SERIAL NETFLIX
Panienko…
gdzie się chowasz?
Dziewczyno.
Skarbie.
Chodź do nas!
Co wy odwalacie?
Wypierdalać mi stąd, fiuty, bo do karceru poślę.
Skąd się wziął ten strażnik?
Chuj wie, nie kojarzę gościa.
Kurwa mać.
Chauncey?
Oby ten Yannick nie był ściemą.
Bo inaczej nie tylko ciebie zabiję.
Zarżnę ci bliskich, psa i złotą rybkę.
Nawet dupę, z którą byłeś na studniówce.
Masz dziwny głos. Wszystko gra?
Wiedziałeś, że morfuję.
Morfujesz? Że co?
Chris pomoże ci znaleźć Maira.
Użyłem komunikatora, żeby zhakować komputer.
Yannick jest w bloku G, w południowej części.
Za spacerniakiem.
Nawet bez kombinezonu ją tam doprowadzę.
Sama sobie poradzę.
Trzymaj się planu.
Trzymam się. Widzę spacerniak.
Uważaj.
Weszłam.
Mam.
Teraz poszukaj Yannicka.
Czas najwyższy.
Padam z głodu.
Gdzie Pablo?
Tego to ja nie wiem.
Ruski ma fuchę w więzieniu federalnym?
Gadaj.
Zabito lub rozpracowano troje twoich współpracowników.
Chcę pomóc.
Nikt nikomu nie pomaga.
Wszyscy czegoś chcą.
Co dostanie Yannick?
Co tylko chcecie.
Tego nikt mi nie da.
Chyba że CIA.
Czego nie mówisz, że jesteś od Amerykańców?
- Kazali mi ocenić ochronę. - Kto i po co?
Chcą przeszkodzić…
- Przeszkodzić… - Co się dzieje?
Kurwa, zatruli posiłek.
Że co?
Ja pierdolę, nie żyje.
Znajdź jego komórkę.
Musi gdzieś być.
Mam słaby sygnał ze środka pomieszczenia.
Bingo.
Mam.
Ty śmieciu.
- Godzinka roboty? Chuja tam. - A wy co?
No proszę.
Chauncey, kto to jest?
Wyluzujcie.
Uspokój się.
Wiedziałeś, że to więzienie. Chciałeś mnie wystawić.
A ty mnie okłamałaś. Znowu.
Próbowałaś ukryć zmiennokształtność.
Owszem, wiedziałem. Z akt.
Musiałem cię zmusić, żebyś to ujawniła.
Pierdol się.
Weźcie, kurwa, wrzućcie na luz.
Znalazłaś coś?
Yannick nie żyje.
To jego komórka.
Co teraz?
W kogo się zmieniłaś?
W rosyjskiego urzędasa.
- Mogłaś zadzwonić. - Nie teraz, tato. Chodź.
Wyglądasz jak ktoś inny. Niesamowite.
Nie masz pojęcia, co mi zrobiliście.
Tak, bo uwierzę…
Wszystko gra?
Co tam się dzieje?
Boże święty.
Funkcje życiowe w normie.
W porządku?
Ty mi powiedz. Masz akta.
Jesteś jedynym obiektem,
który przeżył rosyjski Program Jarosław.
To nieludzki wysiłek dla organów.
W latach 80. KGB próbowało opracować program broni bionicznej.
Co to zmienia?
Musisz mi wierzyć. Nie wiem, czy dam radę to powtórzyć.
Czy w ogóle to przeżyję.
Minęło 20 lat.
I nie nauczyłaś się żadnych sztuczek?
Żelazo pomaga uzupełnić siły.
Ale bólu nie koi.
Przykro mi.
Wątpię.
Co mogę zrobić?
Dać mi spokój.
Tego nie mogę zrobić.
Jak mnie znalazłeś?
Co za różnica?
To moje życie.
Były rosyjski agent wywiadu pracuje jako detektyw.
Obsługuje czarny rynek.
