- Poprzednio: - Dbaj o sie…
Samochód ją przejechał i uciekł.
Kim był facet w okularach przeciwsłonecznych?
Nazywa się Assaf.
Mój bracie!
Obłąkaniec z Izraela chce odwiedzić profesjonalnych zabójców?
Moja żona nie żyje, a wy ich uwalniacie? Byli aresztowani 24 godziny temu.
- Dwóch facetów. Zabili mi żonę. - Ktoś mnie wystawia.
Gdzie są Wexlerowie?
SERIAL NETFLIX
Ktoś zostawił swój mózg.
Raczej po niego nie wróci.
Skurwiel spadł, tak?
Rozwalił głowę o ziemię. Czyli nie hamował upadku rękami.
- Raczej strzały niż utrata równowagi? - Tak, na dachu jest krew.
Może dostał zawału, jak spadał.
W każdym razie ktoś go odciągnął…
w tę stronę.
A potem podniósł.
Nie wiem, czy wróg, czy przyjaciel.
- Minimum jedno ciało do znalezienia? - Tak.
Kto nas wezwał?
Właściciel sąsiedniego magazynu robił remanent do późna.
Słyszał strzały, gówno widział.
Ale gdy to się stało, z tyłu siedział bezdomny.
Billy Smack.
- Chętnie porozmawia. - Ci…
Ci skurwiele szybko zwiali. Pobiegłem za nimi.
W porządku. Niezła sprawa.
Jaki mieli samochód?
Jakiś wielki van, jechał prosto na mnie.
- Byłem jak ninja… - Aha. Jaki van?
Billy. Jaki van?
Olbrzymi, stary gruchot.
No dobra.
A za dyszkę?
Minivan Chevy Astro, z wczesnych lat 2000, ciemnozielony.
Tablice?
Były… z Nowego Jorku, nie z Jersey.
Coś z B i siódemką.
Chyba.
Tak. Dobra.
Tak?
Tali.
Segev. U was jest wcześnie?
Jak sądy się otworzą… wyślę list za kierowcami.
Nie są już priorytetem.
Musisz zrobić coś innego.
Sikasz?
Dziecko uciska mi pęcherz. Co mówiłeś?
Myliłem się co do Isaaca. Ktoś go zatrudnił.
Co? Skąd to wiesz?
Powiem ci, ale nie przez telefon.
Segev, coś ty zrobił?
Wyślę zdjęcie typa, który się do mnie włamał.
Którego zabiłem.
Skąd masz to zdjęcie?
Był na moim ślubie.
Nie mogę powiedzieć, skąd. Ale musisz się dowiedzieć, kto to.
Segev, co tam się, kurwa, dzieje?
Proszę, Tali. Dowiedz się, czego tylko możesz. Pogadamy później.
Bracie?
Śpisz? Musimy się stąd wynosić.
Dokąd?
Muszę wiedzieć, czy Dani brała udział.
W czym?
Cały ten pogrzeb to była farsa. Jej rodzice, Wexlerowie, zniknęli.
O czym ty mówisz?
Nie wiem, ale to może mieć związek z tym, kto ją zabił.
Wiemy, kto to zrobił… Kto ją zabił.
Widzę ich krew na twoich butach.
Ale ktoś ich zatrudnił.
I próbował wysadzić mi dom. To musi być powiązane.
Segev, wiemy tylko, że…
Dani nie żyje,
jej rodzice zniknęli, co do kierowców… Byliśmy nieostrożni.
Znajdą ich ciała. Musimy się stąd wynosić.
Bracie, Dani miała tu przylecieć w dniu jej śmierci. Czemu?
Śmierdzi tu.
Przepraszamy.
Muszę iść na spotkanie. Wrócę koło południa.
Będę wdzięczna, jeśli do tego czasu wyjdziecie.
Wychodzimy teraz.
- Nie wiem, jak ci dziękować. - Coś wymyślę.
Idziesz do kolejnej szemranej kryjówki? Czy wzywa cię ziemia obiecana?
Nie mogę wrócić do domu.
Coś mi mówi, że powinieneś. Dla dobra wszystkich.
W każdym razie tu nasze drogi się rozchodzą.
Posprzątajcie trochę przed wyjściem, dobra?
Dobrze było cię widzieć.
I twoje seksy ciałko, Ron.
Naomi.
Wciąż cię potrzebuję.
