‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎สกาดู๊ช
‎ระวังหัวกับแขนด้วย
‎ขากับเท้าด้วย
‎เราควรวิ่งตามนักวิทย์จอมเพี้ยน ‎เข้าภูเขาไฟจริงเหรอ
‎นี่คือคำตอบสินะ
‎ทางนี้
‎วางข้าลงเถอะ ข้าเดินได้
‎แน่ใจนะ เจ้าเพิ่งถูกปืนใหญ่ยิงมา
‎ใช่ รอดมาได้ยังไง
‎ข้าเล่นโยคะเยอะ
‎เราไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไร ‎ดังนั้นตื่นตัวไว้และตามมา
‎อยู่นี่เอง กำลังห่วงอยู่พอดี
‎ทุกคนจับแมงป่องไว้
‎ขอโทษที แต่ว่า…
‎ข้ารู้ๆ ทำไมนางถึง ‎สร้างแล็บไว้ในภูเขาไฟ
‎มันเจ๋งดีจนวันนี้นี่แหละ
‎โห
‎กระต่ายตัวนั้น
‎นางได้มาได้ยังไง
‎อะไรนะ
‎เจ้าคือลูลู่เหรอ
‎เจ้าเป็นใคร
‎ข้าชื่ออั๊คน่า
‎ข้าเป็นคนทำกระต่ายตัวนั้น
‎ครั้งก่อนเจ้าพวกหมีขัดขวางเรา
‎อยู่ไหนนะ
‎เงียบหน่อยได้ไหม
‎เราต้องออกไปจากที่นี่ ‎หายใจไม่ออกแล้ว
‎แต่แส้ข้าอยู่ที่มัน
‎เวรูก้า เจ้าคลาดกับมัน
‎ข้าทำไมนะ
‎พูดอีกครั้งซิ
‎ไม่เอาน่า ขำขันกันหน่อย
‎เรามาช่วยกันค้นแถวนี้
‎พวกมันคงไปได้ไม่ไกล
‎เกาะไว้นะ
‎เจ้าแมงป่องนี้ขับยังไง
‎โว้ว
‎เจ้าจะทำยังไง บ้านเจ้าระเบิดไปแล้ว
‎ไม่ใช่บ้านหรอก เป็นแค่ห้องแล็บ
‎เรากำลังจะไปบ้านข้ากัน
‎จับแน่นๆ
‎นี่ ทีมมังกร
‎บาห์
‎เป็นยังไงบ้าง
‎บ้าจัง น้ำลายหมด
‎โกโก้ที่ขโมยมา
‎เจ้าขโมยมาแจกหรอกเหรอ
‎งั้นแปลว่านี่คือ
‎บ้านเจ้า
‎เดี๋ยว เกิดอะไรขึ้น
‎สรุปว่าเจ้าขโมยหมู่บ้านข้างเคียง
‎เพราะพืชผลของเจ้าเหี่ยวแห้ง
‎แต่เราเอามาแค่พออยู่รอด
‎สิบห้าปีก่อนพี่ชายข้า ‎มอบกระต่ายนี้ให้ข้าในอังกฤษ
‎แล้วเจ้าทำได้ยังไง
‎ก็ใช้แค่นุ่น ด้าย แล้วก็เข็ม
‎เจ้าไม่ได้ถามเรื่องนั้น
‎อั๊คน่า ตั้งสติหน่อย
‎เจ้ารู้จักพี่ชายข้าเหรอ
‎เดิมทีฟาร์มเราไม่ได้เป็นแบบนี้
‎เรามีพืชผลเพียงพอ ‎จะกินและแบ่งปันทุกคน
‎สมัยก่อนข้าใช้เวลาทำสิ่งที่ข้ารัก
‎ทำของเล่น
‎เด็กๆ มักจะมาหาข้าและพูดว่า
‎"อั๊คน่า ของเล่นชิ้นใหม่เหรอ"
‎ข้าปลื้มใจทุกครั้ง ‎ที่ได้เห็นรอยยิ้มพวกเขา
‎แต่อยู่ๆ วันหนึ่งฝน
‎ก็หยุดไป
‎ใช่ พืชผลก็เริ่มเหี่ยวแห้งและตาย
‎ไม่นานความร้อนและอากาศแห้งแล้ง ‎ก็เริ่มส่งผลต่อทุกคน
‎บางคนคิดว่าเราถูกสาป
‎เพราะเมืองข้างกันอย่างทิคัล ‎ฝนตกชุกกว่าเก่า
‎แต่ข้าไม่เชื่อในคำสาป ข้าว่าไร้สาระ
