SERIAL NETFLIX
PIERWSZA ZDRADA
„Miód jest słodki, lecz słodkość jego graniczy z ckliwością
I zbytkiem smaku zabija apetyt.
Miarkuj więc miłość twoją”.
Romeo i Julia, akt II, scena VI.
„Miarkować miłość”?
Czy Szekspir naprawdę wierzył, że można kontrolować jak się kocha?
Jakby serce było czymś, co można wlać do kubka
i wypić tylko dwie trzecie?
Apollo.
Apollo!
Nie idźcie do ostatniego. Ktoś się tam nieźle bawi.
Apollo?
- Theo. - Na Lilith…
Co z nim? Theo, obudź się!
- Nie słyszy cię. -Theo.
Co mu się stało?
Nie wiem. Nie pamiętam.
Jak to? Co się z nim stało?
Już mówiłem, nic nie pamiętam.
Cholera.
MAMA ZADZWOŃ DO MNIE!
Rodzice cię szukają.
Twoja mama dzwoniła do mojej. Powiedziała im, że tam byłam.
Napędzają nas serca.
A prowadzą obowiązki i logika.
Co?
Serio recytujesz teraz regulamin Gildii?
Tak, Calliope.
Bo nie wiem, co innego zrobić.
Napędzają nas serca.
Obowiązki i logika…
Obowiązki i logika.
Musicie stąd uciekać.
Policja wciąż cię szuka.
Po godzinie policyjnej przesłuchują tych na ulicy.
- Mój brat. - Wiem, że ci ciężko.
I wiem, że nic nie mogę zrobić.
Cały czas będę pod telefonem.
- Dobrze. - Idź.
Idę za tobą.
Co powiemy?
Ja im powiem.
- Powinni usłyszeć prawdę ode mnie. - A jaka jest prawda?
Theo odszedł.
Ja za to odpowiadam.
- Tylko to się liczy. - To bez sensu.
Jak powiemy, że Theo odszedł,
najpierw spytają, co się stało, a ty nie pamiętasz.
Posłuchaj. Chwila.
Był wielki.
Miał mięśnie
i złapał mnie za szyję, a ja jestem silny.
- Potem mnie rzucił. - Już to słyszałem.
Tato poprosił o wasze steki.
- Kto późno przychodzi… - Brachu.
Właśnie mówiłem rodzicom, że uratowałeś mi tyłek podczas ataku.
- Co? - Twierdzi,
że załatwiliście jakiegoś wampa-mięśniaka.
Ach tak, tego.
Był wielki jak szafa.
Callie, nie było cię tam, ale miał kły jak słoń.
A jestem tu dzięki temu, że Apollo mnie uratował.
Dobrze.
„Callie”? Nigdy mnie tak nie nazywałeś.
Nigdy.
No powiedz, co mu walnąłeś na koniec.
Nie pamiętam.
„Nie pamiętam”. Nie bądź taki skromny.
- Wiesz, co powiedziałeś. - Dawaj.
„Napiłeś się czegoś, krwiopijco?”
Dobra, mam parę spraw.
Ta wampirzyca, co jej miałaś już nie widywać?
Wysłała mi wiadomość, że byłaś u niej, kiedy Paolo cię odbierał.
I dzwoniła policja z Savannah.
Nie jesteś już podejrzaną w sprawie Cooka.
Opłaca się mieć znajomości.
Gildia by tego nie zrobiła, gdyby nam nie ufali.
Myślę, że jest dobrze.
A nie byłoby, gdyby ta potwora nadal tu była.
Co nie znaczy, że powinna tu kiedykolwiek być.
W porządku, Theo?
To tylko zgaga.
Na pewno?
Pójdę się na chwilę położyć. Przepraszam.
Daj znać, jak ci będzie czegoś trzeba.
- Dobrze? - Dobrze.
Chłopak daje radę wampirowi, ale nie zgadze?
Podaj mi bułkę.
O Boże.
Zaufaj mi, zdobędę to, czego chcemy.
Co jest, maleństwo? Prawie przywaliłaś w mój samochód.
Może powinnam była.
Ktoś tu jest głodny i zły.
Jadłaś coś dzisiaj?
- Gdzie to znalazłaś? - Gdzie to zostawiłaś?
To nie przesłuchanie, mały Sebastianie.
