SERIAL NETFLIX
Precz. Następnym razem nie spudłuję.
- Jestem Jenny. - Czego chcesz?
Pomóc.
Proszę, nie chcesz tego.
Pozwól mi pomóc.
Nikt mi nie pomoże.
Wiem, że jesteś wściekła.
Nie jesteśmy koleżankami!
Wiem, że to nie twoja wina.
Moja.
To nie byłaś ty.
To zabrzmi dziwnie,
ale ktoś tobą sterował.
Miguelem również.
Co?
Nie.
Ile masz lat?
Nie więcej niż 20 czy 21.
Masz całe życie przed sobą.
- Już się skończyło. - Niekoniecznie.
Opowiedz mi, co się stało.
Powiedz, co pamiętasz.
Byłam w pokoju.
Szykowałam się z druhnami.
Wtedy usłyszałam muzykę.
Jakby ktoś nucił.
Przestraszyłam się.
Poczułam się, jakbym tonęła.
Nie mogłam się ruszyć. Nawet mrugnąć.
Poczułam coś.
Albo kogoś. Nade mną.
Przyglądał się.
A potem się obudziłam.
Bałam się i uciekłam.
Teraz myślisz jasno?
Czy jestem sobą?
Tak myślę.
Skąd znasz Yannicka Maira?
Kazał nam dostarczyć
dane ochrony Świątyni Debod do Puoco Franco.
Puoco Franco?
Lidia, wiej!
Zapomnij. Idziemy!
Nie!
Napastnik ucieka.
Niech ucieka. Szukajmy jej.
- Jenny! - Słyszysz mnie?
- Gdzie ona jest? - Powinna być tu.
To ślad krwi.
Jenny.
Chauncey.
Dopiero tędy szliśmy.
Skąd się wzięła?
Jenny?
Kim byli ci ludzie na cmentarzu?
Pojęcia nie mam.
To się nie ruszaj.
Dobrze, że szybko się goję.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Byłem ratownikiem spadochronowym w Afganistanie.
Poważnie?
Bez riposty?
Ty bez krawata?
Tak mało o mnie wiesz.
Gotowe.
Możesz zdjąć opatrunek jutro.
Czekasz na jakieś podziękowanie?
Pozszywałem cię.
Bo nie powiedziałaś, dokąd idziesz.
Nie potrzebuję niańki.
Inaczej cię nie ochronię.
Nie możesz mnie monitorować.
Chcę pomagać.
Skąd wiedziałeś, że tam będę?
Jestem z CIA. Choć ci to nie imponuje…
Dziękuję.
Proszę.
Co tam się stało?
Poza tym, że oberwałam?
Znalazłem cię nagą i skuloną.
Straciłam dużo krwi, więc aktywowałam kamuflaż.
Kamuflaż?
Nie słyszałem o kamuflażu w Projekcie Jarosław.
To dzięki zmiennokształtności.
Potrafię się ukryć, wykorzystując światło.
Jeszcze o czymś nie wiem?
Masz inne supermoce?
Sutki mi świecą, gdy się boję.
- Serio? - Nie.
Poważnie?
No bo…
Jak działa ta cała zmiennokształtność?
W sensie biomechaniki? Nie wiem.
Oboje możemy zgadywać.
Wiem tylko…
że gdy dotknę czyjejś skóry,
gromadzę DNA.
Mogę się stać tym kimś.
Chodźcie tutaj.
Kurwa.
Mam 77 nazwisk.
To właściciele
BMW alpina B5 w Madrycie.
- Są zielone? - Aż 24. Dzwoniłem do nich.
To nie oni.
Wóz nie był zarejestrowany tutaj.
- Nagrania z powietrza? - Nie.
Kamera z restauracji
nagrała wóz dwie przecznice na południe stamtąd.
Nie rozczytam numerów.
To co wiemy?
Nic. Ale raz znalazłam Lidię, zrobię to i drugi raz.