Straciłeś żonę.
Chciałabym to zmienić, ale nie umiem.
Dani zabiło dwóch płatnych morderców.
Co?
Ten facet, którego sprawdzałam? Isaac Katkov?
Nie. Myliłem się. Ceremonia pogrzebowa była ustawką.
- Ustawką? - To nie był dom jej rodziców.
Wróciłem tam rano, była tam inna rodzina.
- Segev… - Sama zobacz. To mieszkanie do wynajęcia.
Nie mogę znaleźć jej ojca. Zniknął. Wyłączył telefon.
Daj nazwisko ojca, numer i ten fałszywy adres.
Może coś znajdę.
Cholernie rozmazane, nie?
Robiłaś je, jak biegłaś?
To klatka z filmu. Na razie lepszego nie znajdziemy.
Nic z tym nie zrobisz?
Pamiętam, że parę lat temu usunąłeś
swoje włosy na plecach z naszych zdjęć z wakacji.
- To nie jest podobna magia? - Nigdy tego nie zapomnisz, co?
Okej, zrobię, co mogę.
Wszystkie te programy do rozpoznawania twarzy wciąż są w powijakach.
Nie szkodzi. Spróbuję.
Dobra, muszę iść.
Wrócić na posterunek przed szefem.
Po drodze znajdę łazienkę. Bardzo ci dziękuję za pomoc.
Nie ma sprawy.
To zostanie między nami, prawda?
- Umiem dotrzymać tajemnicy… - Okej.
…jeśli mi się to opłaca.
Rozumiem.
Nigdy nikomu tak nie zazdrościłem, jak temu sukinsynowi,
który się spuścił do kubka i za to odpowiada.
Miło. Jak…
Jak miło i romantycznie.
Ale pamiętasz, że już raz próbowaliśmy
i to ty zwiałeś, prawda? Nie ja.
I to ja za to odpowiadam.
Mógłbym dziś wpaść i ugotować ci coś dobrego?
Nie sądzę.
Wymasuję ci potem stopy.
Zgoda.
Teraz naprawdę muszę siku.
Uznali, że zasługujesz na przyjazną twarz.
Tamir?
Tamir, co…? Co to za gówno?
To nie mój rozkaz.
Ja uważałem, że lepiej będzie cię trzymać w terenie.
To zupełnie niepotrzebne. Powiedz, co chcesz wiedzieć.
Co?
O co tu chodzi?
O to, że kierowca Eitana zginął?
Już o tym mówiłem.
Wszystko już powiedziałem.
Daj spokój, Tamir. Co to ma być?
Porywacie mnie spod domu, jakbym był terrorystą?
Po co ten sprzęt? Myślicie, że nie umiem…
Oszukać wykrywacza kłamstw?
Okej, od początku. Podaj nazwisko.
Czekaj. Zaczekaj!
Od dwóch dni odpowiadam na te jebane pytania.
Assaf…
zapomnij o tym, kim jesteś na zewnątrz.
Jesteś tu, bo tamten Assaf to przeszłość.
Nie masz żadnej władzy, okej?
Nie masz głosu, chyba że pozwolimy.
W najlepszym razie zaniedbałeś obowiązki.
W najgorszym zepsułeś coś, czego nie da się naprawić.
Będziesz tu siedział i odpowiadał, aż będziemy zadowoleni.
Rozumiesz?
Nazwisko i wiek.
W czym mogę pomóc?
Moja żona, Danielle Azulai, miała mieć tu przesłuchanie.
Kto się tym zajmuje? Z kim mogę porozmawiać?
Z tego, co wiem, nie ogłaszaliśmy przesłuchań
od wielu miesięcy, bo mamy komplet.
Niczego tu nie widzę.
Może inna grupa je prowadziła?
Nie sądzę. A co z choreografią?
- Bo… - Niestety.
Tu szkoły taneczne prowadzą przesłuchania dla uczniów.
Żona chodziła do szkoły w mieście?
Może pan zadzwoni do niej…
- Mogę pomóc w czymś jeszcze? - Nie.
Dziękuję.
GOOGLE SZKOŁY TANECZNE NOWY JORK
Wybacz. Zauważyłem patrol i zrobiłem kółko.
Co mówili tancerze?
Nie miała tam przesłuchania.
Na pewno była tancerką?
Tak, na pewno. Widziałem, jak tańczy w Batshevie.