‎แล้วเขาก็มาถึง
‎อัศวินจากที่ไกลแสนไกล
‎เขาเอาแต่พูดว่า ‎"ข้าคืออัศวินจากแดนไกลโพ้น
‎และข้าได้ยินว่าที่นี่ ‎มีคนขี่สายฟ้าได้
‎เคยเห็นแบบนั้นไหม"
‎ข้าก็แบบ "ฟังดูน่าสงสัย ‎ข้าไม่เชื่อเรื่องไร้สาระ"
‎แล้วเขาก็แบบ
‎"ข้าสงสัยว่าพลังของมัน ‎มาจากอาวุธโบราณที่ถูกซ่อนไว้
‎ดูนี่สิ"
‎เขาให้ดูงานวิจัย แผนที่ ‎แผนผังที่เขาศึกษามา และข้าก็แบบ
‎"แบบนี้สิถึงน่าเชื่อหน่อย"
‎แล้วเขาก็พูด "ช่วยข้าด้วย" ‎ข้าตอบว่า
‎"เราก็เช่นกัน"
‎เราจึงไปทิคัลเพื่อคุยกับผู้นำ ซูม่า
‎เผื่อนางจะรู้อะไร ‎เกี่ยวกับอาวุธสายฟ้านี้
‎และตอนนั้นเองเราก็ได้เห็น
‎ซูม่า
‎เป็นอาวุธสายฟ้าเสียเอง
‎นางใช้อาวุธขโมยฝนไปจากเรา
‎ข้าเลยหันไปถามอัลฟี่ ‎"เราจะทำยังไงดี"
‎เขาตอบว่า "เราจะชิงกงล้อนั่น ‎และช่วยเมืองของเจ้า"
‎แต่ซูม่าก็แบบ "อ๋อ งั้นเหรอจ๊ะ"
‎แล้วนางก็โจมตีเรา
‎โอ๊ย
‎- ผู้บุกรุก ‎- หยุดนะ
‎แล้วนางก็พูดว่า
‎"โจมตี"
‎ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ค่อยยังชั่วที่เราหนีมาได้
‎เรารู้ว่าซูม่าจะมาทวงกงล้อคืนแน่
‎อัลฟี่เลยพูดว่า ‎"ถอยไป ข้าจะทำลายกงล้อ"
‎แต่มันแข็งแกร่งมาก ข้าเลยแบบ
‎"ข้ามีความคิด"
‎แต่ก็ไม่ได้ผลเลย
‎เราเลยแบบ "ไม่นะ ไม่ได้ผลเลย"
‎แล้วอัลฟี่ก็ถูกเรียกกลับอังกฤษ ‎แต่เขาพูดว่า "อย่ากลัวไป"
‎"ข้าจะกลับมาแน่นอน"
‎อะไรประมาณนั้น ข้าพากย์เสียงไม่เป็น
‎ข้าตอบว่า "ข้ากลัวอยู่พอดี ‎ท่านต้องกลับมานะ"
‎จากนั้น
‎ข้าก็เลยให้ของที่ระลึกไว้ให้ ‎น้องสาวตัวน้อยที่เขาพูดถึงอยู่เสมอ
‎เจ้าเหมือนกับเขามาก
‎เขาเป็นยังไงบ้าง
‎อะไร
‎เขาตายแล้ว
‎อ้าว
‎มิน่าเขาถึงไม่เคยส่งข่าวมา
‎สรุปพี่ชายข้าเคยมาที่นี่
‎และเขาก็รู้เรื่องศาสตราวุธเทียนชาง
‎อึ้งไปเลย
‎อั๊คน่า เจ้าช่วยเรา ‎จากวายร้ายที่ฆ่าอัลฟี่
‎งั้น…
‎งั้นเหรอ
‎พี่ชายข้าพยายามช่วยเรา ‎จากอาวุธเหล่านี้
‎แต่พวกพังพอนกลับฆ่าเขา
‎ข้าจะกำจัดพวกมันให้สิ้นซากเดี๋ยวนี้
‎ข้าแค่ต้องมีอะไร ‎ที่ทรงพลังเท่าเทียมกัน
‎ดังนั้นได้โปรด
‎ขอกงล้อวายุให้ข้าเถิด
‎- มันไม่ได้อยู่ที่ข้า ‎- อะไรนะ
‎ต้องอย่างนั้นสินะ
‎อัลฟี่บอกว่ารู้จักคนที่ทำลายมันได้
‎อยู่ที่อังกฤษ
‎อะไรนะ
‎เขาเอามันไปอังกฤษเหรอ
‎ไม่ๆ
