Poprzednio:
Skurwiel spadł.
Ktoś go odciągnął, a potem podniósł.
Myliłem się co do Isaaca. To typ, który się do mnie włamał.
- Danielle tu mieszkała? - Sophie. Z jej rodzicami.
Danielle nigdy nie istniała. Była fikcją. Kłamstwem.
Robimy to dla kobiety, która nie istnieje.
- Cześć. - Dzwonię na policję!
Co robisz?
Naomi.
Kimkolwiek są ci Wexlerowie, mają poważne fundusze.
Jeśli twoja żona ich znała, to ją również musimy sprawdzić.
SERIAL NETFLIX
Theodore.
Ellis.
Ktoś nieźle ich urządził.
Co o tym sądzisz?
Ten chciał pieniędzy, a tamten księżniczki.
A ty?
Dwóch kolesi zostało zabitych w Tempest w Queens.
- Ktoś przeniósł ciała. - Ty jesteś detektywem.
Nic z tego. Zrobiłem, co mogłem.
To nic mi nie da, Omer.
Co ja poradzę? Klatka jest ziarnista. Nie jestem magikiem.
Wiem.
Ale miałam nadzieję.
Jak wyjdziesz, zostaw klucz pod doniczką.
- Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała. - Sama sobie poradzę.
Pieprzyliśmy się. Nie gadaliśmy.
- Ostry z ciebie kochanek. - Najwyraźniej nie.
Po roku wyszła za jakiegoś przewodnika.
Sprawdziłeś go?
My wiemy o nim wszystko.
Prawdę mówiąc, rozumiem cię.
Piękna, młoda, wygląda na mądrą.
Wszyscy lubimy się popisywać.
Ale zginęła przez to, co z ciebie wyciągnęła.
- Nic jej nie mówiłem. - Assaf, daruj sobie.
Widzieliśmy cię.
Jak to…? Nie.
Cokolwiek wam się wydaje, to nie…
To pomyłka.
Miesiącami przekazywałeś jej poufne informacje.
To jest pomyłka?
- Takich pomyłek się nie popełnia. - Przestań.
No co? Na litość boską.
Miesiące w biurze
i wszystkie te spiski namieszały ci w mózgu.
Jestem na służbie od 30 lat.
- Dwa razy o mało nie zginąłem. - Jesteśmy wdzięczni.
Myślisz, że zdradziłbym mój kraj dla amerykańskiej szmaty?
Może była w swojej pracy lepsza od ciebie.
- Ktoś odwiezie cię do domu. - Co?
Już cię nie potrzebujemy. Jesteś wolny.
Odprowadź go na zewnątrz. Szybciutko.
Okej.
Okej, wystarczy.
SCOTT CHASE - ATTACHÉ KULTURALNY AMBASADA USA
Co tu robisz?
- Dzień dobry, Sigal. - Dzień dobry. Co?
Dror prosił mnie o dane o morderstwie Sheinkina.
Mam zrobić notatki.
Dror prosił, byś siadała do jego komputera?
- Sigal… - Tali.
Jak chcesz, to do niego zadzwoń, ale jest w paskudnym nastroju.
Hej, Tali.
Znalazłam człowieka z wesela. To Amerykanin.
- Attaché kulturalny… - Stój.
Na razie nic nie mów.
Okej.
Posłuchaj uważnie.
Idź do tego hipsterskiego baru w Florentine.
Zaczekaj tam. Zadzwonię o siódmej.
Cześć. Jest Naomi?
- Segev. - Henry.
- Poznaliśmy się. - Tak.
Jestem mężem.
Słyszałem o twojej żonie. Kondolencje.
Wiesz, gdzie położyłam…?
Segev.
Coś się stało? Czemu nie zadzwoniłeś?
- Mój telefon chyba jest namierzany. - Namierzany?
Naprawdę? Przez kogo?
Co się stało?
- Dasz nam chwilę? - Spóźnimy się.
Nie spóźnimy.
Znalazłem paszporty w jej mieszkaniu.
Niemiecki, australijski. Na różne nazwiska.
Były podstemplowane?
Miały pieczątki wjazdów i wyjazdów?