Wiesz, ale Batsheva…
Jest specyficzna. Nie mogła tam oszukiwać?
Nie oszukiwała.
Jestem Naomi Hicks, dziennikarka New York Magazine.
Prowadzę śledztwo w sprawie oszustw
przy wynajmie P2P
i mam informacje o niedawnej rozbieżności w państwa nieruchomości.
Proszę oddzwonić na ten numer jak najszybciej. Dziękuję.
Co robisz w domu?
Nie czytasz już wiadomości?
- O Boże. - Czekałem na ciebie godzinę w Union Bar.
- Czemu nie zadzwoniłeś? - Dzwoniłem.
Cholera. Miałam wyłączony telefon.
Wybacz, Henry, zawaliłam sprawę.
Nie szkodzi. Domyśliłem się.
Przyda mi się trochę przygotowań na upokorzenia, zanim zacznę się płaszczyć
w sprawie porwania.
Wygląda na dużo roboty. Wkurzyłaś redaktora?
Nie. Właściwie robię robotę za kogoś.
Ekspresowe sprzątanie.
Mieliśmy porozmawiać przy lunchu o Portoryko.
Zaczynam mieć wrażenie, że unikasz tematu.
- Wciąż tego chcesz? - Oczywiście, że chcę jechać.
Mówimy o jednym tygodniu,
małym tikkun olam.
Uszczęśliwimy rabbi Rachel.
Wiem. Wszystko mi odpowiada.
To mam kupować bilety czy nie?
Ja…
Muszę teraz podejmować decyzję?
Nie.
Muszę jechać do archiwum hrabstwa, zanim je zamkną.
Przepraszam.
Przykro mi. Nie mamy akt tej uczennicy.
Przykro mi,
ale jeśli jej nazwiska tu nie ma, nie wiem, gdzie miałoby być.
Przykro mi.
Uczę tu od 15 lat. Nie było żadnej Danielle Wexler.
Zacznijmy od skoków.
Pięć, sześć… Pięć, sześć, siedem, osiem.
Opowiedz mi o Danielle Azulai.
- Co chcesz wiedzieć? - Wszystko, co wiesz.
Tancerka z Batshevy. Miałem z nią romans…
aż zginęła niedawno w wypadku.
Gdzie się poznaliście?
Na imprezie, zbiórce dla jej grupy tanecznej.
Jak?
Poznała nas znajoma tancerka.
Miałeś wcześniej takie romanse?
Z innymi tancerkami?
- Tak. - Ile?
Tancerek?
Pięć.
Brawo.
Żona wie o twoich przygodach?
Tak.
Nie wierzę. Ona też może sypiać, z kim chce?
Trochę nie fair, co?
Czy twój…
romans z Danielle…
był w jakiś sposób wyjątkowy?
Miała męża.
Przez cały wasz związek?
Nie.
Przeszkadzało ci to?
Dlaczego ci to przeszkadzało?
Bo ją kochałem.
Nie widzę tego nazwiska w systemie.
Pomyśl o tym chwilę.
- Mówiła kiedyś o swoim liceum? - Nie.
- Odwiedzali was jej przyjaciele? - Nie.
Wiesz, czy jest…?
Gówno wiem. Nigdy nie pytałem.
Cokolwiek mi powiedziała, pewnie było… Czekaj. Chyba właśnie…
ROCZNIK 2009 SOPHIE DREYER
Kim jest, kurwa, Sophie Dreyer?
Wcześniej pan podał inne nazwisko.
- Tak. - Ale to też pańska żona?
Tak.
Widzi ją pan?
Nie powinienem dawać panu informacji o studentach.
A pan nie powinien ściągać zdjęć ze ściany…
Pytam ostatni raz.
Daj mi ten adres.
To nie musi być historia z horroru. Może to coś prostego.
Jakiś błąd czy coś.
Pojedziemy tam, popytamy, poczujemy się lepiej.
Potem wrócisz do domu, do Elli.
Opłaczesz żonę. Nawet jeśli miała tajemnice.
- To chyba nie takie proste. - Z tobą nigdy nie jest.
Czasami prawda tylko pogarsza cierpienie.
Nigdy jej nie lubiłeś.
Była dla ciebie za ładna.
Wiesz? Nie z twojej ligi.
Zatrzymaj się. To tu.
Danielle tu mieszkała?
Sophie mieszkała. Z jej rodzicami.