Podsunął mi dobry trop.
Niemożliwe.
Usunęłam wszystkie ślady. Nic nie zostało.
Oszalejesz, poszukując błędu.
Raczej go nie poszukując.
Teraz mamy większy problem.
Twoją córkę.
Kurwa mać.
Musi być przerażona.
Nie martw się.
- Ogarnięte. - O czym ty mówisz?
Pytała, gdzie jesteś, więc musiałem jej odpisać.
Jak? Nie masz mojej komórki.
Sklonowałem ją, gdy byłaś nieprzytomna.
Trafiasz na czarną listę.
Tylko wykonuję rozkazy.
Już to gdzieś słyszałam.
Potrzebujemy historyjki.
Napisałem, że pojechałaś na kolację do Getafe
i spóźniłaś się na pociąg.
A Uber?
Zgubiłaś kartę.
Nowa idzie kurierem, więc nocujesz w motelu.
Zapłaciłaś gotówką.
Sęk w tym,
że jeśli ma ci się udać, Becca musi wrócić do domu.
Masz dzieci?
Nie mam nawet kwiatka.
Logika i rozsądek zanikają,
gdy człowiek ma dzieci.
Nie nadążam.
Rozumiem, co mi grozi,
a między wierszami i mojej córce.
Prawdę mówiąc, miała ciężki rok.
Mój rozwód, chamskie koleżanki, pełen wachlarz.
Jej udział w tych zawodach…
To dla niej wszystko.
Nie odbiorę jej tego.
- Muszę zażądać… - Ja będę się o nią martwić.
- Jeśli nam przeszkodzi… - Zostaw to mnie.
Jak będzie po wszystkim, wrócę do swojego życia?
Nie wiem.
Tak myślałam.
- Dzięki. - Za co?
Za szczerość.
Nie, nie ma jej.
Miała wrócić wczoraj, ale… Nie wiem.
Nie mam pojęcia, gdzie może być.
Wysłała mi trzy SMS-y. I cisza.
Nie.
Maddie, oddzwonię.
Co ty odjebałaś?
Już dobrze.
Dobrze? Zostawiłam cię w łóżku po jednym zniknięciu.
Myślałam, że odeśpisz jet lag i będzie dobrze.
Wróciłam i zastałam taki burdel,
jakbyś imprezowała z Cardi B.
Przepraszam.
Nie posprzątałam. To nieodpowiedzialne.
Ale się spieszyłam.
Kilkanaście flaszek wypiłaś wcześniej czy później?
Tych maleństw?
Daj spokój, razem to może kieliszek.
A kilka przypadkiem rozlałam.
Uciekł ci pociąg,
nie miałaś zasięgu, zgubiłaś kartę?
Tak. Ale na szczęście
znalazłam uroczy motelik
prowadzony przez parę staruszków, Pabla i Lucię.
A włosy?
- No wiesz, potrzebowałam zmiany. - Nie wiem.
To moje ciuchy?
Myślałam, że mogę.
Powiedz mi, masz… Jak to nazywają?
- Kryzys wieku średniego? - Załamanie nerwowe!
Nie! Nie mam.
Jesteś głodna? Bo ja konam z głodu.
Nie zmieniaj tematu.
Chodźmy na dół, zjemy sobie…
Co to było? Empanady?
Tylko zmienię stanik, bo tego się nie da nosić.
Jak to się mówi? „Uwolnić sutki”?
Więcej tak nie mów.
Przecież chodzi o cycki,
- nie o sam sutek. - Przestań. Idź już.
Co z tobą, mamo?
To chyba anemia.
Potrzebuję żelaza.
O co ja chciałam spytać?
Nie umiem czytać w myślach.
Kiedy tata przyleci?
Nie przyleci.
- Przykro mi. - Przywykłam.
Nie mów tak.
Ale to prawda. Zawsze chodzi o pracę.
Dzięki jego pracy
stać nas na ten wyjazd, lekcje łyżwiarstwa i dom.