Dziś już stąd nie wyjdziesz.
Becca ma trzy lata mniej.
Wiem.
Kimkolwiek byli napastnicy,
nie zostawiają świadków.
Lidia już nie żyje.
Mogłam jej pomóc.
To nie twoja wina.
To samo powiedziałam Lidii.
Dwa dni temu
miałaś to głęboko w dupie.
A teraz?
Wpadłaś po uszy.
Tylko tak mogę się wydostać.
Albo ci zależy.
Nie znasz mnie.
Pokaż jeszcze raz.
Chciałabym złożyć zamówienie.
Poproszę stek rib eye.
Razy dwa.
Z ziemniaczkami.
I brokułami.
Do tego lód.
Dziesięć wiaderek.
Nie do wiary, znalazłaś wisiorek.
Wiem, ile dla ciebie znaczy.
W porządku?
Ucichłaś.
Jeśli odmrażanie tyłka jest w porządku,
to jest w porządku.
Fajny masz ten tyłek.
Raczej nudny. Okrągły jak jabłko.
Jabłuszka się fajnie gryzie.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Jaką?
Ja nic dla ciebie nie mam.
Właśnie to wymyśliłam. Dlatego to niespodzianka.
Chyba tak to nie działa.
Mają zaskakiwać tylko jedną stronę.
Za dużo gadasz.
Widzisz mnie?
Cała dzielnica cię widzi.
Zaczekaj.
Niespodzianka.
Jesteś piękna.
Tak uważasz?
Piękniejszej dziewczyny nie widziałam.
Zakochuję się w tobie.
Słyszysz?
Słyszę.
Kamery w oczach są warte każdego pensa.
Chyba że się dowie i cię zabije.
Wiesz, kim są?
Nazywają się Szakalami.
Działają z ramienia rządu?
To najemnicy.
Służą temu, kto da najwięcej.
To ich spotkaliśmy w Marsylii?
Tak sądzę.
Czyli masz rację. Jesteśmy blisko.
To ma znaczenie wtedy, jak rzucasz granatami.
Przepuszczę ich przez bazę Interpolu.
Mam jednego z nich.
Pokaż.
Carmo Valter, 26, Deià.
Karnie wyrzucony z sił specjalnych.
Mieszka w Alicante.
Popatrz.
Widzisz? Spójrz na prawą dłoń.
- Powiększysz? - Tak.
Wygląda na świeże.
To skaryfikacja.
Robienie blizny rozżarzonym prętem to głupota.
Może to symbol gangu.
Zbyt szczegółowy.
No to co?
Nie wiem, ale wiem, kogo spytać.
Chyba nie robisz tego, co myślę.
Długo go znam.
To i tak zły pomysł.
Musisz mi zaufać.
Chauncey.
Mama Sydney ci powiedziała?
Nie, jej przyjaciółka Deidra.
Nie chcę plotkować, ale zbajerowała trenera.
- Nie. - Ja ci nie powiedziałam.
Wszystkie trzy potrawy.
Przepraszam.
I zupa z soczewicy.
To dla mnie.
Smacznego.
Gracias.
- Co, do chuja? - Chryste.
- Wyluzuj, Claire. - Co się dzieje?
- Co się stało? - Ohyda!
Fuj.
Już dobrze, pomówię z kierownikiem. Mogę prosić kierownika?
To pewnie wypadek.
Zdarza się.
- Wypadek? - Co?
Tu takich nie podają.
Ktoś to zrobił celowo.
- Ale kto? - Kto? Nasi rywale.
Chcą wstrząsnąć dziewczętami.
Claire.
Już dobrze.
Gdzie kierownik?
- Złościsz się? - Powiedz, że to nie ty.
To nie ja.
Becca, wrzuciłaś Claire ptasi szkielet do zupy z lentejas.
Wybacz, ale powiedziałaś po hiszpańsku.
Suka.
Szmata.