Byłam na uroczej kolacji
i nie pozwolę, żebyś mi popsuła trawienie swoimi dąsami.
Zadałam pytanie. Chcę odpowiedzi.
- Elinor! - Juliette!
W porządku.
Jestem wykończona, lepka i muszę wziąć prysznic.
Ale jeśli o coś ci chodzi, pozwolę ci to powiedzieć.
Calliope jest załamana.
I nic nie mogę na to poradzić.
Wiesz, ile dla mnie znaczy, a i tak zniszczyłeś jej rodzinę.
Nigdy się po tym nie pozbiera.
Cała rodzina Burnsów się nie pozbiera.
A co z twoją rodziną?
Jej rodzina próbowała mnie zabić,
ale ta łowczyni tak cię zauroczyła,
że własna siostra cię nie obchodzi.
Nieważne, co narobisz
i ile istnień zniszczysz, nigdy cię to nawet nie rusza.
Jakbyś była kompletnie pozbawiona…
Na Lilith, jestem już zmęczona
tym twoim moralizowaniem.
Jesteśmy wampirami-Dziedzicami.
Nie przestrzegamy zasad. Sami je ustalamy.
Ty jesteś tą miękką, pogubioną wersją nas,
a ja wersją, jaką być mamy.
Nie da się ciebie wyuczyć
- i mam dość próbowania. - Rozumiem.
I tu królowa manipulacji przekonuje swą poddaną,
że to ona stanowi problem.
Nie tym razem. Taka jest prawda. Mam tego dość.
Jestem taka głupia, że tyle mi to zajęło.
Jesteś pozbawioną duszy morderczynią i mam cię dość.
Dobranoc.
Wynocha.
Cała prawda, aż do bólu?
Żadne z nas, ty, ja, tata, który wciąż linieje,
albo bracia Burnsowie, nie bylibyśmy w tej sytuacji,
gdybyś wyssała tę łowczynię, gdy miałaś szansę.
Albo, zważywszy na twe tchórzostwo, trzymała się od niej z daleka.
Wszystko, co nas spotkało,
stało się, bo postąpiłaś niewłaściwie.
Masz krew Theo na rękach.
Jeśli o mnie chodzi, jeden Burns z głowy, a zostało czworo.
Nigdy ci tego nie wybaczę.
Módl się, żebym ja ci wybaczyła.
Nie wierzę, że nie chcesz.
Nie jestem głodny.
Zobaczę, co z Theo.
W zasadzie…
Chcemy z tobą porozmawiać.
Zostawisz nas z siostrą?
Właściwie to nie skończyłem jeść.
Przed chwilą mówiłeś, że…
No to jedz. Chodź, Cal.
Martwimy się, skarbie. Widzę, że jesteś podminowana,
a to wzbudza podejrzenia.
Musimy założyć, że ma to związek z wampirzycą.
Nie. Mam teraz dużo na głowie.
W tym domu jest za dużo kłamstw.
Nie mam już cierpliwości. Oto na czym stoimy.
Gildia pomogła oczyścić cię z zarzutów, ale wciąż nas obserwują.
Widzieliśmy tu dziś dwa przejeżdżające auta.
- Wiemy, że to oni. - Nowe zasady:
Nie wychodzisz z domu bez jednego z nas.
Jutro dostaniesz nowy telefon.
Co znaczy, że masz dziś oddać ten stary.
Dzięki za kolację, mamo.
Jasne. Nie ma za co.
Chodź.
Cal, trzymając się jej, narażasz rodzinę na niebezpieczeństwo.
A skoro zerwanie was nie rozdzieliło,
musimy zrobić to, co musimy.
Dobrze. Tak, rozumiem.
W porządku.
Mogę odejść?
Tak.
Trzymaj drzwi pokoju otwarte, żebyśmy mogli cię sprawdzać.
Od teraz, aż wyjedziemy z miasta.
Dobrze.
POLICJA
Ręce do góry!
Sebastian?
Co się dzieje? Nie możecie tak nas nachodzić.
Przepraszam. Kto tu dowodzi?
Kto tu… Macie nakaz?
- Gdzie nakaz? - Tato!
- Zabierz ją stąd. - Gdzie macie nakaz?
- Elinor! - Ręce do góry!
Jestem prokuratorem Savannah.
Nie możecie wejść do mojego domu bez nakazu. Elinor.
Nie walcz, nic nie mów.