Płaci, więc nie musi nigdzie być?
Wiele dla nas poświęca.
Bronisz go? Wiem, że to przez niego się rozwodzicie.
Nie jestem głupia.
To skomplikowane.
Ani trochę.
Znajdziesz lepszego.
To kiepski czas i miejsce.
Zawsze tak mówisz, żeby się nie otworzyć.
Przestań, to nie fair.
Serio?
Nie wiem, dlaczego się rozwiedliście.
Nie wiem nic o twoim dzieciństwie, rodzicach i marzeniach.
Nic o tobie nie wiem.
Mówiłam ci. Jak…
Jak będę starsza, to mi powiesz.
Co to za tajemnica?
Zachowujesz się, jakbyś była jakimś szpiegiem.
Wiesz co? Mam to gdzieś.
Między nami będzie, jak będzie.
Nie chcę zgrywać trudnej…
Jesteś trudna.
Rozumiem, potrzebujesz przestrzeni.
Może pominę poranny trening
- i spotkamy się później? - Nie.
Opiekunki muszą tam być.
Ale potem możesz…
Nie wiem. Zająć się…
czymkolwiek.
Bec…
Faina nie przyjdzie.
Ojciec dał jej szlaban za tamto.
Na długo?
Kto wie?
To kawał chuja.
Trudno. Upijmy się za jej zdrowie.
No co ty.
Masz jeszcze mnie.
Ale bez Fainy
nie będzie trójkąta.
Trójkąta?
Chciałam ją przekonać,
żebyśmy się wspólnie zabawili.
Chyba że nie chcesz?
No co ty, chcę.
Zawsze się piszę na dobrą zabawę.
Wiesz o tym.
Miałam nadzieję, że uda się dziś.
Może się udać.
Tylko…
we dwoje.
To już przerabiałam.
Zróbmy coś,
czego nie zapomnimy.
No pewnie. Dobrze kombinujesz.
Pogadam z Fainą, to następnym razem
możemy się pobawić.
Jasne.
Masz jej numer?
Mam, ale jest na podsłuchu.
Uważaj, co mówisz.
Jasne.
To co, pijemy?
Tak. Przyniesiesz?
Halo?
Ktoś tu dostał szlaban.
Mam kłopoty przez taką ślicznotkę.
Dopiero będziesz miała.
Obiecanki, cacanki.
Faina, wierzysz w cuda?
O nie, polubiłam cię.
Nie bądź jedną z tych lasek, co wierzą w jednorożce.
Wyjrzyj przez okno, głupolu.
Teraz to uwierzę w Dziadka Mroza.
Co tam robisz?
Przyszłam na drugą randkę.
Tylko uważaj, co mówisz.
Pewnie mnie podsłuchują.
Spokojnie, zajęłam się tym.
Zaskakujesz mnie.
O czym chcesz pogadać?
O czymkolwiek.
Chcę cię poznać.
Po katastrofie w Czarnobylu moja mama
prowadziła badania 50 kilometrów na południe.
Większość jej ekipy zmarła w ciągu trzech lat.
Tak mi przykro.
Mnie też.
Wczoraj zgubiłam wisiorek, który mi dała. Nie wiem gdzie.
Może na stacji.
Dała ci go na pamiątkę?
Tak.
Dała tacie kasetkę na biżuterię. Jak się ją otwierało,
w środku maleńka baletnica tańczyła do utworu Czajkowskiego.
Fajnie.
Żałuję, że nie mam nic,
co przypominałoby mi o mamie.
A co się z nią stało?
Zginęła w pożarze, gdy miałam pięć lat.
To nic.
Tak.
No pewnie.
Bo byłyśmy sobie przeznaczone.
Jak to, na telefonie nic nie było?
Dzwonił tylko na jeden numer stacjonarny.
Zapewne połączony z routerem
szyfrującym połączenia.
Świetnie. Co teraz?