Dałaś mi kolczyki z martwego ptaka.
Raczej nie cierpiał.
Pokój jego duszy.
Ale są fajne.
Pasują ci.
No pewnie.
Wymiatasz w chuj, B.
Ty też.
Claire Reed oficjalnie spadła ze swojego tronu.
- Pa. - Pa.
Davi.
Jak tam?
Nie narzekam.
Zapomniałem, jaki park jest piękny.
Co u Valerii?
Pogawędki? Daj spokój.
Mam ją w znajomych na fejsie. Macie dziecko.
Gratuluję.
Muszę jej kazać usunąć konto.
Urodę ma po mamie.
Dzięki Bogu.
Zaskoczył mnie twój telefon.
Słyszałem, że Agencja się ciebie wyrzekła. Rok temu?
Nie tknęliby cię kijem.
To nie tak.
Jak zawsze.
Powiedz mi.
Komu służysz, jeśli nie Agencji?
Może pracuję solo.
To nie wystarczy.
Masz u mnie dług i tyle.
Mam dług u CIA.
Więc wyświadczysz mi przysługę.
Czego chcesz?
Opinii.
Spójrz.
Co to za symbol?
Używa go grupa z Madrytu.
Idzie po tym poznać ich syf.
Jaki syf?
Dragi.
Zioło, herę, koks?
Metę. Na ulicy znaną jako Puoco Franco.
Ten symbol jest jak logo Nike.
To ponoć towar z wyższej półki.
Wyluzuj.
Tylko biega.
Jestem wyluzowany.
Ale dzięki za pomoc. I gratuluję potomka.
Przestań stalkować moją żonę i dziecko.
To perwersyjne.
Co masz, Chris?
Sprawdziłem rynek dystrybutorów Puoco Franco
w czterech dzielnicach.
Argüelles, Lavapiés, La Latina i Malasaña.
Każda z nich ma swoją wersję
taga Puoco Franco.
Podobne, ale są różnice.
Gdzie ląduje najwięcej towaru?
Malasaña.
Studenci, bary, knajpy.
Masa odwiedzających.
I co, stoją na rogu z napisem i handlują?
Jeśli wiesz, czego szukać.
Dlatego działają na widoku.
To nie są ziomki w bluzach z kapturem.
To studenci w polówkach.
Lidia przekazała informacje o świątyni jakiemuś Puoco Franco.
Ale mógł je otrzymać każdy,
bo Puoco Franco to nie osoba.
Za tę forsę kupują Yannicka,
człowieka z układami.
Przejrzałem jego konto.
Wpłynęło na nie czterysta koła euro
po czterech atakach.
Może Yannick obiecał ofiarom działkę za dane na temat ochrony.
Jeśli tak,
to nie ma śladu transakcji.
Obiecał zdesperowanym ludziom pieniądze za informacje.
To jednostronna wymiana.
Nikt ich nie powiąże z terrorystami.
Jeśli się dowiemy, kto to rozprowadza,
dorwiemy terrorystę.
Jadę do Malasañi.
Zaraz dostaniesz sprzęt.
Byle nie kostium z samczych marzeń.
To nic wielkiego.
Dasz radę.
Zastanawiałam się…
Gdzie byłeś, Su-Yin?
Ty mały zboczeńcu.
Wszystko zgodnie z planem.
Zakochuje się w tobie.
Wkrótce wejdziesz do ambasady i…
Coś jest nie tak.
Nie tak?
Idą za mną.
Kto cię nasłał?
Wszystko ci powiem.
To gadaj!
- Błagam. - Nie.
Przysięgam.
Mów, co chcę wiedzieć.
Trzeba było go zabić.
Zamierzałam.
Od razu po tym, jak cię rozpracował.
Mógł być z kontrwywiadu.
Nie potrzebowałam pomocy.
Powinnaś mi dziękować.
Powiedziałby mi, kto go przysłał.
Głupia. Zabiłby cię.