- Jest za dziesięć. Wzywam Ubera. - Chwilę.
Jeśli tak, przeszły kontrolę.
Jeśli przeszły, są prawdziwe. Wydane przez rząd.
Od 11 września nie da się ich podrobić.
Musiała pracować dla rządu.
Czyli CIA?
To kim jest Wexler?
Muszę zobaczyć paszporty i wszystko, co masz.
Przyjdź do mieszkania. Dokumenty, mapy, broń…
- Czekaj. Cholerna zbiórka. - Co?
Henry jest w zarządzie, nie mogę nie jechać.
Daj mi adres, wkrótce przyjadę.
Dziękuję.
Wyluzowany koleś.
Przestań.
To co się dzieje?
Mogę w to wejść?
Planujesz oszustwa? Na krótką czy długą metę?
Potrzebujesz kogoś wewnątrz?
- Znam żargon. Kto jest celem? - Musimy iść.
Czym jest wtyka?
Nie chcesz się spóźnić na cholerną zbiórkę.
- Segev. - Hej!
To do mnie.
Mam jednorazówkę. Możesz mówić?
Tak. To Amerykanin. Scott Chase.
Niby attaché kulturalny, ale to bzdura.
Ma związki z rządem, Departamentem Stanu lub CIA.
Wiesz, co mówi jego akt zgonu?
- Mów. - Że zmarł w Maryland.
Ukrywają, że był w Tel Awiwie, że to się wydarzyło.
Myślę, że była w CIA.
Znalazłem cztery różne paszporty.
Nawet nie nazywała się Danielle, tylko Sophie.
Sophie Dreyer.
Kurwa.
Ale dopadli ją zabójcy z Nowego Jorku.
Myślisz, że CIA zabiło swojego człowieka?
Nie mam pojęcia. Nic już nie wiem.
Wróć do domu.
Myślisz, że tam będę bezpieczny?
Segev…
Muszę porozmawiać z Wexlerem. Oczywiście nie jest jej ojcem.
Posłuchaj uważnie.
Rozłącz się i przyczaj. Nie dzwoń do mnie więcej.
Skontaktuję się z tobą później.
Więc to był karaluch.
Dokąd jedziemy w weekend?
Nie wiem, panie przewodniku. Dokąd jedziemy?
- Do winnicy w… - Dani!
- Tata? - Tu jesteś.
Co tutaj robisz?
Przekonałem ich, bym mógł się tu przesiąść
w drodze do Johannesburga.
- Martin Wexler. - Przepraszam.
Mój przyjaciel, Segev.
- Segev Azulai, miło mi. - Miło mi.
Przyniosę krzesło.
- Czemu mnie nie powiadomiłeś? - Próbowałem, dwa razy. Poczta głosowa.
Wiem, że jestem tylko starym, nudnym ojcem,
ale raz na jakiś czas powinnaś do mnie oddzwonić.
A więc?
To jest Segev?
Ten Segev?
Ona nic mi nie mówi, ale mamie się wymsknęło,
że jesteście z Dani nierozłączni.
Podobno jest tobą zachwycona.
Mam duże szczęście.
Cóż…
wygląda na szczęśliwą.
Więc i ja jestem szczęśliwy.
Mam tak samo.
- Masz córkę, prawda? - Tak, Ellę.
Więc mnie rozumiesz. Rodzina jest najważniejsza.
Jak ją odrzucisz, możesz stracić wszystko.
Mam rację?
Tak.
Spodziewaliśmy się ciebie na spotkaniu rodzinnym miesiąc temu.
Kochanie…
Znikłaś, nawet nie zadzwoniłaś.
Ciocia Cici mówi, że już nigdy cię nie zaprosi.
Ale możesz jej to wynagrodzić.
Może na następne spotkanie przywiozę Segeva.
Może.
- Van z bagażnikiem na dachu. - Tablice?
- To nasi ludzie z klubu? - Może.
- Zgłoszono kradzież? - Nie.
Może ma wrednego faceta.
Adres?
6077 57th Ave, Queens, Nowy Jork.
Ślicznie wyglądasz, Dani.
- Nałożysz to? - Nie.
Ale może jakieś kwiaty.