Jeśli mamy namierzyć rozmówcę, musimy znaleźć router.
Znajdziesz go?
A jak myślisz? Od razu to zrobiłem.
Jest w rejonie Pan Bendito.
Mało przyjemna dzielnica Madrytu.
MADRYT WITA
Proszę, dziewczęta.
Teraz skoki. Wysoko.
Halo?
Gdzie jesteś?
Na lodowisku.
Wyjdź.
Nie mogę.
Rozmawialiśmy o tym.
Nie mam tu wielu obowiązków, ale to jeden z nich.
Cokolwiek masz, musi zaczekać.
Zadzwonię po treningu.
Pięknie.
Świetnie, Becca.
Dobrze, teraz…
Kimberly, Kelly. Zapraszam.
No proszę, piękna fryzura.
Dzięki.
Potrzebowałam zmiany.
Jak się podoba wycieczka?
Jest…
wiesz, miło.
Nie chrzań.
Nie dogaduję się z Beccą.
Jest ciężko.
Wszystko, co mówię, jest złe.
Skąd ja to znam?
Nie tak dawno byłam jej całym światem.
- Tęsknię za tym. - I tu popełniasz błąd.
Z małymi dziećmi trzeba cierpliwości i zrozumienia.
Gdy Maddie robi się przemądrzała,
przypominam, że to ja dałam jej życie i mogę je odebrać.
Mają nas za żałosne nudziary.
Nie wiedzą, że kiedyś byłyśmy młode i…
nie takie mamuśkowate.
Boję się, że schrzaniłam jako matka.
A ją czeka wieczna terapia.
Na to już za późno.
Czego byśmy nie robiły, to spieprzymy.
Masz rację.
A jakże.
Muszą dorosnąć i same ogarnąć życie. I tyle.
Co?
Myślisz, że wytrzymałabym tu na trzeźwo?
Wariatka.
Nie sprzedam cię.
Becca powiedziała Maddie, że znikasz na noc.
- To nie tak. - Właśnie, że tak.
Bolca ci brakowało.
Nie do końca.
Spokojnie.
Rób swoje, a ja popilnuję Bekki.
Dzięki.
Za głośno! Nie zahaczać.
Z nogi.
Ściągaj sikor.
Nie ma mowy. Przynosi mi szczęście.
Dostałem go od mamy. Czuwa nade mną.
Skąd jesteś?
Z serca Georgii.
Z Atlanty. Macie tam niebezpieczne dzielnice?
U mnie na Grove Park…
nikt się nie cacka.
To wyobraź sobie Grove Park na sterydach.
To nas właśnie czeka.
Co z tego?
Zabiorą ci zegarek.
Mnie wychowała ulica, bananowcu.
Nie o to chodzi.
Próbujemy się nie wychylać,
a ty nosisz na łapie roczną pensję.
Dobra, schowam go.
Ale nie zdejmę.
Dobrze.
Pytanko. Co ja tu robię?
Zapomniałeś, że jestem specem od kompów?
Potrzebuję wsparcia, a Anji nie ma.
- Tego nie było w umowie. - Już jest.
Po prostu wykonuj polecenia.
Cześć. Jak się nazywasz?
Vasco.
- Znasz angielski, Vasco? - Trochę.
Zastaliśmy Yannicka?
Wejdźcie.
Dziękuję.
Czekajcie, poszukam Yannicka.
Dzieciaki mają tu farmę trolli.
Facet był obrotny.
SZATAN RICHARDSON
Nie. To chore, że te dzieciaki z Hiszpanii
sieją dezinformację i zamęt na całym świecie.
Są groźniejsze niż broń jądrowa.
Klamkę masz?
- Że co? - Masz broń?
Nie, po co?
Poszedł po Yannicka.
- Yannick nie żyje. - Może nie wiedzą.
Ale my wiemy. To po kogo poszedł?
Nie wiem. Po mamę?
Panowie!
Ponoć szukacie Yannicka.
Sí. Kumplujemy się.