Jakie masz wytyczne?
Najpierw strzelaj. Nie pytaj.
Nie był z kontrwywiadu.
To SVR, jeden z naszych.
Owszem. I nie żyje.
Jedź do domu i wytrzeźwiej.
- Tomás mi pomoże… - Jebać go.
Jestem tu.
Ściągnąłem parę buchów.
I tyle.
Chciałeś, żebym cię wdrożył w branżę.
Jak wuj Felipe mnie.
Jak, skoro się ujarałeś?
Zastanów się.
Nie chcesz, żeby wuj traktował cię poważnie?
Nie jestem jego ulubieńcem.
Wiesz, dlaczego woli mnie?
Bo zrobiłem krok.
Jak tata.
Nie tego dla nas chciał.
Może i nie.
Ale wuj wie, co dla nas dobre.
Masz rację.
Przepraszam.
Jesteś moim bratem.
Nie masz za co przepraszać.
Sprzedajesz?
Zależy co.
Puoco Franco.
Ile?
Dam, ile trzeba.
Ile działek?
Zdurniałeś?
Nie jestem psem, stary.
Torbę.
Trzy stówy albo spadaj.
Spoko, biorę.
Skąd jesteś?
Z Londynu. Studiuję tu od paru miechów.
Współlokator pokazał mi towar.
To kura znosząca złote jaja.
Puoco Franco to gorący temat.
Chodzi mi o to,
że gdybyście szukali dilera, to ja w to wchodzę.
Jak widzisz, mamy komplet.
Warto spróbować.
Wsiadaj.
Patrz.
Nasze znakowane euro dotarły do Barrio de las Letras.
Genialny pomysł.
Nadajnik w hajsie.
Bo ja mam złote rączki.
Davi miał rację w kwestii czystości towaru.
Co najmniej 95%.
Raczej, skoro torba stoi 300 euro.
Nadajnik się zatrzymał.
Gdzie?
W pobliżu Calle de Echegaray.
A dokładniej?
Chyba w nocnym klubie.
- Inferno? - Do kogo należy?
Do niejakiego Felipe Calero.
Wedle licznych artykułów
ta rodzinka ma tu sporo nieruchomości.
Mieszkania, wieżowce, kluby. Wszystko.
Facet jest czysty jak łza.
IMPERIUM CALERO
Głowa rodziny, filantrop.
Może nie wiedzieć, co tam się dzieje.
Może. Ale warto to sprawdzić.
Moja córka. Lecę.
Dobrze.
Na dziś wystarczy. Jutro działamy dalej.
Wezmę to.
Musisz być wypoczęta.
- Igrasz z ogniem. - Im mniej wie, tym lepiej.
Dla kogo? Dla ciebie?
Wiem, co robię.
Skończyliśmy tu, bo tak powiedziałeś.
- Co jest? - Zamiana pokojów.
No proszę, matka z tabletem.
Pożyczyłam od innej mamy.
Ale jaka zamiana?
Wiem, że potrzebujesz przestrzeni, ale…
Mamo, dramatyzujesz.
Chcę tylko zrozumieć.
Maddie z koleżankami mnie zaprosiły do siebie.
- Maddie? - Tak.
Serio?
Tak. Nie żartuję.
Przestań.
- Mogę zostawić leki? - Nie.
Nie mam napadów. Gdybym mogła…
- Nie wiem. - Dobrze.
Co rano przyjdę wziąć leki.
Nie chcę być tą na lekach.
Rozumiem.
Dzięki.
Poradzisz sobie?
Ja? Pewnie.
Jestem dwa piętra niżej.
Będzie super.
Lecę, idziemy na basen.
Tylko nałóż odżywkę.
Wiesz, jakie masz włosy po basenie.
Bez urazy, ale nie dzwoń.
Napiszę.
Jasne. Kocham cię.
NAJPRZYSTOJNIEJSI Z MADRYTU
Mamy tu egocentryka.