A co ze szpilkami? Musisz nałożyć szpilki.
Wtedy przewyższę twojego tatę.
Zrobisz mi przysługę, skarbie?
Idź sobie, proszę.
- Co? - Jak wam idzie?
- Idź. - Chcę zobaczyć.
Zobaczysz jutro.
Daj jej to.
- Napisałaś przemowę? - Będziesz musiała mi pomóc.
- Podpowiesz parę słów po hebrajsku? - Na przykład…
Rozpłacze się.
Tato! Miałeś sobie iść!
Nigdzie nie idę. Co się stało?
Potrzebujemy nici. Nie wchodź tam.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
- Mówię serio. - Czemu? Przecież bierzemy ślub.
Jak zobaczysz teraz suknię, będziesz miał pecha.
- Dobrze, skarbie. - Naprawdę.
Dobrze. Kocham cię.
NAZWISKO: DREYER IMIĘ: SOPHIE
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI
NOWY JORK, USA
- Co robisz? - Szukam pluskiew.
- Gdzie byłeś przez 6 dni? - W jednostce. Mieliśmy zadanie.
Nieprawda. Zwolnili cię.
Dzwoniłam do nich. Przestań kłamać.
- Co zrobiłeś? - Nic.
- Zwolnili cię bez powodu? - Nawaliłem. Zadowolona?
Chcesz w tym grzebać? Wcierać sól w rany?
Chodzi o tancerkę? Czy kogoś jeszcze?
Przypadkiem przeleciałeś czyjąś żonę?
Ktoś z firmy cię na tym przyłapał?
Maya, przestań.
- Powinni cię wykastrować. - To poufne informacje.
- Nie mogę o tym mówić. - Tak to się teraz mówi? Poufne?
Szkoda, że Shabak nie dzwonił. Wszystko im powiem.
- Przestaniesz ględzić? - Wynoś się stąd!
- Histeryzujesz. - Nie histeryzuję.
To ty stanowisz tu problem.
Wynoś się z mojego domu.
No już.
- To boli. - Nie!
- Ile punktów? - Biorę piłkę.
- Pięć do dwóch? Okej. - Coś w tym stylu.
Myślisz, że taki z ciebie Shaquille O'Neal?
Tak!
Mam dla ciebie propozycję.
Usiądź.
Mam pewien problem.
Mój jednoosobowy zespół się rozpada.
Zostało mi…
w mieszkaniu…
coś takiego.
Mógłbyś ją dla mnie przechować?
- Nie umiem grać. - Nauczę cię.
Tak naprawdę ty też nie.
Hej, Jenny! Chodź tu!
Tak.
Powiedz synowi, co robiłem, gdy mnie zobaczyłaś po raz pierwszy.
Ty…
pisałeś swoje imię w śniegu pod Vinnie's.
Wcześniej, Jenny. W środku.
Grałeś w tej okropnej cover-kapeli.
Widzisz? Twoja mama się we mnie zakochała dzięki gitarze.
Nie.
To twoja wersja.
Mama mówi, że mogę przychodzić częściej.
W każdy piątek.
Co powiesz na piątkowe granie?
- Pasuje ci? - Super.
Posiada pani zielonego minivana?
Tablice rejestracyjne QW43XZ9?
Tak.
Ale nie wiem, gdzie jest.
Mogę?
- Tak. - Dziękuję.
Ale jest jeden haczyk.
Ta gitara należała kiedyś do Pete'a Townsenda z The Who.
Wiesz?
Obiecałem mu, że jeśli da mi tę gitarę,
nauczę się jego wszystkich piosenek.
Umowa stoi?
Ile lat ma pani syn?
Dziesięć.
Nie ukradł vana.
Tak zgaduję.
Mój były mąż wziął go po rozwodzie.
Ale…
mieszka w mieście.
Ciężko tam zaparkować tak duży wóz, więc…
pewnie go pożyczył kumplowi albo komuś innemu.
Od kiedy byłem mały Grałem srebrnymi kulkami…
Ron!
Chodź do środka.
Zostań! Nie uciekaj!
Nie każ mi więcej tak biegać.
Wszystko okej?
Halo?
Segev? Kto mówi?
