SERIAL NETFLIX
Jenny?
Łap plastik.
Twój brat był słaby.
Nie powtórz jego błędu, młody.
Jestem jego krewnym.
Ty nie.
Dobra, przykryjcie to.
Spokojnie. Stawka jest zbyt wysoka.
Ktoś cię usłyszy.
Oddychaj głęboko.
Wdech i wydech.
Dość. Dam radę.
Powinnam była coś zrobić.
Lidia była martwa w chwili, gdy wzięła kasę od Yannicka.
Saro.
Szukałam cię.
A dlaczego miałbym być tam,
a nie tam, gdzie cię zostawiłem?
Nie wiem, ale cieszę się, że cię znalazłam.
Nie wydajesz się szczęśliwa.
Wytłumacz się.
- Jesteś… - Przestraszona?
Tak.
To prawda.
Jestem przerażona.
Bo chcę…
Dziękuję za ratunek.
Powinienem to robić częściej.
Chciałbyś znów mnie zobaczyć?
Mam lepszy pomysł.
Odwiozę cię do hotelu.
Nie chcę się narzucać.
Skądże.
Tam jest niebezpiecznie.
Zwłaszcza dla pięknej, samotnej kobiety.
Jeszcze znajdzie się w miejscu, w którym nie powinna.
To daleko stąd.
Gdzie nocujesz?
Wsiądź z nim do auta, a wszystko skomplikujesz.
Saro?
Lo siento.
Powiedz, że śpisz w hotelu Josefina.
- W Josefinie. - W Josefinie.
- Co ty robisz? - Działam. Ratuję jej życie.
Cholera.
Dlatego nie ruszam się zza biurka.
Josefina to piękny hotel.
Znajomi często tam nocują.
Pokój z której strony?
- Południowej. - Rozumiem.
Apartamenty rodzinne.
Lubię przestrzeń.
Synowie są z babcią w Alicante.
Są dla mnie wszystkim.
Masz ich zdjęcia?
Nie wzięłam telefonu.
Mąż mawiał, że mogłabym zgubić głowę.
Mamy parę minut na ogarnięcie pokoju.
Skąd masz ten szajs?
Wiedziałem, że przyda się przykrywka. Masz.
Co?
Wgraj tam zdjęcie Jenny z dwójką chłopaków.
Spoko, jeszcze wyjmę z dupy jednorożca.
Do roboty.
Dziękuję za podwiezienie.
Pójdę z tobą.
Pokażesz mi zdjęcie synów.
Dobrze.
Nieźle. Pokój 407.
Szlag. Jenny, nie masz klucza.
Mam go. Idę, Jenny.
Hola.
Wiele w życiu osiągnęłam, ale z nich jestem najbardziej dumna.
Wybacz mi te nerwy.
Nie ma czego wybaczać.
Szkoda.
Bo jestem w nastroju na karę.
Dlaczego się trzęsiesz?
Nie byłam z mężczyzną od…
Nie wiem, czy dam radę.
Mam dość tego dupka na dziś.
- Wyciągniemy cię, tylko… - Zaczekaj.
Wolę to zrobić po swojemu.
Nie. Zostaw.
- Poważnie? - Niestety.
Jeszcze nie jest bezpieczna.
Dziewczęta, tempo.
Ani śladu Claire?
Trener mówi, że ma mdłości i dziś się nie zjawi.
- Moja mama była przy niej w nocy. - Suka pęka.
Gangsterka.
Gdzie moja słodziutka Becca?
Hiszpania ją wykończyła.
Naprawdę się zmieniłaś.
Na lepsze?
Stałaś się prawdziwym kozakiem.
To przez ten wyjazd.
Z dala od domu i mamy.
Czuję się dobrze.
Albo jesteś Claire.
Nie porównuj mnie do tego nieopierzonego wróbla.
Prawdziwa królowa mroku.
Pospiesz się, bo zamierzam wygrać.
Kim ty jesteś?
Dalej, dziewczęta!
Wuju…
Zaczekam na zewnątrz.
Już widziałeś mój tyłek.