‎ข้าไม่ชอบแจ้งข่าวร้ายเลย
‎เคลาส์กับเวรูก้าอยู่ที่นี่แล้ว
‎ถ้าข้ามีอาวุธเทียนชางสักชิ้น
‎ข้าก็น่าจะ…
‎อย่าแม้แต่จะคิด
‎ข้าจะปราบพังพอนพวกนั้นเอง
‎เราสู้มันไม่ได้
‎แต่เราขวางไม่ให้มันปล้นได้
‎เราจะทำลายอาวุธ ‎เหมือนที่พี่ท่านต้องการ
‎เราจะทำภารกิจเขาให้สำเร็จ ข้าสัญญา
‎เริ่มด้วยกงล้อวายุอีกอัน
‎ไม่อยากทำกร่อยนะ
‎แต่ถ้าพวกเจ้าจะชิงกงล้อจากซูม่า
‎จะต้องแงะจากมือ ‎ที่เหี้ยมและเยือกเย็นของนาง
‎เชื่อเถอะ ข้าลองมาหลายปีแล้ว
‎- แล้วแมงป่องล่ะ ‎- เราต้องการอีกเยอะ
‎ต้องการเกราะ คนขับ แล้วก็เวลา
‎แล้วแล็บข้าก็ละลายไปหมดแล้วด้วย
‎อืม…
‎ข้าไม่มีเวลา แต่ข้ามีนักวิทยาศาสตร์
‎สวัสดี
‎นี่
‎ไม่นะ ข้าคำนวณพลาด
‎แมงป่องบุกมา โจมตี
‎ยิง
‎เปลเปล
‎เราเอง
‎โปเหรอ
‎หยุดยิงก่อน
‎อ่า…
‎เจ้าทำอะไรในเครื่องยนต์นั่น ‎เจอคนชั่วที่สร้างมันแล้วเหรอ
‎เจ้าเอาชนะคนที่สร้าง ‎เครื่องทรมานเราได้แล้วเหรอ
‎เอ่อ…
‎คือ
‎สำเร็จแล้ว เราเป็นไทแล้ว
‎เราเจอคนที่สร้างเครื่องทรมานเจ้า
‎อันที่จริงนางเจ๋งทีเดียว
‎เย้
‎อะไรนะ
‎โจรขโมยน้ำ
‎เจ้าคนทรมาน
‎เห็นอะไรหรือยัง
‎เฮ้ย
‎ฮัลโหล
‎ยัง และจะบอกให้ มันจะง่ายกว่าเยอะ
‎ถ้าเราลงไปเดินดูเอง
‎เรือมันเดินได้ที่ไหน ไอ้น้องชาย
‎แถมแบบนี้ก็ตลกดี
‎เดี๋ยว
‎นั่น
‎ขอล่ะ
‎ให้ข้าขึ้นไปได้ยัง
‎อะไร ยังไม่ได้
‎เจ้าต้องคอยตามรอยจากข้างล่าง
‎แถมแบบนี้ตลกกว่า
‎ไม่ เป็นไปไม่ได้
‎เรากลัวพวกนั้นมาหลายปี
‎ผู้ปกปักษ์คือผู้พิทักษ์เรา
‎ทีนี้จะมาบอกว่านักวิทย์จอมเพี้ยน ‎เป็นคนทำของเล่น
‎ส่วนผู้ปกปักษ์คือซูม่า
‎น่าหัวร่อ
‎เจ้ารู้ไหมว่าเราน้ำหมดมาหลายปี ‎ทั้งที่เจ้ามีเพียงพอ
‎- ไม่ ‎- ไม่
‎- ไม่จริง
‎- ไม่มีทาง
‎เราได้ยินข่าวลือ ‎แต่เราไม่เคยขโมยอะไรเจ้า
‎แต่เจ้ารู้ว่าเราอยากให้ช่วย ‎แต่เจ้าไม่คิดจะช่วย
‎ข้า…
‎นั่นอะไร
‎พวกพังพอน
‎คนที่ฆ่าอัลฟี่เหรอ
‎เบลด เดี๋ยว
‎อย่าวู่วาม พวกมันมีอาวุธ
‎- ข้าพลาดโอกาสไปหนหนึ่งแล้ว ‎- เราต้องคิดให้ถี่ถ้วนกว่านี้
‎เจ้าต้องไปซ่อน
‎- แพนด้าน้อยอยู่ไหน ‎- นิยามแพนด้าน้อยของเจ้าคืออะไร
‎อย่าแกล้งโง่
‎เราตามรอยพวกมันมาถึงที่นี่
‎แน่อยู่แล้ว ‎มันตามรังควานเรามาหลายเดือน
‎และวันนี้เราชนะไปสองตัว
‎งั้นก็ดีแล้ว
‎แล้วคนขับล่ะ