Zadzwonię po prawnika. Będziesz w domu za godzinę.
Może nie był martwy.
Był martwy.
- Niedobrze mi. - Co wy tu robicie?
Co, do diabła?
Theo?
Theo.
- Pomóż mi. - Nie!
Jack.
O Boże. Już dobrze…
Nie. Spójrz na mnie.
Jack!
Kochanie. Proszę.
Nie!
Jack!
Puść mnie! Przestań!
- Puśćcie mnie. - Nie.
Theo, przestań. Przestań walczyć!
Przestań. Proszę.
Ostrożnie. Nie zróbcie mu krzywdy.
Theo,
pomóż mi zrozumieć, jak mogło ci się to przytrafić.
Jeśli coś wiecie, mówcie teraz.
Nic nie wiemy.
Spójrz na mnie, kochanie.
Idź na górę. Nie powinnaś oglądać brata w takim stanie.
Tak. Powinna.
Zobaczy, czym naprawdę są wampiry.
Czemu musi trzymać się z dala od tej chodzącej za dnia krwiopijczyni.
To jej brat, Jack.
Wcale nie.
Tato.
- Już nie. - Czemu tak mówisz?
- Mamo, nie! Czemu tak mówisz? - Chodź ze mną.
- Już dobrze. - Mamo, nie. On się myli.
- Proszę, rób, co mówi mama. - Theo.
- Theo! Mamo… - Kochanie, proszę.
- Cal. - Myli się.
- Theo! - Cal.
- Theo! - Chodź, skarbie.
Panno Fairmont…
Nie. Prawnik.
Na pewno nie chce pani rozmawiać?
Pewnie czas, żebyś powiedział,
że jeśli mam coś do powiedzenia, to jest to dobry moment.
Właściwie to tak jest.
Resztki sosu marinara na twoim krawacie pasują idealnie
do tych, które zostały ci w zębach.
Wiesz, życie za kratami…
Takiej młodej ślicznotce będzie się dłużyć.
Na szczęście nigdy się tego nie dowiem.
Zakład, że to mój prawnik?
W końcu.
To wszystko, detektywie. Mam nadzieję, że moja klientka jest dobrze traktowana.
Mecenasie.
Mecenas.
Wzięła prawnika. Wyłącz to.
A gdzie: „Zgłaszam sprzeciw”?
Albo coś równie pyskatego?
Zgłaszam sprzeciw co do twoich niechlujnych włosów,
odpychającej powierzchowności i głupiego uśmiechu.
Jest słaba, ale nie wierzę, że Juliette dała ci się namówić.
Tak uważasz?
Sama nie dałaby rady.
I tu wychodzi twoja fatalna wada.
Przez rozdęte poczucie własnej wartości nie doceniasz innych.
Złamałaś jej ducha.
Dałaś jej powód, by cię znienawidziła. Powód, by cię zniszczyć.
I tak zrobiła.
Chciałam zrobić z młodszej siostry porządną Dziedziczkę.
Tak jak mama ukształtowała mnie.
Ranne zwierzęta są niebezpieczne.
Szczególnie, jeśli wiedzą, gdzie trzymasz klucz do skrytki.
Pamiętasz Pana Zielonego?
Kochałem go.
Błagałem mamę…
Margot…
by pozwoliła mi wziąć go do domu.
Miałem dwa lata.
Ale ty go nienawidziłaś.
Jego zbiornik cuchnął jak ściek.
Nie wierzę, że jeszcze to masz.
Chcesz zwalić winę za śmierć głupiego żółwia na mnie?
To naprawdę wyższy poziom toksycznej męskości.
Nie, ja go zabiłem.
Rączkami pięciolatka.
Z pomocą mojej manipulacyjnej bliźniaczki spod ciemnej gwiazdy.
Ale nie zapominajmy o Stephanie, opiekunce na obozie.
Była też bardzo miła doktor Deborah, nasza terapeutka.
„Wyssij ją, a nie będziesz już musiał brać tych paskudnych tabletek”.
Nigdy byś nie miał swojej pierwszej ofiary.
- Nie ma za co. - Jesteś socjopatką.
Wmówiłaś wszystkim, że to ja jestem zły.
A to byłaś ty.
Przez większość czasu na wygnaniu próbowałem odpowiedzieć na pytanie:
- „Dlaczego?”. - Na tym się skupiałeś?