Chodzi o interesy.
Yannick zaraz przyjdzie.
Przynieść wam po browarku?
Pewnie.
Zachowajcie spokój.
Cholera.
Boże.
O Boże.
Macie problem.
Yannick nie żyje.
Kłamiesz.
To nie ściema.
Nie żyje.
Dlatego się nie kontaktuje.
Jesteście wolni.
Zhakujcie jakieś NASA czy Filipiny.
Co tam chcecie, tylko nas puśćcie.
Najpierw oddacie nam urządzenie,
które szyfruje jego telefony.
Po co wam ono?
To moja sprawa.
Ale w zamian będziecie mogli działać dalej.
Miejscowe władze nie będą wam przeszkadzać.
Nie daj mnie zabić bandzie dzieciaków.
Nie chcę tak umrzeć.
Z tym białasem.
Stoi.
Boże jedyny, dziękuję Ci.
Ale weźmiemy zegarek.
Router za zegarek.
Uczciwa wymiana.
Que no?
Nie, żadne que no. To prezent od mamy.
Niech ci da drugi.
Mama mnie zabije.
Przynajmniej ją masz.
Tak pogrywasz.
Dobra, weź go sobie.
Na mnie wygląda lepiej.
- Nie. - Tak.
- Spójrz. - Wcale nie.
Zatrzymaj ten szajs.
Morda.
A potem zrobię lunch.
Świetnie ci dziś poszło.
No.
Możemy pogadać?
Poprosiłam o coś.
Nie słyszałam.
Co robisz?
Próbuję się porozumieć.
Wcześniej nie chciałaś.
Ale teraz chcę.
Dziewczyny się zaraz zbierają. Muszę się umyć i naszykować.
Rozumiem cię lepiej, niż myślisz.
Skoro tak twierdzisz.
Kocham cię, pamiętasz?
Miewam wrażenie, że mówisz to nieszczerze.
Co?
Nie wiem.
Miałaś rację.
Może przestrzeń dobrze nam zrobi.
Na routerze są nie tylko numery.
Widzicie te cyferki?
To zakodowane współrzędne.
Współrzędne lokalizacji,
która może być celem terrorystów.
Albo kilku w całym Madrycie.
Wszystkie nasze ofiary,
biznesmen, student i ta babka,
mają związek z jednym z miejsc.
MADRYT
Biznesmen Mario Santa-Cruz
był dyrektorem spółki handlowej
z siedzibą w Centro Colón.
Student Kristian Arija Ax
to operomaniak, pracował w kasie w Teatro Real.
A pani Bárbara Pérez Soler
kierowała marketingiem w Plaza de Toros de Las Ventas.
Yannick dzięki tym ludziom
doskonale znał zabezpieczenia.
Nie rozumiem, dlaczego Yannick Mair,
szanowany gangster, został terrorystą.
Albo dlaczego to obchodzi CIA.
Stanom zależy na stabilności europejskich demokracji.
Innymi słowy,
powód znają ci, którzy powinni, a ja nie powinnam.
Tak.
Rozszyfrowałem część danych.
Jest jeszcze jedna potencjalna ofiara.
Niejaka Lidia Orsorio.
Jest przewodniczką w Świątyni Debod.
To starożytna świątynia, dar od egipskiego rządu.
Przeniesiono ją w kawałkach
i odbudowano w Parque del Oeste przy pałacu królewskim.
Bliskość pałacu jest strategiczna.
Z pewnością.
Co z tą babką?
Żyje i ma się dobrze.
Jutro będzie się chajtać
w kościele Santa Engracia w Saragossie.
Dlaczego nic się jej nie stało?
KOŚCIÓŁ SANTA ENGRACIA SARAGOSSA, HISZPANIA
Na razie spokojnie.
Cisza przed burzą.
Moja szklanka jest w połowie pełna.
Ja jestem Rosjanką, więc nawet nie mam szklanki.
Też miałaś taki ślub, Jenny?