- To, co zrobiłaś… - Było konieczne.
Na pewno nic ci nie jest?
Nie zerżnął mnie, jeśli o to chodzi.
To ja rżnęłam jego.
- Becca? - Siusiam.
Co tak wcześnie?
Wpadłam po sportowy stanik.
Myślałam, że tęskniłaś.
Wywołujesz poczucie winy?
Pewnie.
Okropnie wyglądasz.
Cóż, kiepsko spałam.
Jet lag to nie żarty.
Poza tym w porządku?
Poza sztuczkami repry Niemiec?
To znaczy?
Wczoraj na lunchu ktoś, pewnie z reprezentacji Niemiec,
wrzucił Clair do zupy ptaka.
Poważnie?
Trener mówi, że to norma.
Drużyny atakują największych rywali.
A jak się ma Claire?
Kiepsko.
Już czuła presję,
ale teraz Maddie ma sporą szansę na złoto.
A ty?
Celujesz w podium?
Nie mam złudzeń.
Wydajesz się szczęśliwa.
Zaczęłam się powoli odnajdywać.
Rozumiesz?
A ty? Jak ci idzie?
Cóż.
Przeżywam przygodę.
Poznaję nowe miejsca, nowych ludzi.
Jest ciekawie.
Pierwszy raz opuściłaś USA i szalejesz.
Nie szkodzi. Też się odnajdziesz.
Ale wiesz. Uważaj na siebie.
Jasne.
A fryzura jest w porządku.
Zaczekajcie.
Wysłaliście za mną towarzysza, żebym go zabiła?
- Owszem. - Dlaczego?
Odegrał swoją rolę. Jak wszyscy.
Rolę? Nie był naszym wrogiem.
Każdy jest wrogiem, idiotko.
Dlatego go wysłałam.
Jako nauczkę.
Pamiętasz w ogóle, jaka w tym twoja rola?
Służyć honorowo ojczyźnie.
Otwórz usta.
Otwieraj, mówię.
Zrobisz, co ci każemy.
Jesteś suką Związku Radzieckiego.
Nie Fainy Orłowej.
Ja widzę i słyszę wszystko.
Znam cię lepiej niż ty sama.
Zachowujesz się jak gówniara.
Puścić ją.
Wypuśćcie mnie.
I tak już po niej.
Coś mi nie gra z Calero i ich bandą świrów.
To fanatycy. Nie działają logicznie.
Tylko po co ryzykować reputacją i majątkiem,
żeby sprzątnąć premiera Hiszpanii?
- Chyba że… - To sprawa osobista.
Spójrzcie.
„Nielegalny imigrant zabija policjanta Eduardo Santosa”.
Eduardo Santos to szwagier Felipego.
Mąż jego młodszej siostry Inés.
Felipe wykorzystuje śmierć szwagra,
by wmówić młodym, że liberalny premier
niszczy ojczyznę.
Felipe ma motyw, ale to nie on wydaje rozkazy.
Gideon.
Gdy Szakal wypowiedział to imię, przeraził się.
Ale was to nie zdziwiło.
Nie wiemy nic o Gideonie.
Ale Felipe to leszcz,
nie zaplanowałby sam zabójstwa polityka.
Musi mieć kogoś nad sobą.
Kogoś z forsą i międzynarodowymi układami.
Czyli na chrzcie tego imienia nie dostał.
Wiecie, kim jest?
Niezbyt.
Ale mamy jakieś pojęcie na temat zależności.
Andrés to dyplomata pełną gębą. Ma kontakty w całej Europie.
Postawię ostatni grosz na to,
że to on łączy Szakali z Gideonem.
Mówicie mi o wszystkim?
O tym, czego jestem pewien.
Bracia Calero to przynęta na grubą rybę.
Na szczęście Felipe zaprosił mnie po południu do swej posiadłości.
Która godzina?
Jest 11.15.
Kierowca będzie za niecałą godzinę.
Muszę wrócić do Josefiny.
MAM INFORMACJE O PUOCO FRANCO. SPOTKAJMY SIĘ. DAVI.