Co za marnotrawstwo pięciu lat życia.
Mogłeś naprawdę pójść na prawo.
Tak.
Możesz mi powiedzieć, Elinor?
Bo chcę wiedzieć.
Naprawdę chcesz wiedzieć, co?
Naprawdę.
Taki miałam kaprys.
Kiedy tato się dowie, że tu byłeś…
Słucham?
Powiedziałaś „tato”?
Elinor, powinnaś była bardziej uważać,
gdy wysyłali mnie do Pragi.
Niech zgadnę.
Tato kazał ci być cicho i być grzeczną Fairmont.
A mama powiedziała, że wszystko będzie dobrze?
Nie zostawią mnie tu.
Już to zrobili.
To matriarchat.
Nic nie liczy się bardziej niż ochrona reputacji Strażniczki Malkii.
Z radością będę patrzył na twój koniec.
Jack.
Kochanie.
Odsuń się od tej szafki.
Dlaczego?
Stresujesz mnie.
Jak możesz być spokojna, kiedy cholerny świat się kończy?
Muszę być spokojna.
Zawsze tak robiliśmy, skarbie.
Kiedy jedno jest słabe, drugie jest silne.
A które z nas jest teraz słabe?
Chcę się upewnić, że niczego stamtąd
nie użyjesz przeciw naszemu synowi.
Czułabym się dużo lepiej, gdybyś usiadł.
Pomógł mi coś wymyślić.
Nie ma tu co wymyślać, T.
Mój syn, moja krew…
nie może tym być.
Nie pozwolę na to.
Nawet nie wiem, co to znaczy, Jack.
Nie możesz na to „pozwolić”? A co innego możemy zrobić?
- Wiesz, co mam na myśli. - Nic nie wiem,
bo nie ma mowy, że…
- Muszę go zabić, Talia. - Nie zabijesz naszego syna.
Ten skuty w piwnicy wampir już nie jest moim synem.
- Zmieniono go w potwora. - To nadal Theseus Burns.
Z imieniem po twoim dziadku i pradziadku.
- Nie może mieszkać w tym… - Po moim trupie.
Masz.
Zmusiłeś mnie do tego.
Zabijesz naszego syna po moim trupie.
Jesteś wykończony.
Może powinieneś się położyć.
Straciliśmy dwoje dzieci. Nawet nie myślę o spaniu.
Nie straciliśmy ich.
Oliver to Oliver. Wciąż mam nadzieję, że się odmieni, a Elinor…
Może więzienie czegoś ją nauczy.
A dlaczego więzienie?
Nie tylko wysysa dla zabawy, ale czyści ludziom pamięć,
a prosiliśmy milion razy, by tego nie robiła.
Kochanie, jesteś niesamowicie spokojna
jak na kogoś, kogo córka może zagrozić naszemu światu.
Nie zrobi tego.
A niby dlaczego?
Elinor nadal chodzi o władzę.
Tak bardzo chce zostać Strażniczką, że nie zgładzi wydziału policji,
by klan ją odrzucił za ściąganie zbytniej uwagi.
Pamiętam, jak twoja matka krzyczała, że pożałujesz,
jak będziesz mieć dzieci z „wampirem”, którego stworzyłaś.
Może to nie złość, a wiedza o czymś, czego my nie wiemy?
- Że nie należy mieszać rodów. - Hej.
Mama zawsze tak mówi. Wiesz, że jest bigotką.
Była.
Mam świadomość, że inaczej okazujemy uczucia,
ale kocham nasze dzieci, Sebastianie.
- Całym sercem. - Ale twoja główna odpowiedzialność
to jednak Szmaragdowa Malkia.
Wiem to. A Strażniczka przysięga oddać życie,
by chronić matkę-węża.
Elinor była Przyszłą Strażniczką, ale jest lekkomyślna,
więc będzie musiała trochę poczekać.
A rodziny Dziedziców? Jak to wyjaśnimy?
Mamy radę za pół roku w Budapeszcie.
To dość czasu, by wymyślić
wiarygodne wyjaśnienie zniknięcia matki.
A na razie… skupimy się na Juliette.
To nasze światełko nadziei.
Ona nie chce naszego życia, kochanie.
Zechce, jak jej przejdzie ta łowczyni.
A tak się stanie.
Młoda miłość nie trwa wiecznie.
Nasza tak.