Twój najgorszy koszmar. A ty to, kurwa, kto?
Przyda ci się kawa.
Tak. Dziękuję.
To sobie zrób.
To było jej mieszkanie?
Była w Nowym Jorku miesiąc temu.
Są tu stemple z całego zeszłego roku.
Jeździła wszędzie.
Z Batshevą.
Wiedziała, jak zacierać ślady.
Sophie Dreyer?
Tak.
To po arabsku.
Proszę.
Dzięki.
Miała różne aliasy, tożsamości, broń.
Co robiła w Tel Awiwie?
Mówiłaś, że była z CIA.
Tak, ale nie rozumiem.
Po co nam tajne służby w Tel Awiwie?
USA i Izrael to sprzymierzeńcy.
CIA ma pracować razem z wywiadem Izraela, nie za ich plecami.
Czemu wydrukowała ten artykuł z New York Timesa?
„W przeszłości Izrael i USA prowadziły otwartą politykę,
jeśli chodzi o dzielenie się informacjami i technologiami,
jednak przez ostatnie 18 miesięcy coraz bardziej się ona zamyka.
Doprowadziło to do zakulisowych spięć
pomiędzy agencją NSA i izraelską jednostką SIGINT”.
Kiedy to zapisała?
Nie wiem, ale autorem jest Bill McAfree.
Sprawdźmy to.
- Jeszcze raz. - Nadal nie znam.
Wiesz, czemu wydrukowała twój artykuł?
- Zapytajcie ją. - Nie mogę.
Została zamordowana.
To się zdarza.
To interesujący temat na artykuł, ale mało w nim informacji.
Drążyłeś dalej?
Na świecie jest wiele historii.
Nie jesteś dziennikarzyną.
- Czemu rzuciłeś temat? - Nie schlebiaj mi.
Jesteś cudownym dzieckiem branży. Znajdź inny temat.
- Słuchaj. - Segev!
- Zamordowana była moją żoną. - No i?
- Muszę poznać prawdę. - Segev, przestań.
Przestań.
- Jest w żałobie. - Mam to w dupie.
Może zadzwonię do gazety i powiem, że grozisz informatorom?
Jesteś informatorem?
Czyli wiesz coś więcej.
Parę tygodni po publikacji
dostałem telefon z Izraela z żądaniem zdjęcia artykułu.
- Od kogo? - Nie przedstawił się.
Pytał, co jeszcze wiem, i o jednego z informatorów,
biurokratę średniego szczebla, Shaula Mandela.
Rozmawiałem z nim tylko raz.
Tak mu powiedziałem.
I nie wróciłeś do tego tematu?
Zgadza się.
Bill, proszę.
Zniszczyli mi mieszkanie.
Zabrali wszystko. Laptopa, notesy,
wycięli moją twarz ze zdjęć. Zrozumiałem wiadomość.
Dlatego, kurwa, musicie zrozumieć moją.
Nie będę waszym źródłem. Znajdźcie inny temat.
Musimy sprawdzić Shaula Mandela.
Pan jest właścicielem?
Detektywi Ellis Newkirk i Tay Bennett.
- W porządku. - Mamy parę pytań.
Nie wiem, czy znam odpowiedzi.
Kilka dni temu zabito tu dwóch mężczyzn.
Wie pan coś?
- Ktoś mówił, że pan tu był. - Mylił się.
Drugi facet, który tu był, zrobił mi to.
- Ron Harel, zna go pan? - Pierwsze słyszę.
Chce pan najpierw zobaczyć zdjęcie?
Też jest z Izraela.
- Nie jestem z Izraela. - Od kiedy?
Od kiedy jebani zeloci wyrzucili mnie z kraju.
Izrael nie ma charakteru. Sam piach i ruiny.
Nowy Jork…
Nowy Jork ma pogodę, ma charakter…
Tak. Podobno w Sing Sing jest pięknie na wiosnę.
Zna go pan?
- Nie. - Co się panu stało w nadgarstek?
- Nic. - Ktoś pana wiąże?
Jak mam szczęście.
Cholerny Wexler. Po co ją zabijać?
Zrobiła coś, co mu się nie spodobało.