Nie ma ich w domu.
Idź dookoła.
- Widzisz coś? - Nic.
- Naprawdę to zrobimy? - Tak.
Niektórych rzeczy się nie zapomina, co?
Segev.
Co?
Nigdy jej nie widziałem tak młodej.
Bo tego nie chciała.
Segev!
- Czekaj. - …telefonu, jak jedziemy samochodem.
Nie obchodzi mnie, czy to wiadomość ze szpitala.
Nie chcę, byś miał wypadek!
To nie mój kumpel od wędkowania. To artysta, który robi mi przynęty.
- Wyłącz telefon, jak jedziesz. - Daj mi torbę.
Jeśli chcesz, to siedź z tyłu.
Narażasz nasze życia, by wysłać żarcik
do kumpla, jak jedziemy samochodem!
Nie pisałem, jak jechaliśmy. Zatrzymałem się.
Wtedy sięgnąłem po telefon.
Jak chcesz, siedź sobie z tyłu.
I tak cię nie lubię. Nie umiesz łowić.
Czy my…?
Próbowaliśmy tej czerwonej? W apce jej nie ma.
- Cześć. - A ty to kurwa kto?
- Proszę. - Cześć.
- Znałem Sophie. - Wynoś się stąd.
- Co z Sophie? - Chcę o niej porozmawiać.
Musisz wyjść. Wezwę policję!
- Wynocha. Wzywam 911. - Wychodzimy.
- Chcę tylko porozmawiać… - Wynocha!
Dzwonię na policję!
Halo. Moja żona i ja wróciliśmy do domu. Byli w nim włamywacze.
Nie wiem, czy coś zabrali, ale uciekają.
Tak! Są w zielonym vanie. Jadą na zachód!
Pojebało cię? Widzieli nas. Wezwali jebaną policję.
- Myślisz, że widzieli samochód? - Nie. Wyluzuj.
Kurwa.
- Co robimy? - Spokojnie. Powoli.
Powoli. W porządku.
- Co ty robisz? - Wiedzą, że to my. Widzieli nas!
Co ty wyprawiasz?
Odbiło ci?
Coś ty zrobił?
Jest po trzeciej. Powiedz, by do ciebie oddzwoniła.
Mój brat jest w Los Angeles. Zapomina o różnicy czasu.
Nie musisz mi nic wyjaśniać.
Jestem w ciąży i napalona, byłeś w pobliżu. Tylko tyle i aż tyle.
Po prostu wycisz telefon.
Potrzebuję snu.
Okej.
Porzućmy go tutaj.
- Może go spalmy? - Zły pomysł.
Oszalałeś? Tamten wóz miał kamerę. Nagrali nas.
Pożar przyciągnie uwagę. Porzućmy go tutaj.
Rozbiorą go na części i sam zniknie.
Teraz ci mózg działa? Przydałby się, zanim wezwali policję!
- Co my tu robimy? - Nie kazałem ci rozjeżdżać gliniarza!
Nie. Chciałeś znaleźć Isaaca. Zrobiliśmy to. Było ci mało.
Znaleźliśmy morderców i zabiliśmy ich na ulicy!
Zrobiłeś z nas morderców! W Ameryce!
I to wciąż za mało!
Ja zrobiłem z nas morderców?
W Meksyku zabijaliśmy nieznajomych.
Przynajmniej tu chodzi o więcej niż kasę.
Robisz taki hałas, że mnie wspierasz.
Błagałeś mnie, bym jechał do Meksyku, to pojechałem.
Wciąż masz koszmary?
I dobrze. Zasługujesz na nie…
za to, że mnie zaciągnąłeś do tego piekła.
Spójrz na siebie. Jesteś tłustym, jebanym tchórzem, niczym więcej.
Segev…
pierdol się
i kłamliwą pizdę, którą poślubiłeś.
Zasłużyła na to, co dostała.
DO SOPHIE DREYER:
720 W 46TH STREET APT #402 NOWY JORK, NY 10036
Znalazłam to, o co prosiłeś. Musimy porozmawiać.
Kimkolwiek są ci Wexlerowie, mają poważne fundusze
i nie mam pojęcia, co to znaczy poza tym, że jak ich znajdę, to się wkurzą.
Musimy być ostrożni.
Oddzwoń jak najszybciej, Segev. Nieważne, o której.
Pa.
Pomagasz Segevowi?