Dokładnie tego chcę od ciebie przez najbliższe 1000 lat.
Tysiąc?
Obiecałaś mi wieczność.
Do licha.
Strasznie późno na dostawę, prawda?
Co się dzieje?
Strażnik Dziedziców.
Dostarczył to.
„Rada Dziedziców powiadamia niniejszym,
iż kwestionuje zdatność Strażniczki Malkii, Daviny Atwood.
Wymaga się twej obecności, jako przyszłej Strażniczki,
przed sądem Rady, w pierwszy poniedziałek po nowiu.”
To za dwa dni.
Nie panikujmy. Mamy dwa dni, żeby coś wymyślić.
Co tu wymyślać?
Rada podważa zdatność matki jako Strażniczki,
a nie sądzę, że się tam zjawi, by się bronić, skoro ją zjadłeś.
Trzymaj się z dala od mojego, kurwa, syna.
Boli?
Głupie pytanie.
To moja wina.
Wiem, że ja ci to zrobiłem, ale…
w ogóle nie pamiętam jak i dlaczego.
Przepraszam.
Pomyśl, Apollo.
Skup się.
Pamiętam pogaduchy z Elinor.
Byłem zupełnie trzeźwy.
Wypiłem tylko jednego łyka.
I wiem, że próbowałem ci pomóc. Na pewno próbowałem.
Ona jest w to jakoś zamieszana.
Słyszysz mnie? Ty!
Theo, puść mnie!
Zabijesz mnie?
Zrób to. Zrób to!
Zasługuję na śmierć. Przeze mnie do tego doszło.
Przepraszam. Śmiało.
Przepraszam.
Nie rób tego! Theo!
Theo!
Cholera!
Theo!
Czekaj.
Theo, stój!
Theo, nie chcę z tobą walczyć.
Przecież to nie ty. Nie chcę z tobą walczyć.
Przestań, bo stanie ci się krzywda.
Boże.
Chwila.
Czekaj.
Proszę.
To nie jego wina. Jest zdezorientowany.
I jest głodny.
Dopiero co go przemieniono.
- To twoja siostra mu to zrobiła. - Mogę mu pomóc.
W czym może pomóc potwór?
- Mogę podejść bliżej? - Nie ma mowy.
Dla nowego wampira każdy dźwięk jest zbyt głośny.
Żądza krwi zdaje się nie do nasycenia.
Nie może nawet myśleć, póki się nie pożywi…
tym, kto go zmienił.
Cal.
- Ty to zrobiłaś? - Nie.
- Przemieniłeś mojego brata?
- Chodź ze mną… - Przepraszam.
- Mogę to wyjaśnić. - Co, Juliette?
Co ty mi w ogóle możesz powiedzieć?
Poprosił mnie o pomoc.
Pomóż mi.
Próbowałam go wyssać, żeby umarł godnie.
Obyś teraz zaznał spokoju.
Elinor odpowiada za śmierć Theo.
Ja chciałam to naprawić, jak potrafiłam.
Jak potrafiłaś? Myślałaś, że jesteś zbawczynią?
Nie wiedziałam, co zrobiłam.
- Nigdy bym… - Zmieniłaś mi brata w potwora.
To właśnie zrobiłaś. A wiedziałaś, że nie o to prosił.
Dość udawania niewinnej.
I tego gównianego „Nie wiem, czym jestem ani jak to działa”.
Kiedy wbiłaś w niego kły,
wiedziałaś, że możesz go przemienić. Prawda czy fałsz?
Powiedzmy, że to prawda. Wiesz, co jeszcze jest prawdą?
Zrobiłaś z niego coś, czego nauczono go nienawidzić i zabijać.
Jest czymś, co zamordowało mu matkę.
- Nie mogłaś tego zrobić. - Nie.
- Wiem, przepraszam. - To nie wróci życia mojemu bratu.
Wiem.
To co tu jeszcze robisz?
- Proszę. Odejdź. - Cal.
- Już! - Cal, nie rób tego!
Dasz Elinor dokładnie to, czego chce, czego chcą wszyscy. Żebyśmy się rozstały.
Guzik mnie obchodzi twoja rodzina.
Powiem jak najprościej.
- Odwal się ode mnie. - Kocham cię.
I wiem, że ty mnie kochasz.
Nie możesz tak po prostu wyłączyć swoich uczuć.
Drugi raz nie powtórzę.