Posłuchaj.
Pilnuj Felipego.
Poznaj braci Calero.
Szukaj dojścia do Gideona.
Coś jeszcze?
Przydałaby się miętówka.
Chris cię podrzuci. Ja mam robotę.
Wezmę wszystkie.
Chodź, Chris.
Davi?
Wywalę twoją pannę ze znajomych, jeśli mnie wkręcasz.
Słynny Chauncey Lew we własnej osobie.
Kogo my tu mamy?
Chętnie bym został i pogadał.
Ale nie chcę was skrzywdzić.
Odechciało ci się?
Ohana?
Główna inspektor.
Awansowałaś.
Który wydział?
Śledztw kryminalnych Europolu.
Niepotrzebnie zaufałem Daviemu.
Uczciwi zawsze zawodzą.
Owszem.
To konieczne?
Być może.
A może nie.
Co cię tu sprowadza?
Wakacje.
Czyżby?
Nie ściągnęły cię tu dziwne wydarzenia.
Trzy osoby wykazujące zadziwiająco nietypowe zachowanie.
Nie.
Raczej sangria, wino i paella.
Nie wierzę ci.
A powinnaś.
Jak w Marsylii?
To nie moja wina.
Przez ciebie zginęli ludzie.
Masz szczęście, że tylko wyleciałeś z CIA.
Nie masz powodu, by prowadzić jakiekolwiek działania.
- Skąd wiesz, że wyleciałem? - Co?
Skąd wiesz, że wyleciałem?
A może to przykrywka?
Mam to gdzieś. Zawijam cię.
Śmiało.
Zobaczysz, co powie Agencja
na psucie tajnej operacji przez świeżutką główną inspektor.
Zasłużyłaś na spojler.
Jestem cierpliwa.
Gdy schrzanisz, a schrzanisz,
będę czekać.
Nie wątpię.
Zawsze miło robi się interesy z Europolem.
Oby nasze kolejne spotkanie obeszło się bez ofiar.
Gracias.
Jestem onieśmielona.
Niepotrzebnie.
Twoje piękno przewyższa wszystko, co tu znajdziesz.
Przedstawisz mnie?
Oczywiście.
Saro, to moja kochana siostra Inés.
Inés, Sara.
- Miło mi. - Również.
Napijesz się czegoś?
Nie, dziękuję.
Wiecie, co robić?
To twoi siostrzeńcy?
Nie. Chłopcy, którym pomagam.
Ale są dla mnie jak rodzina.
Twój brat był słaby.
Co nie znaczy, że zjedzą z nami obiad.
Zjemy we trójkę.
Dziękuję za gościnność.
To ja dziękuję.
Szkoda, że Felipe nie powiedział, kiedy się zjawisz.
Potrzebuję czasu.
Bez obaw.
Masz go pod dostatkiem.
Muszę ci pokazać coś specjalnego.
Widzisz?
Imponujący.
Miura.
Mój gladiator.
Miał piękną corridę.
Tłum go pokochał.
Zasłużył na darowanie życia.
Resztę swoich dni spędzi jako mój cenny buhaj.
Przypomina mi ciebie.
Silny i nieustraszony.
Taki powinien być mężczyzna.
Powinien zawzięcie bronić rodziny.
I kraju.
Vámonos.
Diego?
Co ty tu robisz?
Mówiłem wyraźnie, że masz dziś wziąć wolne.
Zadałem pytanie.
Słyszałem.
Felipe, nie chcemy się spóźnić.
Właśnie, nie chcecie.
Paniusia jest głodna.
To syn mojej siostry.
Od jakiegoś czasu ma problemy.
Kim ona jest?
Jestem Sara Fonte.
Diego.
Jego jedyny siostrzeniec.
Posłuchaj mnie.
Wracaj do domku dla gości.
Wiesz, że wuj uwielbiał mojego brata?
Diego.
Twoja matka czeka. Zrobiła obiad.
Diego z nami nie zje.
Zawiozę go do domku dla gości.
Upewnię się, że wypocznie.