W porządku?
Znam go.
Znasz Felipe Calero?
Nie osobiście,
ale znam takich jak on.
Są tacy sami.
Narcyzy, aroganccy i przestraszeni.
Ma kompleks zbawcy.
Poczytałaś.
Wiem, jakiej kobiety szuka.
Moja córka śpi dziś u koleżanek,
więc odwiedzimy naszego Jezuska
i zobaczymy, czy zarabia na Puoco Franco.
To nie jest dobry pomysł, żebyś już morfowała.
Wiem.
Na szczęście nie muszę.
Ładnie wyglądasz.
Wolno mi tak mówić?
Jesteśmy w pracy.
O to się nie martw.
Jeśli czymś mi podpadniesz,
złamię ci nos.
Rozumiem.
Hola.
- Gracias. - De nada.
Powiem wam, jak to działa.
Każdy poziom to inny krąg piekła i inny styl.
Jesteście teraz w otchłani.
Najniżej jest poziom dziewiąty, dla zdrajców.
Inferno Dantego.
Bardzo europejsko.
Nadajnik powinien być na poziomie drugim.
Lubieżnicy.
Oni na to mówią „Sala de Caricias”.
Pokój dotykania.
Idziemy na dół.
Prawie stoicie na nadajniku.
Musi być za ochroniarzem.
Wszędzie kamery. Lubi obserwować.
Jak niby mamy tam wejść?
Sam nas wprowadzi.
Kto? Felipe?
Zabieraj łapska!
Pomocy.
- Co ty, kurwa… - Obmacywał mnie.
No weźcie, sama chciała!
- Widzicie ją! - Nie do wiary.
Puszczaj, dupku.
W porządku?
Przedstawię się.
Felipe Calero.
Jestem tu właścicielem.
Jestem Sara.
Powinienem osobiście przeprosić.
W imieniu klubu
i wszystkich mężczyzn.
Dziękuję.
Odpowiadam za to, co tu się dzieje.
Marginesu nie opanujesz.
To prawda.
Pójdę już. Czas spać.
Nie idź, proszę.
Jeszcze wcześnie.
Napijmy się.
Nie powinnam.
Będziesz moim gościem.
Ciężko ci odmówić.
Więc się zgódź.
Chodźmy na poziom trzeci.
Piękne miejsce.
Gracias.
Moja rodzina przyjmuje tu wyjątkowych gości.
Jesteś z nią blisko?
Tak.
To wszystko zawdzięczam rodzinie.
Bratu, siostrze, siostrzeńcom.
Każdy ma tu część siebie.
Dość o mnie.
Opowiedz mi o sobie.
Kim jesteś? Skąd pochodzisz? Wszystko.
W porządku.
Nazywam się Sara Fonte.
Skąd jesteś?
Urodzona w Alicante.
Mój ojciec jest z USA, więc wychowałam się w Nowym Jorku.
Znam oba te miasta.
- Czyżby? - Tak. Taką mam pracę.
Co cię tu sprowadza?
Cóż.
Mój mąż był z Madrytu.
Rok temu ustaliliśmy, że spędzimy tu dziesiątą rocznicę.
Zmarł pół roku temu.
Przykro mi.
Przyjechałam tu, bo tego by chciał.
Nawet zaczęłam kurs wróżenia z dłoni.
- Wróżenia z dłoni? - Sí.
To fascynujące. Zawsze chciałam.
Dobrze.
Pokaż mi lewą dłoń.
Coś ciekawego?
Okrągła i podłużna.
Co to oznacza?
Jesteś artystą i filozofem.
Spójrz.
- Widzisz tę linię? - Tak.
Między środkowym a wskazującym?
Jesteś rozpieszczony.
Rozpieszczony?
Rodzice poświęcali ci sporo uwagi.
Nadal to robią.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mamy problem.
Saro, to mój brat Andrés.
Sara jest z Alicante.