‎คนขับหนีไปแล้ว หายไป เผ่นไปแล้ว
‎เอาใหม่นะ เจ้ากบ
‎และถ้าข้ารู้ว่าเจ้าโกหก ‎ข้าจะโกรธมาก
‎บนนี้มีอะไร
‎ไหนเค้นสมองซิ
‎แน่นะว่าไม่เห็นพวกหมีแถวนี้
‎พวกหมีใช่ไหม ขอนึกแป๊บ
‎เอิ่ม…
‎ไม่ ไม่มี
‎ข้างบนไม่มีหมีสักตัว
‎เอิ่ม…
‎เขาทำอะไรน่ะ
‎ข้าคิดว่าเขาถ่วงเวลา
‎เจ้าคางคกจิ๋วนี่คิดว่าตัวเองแจ๋ว
‎แต่ถ้าเราค้นไปเรื่อยๆ
‎เราน่าจะเจอบางอย่าง
‎พอที นี่เป็นโอกาสเดียว ‎ที่จะได้แก้แค้นให้อัลฟี่
‎เบลด อาวุธจะทำฟาร์มเปลเปลพังราบ
‎คนบริสุทธิ์จะบาดเจ็บ
‎มันคุ้มที่จะแก้แค้นจริงเหรอ
‎คุ้มสิ
‎ฟังนะ เจ้ากบ
‎เจ้าไม่อยากเห็นพี่สาวข้าตอนโกรธหรอก
‎บอกที่อยู่มันมาซะ
‎ข้าเริ่มหงุดหงิดนิดหน่อยแล้ว ‎แต่เริ่มเดือดขึ้นทุกวินาที
‎โอกาสสุดท้าย เจ้ากบ
‎เอ่อ…
‎เขาจะแฉเรา
‎ใช่ บอกมาเดี๋ยวนี้
‎ขอคิดก่อน
‎ข้าโกรธแล้วนะ
‎ออกไปเดินเล่นกัน
‎โป นางให้เขาเดินบนกระดาน
‎บนเรือเหาะ ทำไมถึงชั่วร้ายอย่างนี้
‎อะไรน่ะ
‎เจ้าเป็นใครมิทราบ
‎ฮัลโหล
‎ข้าคือผู้ปกปักษ์ ข้ามาพิทักษ์
‎ข้ารู้ว่าท่านจะมา
‎หวานคอแร้ง กงล้อมาหาเราถึงที่
‎โชคดีจังเลย
‎ส่งตัวเขามาเดี๋ยวนี้
‎มาเอาไปสิจ๊ะ
‎เจ้านี่สนุกดี
‎ไม่โดน
‎พลาดอีกแล้ว
‎นี่ออมมือให้แล้วนะ
‎ให้ได้อย่างนี้สิ
‎อุ๊ย
‎เสร็จข้า
‎เตี่ย อั๊คน่า พาเราขึ้นไปได้ไหม
‎ขอโทษที
‎นกมีกระดูกที่เปราะ ‎ไหนจะความยาวรวมของปีกอีก คงไม่ไหว
‎ข้าเป็นโรคกระดูกพรุน
‎ซูม่า
‎ร่วงเร็วจังนะ
‎กล้าดียังไง มันคืออะไร
‎อยากรู้ไหมล่ะ
‎โอเค น่าสนุก
‎อ๊ะๆ
‎เดี๋ยว เจ้าหัวเราะทำไม
‎สไตล์นี้ถูกใจ
‎ขอละกันนะ
‎เพราะข้าคิดว่ามันเหมาะกับข้า
‎ไม่ได้เคืองแค้นส่วนตัว
‎แต่ต้องปิดเป็นความลับ
‎เจ้าเข้าใจใช่ไหม
‎เปลเปล
‎แรงจีเยอะจังเลย
‎รับได้แล้ว
‎ซูม่าคือผู้ปกปักษ์
‎พวกเขาพูดจริงทุกอย่าง
‎อือฮึ
‎ข้าเข้าใจถูกไหม
‎ว่าเจ้าเสือจากัวร์ตัวนั้น ‎มีอาวุธสามชิ้นแล้ว
‎การปราบนางคงไม่ง่าย ‎แต่อาวุธทุกชิ้นอยู่ที่เดียวกันแล้ว
‎เรารู้ว่าต้องทำยังไง
‎ท่านอาจจะพูดถูก
‎เรามีโอกาสจัดการ ‎เคลาส์กับเวรูก้าในกระท่อม
‎ตอนนั้นมันมีอาวุธ ไม่มีอะไรแน่นอน
‎ตอนนี้มันไม่มีแล้ว
‎ข้าจะไปกับท่าน
‎อัศวินต้องมีเด็กรับใช้ถูกไหม
‎ไม่
‎พวกเขาต้องพึ่งเจ้า
‎ข้าไปเองได้
‎คำบรรยายโดย ‎สาลินี เชี่ยวไพบูลย์สกุล