Mój kierowca cię odwiezie.
Niedługo do ciebie dołączę.
Anja się nie nadaje.
Należy ją usunąć z Programu Jarosław.
Nie rozumiem.
Sami ją poleciliście.
Owszem. Wykazała potencjał w Instytucie.
Ale teraz zachowuje się
jak naiwna wieśniaczka.
Nazwaliście ją „najcenniejszym nabytkiem”.
Mam inną.
Gotową. Niezwykle uzdolnioną…
Nie.
Nie ma czasu na zmianę agentek.
Anja jest zbyt blisko ambasady.
Cóż.
Możemy opracować nowy plan.
Już tak robiliśmy.
Zapominacie się, towarzyszko podpułkowniku.
Te czasy dawno minęły.
Anja odzyska Program Jarosław,
nim wywiozą go z kraju.
Zrozumieliście?
Tak jest.
Nie muszę chyba przypominać, ile on dla nas znaczy.
Skądże.
Pamiętaj, Swietłano.
Jeśli dziewczyna zawiedzie…
z radością zajmę się wami obiema.
Możecie odejść.
Kogo my tu mamy.
- Cholera. - Bocadillos de calamares.
Nie widziałem, żeby ktoś żarł tyle, co ty i Jenny.
Czego chciał Davi?
Strata czasu.
Niczego nowego nie przekazał.
Co u niej?
Przegapiłeś całą dramę.
Chłopcy zmienili się po śmierci ojca.
Zwłaszcza Diego źle ją zniósł.
Ze względu na ojca
wybaczę Diegowi zniewagę.
Ale musi mnie przeprosić.
Strata rodzica to okropny ból.
Oni nie tylko stracili rodzica.
Oni…
My.
Straciliśmy bohatera.
Poznałem Eduarda w chórze.
Tak.
Szybko staliśmy się bliskimi przyjaciółmi.
Braćmi.
Jadał z nami, mieszkał, poślubił moją siostrę.
Stał się rodziną.
Nie znam nikogo tak honorowego.
Śmierć z rąk imigranta,
którego w ogóle nie powinno tu być,
tylko to pogarsza.
- Nie podoba mi się ten ton. - Nie podoba ci się prawda.
Mylę się?
Nie.
Ci ludzie przynoszą nam przemoc, w której się wychowali.
Teraz jest inaczej.
Marzę, by ktoś coś z tym zrobił.
Dla dzieci.
Masz dwóch synów?
Sí.
Nadal im ciężko po stracie ojca.
Ufam, że robię wszystko, co w mojej mocy.
Modlę się, by sobie poradzili.
Czasem mam wrażenie, że przyjęłam pod dach obcych.
Ze starszym też?
Czasem.
Nie poznałam go. Jest w domu?
Nie. Ramón wyjechał wczoraj do Barcelony w interesach rodziny.
Szkoda, że go nie ma.
Za dwa dni urodziny mojego męża nieboszczyka.
Zawsze chodziliśmy we trójkę do kościoła.
Tak.
A która parafia?
Santa Bárbara.
Przyjdź czasem.
Inés głęboko wierzy. Codziennie chodzi na mszę.
Dość bliskich już straciłam.
Nie mogę żyć w beznadziei.
Nie zgadzasz się?
Nie w tym rzecz.
Kogoś mi przypominasz.
Z dawnych lat.
To miłe wspomnienie?
Też była marzycielką.
Co jest?
Spóźni się.
W porządku?
Mój brat, Andrés.
Spóźni się na kolację i mamy na niego nie czekać.
Oby nic mu nie było.
Przeciwnie. Otóż…
Porozmawiamy w gabinecie.
- Interesy. - Tak.
Rozumiem.
Na mnie też już pora.
Jutro się odezwę.
Jeśli moja rodzina cię nie przeraża.
Czekam.
Chodź.
O wiele lepiej.
Wspaniale, Claire.
Pilnuj prawej ręki.
Dalej, Claire. Pokaż, co potrafisz.
Wspaniale, ale potrafisz wyżej.