Na przykład?
Poślubiła upartego Izraelczyka.
Ale masz rację, to nie ma sensu.
CIA wysłało zabójcę do mojego domu. Czemu?
Myśleli, że Danielle coś ci powiedziała i przekażesz to Izraelowi?
Muszę znaleźć Wexlera.
Do kogo dzwonisz?
Do CIA. Mam tam dawne źródło.
Mówi Naomi Hicks z New York Magazine.
Chcę rozmawiać z agentem Numrickiem.
Nie ma sprawy. Przekaże mu pan wiadomość?
Proszę powiedzieć, że dzwoni Naomi Hicks,
bo podejrzewam,
że agent CIA, Wexler…
zlecił zabójstwo Danielle Azulai w Tel Awiwie.
Niech do mnie oddzwoni. Dziękuję.
Może to wywabi Wexlera z kryjówki.
Dobra.
Mam znaleźć kogoś, kto nazywa się Shaul Mandel.
Okej.
Kto to?
Pracował w Ministerstwie Obrony, jest jakoś powiązany z Danielle.
- Dzięki. - Smacznego.
Jak jest z nią powiązany?
Nie wiem.
Jakiś dziennikarz z nim rozmawiał
o relacjach Izrael-USA.
Coś o współpracy wywiadu.
Potem nagle Shaul zamilkł.
Czemu?
Tego mam się dowiedzieć.
- Mogę iść z tobą, jeśli chcesz. - Co?
Nie ma mowy. To niebezpieczne.
- Może. - To czemu ty tam idziesz?
Omer, jestem gliną. Pokazać ci moją odznakę?
Nie, ale pamiętaj, że będziesz mamą.
Będę, nie jestem.
Musisz być ostrożna.
Musisz. Czemu nie mogę się przyłączyć?
Jesteś uroczy w protekcjonalności.
Pamiętasz, jak byliśmy w Bogocie?
Ty, ja i Ron w tym gracie?
Gdy policja nas ścigała?
Ron powiedział: „Wiem, co robię. Skręć tutaj”.
I pojechałeś jednokierunkową ulicą w złą stronę.
Otoczyli nas gliniarze,
Ron próbował ich przekupić,
- ale miał tylko trzy dolary. - Trzy.
- Myślałam, że już po nas. - Ale je wzięli.
Bez wahania.
Wiesz, jak budzić w ludziach to, co najlepsze.
To mój dar.
Ale nie martw się.
Mamy rację co do Wexlera.
Jeśli tak, może tak się zagrzebać,
że nigdy go nie znajdziemy.
Jeśli nie, siedzę w gównie po uszy.
Hej.
Daj mi chwilę.
- Kto to? - Henry.
- Co? - Mówi, że mamy gościa.
Tak, sprawdzałem tu lokale.
Ładna okolica, ale za daleko od pracy.
Liczy się lokalizacja, prawda?
Gdzie pan pracuje?
Wszędzie.
Skąd pan właściwie zna Naomi?
Naomkę?
Ona, Segev i ja poznaliśmy się w Kolumbii.
Robiliśmy rafting.
Na Rio Suarez.
A raczej ona, ja nie lubię wody.
Oczywiście. Kartagena.
Mogę? Mam receptę od lekarza.
Ja pracuję w sądzie.
Ach tak.
Tak, Kartagena, my…
W trójkę robiliśmy wszystko. Wie pan…
Jedliśmy, mieszkaliśmy, myliśmy zęby.
Wtedy była bardziej wyluzowana.
Zanim weszła w garsonki.
Nie żeby teraz nie była fajna, ale już się…
- Co robisz? - Skąd wie, gdzie mieszkasz?
- Gdzie byłaś? - Dzwoniłem.
Odebrał jakiś wariat.
- Nie wiedziałem, co robić. - Gdzie byłaś?
- Mam jednorazówkę. - Zaczekaj.
- Dzwonili? - Kto?
Policja? Znaleźli vana.
Mówcie po angielsku.
Jest zarejestrowany na Jenny.
Przyszedł do niej śledczy.
- Znokautowałem go. - Pojebało cię?
Aresztowałby mnie.
Angielski!