I z Nowego Jorku.
Miło mi.
Mnie również. Idziemy?
Przepraszam, Saro.
Interesy.
Zaczekaj.
To nie potrwa długo.
Chętnie wrócę do wróżby.
Mój barman o ciebie zadba.
Dziękuję.
Idziemy.
Jenny, mam słaby sygnał.
Nie wiem, gdzie jestem.
To jakiś dodatkowy poziom.
Lidia.
Znalazłam Lidię. Żyje.
To świetnie, ale nie możesz się zdradzić.
Nie!
Lidio, spokojnie.
- Kto to? - Ktoś idzie.
Proszę.
Ona nic nie wie.
Może nie ma o czym.
W więzieniu była kobieta.
A potem…
zaginął telefon Yannicka.
Gdy znaleźliśmy ten,
być może ta sama kobieta
rozmawiała z nią.
Bez obaw.
Zajmę się tym.
Proszę, nie krzywdź mnie.
Mówiłam, że nic nie wiem.
Kogo spotkałaś na cmentarzu?
Nie wiem.
Przysięgam, nagle się pojawiła. Ja tylko…
Ja tylko…
Ramón, o co chodzi?
Co się dzieje? Pomóż mi.
Znasz ją?
Znałem jej fagasa. Kupował u mnie towar.
I tyle.
To prawda?
Tak.
Podejdź.
Kochanie, proszę.
Wuju.
Mówię prawdę.
Zatem…
możesz z nią walczyć.
Mam się bić z dziewczyną?
Sí.
Wiesz, co lubię w korridzie?
Podczas pierwszego etapu
dwaj pikadorzy mają piki.
Byk atakuje jednego z koni.
Nie rozumiem.
Proszę.
Oszukują go.
Byk idzie na pewną śmierć.
Nie wie, że wrogiem jest pikador,
a nie koń.
Dostanie w kark, gdy tylko się zbliży.
Jeśli byk chce wolności,
musi zasłużyć.
Uczciwa walka nie istnieje.
Któreś zwierzę zawsze jest bardziej zdesperowane.
Zastanów się,
czy jesteś torreadorem,
czy bykiem.
Niech wstanie.
Proszę.
Carmo, powoli.
Czekaj.
Proszę.
Ja to zrobię.
Proszę.
Nie narób mi wstydu.
Proszę.
Zobaczmy, na co cię stać.
Proszę.
Błagam.
Proszę, nie.
Proszę.
Aż ciężko to oglądać.
Wuju.
Proszę.
Dość.
Wstańcie. Oboje.
Zbliż się.
Los Jinetes.
Mamy zwyciężczynię. Brawo.
Posłuchaj.
Jesteś wojowniczką.
Nie możesz się ujawnić.
Nie, wuju…
Los Jinetes, co tu widzicie?
Bo ja zdrajcę.
Spiskował z wrogiem.
Tym, który chce odebrać nam kraj
i wpuścić imigrantów, by wszystko nam zabrali.
Mój krewny…
pomagał im, ujawniając plan zabójstwa premiera.
Przez jego zdradę zaczniemy od nowa.
Tak zrobimy.
Pamiętajcie.
Władze zrobią to, co muszą.
My także.
Bądźcie wierni
wyłącznie Los Jinetes!
Sí!
Waszym ludziom!
Niech żyje Hiszpania!
Niech żyje!
Musimy ją znaleźć.
Zajmę się tym.
Przekażę Gideonowi, jak załatwiłeś sprawę.
Z jajami.
Chodź.
Podejdź.
Nie becz.
Jesteś mężczyzną.
Pozbądź się ciał.
Spal je.
Słuchasz mnie?
Nigdy nie mów matce o tym, jaki wstyd nas spotkał.
Posprzątaj to.
Do roboty.
Słyszeliście. Do roboty.
Funkcje życiowe szaleją.
Jenny, opanuj się.
Napisy: Konrad Szabowicz