Dalej, Claire!
Wróciła.
Chwilowo.
Więcej pewności siebie.
Zawsze tylko ona.
Uśmiech. Trening to zabawa.
Jesteś dziś jakaś dziwna.
Boże. Ratownik!
Dawajcie tu ratowników!
Już dobrze, Claire.
Wszystko będzie dobrze.
Kto tu odpowiada za sprzęt?
Mówiłem, żeby dokręcić łyżwę.
Lata na prawo i lewo.
To jedna z najlepszych łyżwiarek.
Ja za nie odpowiadam.
Było strasznie.
Przeżyje. To tylko złamana kostka.
Mówiłaś, że masz dla niej niespodziankę.
- No. - Jaką?
Żart z butelką.
Miała myśleć, że ktoś tam nasikał.
Wiem, co musimy zrobić.
Musisz tam być, gdy zjawi się Andrés.
Andrés ma złe wieści dla premiera.
Nie wątpię. Pracuję nad zabezpieczeniami.
Miną godziny, zanim zhakuję kamery.
Możesz tam wejść jako Sara.
Nie. Sary nie wpuszczą na spotkanie.
Ale Diega owszem.
Chcesz się zmienić w gnojka, który wszystkich wkurza?
Musi przeprosić Felipego.
A ja wiem, gdzie go szukać.
Pewnie nadal jest naćpany.
A jeśli wytrzeźwiał?
Wątpię.
BYŁA DRAMA NA TRENINGU. POTEM CI POWIEM. IDĘ DO MADDIE.
Moja córka nie zdąży dziś do mnie przyjść.
Co to?
Zrobiłam sobie prezent.
Balenciaga.
Drogie to?
Dowiesz się, jak ci przyślą wyciąg.
Wydatki służbowe.
I tak ci się upiekło, wierz mi.
Mamy jeszcze spory problem.
Jak tam zawieźć Jenny?
Co za gówno.
Dosłownie.
To dobry znak. Weszłaś?
Dzięki. Tak.
Miura.
W tylnej kieszeni masz środek nasenny.
Zadbałem o to.
Nie cwaniakuj, tylko go uśpij. Już.
Laska nie z twojej ligi, stary.
Tak tylko mówię.
Diego już sobie zabalował.
Proszę.
Precz!
Nic się nie dzieje.
Funkcje życiowe w normie.
Sprawdzam przez słuchawkę.
Wiem. To się dzieje w mojej głowie.
Coś jest nie tak.
Chris potem się tym zajmie. Już późno.
Posłuchaj mnie.
Uciekaj, zanim będzie za późno.
Zabierz matkę.
Ochujałaś?
Zrozumiesz, jak będziesz miał dzieci.
Jak mieszkanie?
Dostałaś jedno z lepszych.
Mnie tak nie rozpieszczali.
Byłaś dziś na lodowisku?
Nie szkodzi.
Każdy musi dać upust emocjom.
To już koniec misji?
Podaj dwie szklanki.
Dalej.
Powiedziano ci, na czym polega Program Jarosław?
Nie.
To broń biologiczna.
Opracowana przez dr. Artura Orłowa. Przypadkiem, badał nowotwory.
Po Czarnobylu.
Domyśliłam się, że to broń.
Wedle wywiadu umożliwia mutację komórek.
Jeśli to prawda, nasi agenci mogliby się zmieniać.
Jak kameleony. Wyobraź sobie.
Nie wierzycie w to.
Wierzę, że szansę na zabawę w Boga
trzeba wykorzystać.
Dlaczego mi o tym mówicie?
Chciałam zakończyć twój udział.
Nie udało się.
Nie uciekniemy od siebie.
Nadal uważacie, że nie jestem gotowa?
A nadal jesteś w niej zakochana?
Pierwszą misję miałam w Bolszoj.
Łatwizna.
Nawet dla szesnastolatki.
Co mieliście zrobić?
Byłam baletnicą. Jak mama.
I jej mama.
Co się stało?
Chłopiec.
Zdradził mnie.
Zawiódł moje zaufanie.