Myślałem, że chcesz tego uniknąć.
Potrzebował mojej pomocy.
Chodźmy do łóżka.
Muszę wrócić i spakować graty.
Mieszkanie jest spalone.
Co zrobisz?
Wrócę do miasta. Muszę załatwić parę rzeczy.
Segev.
Musisz się ocknąć.
Będą nas szukać gliniarze. Twoja żona nie żyje.
Ten pociąg jedzie na lotnisko.
Musisz wrócić do Tel Awiwu, póki jeszcze możesz.
Nie powinienem był cię o to prosić.
Resztę zrobię sam.
- Znajdę cię, zanim wyjadę. - Powiedz jej imię.
Co?
Powiedz imię swojej żony.
- Danielle Azulai. - Nie.
Sophie. Sophie Dreyer.
Danielle nigdy nie istniała.
Była fikcją. Kłamstwem.
Opowiadała ci je aż do samej śmierci.
Pomyśl, co robimy. Po co zabijaliśmy tych ludzi?
Dla kobiety, która nie istnieje.
Kocham cię. Jesteś moim bratem.
Ale ta kobieta? Ta cała Sophie? Jebać ją.
Nigdy jej nie znałeś.
Nie kochała cię.
Tego nie wiesz.
Kto by zrobił coś takiego komuś, kogo kocha?
Wybacz mi.
Mogę w czymś pomóc?
Dzień dobry. Co słychać?
U mnie w porząsiu.
Co pan wyprawia zakradając się o tej porze na moją klatkę?
Przepraszam. Dopiero przyjechałem. To mieszkanie żony, ale klucz nie pasuje.
Pańska żona tu nie mieszka.
Może się pomyliłem, ale nigdy mnie tu nie było.
Zna pani Sophie? Sophie Dreyer?
Sophie wyszła za mąż i nic nie powiedziała?
O cholera.
Przecież była tu jakieś dziewięć miesięcy temu.
- Jest teraz z panem? - Nie.
Teraz jestem sam. Ale coś pani pokażę.
Zdjęcia z naszego ślubu. Chwileczkę.
Wygląda wspaniale.
Nie nałożył pan krawata?
Było gorąco.
Niech pan zaczeka, wpuszczę pana.
- Mam gdzieś zapasowy klucz. - Dziękuję.
Nie lubię tego robić, ale Sophie to co innego.
Przy okazji, przyszła do niej paczka.
Z reguły wysyłam je do rodziców,
bo prosiła, bym odbierała wszystkie paczki do niej.
Dziękuję, Gloria. Bardzo dziękuję.
Dobranoc. Dziękuję.
Halo?
Naomi.
Wiem, że jest późno.
Nie szkodzi. Sama prosiłam.
Wexler to na pewno fałszywe nazwisko.
W mieście jest paru Martinów Wexlerów,
ale żaden nie ma córki Danielle ani żony Marcii.
Żadne zdjęcie z dowodów nie pasuje do jego zdjęć.
To mnie nie dziwi.
Rozmawiałam też z właścicielem kamienicy.
Pamięta ludzi, którzy ją wynajęli na pogrzeb Danielle.
Mówił, że byli dziwni.
Poprosili, by usunięto osobiste rzeczy właściciela
nawet z przestrzeni nie do wynajęcia.
Zapłacili za to poczwórnie.
Właściciel pomógł mi wyśledzić przelew,
ale utknęliśmy na jakiejś spółce na Seszelach.
Spółce?
Mają pieniądze.
Wiedzą, co robią. Nie znajdziemy ich, chyba że tego zechcą.
Nie zrozum mnie źle,
ale jeśli twoja żona ich znała,
to ją również musimy sprawdzić.
Porozmawiamy o tym jutro, okej?
Rozumiem twój gniew.
Ale takie życie wybraliśmy.
Już prawie koniec.
Wierzę w to, co powiedziałeś do tej pory.
Doceniam twoją współpracę
i dam znać przełożonym.
Nie wiem, co oni postanowią. Nie mam na to wpływu.
Ale na pewno wezmą pod uwagę fakt, że służyłeś tak długo.
Ostatnie pytanie.
Jak to możliwe, że tak długo służyłeś w wywiadzie,
a nie zorientowałeś się,
że Danielle Azulai była z CIA?
PASZPORT AUSTRALIA
Napisy: Joanna Kaniewska