Możesz mnie przebić, jeśli ci to pomoże.
Ale wiesz, że nie umrę.
Zgadza się.
Jesteś bardzo „specjalnym” potworem.
Ale do końca życia będę próbowała wymyślić,
jak zabić ciebie i pozostałych Dziedziców.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Musi zrozumieć, czym są wampiry.
I dlaczego musi trzymać się z dala od tej krwiopijczyni.
Muszę go zabić!
Nie ma innej opcji.
Zrobimy to dziś wieczór.
Tato, proszę. Czekaj, ja…
Daj mi taśmę.
- Szybciej, daj taśmę. - Tato…
- Nie! - Nie chcę tego słuchać.
Bestia taka jak on zabiła mu matkę.
Theo i ja przyrzekliśmy sobie, że ją pomścimy.
Rozmawialiśmy, jakiej broni użyjemy.
Mieliśmy świętować.
Butelką szesnastoletniej szkockiej, którą mieliśmy wypić na jej cześć.
Jack, nasz syn jest chory.
Mój syn.
Mój syn… którego kocham nad wszystko,
nie chciałby tak żyć.
Jeśli go kocham naprawdę, muszę zabić bestię, która nim zawładnęła.
Jestem matką Theo, Jack.
Jestem jego matką, Jack!
I jestem nią, odkąd skończył siedem lat.
Nie mogę stać bezczynnie, gdy ty zabierasz mi dziecko.
Apollo, pomóż tacie zrozumieć,
że nie zabijemy twojego brata.
Proszę.
Nie chcę żyć w świecie bez brata.
Ale mój brat nie żyje.
Tato ma rację.
Zawsze się zgadzaliśmy, Jack.
Zawsze.
Nie wiem. Może się mylę.
Ale jeśli powiesz, że się mylę, i naprawdę w to wierzysz,
- stanę przy tobie, ale moje serce… - Chodź.
Dobrze.
Przepraszam.
Kocham cię. Bez ciebie nie dam rady.
Bracia Burns na zawsze, tak?
Bracia Burns na zawsze. Przepraszam.
Muszę się pożegnać, a potem zrobię to sama.
- Nie zgadzam się. - Tak będzie.
Spędź trochę czasu tylko z nim.
Potem zrobimy to razem.
Dobrze.
Dobrze. Razem.
Dobrze.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Od pierwszego wejrzenia…
zawsze byłeś w moim sercu.
I tak tu będę, czy wyjdę za twojego ojca, czy nie.
A wiesz czemu?
Bo kocham cię… całym sercem.
Całym sercem.
Cholera.
Coś ty zrobiła, Tee?
TEE ŁĄCZENIE
Tu poczta głosowa Talii. Zostaw wiadomość po sygnale.
Akt II, scena VI, Ojciec Laurent mówi Romeo,
że gwałtownych uciech i koniec gwałtowny.
- Juliette. - „Miarkuj więc miłość twoją.”
Teraz to ma sens.
Za głęboko w to wpadłam.
Gdybym nie poznała Juliette Fairmont, może nie kochałabym tak głęboko.
Gdybym nie poznała Calliope Burns, może kochałabym umiarkowanie.
I nie cierpiałabym tak bardzo.
Dobrze. Chodź. W porządku.
Nie, w porządku.
Chodź.
Zawsze będziesz moim synem.
Cokolwiek się stanie.
Zawsze będziesz moim synem.
Rozumiesz?
Wiem, że musisz się pożywić, ale nikogo nie krzywdź.
Bądź ostrożny. Pamiętaj, że jesteś wyszkolonym wojownikiem.
I wiesz, jak unikać wyszkolonych wojowników.
I nie zapominaj, że tutaj nadal jesteś człowiekiem.
Rozumiesz?
Moje dziecko.
Dziękuję, że to robisz, Oliver.
Jest pani najlepszą mamą, jaką znam.
Z chęcią pomogę, jak potrafię.
To mój syn.
Słyszysz?
Jest w dobrych rękach.
Będzie dobrze. Witaj w swojej nowej rodzinie, bracie.
Idź pierwszy, proszę.
Wróciłem do Savannah z jednego powodu.
Żeby zniszczyć komuś życie.
I jak widzisz…
sprowadziłem paru kolegów.
Ty, ja i ona…
będziemy rządzić tym miastem.
Napisy: Roman S. Czarny