Miłość to nie wolność, ptaszyno.
Tylko władza daje wolność.
Możesz zostać największym szpiegiem w Związku.
Nie zmarnuj tej szansy.
Nie bądź jak ja.
A jak nie jestem dość dobra?
Jesteś.
Skąd wiecie?
Bo sama cię szkoliłam.
Felipe, sprawy muszą przycichnąć.
Pragnę przeprosić za moje zachowanie.
Jest mi wstyd.
Wybacz mi.
Miałem chwilę słabości, ale nie jestem słaby. Nie jestem Ramónem.
Nie zdradziłbym ani sprawy, ani ciebie.
Jesteś dla mnie jak ojciec.
Co ty na to?
Niech wraca do swojego chlewu.
Jest skończony.
Daj spokój.
Nie jest mu lekko.
Daj mu drugą szansę.
Śmiało, zagraj coś.
Idź do fortepianu.
Chodź.
Zagraj to, co lubi.
To ci pomoże.
Powiedz, że potrafisz grać.
Śmiało.
Znowu sprawiasz kłopoty?
Nowy utwór.
Chciałem cię zaskoczyć.
Czajkowski? Ciekawe.
Carmo się odezwał?
Tak. Mówi, że nie znaleźli kobiety,
która była z Lidią.
Ale jest przekonany, że to kwestia czasu.
My swoje zrobiliśmy.
Carmo zapewnił, że Gideon o tym wie.
Twierdzi, że ma harmonogram premiera
na najbliższe 72 godziny.
Przekaże go nam.
Kiedy?
Za godzinę.
Wyślemy Tomása. Jest gotowy.
Ja to zrobię.
Zrobię, co trzeba.
Zaufaj mi.
Dopiero prosiłeś o przebaczenie.
Teraz prosisz o zaufanie.
Czym sobie na nie zasłużyłeś?
Mogę pójść z nim.
Dopilnuję, żeby wszystko dobrze poszło.
Przysięgam przed Bogiem.
Jeśli znów mnie ośmieszysz,
jeśli nas zdradzisz…
zabiję cię jak twojego brata.
Rozumiesz?
Pytam, czy rozumiesz?
Witaj z powrotem w rodzinie.
Wiem, że śmierć brata była ciężka.
Ale Felipe nie miał wyboru. Wierz mi.
Gideon wyczułby słabość.
Spotkamy się z nim?
Nie mówmy o tym, Dieguito.
Pomówmy o nas.
Zawsze będę cię chronił.
Nie pozwolę Felipemu cię skrzywdzić.
Nigdy.
Zbyt sobie cenię wspólne chwile.
Twoja matka nie może wiedzieć.
To by ją zabiło.
Musisz o nią dbać.
I o moje zadowolenie.
Jeszcze nie wytrzeźwiałeś?
Mnie nie musisz okłamywać.
Od razu wiedziałem, że coś nie gra.
Jest mi ciężko.
Ramón był ci bliski. Wiem.
Ale wszystko się ułoży. Nie martw się.
Zaczekaj tu.
Chauncey.
Co się dzieje, Jenny?
Niedobrze.
Dłużej nie utrzymam tej postaci.
Wytrzymaj.
Mamy do ciebie kilka minut.
Andrés wszedł. Muszę iść za nim.
Ostrożnie. Poznał Sarę, może cię rozpoznać.
Nie rozpozna, zaufaj mi.
Witamy w naszej oazie spokoju.
Może się pani przebrać w środku i zapłacić przy wyjściu.
Miłego pobytu.
Czas na relaks.
Widzę go.
Rozmawia z Gideonem.
BŁĄD
Nie mam wizji.
Cholera. Ani obrazu, ani dźwięku.
Znowu ty.
Widzę Andrésa.
Muszę zresetować ten szajs.
Nadal nic nie słyszę.
A ja słyszę.
Mamy kłopoty. Spadamy.
Cholera.
Straciłam Gideona. I transakcję.
Chauncey?
Stój! Ani kroku!
O kurwa.
Napisy: Konrad Szabowicz