mnie zabijasz.
Puść go, kochanie.
Dalej te kłamstwa, co?
Jak zaczniesz się zachowywać odpowiedzialnie, możemy porozmawiać.
A na razie wynoś się.
Jules wie, gdzie mnie znaleźć.
A ja wiem, gdzie was.
Dawać ją tu.
NIE W MOIM DOMU RATUJMY NASZE DZIECI
ŻADNYCH WAMPIRÓW! WAŻNI SĄ LUDZIE
Dawać ją tu.
- Bunny, co ty wyprawiasz, do cholery? - Ochraniam ciebie.
Jesteś potworofobką i bigotką. To mnie wcale nie chroni.
I nie chroni nikogo w tym mieście!
Wiesz, kto to jest.
Czy ty się słyszysz? Oskarżasz własnego syna?
Wiedziałeś, że macie wampira w szkole i nic nie powiedziałeś.
Bo ona jest dobrą osobą.
Czyli to ona. Wiedziałam.
Ktoś o imieniu Calliope musi być wampirem.
Poddam im się.
Tylko tak można to naprawić.
Przestań.
Chciałabym móc cofnąć czas.
Wrócić do początku.
Pierwszego pocałunku.
I tak byśmy tu skończyły.
Dawać ją tu.
Jak szukasz mamy, jest na trawniku przed domem.
Wiem, próbowałem z nią gadać, ale nawet nie wiem…
- Sam w to nie wierzę. - Ona dolewa oliwy do ognia.
Wiem.
To moja mama, a sam jej nie poznaję.
- Już nie mogę z nią mieszkać. - Może zostań tutaj.
Zadzwoniłem do ojca.
Widział Bunny w telewizji i chce, żebym zamieszkał z nim.
Weźmie ją do sądu, jak się nie zgodzi.
- To szaleństwo. Nie jedź. - To szaleństwo, jak zostaniesz.
- Zakładają punkty kontrolne na potwory. - Wiemy.
- I testują srebrem. - Wielki Boże.
- Może powinnaś jechać ze mną. - I tam mnie znajdą.
Nikt cię nie szuka.
Przecież wrzeszczą: „Dawać ją tu”.
Tak, ale to niby ty jesteś tym potworem.
Przepraszam, że o tej porze, ale…
Bunny Wheeler i jej zdesperowane mamuśki niszczą mi trawnik.
Światła i syreny powinny wystarczyć.
Jestem po służbie.
Halo, Sebastian.
- Bernice? - Żebyś wiedział, Bash.
Bunny, parę tygodni temu grillowałem złapanego przez siebie łososia
i kukurydzę wyhodowaną przez ciebie, na tej imprezie, którą Margot zarządziła
na mój Dzień Ojca.
Może powinniśmy usiąść i zjeść wspólnie posiłek, żeby pamiętać,
kim naprawdę jesteśmy.
Ja ci powiem, kim jesteśmy.
Mój mąż zadzwoni i zostaniesz aresztowana
za groźby wobec prokuratora.
Bo prawo i porządek nadal obowiązują w tym mieście.
Mama zawsze mi kazała wkładać codziennie czyste majtki,
bo nigdy nie wiadomo, co się może zdarzyć.
Dzisiaj pewnie pójdę do więzienia.
Nie możesz jej zjeść.
Zadzwoń do komendantki i powiedz jej, żeby zdjęła tę wariatkę z mojego trawnika.
Dobrze.
Ale wolałbym mój sposób.
Jesteśmy na East River Street.
Jak widzicie, korki rozciągają się na kilometry.
Zator wynika po części z faktu, że policja pozakładała
punkty kontrolne przeciw potworom.
Jazda do pracy jutro pójdzie mi gładko.
Możesz zadzwonić i powiedzieć,
że masz „potworną gorączkę”.
- Co podać? - …reportaż na żywo…
To, co pije ona.
…Mówi Ritvik Dhavale dla stacji numer jeden…
- Proszę. - …w Savannah.
Za niezabijanie się nawzajem.
Przynajmniej dziś.
Kto by pomyślał, że ci lunatycy posuną się tak daleko?
Całe miasto siedzi w domach.
Nie wiem jak ty, ale ja nie mam dziś żadnych obowiązków.
Co ten gość robi?
Jak to Apollo.
Nie mam nastroju na żadne powolności.
- Co to jest? - Prezent od mamy.
A to co?
Symbol twojego rodu.
Znasz tradycje Dziedziców.
Tak, ale czy ty je znasz? Znasz symbole innych rodów?
Powiedziałabym ci,
ale musiałabym wcześniej cię ugryźć.
Tu pasuję.
Widziałaś taki z czerwonym półksiężycem?
- Z ciekawości. - Bądź ciekaw czegoś innego.
- Tak mi pomagasz? - Co ty wyprawiasz?
Wrobiłeś mnie.
Tego bym nie zrobił.
- Wcale nie. Theo, odejdź. - Zawsze trafiam na głupków.
Jak mnie nazwałaś?
Załatw ją!
I kołkiem ją.
Przepraszam, ja naprawdę nie…
Błagam, trzymaj się.
Tylko się trzymaj.
Następna randka będzie dużo lepsza.
Żaden z was nie będzie wiele pamiętał.
Theo…
- Czas na nią. - Przy M.A.A.M. na zewnątrz? Nie.
Nie wiem, skąd ich pomysł, że ona jest wampirem,
- ale to już poza mną. - Mamo, posłuchaj.
Nie możecie być razem.
To się nie uda.
Odpuść sobie.
Twoja mama ma rację.
Powinnam iść.
I poddać się im.
Niech mi zrobią ten swój test… który na pewno przejdę.
Potem pewnie wezmą się za moją rodzinę i przeszukają nam dom.
- Wie pani, co znajdą? - Niepasujące meble?
Broń.
I srebro.
I plany ataku na wszystkich Dziedziców na pani imprezie.
Jak pani myśli, jak szybko wyważą wam tu drzwi?
Jak ucierpię ja i moja rodzina, ucierpicie i wy.
Nie opuszczaj tego pokoju.
Co jest?
Naprawdę mieliście plany?
Tak, to część pracy.
„Kto walczy z potworami, niechaj baczy, by sam przytem nie stał się potworem”.
To powiedział Friedrich Nietzsche.
Wiem, ale jak ty to mówisz…
Nieważne. I tak nie potrafimy zabić Dziedziców.
Kiedyś to wymyślicie.
Innymi słowy, jak jesteś łowcą potworów…
możliwe, że twoje działania też czynią cię potworem.
Moje serce jest z tobą bezpieczne?
Zawsze.
Muszę ostrzec rodzinę.
A co tą kobietą z Gildii?
Jak powiadomisz rodziców, będzie wiedzieć, że tu jesteś.
Zadzwonię do Theo. Będzie wiedział, co zrobić.
Theo?
To ja, Cal.
Theo miał wypadek.
Napisy: Roman S. Czarny