Pakujemy się i jedziemy.
O czym rozmawiacie?
Musimy opuścić Amerykę. Dzisiaj. Kanada.
Ej, skurwiele.
Daj mi chwilę. Muszę mieć plan.
Co się dzieje?
- Musimy uciekać. Wybacz. Pa. - Co?
Co to miało być?
Nie wiem.
Mówisz po hebrajsku? Bo ja nie.
Co mnie może łączyć z morderstwem?
Właśnie to próbuję ustalić, Shaul.
Parę lat temu rozmawiałeś z dziennikarzem z USA, Billem McAfree.
Ach, to.
Byłem głupi.
Wściekły.
Zwolniono mnie, chciałem się wyżyć. To był błąd.
- Dlatego urwałeś kontakt? - Jasne.
Z czasem się uspokoiłem, zyskałem perspektywę.
Nikt nie kazał ci milczeć?
To była moja decyzja.
Nie o to pytam.
Ukrywanie dowodów to przestępstwo.
Nie wiem nic ważnego. Tak naprawdę jestem trybikiem.
Zwolniono mnie, bo paplałem o grach komputerowych.
Wszyscy mieli mnie za dziwaka.
Shaul.
Nic nie wiem. Tylko…
Ktoś mi groził.
- Nie wiem… - Kto?
Spójrz na mnie. Ochronimy cię.
Nazywa się…
Assaf.
Assaf Talmor.
Dziękuję.
- Halo? - Dzień dobry.
Mówi Tali Shapira z policji Tel Awiwu.
Pan Assaf Talmor?
Czego pani chce?
Badam sprawę morderstwa Danielle Azulai.
Co ona z nim robi?
- Kto? - Naomi z tym Henrym.
Cholerny lizus.
Rozpieszczony bogacz.
O co ci chodzi?
On coś knuje.
Nie wiem co, ale coś.
I powiem ci coś jeszcze: nie znosi cię.
Naomi nic nie powie, spokojnie.
Segev.
Jeśli trafię za kratki, już nigdy nie zobaczę Milesa.
Rozumiesz to? Musimy się stąd wynosić.
Trawa miesza ci w głowie. Spokojnie.
- Od rana nie paliłem. - To wypal. Siadaj.
Wegański hot dog. Jedz.
Wiesz, nie jesteś sam.
Jestem z tobą.
Na dobre i na złe.
Więc się uspokój, okej?
Napij się.
Ja zadzwonię.
Halo?
- Ella. - Tata!
Tęsknię za tobą.
Gdzie jesteś? Pokazuje mi „nieznany numer”.
Co słychać? Co robisz?
Idę do szkoły.
Jak się trzymasz?
W porządku.
- A jak mama? - W porządku.
Może powiedz coś innego niż tylko „w porządku”.
Coś jeszcze ciekawego?
- Dziadek Wexler tu jest. - Co?
Gdzie?
Dzwonił z lotniska, że tu jedzie.
Do domu mamy? Teraz?
Chce mnie zabrać na zakupy.
Daj mi mamę.
Nie słyszę cię. Rozłączam się.
Daj mi swoją matkę. Chcę z nią porozmawiać, okej?
Nie możesz się spotkać z dziadkiem Wexlerem!
Coś przerywa. Pa.
Ella!
Wexler jest w Izraelu.
Tali, posłuchaj. Wexler jest w Izraelu.
Chce dopaść Ellę.
Znajdź ją. Ochroń ją. Lecę następnym lotem do Izraela.
Szybko.
Kurwa.
Nie wiem, jakiś kryzys wieku średniego.
Przepraszam.
Jestem przerażona.
Louise mówiła, że w Rzymie sięgają do torebek…
Nagła sprawa rodzinna. Przepraszam. Dziękuję.
Facet, który wygląda jak terrorysta, wepchnął się przede mnie!
- Muszę lecieć do Tel Awiwu. - Już sprawdzam.
Dobrze się pan bawił w Nowym Jorku?
Tak, bardzo.
Proszę chwilę zaczekać.
Pomocy!
POCIĄG Z LOTNISKA
Uwaga. Drzwi się zamykają.
Napisy: Joanna Kaniewska