Wiem, co kombinujesz.
Próbuję cię poznać.
Wszystko, co powiem, prędzej czy później wykorzystasz.
Albo po prostu lepiej się poznamy.
Zaczynaj.
- Byłeś żonaty? - Nie.
A zaręczony?
Tak.
Co się stało?
Życie.
To maraton, nie sprint.
Powiedziała rozwódka.
Może bieg mnie zmęczył.
Ale nie zawsze tak było.
Pewnie.
Zwalił cię z nóg?
Zaszłam w ciążę z Beccą.
Czyli ślub z musu.
Drag queen, Tequila Mockingbird i przysięga na Burning Manie.
Romantycznie.
Pragmatycznie. Nie miałam ubezpieczenia.
Kochasz go?
To ojciec mojej córki.
To nie odpowiedź.
Chauncey…
Widzę.
- Wezmę jego, ty ją. - Tak jest.
Kolego.
Spójrz na mnie.
Oczy tutaj.
Chcę ci pomóc. Odłóż broń.
Lidia!
Rzuć broń.
Lidia!
Cholera.
O Boże.
Widziałaś, ile cekinów Claire upchnęła na swoim kostiumie?
Ma najbardziej błyszczący dekolt w historii wielkich cyców.
Masz sto razy lepszy kostium.
Ale szału nie robi.
Wiesz, jacy są sędziowie. Ważne, żeby się błyszczało.
Coś wymyślimy.
Oby.
Złapiemy się później.
Cześć.
Cholera, Chauncey, ujawniłeś się!
Nie miałem wyjścia.
To nieistotne.
Psy zaczną przy tym węszyć.
Po pociskach nas nie znajdą.
Pieprzysz.
Miały prawie tyle lat co Becca.
Wiem.
Laska zaszlachtowała wszystkie druhny?
Nie. Spojrzałam jej w oczy. Nie było jej tam.
Oboje byli ofiarami
jakiejś nieznanej mi metody kontroli umysłu.
Racja.
Ktokolwiek za tym stoi, zaciera ślady,
chcąc zrzucić winę na Szept.
Przeszłość cię prześladuje?
Wszyscy z tamtych czasów albo nie żyją, albo trafili na Sybir.
A to gorsze niż śmierć.
Przyjrzę się aktom Lidii.
Zobaczę, gdzie może szukać pomocy
albo u kogo może się ukrywać.
Daj mi to.
Coś wiem o znikaniu.
Znajdę ją.
Masz u mnie dług.
Odwdzięczę się, bez obaw.
I co?
Od naszej dziewczyny.
Co to?
Mamo.
Dobra robota, ptaszyno.
Dzięki nadajnikowi w naszyjniku opracujemy mapę ambasady.
Dziękuję.
Miałaś rację.
Ona lepiej się nada od syna ambasadora.
Oto prezent, dzięki któremu wymieciesz konkurencję.
Wierzę w Ciebie! B
No dobrze, Lidio.
Rodzina Miguela jest.
LISTA GOŚCI
PANNA MŁODA
Ale twojej nie ma.
Ani rodziców, ani rodzeństwa.
Dlaczego?
DWOJE PASAŻERÓW GINIE W POBLIŻU LOTNISKA CUATRO VIENTOS
Dziewiąty maja 1999.
„W katastrofie awionetki giną Carmen i Mateo Orsorio.
Ich córka Lidia przeżyła”.
Byłaś sierotą.
Byłaś sama, aż poznałaś Miguela. Zakochałaś się.
Straciłaś go. Straciłaś dom.
Nigdzie nie będziesz bezpieczna.
Nie spotkasz bliskich.
Chyba że…
Cementerio de La Almudena.
- Lidio, nie bój się. Ja… - Nie!
Zrobiłam coś okropnego.
Zamordowałam przyjaciółki. Nie podchodź!
Lidio, pozwól mi sobie pomóc.
Lidio.
Napisy: Konrad Szabowicz